Reacties

Interessant plot, dacht ik, maar de film viel tegen. De verteller is monotoon, ik viel er een paar keer bij in slaap. Ook vind ik de acteurs te weinig gelijkenis hebben met diegene die ze spelen, ze lijken er wel wat op, maar overtuigend vond ik het niet. En tot slot had het allemaal wat bondiger en vlotter gemogen.

Bam, direct vanaf het begin, ‘Tijgermoeder’-modus. Het is bijna horror. Hoever ben je bereid te gaan om alles uit jezelf te halen en nog meer dan dat. En hoever mag je gaan om meer dan alles uit iemand te halen. Simmons heeft het perfecte gelaat voor deze rol, zo intimiderend. Je voelt de spanning, en denkt, waarom laten ze dit gebeuren, tja, ze zitten op de beste academie, en willen deze kans niet verspelen.

Wanneer je het dossier door de jaren gevolgd hebt, hoor je niet echt iets nieuws, maar het sterke aan deze documentaire is, vind ik, dat ze direct betrokkenen, operators, ingenieurs, bereid hebben gevonden openhartig mee te werken.

Prachtige komedie, met een hoofdrol voor de broer, revolutionair en politiek vluchteling volgens zichzelf, die je regelmatig van het lachen doet vergaan.

Documentaire over leven en werken in de Ronde Hoep, een uniek natuurgebied onder de rook van Amsterdam. De documentaire zit vol prachtige beelden van de natuur door de verschillende seizoenen heen. Informatief is dat er rechtsonder in beeld vermeld wordt naar welke dieren je zit te kijken. Mooi is het ook te zien hoe de boerenbedrijven die er gevestigd zijn goed samen gaan met de natuur. Zo krijgt de boer te horen wanneer de vogels uitgebroed zijn en hij het gras weer mag maaien.

Prachtige serie die ik zondags samen met mijn ouders terugkeek, het was er meen ik op zaterdagavond laat op. Er zijn scènes die nog weleens weer bij me opkomen, zoals die op de brug in Istanboel, heen en weer springend over de grens, nu ben ik in Europa, en nu in Azië.

Goede serie, met iedere aflevering geschreven door een andere scenarist. De afleveringen hebben ieder hun eigen verhaal en daar doorheen loopt een rode draad die het tegelijk een spannende serie maakt.

Jadore Felter speelt de jonge Nora (imdb.com).

Fascinerende miniserie, verfilming van een boek, over het aan de macht komen van Mussolini. De Italiaanse scenaristen wilden de serie een onomwonden antifascistische boodschap meegeven en dat is ze naar mijn oordeel goed gelukt. Het getoonde geweld roept een duidelijke afkeer op en ook de persoon Mussolini komt niet als een aangenaam persoon over. De discussie over de aanpassing van de kieswet is ook een, nu nog steeds, interessante wijze van argumenteren. Wat betekent het winnaar van de verkiezingen te zijn, terwijl je niet een meerderheid in zetels hebt? Wij zijn de grootste, dus wij bepalen vanaf nu wat er gebeurt?

Onvoorstelbaar verhaal, dat iemand dertig jaar lang zijn gang kan gaan. Het heeft te maken met de Franse cultuur, en het heeft te maken met de plek van de misdaad, een plaatselijke politie-organisatie die niet als doel heeft zaken op te lossen, althans vooral werk en ‘gedoe’ wil voorkomen. Nieuwe collega’s wordt dat ook direct duidelijk gemaakt en een ‘rechtertje’ zoals ze haar noemen (afl. 2) wordt niet heel serieus genomen en vooral als lastig gezien, iemand die hun werk bezorgt. De serie wil eer bewijzen aan de slachtoffers, staat er bij de afkondiging van iedere aflevering, en dat is goed gelukt. De serie bestaat uit zes afleveringen, als eerste staat een slachtoffer centraal, en vervolgens in de afleveringen 2 t/m 4 staan steeds personen, functionarissen, centraal die er echt werk van willen maken, maar vaak tegen muren oplopen (o.a. de cultuur, waarin het feitelijk niet belangrijk is vrouwen te beschermen). In aflevering 5 staat een commissaris centraal die cold-case zaken behandeld en echt gedreven is, een lange adem heeft, en zich niet uit het veld laat slaan. In de slotaflevering staat ten slotte de dader centraal. Ieder van de hoofdrolspelers weet zijn rol intens en goed weer te geven. De serie weet je direct te pakken en mee te nemen, zonder lange aanloop. Voor wie de serie wil kijken, hij is nog tot 20 mei 2026 bij VRT Max te zien.

Aangrijpende, boeiende film waar de Praagse lente en het einde daarvan wordt getoond via het leven van topchirurg Tomas en zijn geliefden. Juliette Binoche en Daniel Day-Lewis zetten hun rollen goed neer, je voelt de liefde, de spanning en het verdriet gedurende de hoop van de Praagse lente en de desillusie wanneer de Sovjets met tanks hier een einde aan maken en het verzet daarna breken.

Interessante, spannende documentaire over de Polgar-methode, de methode van vader Polgar, toegepast op zijn drie dochters, om schaakgenieën van ze te maken. Centraal staat Judith Polgar, de jongste van de drie zusters. En gaandeweg klimt zij naar de top van de mannen, iets wat een vrouw nooit eerder lukte. Spannend is het om te zien hoe ze probeert steeds beter te worden tegen Garry Kasparov, wereldkampioen en nummer 1 op de ratinglijst. De documentaire is een aanrader, ook voor niet-schakers.

Het verdriet van een vrouw, in shock, die nog moet accepteren wat er is gebeurd, en tegelijk bezig is met hoe de uitvaart de geschiedenis in moet gang. Door de afwisseling van beelden van destijds met de film van nu, is goed te zien hoe knap Natalie Portman Jackie Kennedy weet te spelen.

In het begin van de film moest ik even doorzetten, net als de leerlingen ;), maar de reacties op deze site maakten dat ik bleef kijken, gelukkig. Verheffing noem je zoiets, betrokken leraar, die vanuit z’n hart werkt en doorzet wanneer het systeem tegenwerkt. En het blijft vreselijk om te zien wat die hele drugsboel met dit land doet. Wanneer maken ze daar een einde aan?

Prachtig sociaal-realistisch liefdesdrama over twee mensen die gevangen zitten in hun eigen leven (prachtig vertolkt in de karaoke-bar), verliefd worden, maar dit door onhandigheid niet goed weten over te brengen, wat de film aandoenlijk maakt. De film wordt ondersteunt door mooie melancholische Finse muziek. Stilistisch is de film eenvoudig, sober, maar perfect passend om de juiste sfeer over te brengen. Ik heb genoten van dit kunstwerk dat me op z’n tijd aan het lachen wist te krijgen.

Ik moest bij deze film wennen aan het feit dat er verteld wordt. Bij the Irishman ben ik om die reden na een half uur afgehaakt. Deze keer was ik er meer voor in de stemming om door te kijken en ik ben niet teleurgesteld. De mannelijke karakters zijn perfect ingevuld, echte Italiaans-Amerikaanse maffia-figuren, de manier van praten, de houding, beweging, perfect. Ook de soundtrack ondersteunt de film goed en geeft een goede passende sfeer. Ook is het Scorsese goed gelukt het Las Vegas van de jaren ‘70 goed weer te geven. Toch maar eens the Irishman binnenkort weer oppakken en uitkijken.

Na drie afleveringen, dacht ik, is het niet te lang, 6 afleveringen voor deze twee aanslagen. Maar bij de laatste 3 afleveringen was ik overtuigd. Het juiste gevoel kun je niet in 90 minuten overbrengen. Misschien hadden de eerste 3 afleveringen ook compacter gekund, in bijv. 2 afleveringen, maar de laatste 3 waren zeker van de juiste omvang, indrukwekkend.

Het is lastig met alles wat al gezegd en geschreven is hier nog enigszins onbevangen naar te kijken en er dan iets van te vinden. Het is een documentaire. Een documentaire zou over iets moeten informeren, dat ik na afloop wijzer ben geworden van iets. Het zou de weken voor de inauguratie van Melania Trump weergeven, wat doet zij, hoe bereidt zij zich voor. Wat o.a. is blijven hangen zijn de scènes van het uitzoeken, passen en op maat maken van de kleren, het zal wel. Bij het kijken dacht ik, was er niet een betere periode geweest om een portrait van haar te maken? Bijv. de eerste jaren van de tweede termijn als first lady? Wat doet een first lady? En wie is Melania, waar is ze opgegroeid, wat daarna, enz.. Volgens mij had dat een stukken interessantere documentaire opgeleverd. En wat me ook stoorde, de hele tijd muziek, zelfs in de kerk, daar wil ik de stilte hebben, het verdriet voelen. Probleem is ook dat het geen onafhankelijk journalistiek product is, Melania is zelf de producer. Moet je er dan maar vanaf zien het te gaan kijken, het is wel 1u45m van je kostbare tijd? Ik had besloten het toch te willen kijken om er zelf een oordeel over te kunnen vellen. Misschien is dat in dit geval het beste.

Dit is een politieke boodschap en geen beoordeling van de documentaire, jammer, want daar is deze site toch voor bedoeld, beoordelingen geven na het zien.

Op waarheid gebaseerd staat er in het begin, bizar. Hoe psychologie zonder woorden en handelingen in een gesloten ruimte werkt, wat het met mensen, familieleden ook, doet. En het einde is even bizar als de gehele film. Goed gefilmd en geacteerd.

Geweldige film met actie van begin tot het einde en een sterke opening (met destijds actueel thema) met goede soundtrack. En de film is voorzien van een destijds actueel thema, de macht van de mediamagnaat. En net als in de beginjaren ontbrak ook het onderwatergebeuren niet. Ik vind een film die goed past in de Bond-reeks qua thema, actualiteit en actie, en dat deden ze tussendoor niet allemaal.

Hele sterke actuele politieke actie-serie waarin we te zien krijgen dat het niet eenvoudig is om beslissingen over leven en dood te nemen ten bate van het hogere doel. De situatie is bovendien niet zwart-wit en zie dan maar eens de juiste beslissingen te nemen, terwijl bovendien de VS elders in de wereld bezig zijn, en dus hier even geen tijd voor hebben. Daar sta je dan als klein land. En los je het dan diplomatiek op (kan dat wel? ten koste van wat?) of met geweld. Dat is de kern van de serie.

Interessant concept. Hoe je op verschillende manieren tegen 9/11 kunt aankijken, geheel afhankelijk van de plek waar je je bevindt of waar je bent geboren. Of wellicht vanwege andere ervaringen. Zo roept de 11e in Bosnië een heel andere ervaring op (Srebrenica, 11/7/95) dan bijv. in Chili (11/9/73). Maar ook de dreiging van de Amerikaanse wraak blijft niet onbesproken. Moeite waard.

Het is een goede thriller, die je aandacht ruim twee uur vasthoudt, met leuk (explosie)spektakel, maar, een James Bond moet meer zijn. Een James Bond moet vernieuwend zijn ten opzichte van de eerdere Bond-films, en dat vernieuwende miste ik.

Het verhaal moest voor mij wat op gang komen. In de eerste 10 minuten heb je wel direct een aardig beeld van wie Richard Boyle is en in welke problematische situatie hij zit. Daarna duurde het even voor ik het verhaal goed begreep. Wat achtergrondinfo over El Salvador vooraf zou geholpen hebben. Helemaal onwetend ben ik niet, wel van Romero gehoord, en de vermoorde Nederlandse journalisten van Kenmerk, en de guerilla-organisatie FMLN, en Amerikaanse ‘instructeurs’, maar het was wat weggezakt. En dan is het even zoeken naar het verhaal. Gaandeweg kwam ik er wel in, en toen sloeg het er ook goed in, het maakt je kwaad en ook machteloos, de Amerikanen doen waar ze zin in hebben, net als nu, en we kijken toe. Een sterke maag is wel aanbevolen.