Reacties

There is no plan B. Onheilspellend. Hoe maak je een spannende film, zo dus. Echte emoties bij de mensen die beseffen wat er staat te gebeuren. En ook hoe moeilijk is het onder hoge tijdsdruk een beslissing te moeten nemen terwijl je niet alles weet wat je zou willen weten.
Na het zien van deze film besef je eens te meer dat er met vuur wordt gespeeld in deze wereld door mensen die verstandiger zouden moeten zijn gelet op de positie die ze bekleden, belangrijk ook te beseffen in tijden dat we als burgers een keuze moeten maken.

Prachtige soundtrack met de Stabat Mater van Pergolesi.

Een onheilspellende film, die over onze tijd te denken geeft. Uiteindelijk als het zover zou komen zijn we overgeleverd aan onszelf, en dat is geen prettige gedachte, zeker niet wanneer de meesten geen kelder hebben, waarheen en wat te doen?
Alleen de soundtrack is onaangenaam, komt wat gedateerd over, ook wanneer je er rekening mee houdt dat de film 40 jaar oud is, voor mij eerder een jaren 60 soundtrack dan één van de jaren 80.

Prachtige film met mooie (lage) cameravoering waardoor het allemaal groots binnenkomt. En Mads Mikkelsen, ja hij is goed, maar ook hij heeft een groots, bijna episch, verhaal nodig, en dat samen met het geluid maakt het tot een grootse film.

Goed journalistiek programma met verdieping op het gebied van onderwerpen uit het wereldnieuws. Op de radio 1 is het programma dagelijks van 13:30u tot 14:00u te beluisteren.

Klopt, een week geleden gezien, daar moest ik ook aan denken. Neemt niet weg dat dit verhaal je wel onder de huid gaat zitten.

Indringende film qua script. Wanneer er ipv Engels Duits was gesproken zou het nog sterker zijn geweest. En de kleuren hadden wat mij betreft grauwer gemogen en ook de muziek had dramatischer gemogen. Om deze redenen heb ik de film een 7 gegeven. De film boeide me vanwege het verhaal wel de volledige tijd, maar voor een hoger cijfer is meer nodig.

Goed vervolg op Ku’damm 56. Opnieuw zien we het naoorlogse Duitsland terugkomen in de familie Schöllack en de dansschool Galant aan de Kurfürstendamm in Berlijn. De nazi’s en hun ideeën zijn niet plotseling verdwenen, de DDR begint zich steeds meer als zelfstandige staat te ontwikkelen, en de door en door patriarchale verhoudingen zien we terug in de familie Schöllack waar de drie dochters met het patriarchaat worstelen onder invloed van de conservatieve moeder.
De film is voorzien van heerlijke eigentijdse muziek en de kleuren van de film en de inrichting van de woningen zijn passend bij de tijd. En let ook op de details, o.a. de poster van de film Psycho in het straatbeeld van de Kurfürstendamm.

Film als kunst! Spannend en toch machtig kalm, schrijft de Volkskrant terecht. De film zit vol prachtige shots, van de dieren, van het hoofd van de door weer en wind getekende herder en van het landschap, de wolken en het geluid van de wind. Er wordt niet gesproken, en dat is ook niet nodig, de film ‘leest’ zichzelf. En de spanning is er ook, in het verloop van de tocht van de speleologen en in het verloop van het leven van de herder.

Het is een sterke historische WO2-film over John Rabe, hier meest onbekend, maar een held in China. De film gaat over moed, het ingaan tegen autoriteiten, tegen personen met macht, voor het hogere humanitaire doel, het redden van mensen, veel mensen uit handen van de Japanse bezetter.
De film weet de aandacht de hele ruim 2 uur goed vast te houden. De acteurs vervullen hun rollen sterk en de reconstructie van de plekken is knap gedaan.

De titel is wat te kort door de bocht. Je verwacht met deze titel een biografie van op zijn minst het leven, maar ook, zeker bij zo’n groot denker, het denken van Hannah Arendt. En dat is niet het geval, het gaat om Arendt en haar visie op Eichmann, het proces, en het kwaad en wel/geen mens zijn. Een betere titel was Hannah Arendt and the Eichmann Trial geweest. Dat proces, haar visie daarop en wat het verder met haar deed, ook de reacties op haar visie, dat wordt goed weergegeven.

Een psychologische thriller wordt het genoemd, en terecht. Er wordt veel gesuggereerd, je krijgt het niet te zien, en toch voel je wat er is gebeurd, je voelt de spanning.

Een fantastische projectie van de maatschappelijke en politieke problemen in het Duitsland van de jaren 50 samenkomend in één gezin. Het nazisme, het communisme (zowel in West-Duitsland als in de DDR), de Amerikaanse cultuur (rock ‘n roll) via de Amerikaanse militairen, mannenliefde die officieel verboden is, jeugd die wil breken met het conservatisme van de ouders, alles komt voorbij. De acteurs spelen hun rol goed en de jaren ‘50 komen in beeld realistisch over.

Spannende serie die qua kleuren en muziek (veel blues) helemaal klopt, het speelt zich af in 1972 en dat gevoel krijg je ook. Je krijgt vanaf de eerste aflevering veel vragen, maar heb geduld, de antwoorden komen.

Het boek heeft me een paar jaar geleden geboeid, niet omdat het waargebeurd zou zijn, maar omdat het een interessant verhaal is en het mij een beeld heeft gegeven van het landschap waarin ze wandelen, niet voor beginners. Het was netjes geweest als erbij geschreven was dat de werkelijkheid een beetje anders is, maar ach, ik kan ermee leven.
De film geeft een goed beeld van het landschap zoals beschreven in het boek. Ergens kreeg ik wel een gevoel dat het wat langdradig werd, maar dat is de wandeling ook, er komt in het boek geen einde aan, en dat is precies het gevoel dat ik gaande weg bij het bekijken ook kreeg, wat in dit geval positief is (hetgeen in het boek beschreven wordt als gevoel overbrengen). Verder zie je ook goed wat de wandeling met de twee personen doet, de ontberingen, de vermoeidheid, de veranderende gezichten. Tegelijkertijd lijkt de wandeling, de ontberingen, en het weglaten van de medicatie Moth goed te doen.

Goede film, waarin je ziet hoe Trump gevormd wordt tot wat ie is en hoe ie is. Ongelooflijk goed geacteerd door Sebastian Stan, die mimiek, de manier waarom de mond beweegt, het vingertje wijzen. Echt top. Op een gegeven begon ik zelfs te twijfelen, is het een acteur of is ie het echt.

Filosofische film die morele kwestie opwerpt. Hoe ver laten we technologische ontwikkelingen gaan, waar leggen we de grens en wat als iemand zich daar niet aan stoort. Het is in die zin ook heel actueel, de VS wil graag dat Europa alle regelgeving intrekt en sommige lidstaten zoals Denemarken gaan alvast weer wat verder dan de EU tot nu toe gaat. De film moest bij mij wel even op gang komen, maar dat stoort uiteindelijk niet. Het is als met een spannend boek, daar moet je je soms ook eerst even door de eerste bladzijden heen worstelen voor het je volledig pakt.

Topserie, topacteurs en mooie kleurrijke beelden van New York. Ook de kleuren in huis maken het samen met de pianomuziek een genot om te kijken. Spannend is het ook, ik werd toch steeds op het verkeerde been gezet, steeds kwam er weer een andere dader in beeld waardoor je de serie gewoon wilt uitkijken in korte tijd en dat is lang niet altijd het geval.

Top politthriller! Het zit goed in elkaar, het is iedere keer net even anders dan je denkt, en heel realistisch. Ik kan me goed voorstellen dat de werkelijkheid zich zo voordoet. De Russen spiegelen ons een werkelijkheid voor die niet de werkelijkheid is. En dan wordt het gevaarlijk en is de oorlog plotseling dichtbij.

Na een aflevering of twee pakte het en liet het me niet meer los, deze nukkige, azijnpisserige, commissaris. Het is een beetje zoals je dat met een boek kunt hebben, je worstelt je door de eerste 100 bladzijden en daarna leest het als een trein.
Ben nu aan seizoen 5 toe. Het is aan te bevelen het in volgorde te kijken, de zaken staan in het begin wel op zich, 1 zaak per aflevering, later gaat een zaak meerdere afleveringen duren, maar door de volgorde aan te houden, krijg je steeds meer te horen en te zien van het leven van Rocco.

Onderhoudend, sociaal drama met af en toe leuke humor, ‘wacht maar tot de sociaal-democraten in de regering komen!’.

Goede, spannende serie en zeer goed geacteerd, hoe bijvoorbeeld de politicus Cinaglia speelt dat ie iets slechts gedaan heeft, de uitdrukking op het gezicht, eigenlijk het hele lichaam, echt geweldig.

Goede, spannende film. Goede opwarmer voor de serie (3 seizoenen).

Goede film, hoe ideologie belangrijker is dan mensenlevens, over lijken gaan, kinderlijken notabene! En hoe de leider van het onderzoek hier onder lijdt is ook goed gespeeld. En al die jaren, samen met zijn superieur de kolonel blijven volharden in een goed onderzoek, ondanks de weerstand vanuit de Partij. Interessant vind ik ook altijd waar de film is gedraaid, omdat het de sfeer goed overbrengt, plek van de misdaden is de regio Rostov in Rusland, de film is gedraaid in Hongarije.

Prachtig portret van Temple Grandin. Het is wel goed te beseffen dat niet iedere autist zich zo gedraagt als Grandin. Er zijn vele varianten in het autisme spectrum. Tegenwoordig zeggen we ook niet meer dat iemand autist is, of asperger heeft of welke variant dan ook, maar dat ie een autisme spectrum stoornis heeft. De film geeft goed weer hoe er in de kindertijd van Grandin, jaren ‘50 en ‘60 vorige eeuw, over autisme werd gedacht en hoe ermee werd omgegaan en dat gedacht werd dat het oplosbaar was.
Er zit veel herkenbaars in het portret, vooral ook de angst voor nieuwe sociale situaties. Grandin heeft daar een prachtige oplossing voor gevonden met de deuren.
Filmtechnisch vind ik het sterk hoe de heftigheid van geluiden en licht op Grandin en in haar hoofd in beeld is gebracht, vooral in het begin van de film.
De film is zeker de moeite waard om te gaan kijken.