Reacties

Films met Spencer en Hill zijn bijna altijd wel een voldoende waard, zo ook deze. Wel valt het hier op dat de jaren voor het duo wat gingen tellen, want de meeste actiescènes zijn zo gemonteerd dat het niet te veel opvalt dat de heren wat stram begonnen te worden. Dat zie je ook goed in de enige scène waarin we Spencer een 'sprintje' zien trekken, dat ziet er nogal lachwekkend uit. Daarnaast valt de wat meer serieuzere toon op van de film in vergelijking met voorgangers waarin 'De Vier Vuisten' meer een karikatuur van zichzelf waren geworden. Dit past ze in ieder geval wat beter: een beetje slapstick, maar ook niet te veel. Verder een lekkere '80's-vibe en zo rol je vrij eenvoudig door de 95 minuten heen.

Seizoen 3 gisteren afgekeken, en het was best aardig met leuke en interessante rollen van onder andere Robert Patrick en Samuel L. Jackson, maar meer dan 'best aardig' is het ook echt niet meer.
Zoals hierboven al geschreven is, verrast Tulsa King al lang niet meer en is het een herhaling van zetten, een trucje geworden, waarbij telkens weer een nieuwe boef ten tonele verschijnt die het de boevenclub van Stallone lastig maakt tot de laatste aflevering van het seizoen. Weinig lef dus van de makers, die ook nergens een echt impactvolle aflevering durven neer te zetten waarin iets gebeurt dat de verhaallijn of de karakters drastisch kan doen veranderen.

Tot slot dan nog Neal McDonough, die in seizoen 3 echt verkeerd gecast wordt en totaal niet past in z'n aanstaande gouverneursrol... jammer hoor, het begon allemaal zo goed en origineel in seizoen 1...

Qua niveau haalt dit het totaal niet bij de originele franchise, en sommige grappen zijn letterlijk gejat uit de oude delen. Neeson doet z'n best, en doet dat soms best aardig, maar Leslie Nielsen en George Kennedy waren echt een fantastisch en onverwoestbaar duo, terwijl Neeson het hier bijkans alleen moet doen omdat 'de nieuwe Ed' echt niet grappig is. Er zitten wel een paar geinige scènes tussen, maar al te vaak houdt het niet over. Leuk dat de makers het geprobeerd hebben, maar dit is uiteindelijk toch een overbodige toegift.

Aardige Hitchcock waarin vooral de cameravoering en de cinematografie van een bijzonder hoog niveau zijn, dat dit al gemaakt kon worden in 1929! Ook de soundtrack mag er wezen, die begeleidt je vaak op een bijzondere manier door de scènes heen. Maar wat is het dan toch jammer dat de eerste vijf à tien minuten een rommeltje zijn: er worden talloze personages geïntroduceerd zonder enige karakterisering of duiding en in het begin lijkt alles er ook op dat je met een stomme film te maken hebt. Niet gek voor die periode, maar des te vreemder is het dat er dan vanuit het niets ineens gesproken wordt, alsof Hitchcock hier een statement wilde maken om het einde van het tijdperk van de stomme film te markeren. Hoe het ook zij, het werkt in ieder geval niet in het voordeel van het verhaal dat sowieso niet erg bijzonder is, want de 'chantage', waar het allemaal om draait, komt er totaal niet uit. De climax in en op het dak van het British Museum is dan wel weer bijzonder, het lijkt een soort voorschot op latere grote actiefilms te zijn zoals bijvoorbeeld de James Bond-franchise die zich ook altijd op de nodige markante locaties afspeelt. Leuk in ieder geval om afgevinkt te hebben, maar een topfilm? Nee.

Aardige Zweedse krimi die tot het einde interessant blijft, al heb ik wel betere gezien. Vooral de nachtmerries, trauma's en andere (nare) jeugdherinneringen van de hoofdpersoon zijn te alom aanwezig, en halen de vaart vaak uit het verhaal. En dat verhaal zelf, tja, dat is natuurlijk op z'n zachtst gezegd ook wel een tikkeltje ongeloofwaardig. Maar heb me overall toch wel vermaakt, vooral de rauwe scenery en ongepolijste personages van dit soort Scandinavische series maken veel goed qua beleving en spanning.

Niet elke Scandinavische krimi is een schot in de roos, dat blijkt maar weer. Waar je je bij sommige series afvraagt waarom daar niet simpelweg een film van gemaakt is, had deze film zich juist weer beter geleend voor een miniserie. Want als het (wat rare) verhaal zich dan eindelijk ontvouwt, is er nog maar 20 minuten film te gaan en wordt alles nog even snel uitgelegd en van een nogal matige climax voorzien. Nee, dit was 'm niet echt, zonde.

Wederom een sterke nordic noir-serie, met een geweldige Tobias Santelmann die precies de goede kop heeft voor zijn rol. Verveelt geen moment, is soms enorm confronterend, dan weer shockerend en vaak ook erg spannend. Zelfs als je denkt dat de seriemoordenaar ontmaskerd is, blijkt alles niet veel later toch weer anders in elkaar te zitten en dat is puzzelen en genieten voor de kijker. Een tweede seizoen komt er duidelijk gezien de laatste aflevering, en dat zal ik zeker gaan kijken. Hoe het zich allemaal verhoudt tot de boeken van Jo Nesbø weet ik niet (want de boeken niet gelezen), maar dat was nu eigenlijk wel fijn omdat je dan het boek en de serie niet de hele tijd met elkaar gaat vergelijken.

Weer een lekkere nordic noir-serie met veel spanning, mysterie en een niet te lange tijdsduur waardoor het allemaal niet doordraaft. De climax viel me wat tegen en kwam wat clichématig over, maar het overall niveau is echt heel behoorlijk, vooral de eerste drie afleveringen zijn echt hoogstaand. Een dikke 7.

Ik wist ook niet dat ie in de film zat, totdat ik 'm in beeld zag... al ging er pas na een half minuutje een belletje rinkelen haha.

Aardige thriller die echter door een karrevracht aan toevalligheden en een aantal clichés geen topper is geworden. Het lijkt een beetje een copy-paste-bedoening geworden waarbij elementen uit andere vergelijkbare bekende (90's-)thrillers bij elkaar geveegd zijn, maar aan het verhaal ligt toch echt een roman ten grondslag: is het boek dan niet zo goed verfilmd of is het niet zo'n bijzonder boek? Ik vermoed het eerste. Maar goed, laat ik niet al te negatief zijn, want de film houdt je op zich best aan het scherm gekluisterd en Keaton geniet duidelijk van zijn rol. Een zeventje.

Ja, het is behoorlijk genieten en bijzonder spectaculair, maar verder is deze film ook niets anders dan een veldslag van 2,5 uur zonder enige diepgang. En het gaat soms ook wel heel kort door de bocht: de slag met het Ork-leger dat uit Gundabad komt, wordt nog geen halve minuut belicht, waarbij je je ook afvraagt of ze de adelaars niet eerder hadden kunnen inzetten voor van alles en nog wat om heel veel doden en ellende te voorkomen. Dat had echt wel wat meer aandacht verdiend. Net als dat Peter Jackson het hele gebeuren met de draak veel beter in het vorige deel had kunnen laten eindigen dan daar nu nog een half uur aan te besteden. Maar ja, ik snap 'm wel, dan was er weinig meer overgebleven voor een relevant derde deel.

Spektakel te over (die scène waarin de dwergen en Bilbo ontsnappen in lege wijnvaten door een kolkende rivier is echt prachtig gemaakt, een parel), maar je merkt duidelijk dat er te weinig verhaal is voor twee uur en drie kwartier film. Als er even niets te vertellen valt, duiken de orks maar weer ergens op voor wat actie en de scènes met Smaug zijn veel te breed uitgesmeerd. En wat Smaug ook aan oneliners de wereld in smijt ("My armour is like tenfold shields, my teeth are swords, my claws spears, the shock of my tail is a thunderbolt, my wings a hurricane, and my breath death!") beklijft niet en is vooral een brij aan weinigzeggende Trumpiaans-achtige rommel. Mijn antwoord erop zou vooral zijn: 'Leuk voor je, Smaug'. Desalniettemin wil ik ook niet te veel zeuren, want het was wel weer fijn om ondergedompeld te worden in de LOTR-wereld.

Niet languit op de bank gelegen? 😉

Na jaren maar weer eens gekeken, en ja, erg mooi gemaakt en goed begin van deze trilogie, die eigenlijk geen trilogie had moeten zijn, want de twee delen hierna (en zeker het derde deel) hebben veel te weinig verhaal. Maar ja, uit commercieel oogpunt snap ik het natuurlijk wel en voor een stuk spektakel zit je sowieso goed!

Ik weet overigens niet of het verhaal vanaf hier nu verder gaat in Tremors 5, maar ik was niet meer van plan om nog eens minimaal negentig minuten aan een vijfde Tremors te besteden. Heeft in ieder geval geen Oscars gewonnen voor zover ik weet 😂

Alweer de vierde Tremors-film, waarin de franchise een 'Star Warsje' doet.... Er wordt na drie delen teruggegaan naar de oorsprong van alle wormenellende. Niet dat je nu echt achter de ontstaansgeschiedenis van de wormen komt, maar voor zo'n vierde deel is het echt zo slecht nog niet. De hoofdpersonages krijgen zelfs wat inhoud en er wordt wat aan karakterontwikkeling gedaan, en daarnaast krijgt Michael Gross nu een echte introductie als dé hoofdpersoon van de hele Tremors-franchise (hij speelt in alle delen mee, volgens mij zijn het er al zeven ondertussen?). Er is ook een aardige rol weggelegd voor wijlen Billy Drago als Black Hand Kelly, die na Pale Rider en The Untouchables helaas alleen nog maar in C-producties heeft geacteerd. Het is al met al dus aardig bedacht om terug in de tijd te gaan, en ook zeker niet zo slecht, maar ja, het is en blijft uiteindelijk toch een vierde deel, conform een allang uitgemolken formule, die verder qua horror en/of bijzondere of grappige scènes echt te weinig brengt. Een beetje gezapig zou je het wel kunnen noemen, en daarom ook net geen voldoende waard.

Matig tussendoortje met wat B-acteurs die als haaienvoer mogen dienen. Dit keer is de open zee alleen verruild voor een grottenstelsel waarin de een na de ander wordt opgevreten door een haai met eeuwige trek. Op één van de hoofdpersonen na natuurlijk, waarvan je na tien minuten al weet wie dat is, het is ook het enige personage dat het bloed niet onder je nagels vandaan haalt. Het is echter zeker niet de slechtste haaienfilm, want er was duidelijk wat budget (anders zouden Metro-Goldwyn-Mayer en Lionsgate zich er niet tegenaan bemoeien) waardoor de cgi-haai er niet al te beroerd uitziet en er ook op locatie in Thailand geschoten kon worden. Maar verder... ach, niemand die had getreurd als deze film niet was uitgebracht.

Hahaha

Sterke verfilming van het begin van de Neurenberg-processen. Crowe in topvorm (alhoewel, hij was allang niet meer in Gladiator-shape, maar moest voor deze rol nog wat extra Big Macs naar binnen werken) en ook Malik doet het erg goed (al komt hij in sommige zwaar beladen scènes, zoals in het gesprek met Leo Woodall (als Sergeant Howie Triest), wat onverschillig over). Maar verder knap gemaakt, want de 2,5 uur vliegen voorbij terwijl deze film het nou niet van de actie moet hebben. Een dikke 8.

Zeer indrukwekkende film over het bizarre DDR-/Stasi-regime. Het is een film die ik al graag wilde zien sinds ik twee jaar geleden de Stasi-gevangenis in Hohenschönhausen bezocht (waar een deel van deze film ook is opgenomen), en je daar (in combi met een goede gids) echt voelt wat daar gebeurd is. Voor de mensen in de DDR was de wissel van het Nazi-regime naar het Stasi-regime totaal geen verbetering, sterker nog, het werd er alleen maar erger op. Iedereen controleerde iedereen en elke verkeerde stap kon de dood betekenen. Wie Das Leben der Anderen (over min of meer hetzelfde onderwerp) al imponerend vond, moet ook zeker Nahschuss zien!

Werner Herzog-docu's zijn altijd topmateriaal, en dat is met deze docu niet anders. De hooglanden van Angola en de zoektocht naar mysterieuze 'spookolifanten' worden prachtig in beeld gebracht onder begeleiding van een geweldige soundtrack. Herzogs karakteristieke stem en wat filosofische commentaar maken het mooi af. En ook al suggereert de docu vooraf een echte natuurdocumentaire te zijn met veel olifantenbeelden en -weetjes, het gaat daarentegen veel meer over Afrikaanse tradities, mythes, dromen najagen en een manier van leven die mijlenver weg staat van de onze.

Kijkt an sich niet slecht weg, maar het is allemaal zo clichématig en voorspelbaar.... pfff.... en als je dan op een bepaald moment al helemaal klaar bent met die opeenstapeling aan sentimenteel braaksel, komt Butler op het einde nog met een epiloog aanzetten waar je haren helemaal van overeind gaan staan (en dan niet op een goede manier). Conclusie: had veel meer ingezeten, nu is het een overbodige en enorm melodramatische draak geworden.

IJzersterke serie met een mooi gelaagd plot die duidelijk de signatuur draagt van de makers van The Wire, en waarin we ook de nodige acteurs weer terugzien die in The Wire speelden. Jon Bernthal speelt echt de sterren van de hemel als Wayne Jenkins, de beruchte leider van de Gun Trace Task Force, maar ook Josh Charles is enorm op dreef als Daniel Hersl, de ultieme corrupte agent die je het bloed onder de nagels vandaan haalt. Kijktip pur sang!

Klassieke oorlogsfilm met een vrij simpel verhaal, waarbij er gestreden wordt om een, strategisch gezien, waardeloze heuvel (Pork Chop Hill), een thema dat ook in diverse andere oorlogsfilms terugkomt. Gregory Peck, met die unieke stem van hem, speelt solide als luitenant Clemons die de Amerikaanse ballen op de heuvel hoog probeert te houden tegen een overmacht aan Chinezen, maar de acteerprestaties van de anderen mogen er ook zijn. Bijzonder aan deze film is dat ie over de Koreaanse Oorlog gaat, een oorlog die toch altijd in de schaduw staat van de Wereldoorlogen en de Vietnamoorlog, terwijl de nasleep van de Koreaanse Oorlog nog tot op de dag van vandaag te zien en voelbaar is.

Erg mooie en indrukwekkende animatieverfilming over een baby die uit een deportatietrein in een donker besneeuwd bos wordt gegooid en dan door een arme houthakkersvrouw gevonden wordt die altijd al een (onvervulde) kinderwens had. Het levert een bijzonder innemend maar ook tragisch avontuur op waarbij veel gevaren overwonnen moeten worden, maar één thema alles uiteindelijk verbindt: de niet aflatende liefde die een ouder (en andere opvoeders) voor een onschuldig kind hebben, en zelfs in tijden van oorlog het kind op de eerste plaats zetten. Dat klinkt wellicht wat zoetsappig, maar dat is deze film zeker niet.