Reacties

Eén van de eerste films van Ken Loach waarin hij de werkende klasse een stem geeft, vrij bijzonder voor die tijd. Er wordt vooral veel gesproken in de film, in het begin ook veel door elkaar, waardoor de ondertiteling moeite heeft om het allemaal bij te nemen. Het kostte me wat moeite in het begin om het allemaal te volgen. Gaandeweg worden de dialogen rustiger, minder verhit, maar niet minder belangrijk.

Een indringende waargebeurde maffia serie over drie vrouwen die bereid waren de loyaliteit van de clan te breken met alle gevolgen van dien. Francesco Colella vervult de rol van de vader van Denise op sterke wijze, zoals zijn blik kan veranderen van de lieve vader in de gewetenloze bandiet. En de soundtrack vind ik ook heel mooi, over de wolf en het lammetje in de bek van de wolf, dekt de lading goed, de drie vrouwen zijn in een film beland waar ze niet voor gekozen hebben.

Leerzame, ongewone romcom, ik heb er van genoten. Het is niet de gewone romcom, lineair met huisje, boompje, beestje. Er wordt in de tijd gesprongen, heen en terug. En er worden wijze lessen gedeeld. En tot slot is de muziek aanstekelijk.

Meeslepend drama met prachtige, passende, ondersteunende muziek.

Ingewikkeld thema eenvoudig en scherp verfilmd. De film laat zien hoe je met minimale middelen toch spanning kunt creëren met ook nog een relevante inhoud. De film weet tot het einde te boeien. En tot slot vind ik de rollen sterk vervuld, heel natuurlijk en passend bij iedere situatie.

Mooie natuur, interessant voor een tussenjaar, voor wie het geld heeft (minimaal €13000,-). Ik had alleen wat meer achtergrondinfo gewild, wie zijn die drie hoofdpersonen, wat is hun achtergrond en hoe kwamen ze op het idee dat met die achtergrond dit de oplossing zou kunnen zijn. Bij de twee jongens is me dat niet echt duidelijk geworden, het meisje gaf het enigszins aan. Kortom, het gaat me allemaal net niet diep genoeg.

Enerzijds een aardig plot, zich vooral afspelend in de provincie Groningen. Anderzijds is de uitwerking niet zo sterk. Zo wordt er veel Duits gesproken waar de situatie Nederlands is, is een scène in Nederland gesitueerd, bijv. in Finsterwolde, maar zijn de bermpaaldjes Duits (zwart/wit), een onofficieel bord einde bebouwde kom, en tegen het einde wordt op weg naar Duitsland gestopt voor het restaurant de Poort van Groningen, terwijl die aan de overkant, aan de Nederlandse zijde staat, lijkt me niet heel logisch. Het slot is vrij plotseling, alsof de tijd op was, er was 3 uur beschikbaar, dus snel even afraffelen.

Van de hel terug naar aarde. De film is wat langzaam, maar dat past eigenlijk ook wel bij het plot, het maken van een langeafstandswandeling om weer met jezelf in het reine te komen. De film is interessant genoeg om 'm uit te kijken, niet in de laatste plaats ook omdat het waar gebeurd is. En niet alle mensen hebben het slecht met je voor.

Interessant plot, dacht ik, maar de film viel tegen. De verteller is monotoon, ik viel er een paar keer bij in slaap. Ook vind ik de acteurs te weinig gelijkenis hebben met diegene die ze spelen, ze lijken er wel wat op, maar overtuigend vond ik het niet. En tot slot had het allemaal wat bondiger en vlotter gemogen.

Bam, direct vanaf het begin, ‘Tijgermoeder’-modus. Het is bijna horror. Hoever ben je bereid te gaan om alles uit jezelf te halen en nog meer dan dat. En hoever mag je gaan om meer dan alles uit iemand te halen. Simmons heeft het perfecte gelaat voor deze rol, zo intimiderend. Je voelt de spanning, en denkt, waarom laten ze dit gebeuren, tja, ze zitten op de beste academie, en willen deze kans niet verspelen.

Wanneer je het dossier door de jaren gevolgd hebt, hoor je niet echt iets nieuws, maar het sterke aan deze documentaire is, vind ik, dat ze direct betrokkenen, operators, ingenieurs, bereid hebben gevonden openhartig mee te werken.

Prachtige komedie, met een hoofdrol voor de broer, revolutionair en politiek vluchteling volgens zichzelf, die je regelmatig van het lachen doet vergaan.

Documentaire over leven en werken in de Ronde Hoep, een uniek natuurgebied onder de rook van Amsterdam. De documentaire zit vol prachtige beelden van de natuur door de verschillende seizoenen heen. Informatief is dat er rechtsonder in beeld vermeld wordt naar welke dieren je zit te kijken. Mooi is het ook te zien hoe de boerenbedrijven die er gevestigd zijn goed samen gaan met de natuur. Zo krijgt de boer te horen wanneer de vogels uitgebroed zijn en hij het gras weer mag maaien.

Prachtige serie die ik zondags samen met mijn ouders terugkeek, het was er meen ik op zaterdagavond laat op. Er zijn scènes die nog weleens weer bij me opkomen, zoals die op de brug in Istanboel, heen en weer springend over de grens, nu ben ik in Europa, en nu in Azië.

Goede serie, met iedere aflevering geschreven door een andere scenarist. De afleveringen hebben ieder hun eigen verhaal en daar doorheen loopt een rode draad die het tegelijk een spannende serie maakt.

Jadore Felter speelt de jonge Nora (imdb.com).

Fascinerende miniserie, verfilming van een boek, over het aan de macht komen van Mussolini. De Italiaanse scenaristen wilden de serie een onomwonden antifascistische boodschap meegeven en dat is ze naar mijn oordeel goed gelukt. Het getoonde geweld roept een duidelijke afkeer op en ook de persoon Mussolini komt niet als een aangenaam persoon over. De discussie over de aanpassing van de kieswet is ook een, nu nog steeds, interessante wijze van argumenteren. Wat betekent het winnaar van de verkiezingen te zijn, terwijl je niet een meerderheid in zetels hebt? Wij zijn de grootste, dus wij bepalen vanaf nu wat er gebeurt?

Onvoorstelbaar verhaal, dat iemand dertig jaar lang zijn gang kan gaan. Het heeft te maken met de Franse cultuur, en het heeft te maken met de plek van de misdaad, een plaatselijke politie-organisatie die niet als doel heeft zaken op te lossen, althans vooral werk en ‘gedoe’ wil voorkomen. Nieuwe collega’s wordt dat ook direct duidelijk gemaakt en een ‘rechtertje’ zoals ze haar noemen (afl. 2) wordt niet heel serieus genomen en vooral als lastig gezien, iemand die hun werk bezorgt. De serie wil eer bewijzen aan de slachtoffers, staat er bij de afkondiging van iedere aflevering, en dat is goed gelukt. De serie bestaat uit zes afleveringen, als eerste staat een slachtoffer centraal, en vervolgens in de afleveringen 2 t/m 4 staan steeds personen, functionarissen, centraal die er echt werk van willen maken, maar vaak tegen muren oplopen (o.a. de cultuur, waarin het feitelijk niet belangrijk is vrouwen te beschermen). In aflevering 5 staat een commissaris centraal die cold-case zaken behandeld en echt gedreven is, een lange adem heeft, en zich niet uit het veld laat slaan. In de slotaflevering staat ten slotte de dader centraal. Ieder van de hoofdrolspelers weet zijn rol intens en goed weer te geven. De serie weet je direct te pakken en mee te nemen, zonder lange aanloop. Voor wie de serie wil kijken, hij is nog tot 20 mei 2026 bij VRT Max te zien.

Aangrijpende, boeiende film waar de Praagse lente en het einde daarvan wordt getoond via het leven van topchirurg Tomas en zijn geliefden. Juliette Binoche en Daniel Day-Lewis zetten hun rollen goed neer, je voelt de liefde, de spanning en het verdriet gedurende de hoop van de Praagse lente en de desillusie wanneer de Sovjets met tanks hier een einde aan maken en het verzet daarna breken.

Interessante, spannende documentaire over de Polgar-methode, de methode van vader Polgar, toegepast op zijn drie dochters, om schaakgenieën van ze te maken. Centraal staat Judith Polgar, de jongste van de drie zusters. En gaandeweg klimt zij naar de top van de mannen, iets wat een vrouw nooit eerder lukte. Spannend is het om te zien hoe ze probeert steeds beter te worden tegen Garry Kasparov, wereldkampioen en nummer 1 op de ratinglijst. De documentaire is een aanrader, ook voor niet-schakers.

Het verdriet van een vrouw, in shock, die nog moet accepteren wat er is gebeurd, en tegelijk bezig is met hoe de uitvaart de geschiedenis in moet gang. Door de afwisseling van beelden van destijds met de film van nu, is goed te zien hoe knap Natalie Portman Jackie Kennedy weet te spelen.

In het begin van de film moest ik even doorzetten, net als de leerlingen ;), maar de reacties op deze site maakten dat ik bleef kijken, gelukkig. Verheffing noem je zoiets, betrokken leraar, die vanuit z’n hart werkt en doorzet wanneer het systeem tegenwerkt. En het blijft vreselijk om te zien wat die hele drugsboel met dit land doet. Wanneer maken ze daar een einde aan?

Prachtig sociaal-realistisch liefdesdrama over twee mensen die gevangen zitten in hun eigen leven (prachtig vertolkt in de karaoke-bar), verliefd worden, maar dit door onhandigheid niet goed weten over te brengen, wat de film aandoenlijk maakt. De film wordt ondersteunt door mooie melancholische Finse muziek. Stilistisch is de film eenvoudig, sober, maar perfect passend om de juiste sfeer over te brengen. Ik heb genoten van dit kunstwerk dat me op z’n tijd aan het lachen wist te krijgen.

Ik moest bij deze film wennen aan het feit dat er verteld wordt. Bij the Irishman ben ik om die reden na een half uur afgehaakt. Deze keer was ik er meer voor in de stemming om door te kijken en ik ben niet teleurgesteld. De mannelijke karakters zijn perfect ingevuld, echte Italiaans-Amerikaanse maffia-figuren, de manier van praten, de houding, beweging, perfect. Ook de soundtrack ondersteunt de film goed en geeft een goede passende sfeer. Ook is het Scorsese goed gelukt het Las Vegas van de jaren ‘70 goed weer te geven. Toch maar eens the Irishman binnenkort weer oppakken en uitkijken.

Na drie afleveringen, dacht ik, is het niet te lang, 6 afleveringen voor deze twee aanslagen. Maar bij de laatste 3 afleveringen was ik overtuigd. Het juiste gevoel kun je niet in 90 minuten overbrengen. Misschien hadden de eerste 3 afleveringen ook compacter gekund, in bijv. 2 afleveringen, maar de laatste 3 waren zeker van de juiste omvang, indrukwekkend.