Reacties

Persoonlijke watchlist aantekening: In aflevering 5 s1 van Reservation Dogs staat deze aangekondigd op het Orpheum theater. Sterlin Harjo is dan ook samen met Waititi bedenker van Reservation Dogs en regelmatig regisseur van de serie. Andere aankondigingen: Monte Hellman/Warren Oates double feature, Fukry, Drunktown's finest en your name isn't English.

Niet onaardig drama waarin de labiele Kate (Wilson) valt voor bad boy 'Blond' (Burke). Het einde is alleen nauwelijks gemotiveerd en niet in lijn met de rest van de film. Dat zou je dus een deus ex machina kunnen noemen. Enigszins teleurstellend is het sowieso.

Voor wie het nog niet gezien heeft; de voorbereidingen op dé stunt waaruit blijkt hoe waanzinnig veel werk en geld er in het schieten van een paar seconden blockbuster kunnen gaan zitten:
https://youtu.be/-lsFs2615gw

Hij beschrijft volgens mij Hell Fest uit 2018.

'I still don't understand the play', en dat terwijl ik bij allebei de keren kijken nog wel even in slaap ben gevallen...

De film begint sterk. Met onpeilbare blikken en handelingen die net buiten beeld plaatsvinden wordt een veelbelovende spanning gecreëerd. Wat zit hier allemaal achter vraag je je af. Nou, heel weinig zo blijkt. In plaats van iets te doen met de opgebouwde spanning blijft de film hangen in onpeilbare blikken, poetisch bedoelde bespiegelingen, mensen die elkaar aan staren en shots van vingers die ergens langzaam over aaien. Het zorgt er niet alleen voor dat de spanning verdwijnt, het gaat op den duur ook op de zenuwen werken.

Niet overal even geloofwaardig; ik denk dat de film mee kan in de competitie voor meest aangepaste, schattige heroine spuitende junk in de filmgeschiedenis, maar daarmee heb ik meteen het woord gevonden dat deze film voor mij het best omschrijft: schattig. En dat is zeker geen diskwalificatie! Fijne film.

Zonder het origineel van Abel Ferrara zou dit best een aardige film zijn. Maar met het origineel in gedachten is het vooral een teleurstelling die doet terugverlangen naar de uit zijn dak gaande Harvey Keitel.

Weer een topper van Tarantino. Toen ik gisteren stukjes zag op tv kwam bij mij de vraag naar boven wat er toch eigenlijk met Bridget Fonda is gebeurd. Redelijk druk in de jaren negentig (waaronder in een aantal top producties) houdt haar Hollywoodcarrière in 2002 ineens op. Ze blijkt het leven buiten de schijnwerpers prettig te vinden en niet van plan te zijn ooit een comeback te maken. Met de uiterlijke transformatie die ze heeft ondergaan (ik herkende haar maar op 1 foto) ligt dat ook niet voor de hand. Het is geen transformatie die doorgaans door Hollywood wordt gewaardeerd zeg maar.

Kandahar wil duidelijk meer zijn dan een actiefilm, maar rommelig verteld, met platte karakters waar je niks om geeft, clichematige dialogen en een belachelijk einde waarin alles nog even snel wordt afgeraffeld en oninterresante actie is het dus gewoon helemaal niks.

Meneer Willis lijdt al een behoorlijke tijd aan een vorm van dementie die zijn gedrag en praten beïnvloedt. Zijn rollen zijn daarom de laatste jaren klein gehouden. Ik heb niet al zijn werk van de afgelopen jaren gezien, maar ik acht de kans dat daar een indrukwekkende prestatie tussenzit niet groot.

De verfilming van Nicci French' 'psychologische thriller' is vaak houterig en/of geforceerd en vooral mislukt.

Mierzoet verhaaltje. Ik ken Boon eigenlijk alleen van zijn komische rollen. Als serieus acteur houdt hij het nog best lang vol, maar in de emotionele scenes valt hij wat mij betreft toch enigszins door de mand. En Renaud die de leeftijd van de doelgroep lijkt te hebben, is eigenlijk gewoon te oud om nog goed te kunnen acteren. De muziek, voornamelijk Jazz en klassieke filmmuziek in de flashbacks, geven de film op momenten wel een lekker ouderwets genresfeertje (denk film noir, jaren 40 misdaad) mee. Leuk als je van ongecompliceerd houdt en originaliteit niet belangrijk vindt. Bij mij gaan dit soort films het ene oog in, het andere uit.

Beetje late reactie, maar op google tv kan je hem huren voor €2,99, kopen voor 5,99.

Siouxie (van Siouxie and the banshees) schreef naar aanleiding van deze film het liedje Christine. Zie
12ft.io/https://www.volkskrant.nl/a-b64b0ed6

De derde van Ari Aster is weer een hele trip. Letterlijk en figuurlijk. Hij begint ijzersterk in een ietwat dystopisch aandoende wereld om vervolgens alle kanten op te schieten. De hersenspinsels van Aster zijn niet altijd even goed te volgen (en soms helemaal niet), waardoor niet iedereen erover te spreken zal zijn, maar de unieke beeldtaal en regie die op momenten ronduit virtuoos zijn, de verschillende genres en stijlen die erin te herkennen zijn en natuurlijk ook hoofdrolspeler Phoenix, maken deze film met als hoofdthema het onvermogen van ouders en kinderen om elkaar los te laten een bijzondere ervaring.

Klassiek Amerikaans succesverhaal dat prima in elkaar zit en zeer onderhoudend is; ik heb me geen moment verveelt. Toch krijgen alleen de Amerikanen het bedacht om de hoofdrol in wat toch een soort van heldenverhaal is, bij corporate America te leggen. Ik zie het filmfonds niet snel akkoord gaan met een film over, pak em beet, de Grolsch beugelfles, die dan 'Beugel' heet. Wel een intrigerende gedachte eigenlijk. En dan op het einde de tekst in beeld: 'Inmiddels hebben miljoenen bioscoopbezoekers verspreid over het land gewacht op het uitgaan van het zaallicht om hun beugelfles met veel kabaal te openen'.

Niet alleen het kinderlijke overacteren is infantiel, ook het script lijkt geschreven voor 12 jarigen. De film zou goed passen binnen het aanbod van Nederlandse commerciële producties.

Tokkie vetes op het bijgelovige Portugese platteland. De personages zijn bijna allemaal zo naar, dom en lelijk dat ik me nauwelijks voor kan stellen dat er iemand is die enige sympathie voor ze kan opbrengen. Persoonlijk wenste ik ze al snel dezelfde behandeling toe als die ze hun vissen in het nabij gelegen meertje geven.

Begin '45. In het schemergebied tussen oorlog en vrede komen een Russische soldate, een Duitse nazi en een Nederlandse jodin door de omstandigheden samen te wonen in hetzelfde huis. De drie vrouwen groeien ondanks de verschillen naar elkaar toe.
Het is niet het meest geloofwaardige script. De joodse Simone komt als een wel heel sterke vrouw en kennelijk volkomen ongeschonden uit het concentratiekamp. De beslissingen van de afzonderlijke vrouwen zijn ook niet erg duidelijk gemotiveerd en niet de meest voor de hand liggende. Het idee van de naar elkaar toe groeiende vrouwen is mooi, maar had een betere uitwerking verdiend. Verder is de film prima gemaakt. Overigens rechtvaardigt de overgangsperiode waarin de film zich afspeelt een vermelding van Cate Shortland's 'Lore'. Dat is wel een indringend en sterk drama dat indruk maakt.

Standaard paranormale horror slasher met veel gore. Niet slecht gemaakt maar voor de liefhebber. Zelf heb ik in het begin nog regelmatig gegniffeld maar was ik tegen het einde wel redelijk murw van alle 'blood and gore' scenes.

Schitterend drama over verwaarlozing.

Een film zo slecht dat het weer leuk wordt om te kijken. Zo erg als ultieme 'lachen omdat het slecht is film' The Room is het niet, maar een nominatie voor slechtste film van het jaar moet toch tot de mogelijkheden behoren.
Je zou denken dat Verhoeven vooral wordt ingezet om zijn vechtkunsten te laten zien, maar die blijven grotendeels bewaard voor het einde. Hij mag wel heel veel met puppy honden ogen voor zich uit staren.

Noorse zwarte komedie over ego die naar het einde toe minder grappig en des te zwarter wordt. Te vergelijken met het werk van Ruben Östlund. Sterk.

Ook Sam Mendes levert een bijdrage aan de stroom autobiografisch getinte films van de afgelopen jaren. Ondanks de onderwerpen racisme en psychische kwetsbaarheid voelt de film die in de jaren 80 speelt en optimaal gebruik maakt van schitterende locaties vooral nostalgisch aan. Colman is zoals altijd weer uitstekend.