Reacties

Schitterend drama over verwaarlozing.

Een film zo slecht dat het weer leuk wordt om te kijken. Zo erg als ultieme 'lachen omdat het slecht is film' The Room is het niet, maar een nominatie voor slechtste film van het jaar moet toch tot de mogelijkheden behoren.
Je zou denken dat Verhoeven vooral wordt ingezet om zijn vechtkunsten te laten zien, maar die blijven grotendeels bewaard voor het einde. Hij mag wel heel veel met puppy honden ogen voor zich uit staren.

Noorse zwarte komedie over ego die naar het einde toe minder grappig en des te zwarter wordt. Te vergelijken met het werk van Ruben Östlund. Sterk.

Ook Sam Mendes levert een bijdrage aan de stroom autobiografisch getinte films van de afgelopen jaren. Ondanks de onderwerpen racisme en psychische kwetsbaarheid voelt de film die in de jaren 80 speelt en optimaal gebruik maakt van schitterende locaties vooral nostalgisch aan. Colman is zoals altijd weer uitstekend.

Helemaal op het einde van het artikel genoemd als eerste film die in 2005 gefilmd is met mobiele telefoons (samen met "officiële" eerste 'Waarom heeft niemand mij verteld dat het zo erg zou worden in Afghanistan').

https://www.volkskrant.nl/editie/20230403/van-the-matrix-tot-tar-zo-veranderde-de-mobiele-telefoon-de-filmgeschiedenis~bf59e026/

Opmerkelijk: in 1975 werd de film door wat toen nog het nrc handelsblad heette al als enigszins gedateerd bestempeld:
https://www.nrc.nl/nieuws/1975/07/18/een-film-als-een-molshoop-kb_000032487-a3154089

Er draaien echt te weinig klassiekers in de bioscoop, maar waarom deze is uitgekozen om weer door Nederland te mogen toeren is me toch wel een beetje een raadsel. Het enige wat ik kan bedenken is het pretentieuze geraaskal. Doe een beetje interessant en er is altijd wel iemand die er diepe gronden in ontdekt. Feit blijft dat het een hoop amateuristisch geklungel zonder weinig samenhang blijft. In het hoofd van Jodorowski zal het ongetwijfeld allemaal duidelijk zijn geweest maar zijn vermogen ideeën over te brengen op de kijker is hier van hetzelfde niveau als zijn vermogen een beetje geloofwaardige geluiden te creëren of effecten in beeld te brengen: totaal afwezig. Dat de film een cultstatus heeft is te danken aan het feit dat de film aan het begin stond van een nieuwe fase nachtvertoningen in New York in de jaren 70. Alleen voor fans van B films, slashers cult en aanverwante films.

Prima fantasy met veel humor. De diepgang van de Hobbit en Lord of the rings ontbreekt, maar als dat films zijn waar je van houdt zul je deze ook kunnen waarderen lijkt me. Het ziet er allemaal prachtig uit. Goeie locaties en ook de aktie ziet er goed uit. Beste punt is echter toch wel dat het overgrote deel van de humor gewoon werkt. Dat is vaak wel anders. Ik heb maar één echt slechte grap geteld en dat is tegen het einde over iemand met slechte adem. De film verliest tegen het einde sowieso wat aan kracht wat vooral met de lengte te maken heeft. En toch, zelfs het eindgevecht dat bij blockbusters als deze bij mij meestal goed is voor een hoop ergernis en diepe zuchten is prima vol te houden. Goed gedoseerd. Dungeons and Dragons, Honor Among Thieves is uitstekend vermaak.

Schitterende rol van Riseborough in dit alcoholistendrama.

Ik heb me om laten praten door een recensent en wat blijkt: het is toch echt beter om je hart te volgen als je een film kiest...
Er zitten een paar geinige oneliners in, maar die zitten ook allemaal in de trailer. Verder is het vooral een uitgekauwd romantisch verhaaltje zonder enige verrassing. Hou het bij de trailer is mijn advies.

Urgent onderwerp, maar de vorm die veel weg heeft van een toneelstuk met iets te veel tekst, moet je liggen. En dan is er nog de religieuze invalshoek. Het zijn niet de ingredienten waar ik doorgaans heel enthousiast van word.

Na een wat taai begin waarbij hooguit de harten van vaste kijkers van 'Podium Klassiek' sneller gaan kloppen, ontwikkelt zich een boeiend verhaal over macht. Zes Oscarnominaties maar niet die voor beste song. Terwijl 'Apartment For Sale' toch een van de beste liedjes is die ik in tijden heb gehoord.

Iemand heeft de cursus 'Show, don't tell' overgeslagen. Allemachtig wat een gewauwel. Verder wordt er veel geleend van klassiekers als Once upon a Time, Unforgiven en True Grit, maar is de uitvoering ondermaats.

Minder dan halfslachtige poging om een soort van Dead Calm te maken. Slecht geacteerd, nog slechter geregisseerd en het verhaal vergt een wel erg grote 'suspension of disbelief'.

Ik had geen hoge verwachtingen maar na het zien van de film schaar ik mezelf toch aan de zijde van de critici.

Standaard verhaaltje met een mister Miyagi achtige leraar (de zeer oncharismatische Lau) die hoofdpersonage Jimmy huishoudelijke taken laat uitvoeren voordat hij kung fu mag leren en zijn leerlingen verteld dat vechten niet goed is. Er zijn nog wat familieperikelen en verder is het allemaal nogal energieloos en knullig gefilmd. Als je je kind dood wil vervelen is dit een goede keus.

Mooi gefilmd, goed ingevoeld en knap geacteerd deze coming of age van debuterend regisseur Le Bon. Ik was weer even 14. Film sleept op een gegeven moment iets te veel door maar dat mag geen naam hebben. En dat geldt ook voor de kwalificatie horror die sommige kranten en Le Bon zelf in een interview er aan geven. Gewoon een mooi coming of age verhaal met een ietwat van het genre afwijkend einde. Aanrader.

Wat Eelke Bo zegt. Maar van mij een halve bol meer. 3 uit 5.

Uitermate spannende en beklemmende film die gebaseerd is op de ervaringen van het Nederlandse stel Martin en Margot Pool in het Spaanse Santoalla.

Guy Ritchie. Doorwrochte plots op het onnavolgbare af. Veel visuele flair met ronddraaiende camera's, slowmotion en snelle montage. Niets van dit alles in deze 'Operation Fortune'. Eigenlijk is de hand van Ritchie alleen te herkennen aan het personage dat gespeeld wordt door Hugh Grant; een excentrieke Brit die niet gauw met zijn mond vol tanden zal staan.
Wat biedt Operation Fortune wel? Een schaamteloze rip off van de Mission Impossible franchise inclusief een haast letterlijk overgenomen scene waarin een auto ronddraait om een tegenstander neer te kunnen schieten, alleen dan veel luier gefilmd dan het origineel. Lui is sowieso het woord dat komt bovendrijven als ik Operation Fortune moet beschrijven. Dat gezegd hebbende is het nog best een vermakelijke film als je geen hoge verwachtingen hebt. En net als Ritchie een beetje lui bent misschien...

Epische hervertelling van het Singing in the Rain verhaal. Maar dan zonder het brave en onschuldige karakter van het origineel. Singing in the Rain on steroids and drugs dus zeg maar.
Chazelle gaat all in en omarmt het more is more principe volledig wat flink wat groteske scenes oplevert. Ondanks de lengte van drie uur en acht minuten komen sommige bijpersonages niet helemaal lekker uit de verf maar desalnietemin is het een onvergetelijke filmervaring. Een dikke vette 8+ van mij.

Redelijk briljante satire van Baumbach die vooral in de eerste helft veel overeenkomsten vertoond met de grote Netflixhit 'Don't Look Up' en in de tweede helft vooral het absurdisme lijkt te omarmen.

Vergeleken met 'Don't Look Up' is 'White Noise' filosofischer, intellectueler en meer gericht op de psychologie van het individu en (hoe kan het ook anders bij Baumbach;) het gezin. Een echte hit zal het dus nooit worden en ook diehard Baumbach fans zullen even verbaasd opkijken, maar wat mij betreft is het een topper.

Na zijn hoofdrol in 'Me, Too' zal hij daar wel blij mee zijn.

Daar was Ruben vast mee In den Wolken.

Wat Strohl precies bedoelt met botsende acteerstijlen is me niet helemaal duidelijk geworden. Wellicht doelt hij op het 'uitbundige' acteren van de meeste acteurs (vooral Eckhart en Tucci schmieren er flink op los) aan de ene kant, en de wat meer ingehouden Swank en Greenwood aan de andere kant, maar dat is niet het grootste manco van de film. Die is toch vooral te vinden in de redelijk absurde gebeurtenissen in het script. Waarbij de 20 jaar oude, gedateerde en behoorlijk onbeholpen visuals niet helpen. Verder een standaard rampenfilm met de gebruikelijke opbouw. Verder kan ik de emotie van Strohl wel begrijpen: de film is dankzij de schmierende acteurs op momenten best amusant.