Reacties

Icky heeft 214 reactie(s) geplaatst.

Short van maestro Damien Chazelle opgenomen op een iphone 11 in verticale modus (kijk hem op een rechtop gehouden telefoon of tablet voor optimaal effect), die feitelijk bestaat uit een aantal microshorts van scenes die een stuntman draait. De man lijkt de liefde mis te lopen door de aard van zijn werk. Een leuke ode aan verschillende filmgenres. Gratis te zien op: https://superprimefilms.com/directors/damien-chazelle/the-stunt-double-vertical-cinema/
Een site die sowieso het bezoeken waard is. Je vindt er allerlei shorts en reclames gemaakt door top regisseurs als Lanthimos, Sean Baker, Chloe Zhao, James Gray en nog veel meer.

Aparte mix van coming of age, romantisch drama, roadmovie, horror en thriller. Vreemd genoeg werkt het. Een 7,5 die afgerond mag worden naar boven.

Met 'Bambi the Reckoning', 'Winnie the Pooh Blood and Honey' en 'Peter Pan's Neverland Nightmare' op komst is het nu eerst de beurt aan de kerstman om uit zijn dak te gaan. Het is een beetje Home Alone, veel Die Hard en vooral veel expliciet bloedvergieten gemixt met geslaagde en minder geslaagde grappen. Als je halfdronken of uitbuikend van het kerstdiner op de bank hangt is het een prima manier om de kersthel te ontvluchten.

Een tot de verbeelding sprekende kleurrijke wereld in deze woke disney animatie die verder niet veel nieuws heeft te bieden. Onderhoudend genoeg.

Het is meestal geen goed teken als de VK en NRC een film die uitkomt in de bioscoop niet recenseren. De film zit dan ook vol met flauwe, clichematige grappen en is voorspelbaar van het begin tot het einde. Gaap.

Na het zien van zijn eerdere film The Art of Self Defense was ik erg nieuwsgierig naar deze recentere film van Riley Stearns. Helaas maakt hij de hoge verwachtingen niet waar. Op zich is het een prima film, maar Stearns heeft zich bij het maken van deze film zo laten beinvloeden door het werk van Yorgos Lanthimos dat het storend wordt. Het is bijna onmogelijk om tijdens het kijken van Dual niet continu te denken aan films als Dogtooth, Alps en The Lobster. Daarbij valt de onthechte manier van acteren met de robotachtige stem die zo kenmerkend is voor de regie van Lanthimos het meest op, maar ook de beeldtaal en dialogen leunen zwaar op het werk van de Griekse meester van de 'Weird Wave'. Stearns heeft duidelijk talent voor het schrijven van absurdistisch getinte verhalen. Hopelijk weet hij bij volgende films zijn eigen regiestijl (terug) te vinden.

Hoi Latevogel,
Misschien helpt mijn kijk op de door jouw genoemde fouten in het 'verwerken' van de film. En ik heb er ook nog één die je niet hebt genoemd!

Spoiler

Het is inderdaad vreemd dat er nog maar twee leden van de familie over zijn, maar niet helemaal onmogelijk toch? Detroit heeft in het verleden door economische achteruitgang een enorme exodus gekend en is op plekken daadwerkelijk veranderd in een spookstad, dus als je een verhaal wil schrijven dat zich afspeelt in een uitgestorven wijk is die stad geen onlogische keus.
De opmerking over ergere verschrikkingen dan de vrouw, sloeg volgens mij op de papa (waarvan we op dat moment nog niet wisten dat hij ook nog in het huis zat) die immers tientallen vrouwen had ontvoerd, vermoord en/of verkracht.
Om de dubbele boeking te accepteren moet je een beetje meegaan met de verklaring die de film er zelf voor geeft, namelijk dat het per ongeluk is gegaan door het huis tegelijkertijd op twee platforms aan te bieden. Aangezien de huiseigenaar alles vanuit Californië regelde en er ook een bureau voor had ingehuurd vond ik het best aannemelijk.
Vreemder vind ik zelf dat de zwerver die volgens eigen zeggen 15 jaar in de buurt woont verklaringen heeft voor zaken die meer dan 40 jaar geleden hebben plaatsgevonden. Hij weet te vertellen dat de vrouw het product is van inteelt en dat de papa naast vader waarschijnlijk ook haar opa of zelfs overgrootvader is. Hij zou dit natuurlijk zelf kunnen hebben bedacht/verzonnen om ons de kijker zo een verklaring te geven, maar dan had ik zelf toch iig de vermelding van die 15 jaar achterwege gelaten.

Anyway, het blijft film natuurlijk en ondanks de losse eindjes een heel vermakelijke!

Merkwaardige mix van komedie, thriller en... ja wat eigenlijk? Intrigerend eigenzinnig!

Te huur en te koop bij google tv

Psychologische thriller met veel sfeer en kunde vormgegeven. Een uitstekend script dat vanaf het begin een beklemmende spanning weet op te roepen. Op het moment dat de rollen van de verschillende personages in het verhaal duidelijk worden ebt de spanning wel weg en verandert de toon van de film, wat even omschakelen is. Toch een zeer degelijke film waarbij vooral de eerste helft indrukwekkend is.

David O Russel trekt een heel blik aan steracteurs open in zijn kijk op een vergeten extreem rechts complot in Amerika. Met de meerdere keren herhaalde opmerking 'geschiedenis herhaalt zichzelf' en een aantal metaforen legt hij natuurlijk een link naar het huidige Amerika, maar het blijft allemaal wat stroperig en is daarmee toch vooral een lange zit.

Het begint geinig, maar wordt al snel saai. Na een paar afleveringen wordt het een soort Charmed met flauwe grappen. Inclusief de special effects uit die twintig jaar oude serie.

De Zwarte Cross is een dankbaar onderwerp voor een film. Het enigszins anarchistische initiatief dat 25 jaar na de eerste editie is uitgegroeid tot een commercieel mega festival.
De film volgt het management van de Zwarte Cross in een periode waarin ze het festival verkopen aan een Brits bedrijf. Daarbij worden veel amateurbeelden van de eerste edities getoond die een mooi beeld geven van de ontwikkelingen die het festival heeft doorgemaakt en met een behoorlijk hoog 'Jackass' gehalte ook gewoon redelijk amusant zijn.
Erg diep gaat de film echter niet. Als één van de oprichters stopt bij het management is aan de gezichten van alle betrokkenen duidelijk te zien dat dat gepaard is gegaan met veel emotie en ongetwijfeld ook veel commotie. Op één opmerking na (iets in de trand van: 'Hendrik Jan is een echte vrijbuiter') doet de film daar verder helemaal niets mee. Kennelijk was het belangrijker om de toon luchtig en positief te houden. Je zou kunnen zeggen dat de film daarmee, net als het festival, zijn ziel heeft verkwanseld aan de belangen van de commercie. In die zin is het wel weer passend.

Fargo was duidelijk een inspiratiebron. Zelfde lulligheid, sullige karakters en geweld. Geinig wel.
N.B.
Het vikingdorpje in 'Gudungen' (niet kunnen vinden op maps) doet wel heel erg denken aan 'Vikingvalley' in Gudvangen Noorwegen. Daar wonen en werken vrijwilligers een paar maanden per jaar als vikingen. En het is niet moeilijk om te begrijpen waarom mensen daar mee willen spotten. Ik voelde me ook erg suf toen ik er rondliep afgelopen zomer.

Geniaal, grappig, verrassend èn emotioneel geladen script van de sowieso redelijk briljante Charlie Kaufman in handen van de inventieve regisseur Michel Gondry met sterke acteurs waaronder Jim Carrey met zijn meest serieuze rol tot dat moment als de introverte en verlegen Joel. Voor het eerst gezien in een niet erg stabiele periode met liefdesverdriet werd het meteen mijn favoriete film ooit. Ook nu, zo'n 15 jaar nadat ik de film voor het laatst had gezien weet hij me weer te raken. Een nagenoeg perfecte film die je minstens twee keer moet zien. Geen enkele kritiek dan? Het verhaaltje over de relatie tussen Mary en dr. Mierzwiak leidt wat af en is vooral bedoeld om de plot tot een einde te kunnen brengen. En de scene in het bos waarin een arm achter Joel en Clementine een hand bladeren op hun hoofden dumpt is wat knullig, maar tegelijkertijd ook wel weer charmant en kenmerkend voor de ambachtelijke regie van Gondry. Goed voor een heel dikke 9.

Heel aardig sociaal drama dat alleen net iets te clichematig en braaf is om ècht goed te zijn.

Nergens vernieuwend, maar verder prima horror/thriller met de eveneens prima acterende dochter van Kevin Bacon, Sosie.

Hoge waarderingen van de recensenten vanwege de onconventionele aanpak. Persoonlijk heb ik de film vooral ervaren als één lange videoclip. Dat is 2 uur en een kwartier smullen voor de fans, waarschijnlijk wat aan de lange kant voor degenen die dat niet zijn.

Soort van coming of age film over een enigszins pretentieuze jongeman. Zit prima in elkaar maar is toch vooral behoorlijk saai. Wel blij dat ik bij de aftiteling ben blijven zitten, want dat leverde nog een shot op wat goed was voor de slappe lach. Al moet ik er wel bij zeggen dat de overige bezoekers er serieus onder bleven.

Typische wereldcinema waarover Pauline Kleijer in de Volkskrant zegt: "Kovalenko toont een wereld waarvan je niet wist dat hij bestond, zo overtuigend dat je hem niet snel zult vergeten." En dat is bij uitstek de functie van wereldcinema.

Ada woont met haar broer Dakko bij haar vader en verlangt onder andere naar de terugkeer van haar andere broer Akim, die is vertrokken naar grote stad Rostov. Intense familiebanden zijn het en niet de meest gezonde.
Op een gegeven moment omarmt vader Ada, en door een aandoening verkrampt hij waardoor hij haar niet meer los kan laten. Ze moeten naar het ziekenhuis om de man spierverslappers toe te dienen. Het is niet de meest subtiele metafoor maar wel representatief voor meerdere relaties die Ada heeft.

De bij een aanslag beschadigde Ada wordt uitstekend vertolkt door Milana Aguzarova. Ze tilt de film naar een hoger niveau.

Middelmatig geheugenverlies/onderdrukte herinneringen drama gezien op Film by the Sea. Veel overbodige shots, gevoel sturende muziekjes en andere clichés. Gezien direct na het sterke Sundown van Michel Franco. Dat zal de waardering niet ten goede zijn gekomen. Een heel mager zesje.

Sterk relatiedrama van Denis, met uitstekende performances van acteerkanonnen Binoche en Lindon.

Film die met een overdreven zwijgzaam hoofdpersonage en spaarzame zinnen als 'Wat als dit toch allemaal een droom is' diepgang wil creëren, maar voor mij toch vooral heel gekunsteld aanvoelde. Het vierkante kader, de traagheid van zowel verhaal als camera, het roept allemaal heel hard (net iets te hard) 'KUNST!', maar het kon mij niet overtuigen. Daarbij helpt het niet echt dat er geen gebruik is gemaakt van professionele acteurs. Hoofdrolspeelster Brand doet het uitstekend, maar Wisler weet het gebrek aan tekst niet te compenseren met enige expressie die betekenis geeft aan zijn gedrag. Het beklemmende dorpsleven komt wel goed uit de verf.

Ik heb het niet zo op whodunits. Agatha Christie, kammerspiel, het zijn begrippen waar ik niet snel warm voor loop. Even lijkt 'Bodies...' ook zo'n droge film te worden, maar met een aantal heerlijke dialogen, hippe muziek en behoorlijk wat actie is de energie van deze film een stuk frisser en is het ook meer een hybride film dan een pure whodunit, met bovendien een prima einde. Halina Reyn stelt met haar tweede regiefilm mij in ieder geval niet teleur en ik kijk uit naar haar volgende.

Persoonlijke watchlist aantekening.
Hoewel de plot op eerste gezicht niet heel erg aanspreekt toch zeker kijken aangezien het één van de vroege films uit de 'Koreaanse golf' is. Zelfde geldt voor Lee's Peppermint candy. Zie ook Coen's artikel in nrc: https://www.nrc.nl/nieuws/2022/08/30/op-barokke-wraakfilm-oldboy-volgde-de-koreaanse-golf-a4140238