Reacties

Ook dit deel heeft weer voldoende fantastische stunts en een redelijk plot. Ergens rond het midden is het tempo even kwijt, maar dit wordt uiteindelijk goed gecompenseerd.

Films over personen die moeten overleven in de wildernis zijn al talloze keren gemaakt, maar toch zie ik The Snow Walker als een goede toevoeging aan het genre. De acteerprestaties van de hoofdpersonen zijn top, vooral die van Annabella Piugattuk, die een goede ambassadeur is voor de cultuur van de Inuit. Zij voegt authenticiteit toe aan het overlevingsaspect van de film. Het perspectief van de bijpersonen interesseerde me dan weer een stuk minder.

De actiescènes in dit vervolg gaan net weer een stapje verder in schaal ten opzichte van de voorgangers. Het tempo, het gebruik van gadgets en de manier waarop alles in beeld gebracht is, maken deze film een genot om naar te kijken. Helaas is de schurk totaal niet memorabel en nauwelijks onderdeel van het plot.

Het derde deel in deze serie ziet er weer fantastisch uit. Omdat de wereld van Pandora in de eerdere delen van genoeg context is voorzien, is er hier meer ruimte in het script voor diepere gesprekken, wat ik waardeerde. Helaas herhaalt de film te veel van zijn voorgangers, zeker in de laatste akte die het einde van het vorige deel nog eens over doet.

Dit derde deel weet de vaart er goed in te houden, mede dankzij een intimiderende schurk die de hoofdpersoon niet met rust laat. Veel actie dus, met weinig tijd voor rust en bezinning. Verder ben ik niet zo'n fan van het kleurgebruik in deze film.

In dit vervolg wordt de wereld van Pandora op fantastische wijze uitgebreid en verrijkt met nieuwe wezens en culturen. Veel speeltijd wordt benut om deze elementen te introduceren, waardoor het lang duurt voor het plot echt op gang komt. Ik kan me verder niet helemaal vinden in de aanwezigheid van bepaalde karakters, maar ze worden op interessante manieren ingezet in het verhaal. De aandacht voor details in deze wereld is ongekend en de technologische ontwikkelingen die het produceren van deze film mogelijk hebben gemaakt zijn verbluffend. De actie in de laatste acte is bovendien fenomenaal.

Vrij vermakelijke 'slechte' film. Voor het mooie net iets te weinig actie, zodat het moeilijk is om de aandacht erbij te houden. Gelukkig zijn er genoeg amateuristische elementen waar ik om kon lachen.

Dit keer de Collector's Extended Cut gezien waarin de wereld van Pandora weer van extra context wordt voorzien. Qua commentaar niets toe te voegen aan mijn opmerkingen van 3 jaar geleden.

Het is overduidelijk dat hier wat losse strips geanimeerd zijn en zonder enige samenhang achter elkaar zijn gemonteerd. Helaas zijn geen van de losse verhalen bijzonder genoeg om echt interessant te zijn.

De verhaaltjes in deze special zijn niet grappig of schattig genoeg om vermakelijk te zijn.

Jaarlijks doe ik aan zelfkastijding en kijk ik een verschrikkelijk slechte kerstfilm in de hoop dat het zo slecht is dat het grappig wordt. Helaas was dit zo slecht dat het geestdodend saai was.

Veel mensen, zeker in de Verenigde Staten, plaatsen deze kerstspecial op een voetstuk. Ik heb totaal geen nostalgische gevoelens bij deze film en kan me niet vinden in de hype. Het begon erg goed met een volwassen, depressieve blik op de feestdagen, maar zodra het narratief schakelde naar de opvoering van een toneelstuk verdween deze laag grotendeels, net als mijn interesse.

In dit vervolg is het metanarratief zo ver doorgetrokken dat het allemaal een beetje aanvoelt als een komedie. Gelukkig was het wel een vermakelijke komedie.

Fantastische film van begin tot eind: van script tot acteerprestaties, cameravoering tot muziek, alles klopt. Mega relevant voor de huidige Amerikaanse samenleving, zonder belerend of betweterig over te komen. De boodschap om nooit op te geven spreekt me bovendien erg aan. Tot slot wil ik zeggen dat de autoscène tegen het eind een van de beste scènes is die ik heb mogen aanschouwen in de bioscoop.

Op een tweetal spannende scènes na vond ik dit vervolg niet erg interessant. Dat komt voornamelijk omdat ik het geheel niet echt vernieuwend meer kan noemen, terwijl het eerste deel dat wel was.

Een stap terug ten opzichte van de eerste film. Het is naar mijn smaak allemaal net iets te over-the-top, bijvoorbeeld het overmatige gebruik van slow-motion. De actie is goed, zeker de motorscènes, maar daartegenover staat dat de nieuwe karakters niet blijven beklijven.

Een zeer goede spionagethriller die veel films heeft geïnspireerd. De spanning in de drie grote actiescènes is om te snijden dankzij de goede muziek en het sterke montagewerk. Ook is het geheel op een interessante manier in beeld gebracht. Het einde is een beetje afgezaagd en het plot dat de drie grote scènes verbindt is niet al te interessant, maar deze film blijft zeker de moeite waard.

Als tiener vond ik deze film fantastisch, maar inmiddels is veel van de humor gedateerd. Toch verscheen gedurende de speeltijd regelmatig een lach op mijn gezicht. Het plot is voor tachtig procent overgenomen van Scream en gezien die film ook grappig is, zou ik aanraden om het bij het origineel te houden.

Dit was de eerste keer dat ik deze film heb gezien, terwijl ik parodie Scary Movie vroeger vaak heb bekeken. Dat zorgde voor een vreemde kijkervaring. Ik was goed bekend met de plot en de karaktertypen waardoor de plotwendingen in Scream niet echt meer als een verrassing kwamen. Toch heb ik me goed kunnen vermaken met het script dat erg bewust is van topoi in slasher-films. Dat de karakters ook goed op de hoogte zijn van horrorfilm clichés zorgt voor een leuke dynamiek.

De gevechtschoreografie en de stunts zijn zo fenomenaal in deze film dat het zwakke verhaallijntje en de rare bijkarakters de pret niet kunnen drukken. Deze film is een fantastische reclame voor Muay Thai en zet Tony Jaa op de kaart als actieheld. Mocht je net zo'n fan zijn van de stunts als ik, zoek dan vooral de making-off en trainingsbeelden op. Het resultaat na jaren van oefenen mag er zijn.

De makers van deze documentaire proberen niet per se expliciet om de geïnterviewden voor schut te zetten (dat doen ze zelf al genoeg), maar de film geeft me wel het gevoel dat hier mensen met mentale problemen uitgebuit worden voor het vermaak van de kijker.

De dialoog en de acteerprestaties in deze film zijn top. Verschillende quotes zijn zo goed, dat ik er nog steeds lachend aan moet terugdenken. De manier waarop de thema's liefde, seksualiteit en relaties behandeld worden is erg uniek, maar moet je wel liggen. Ik kan de humor hier grotendeels waarderen, maar het is duidelijk dat niet iedereen kan lachen om deze onderwerpen.

Ik ben absoluut geen fan van de stijl van het filmmaken in deze typsiche Netflix-documentaire. Het verhaal is wel erg interessant en de onthullingen komen op de juiste momenten. Wel denk ik dat dit verhaal beter tot zijn recht zou komen in een korte documentaire of een krantenartikel.

Deze film faalt als documentaire. De regisseur krijgt exclusieve toegang tot Alan John Miller, de centrale figuur in de film, maar is te bang om echt kritische vragen te stellen. Ik kende deze gereïncarneerde Jezus niet, maar blijkbaar is hij erg negatief in het nieuws verschenen. Om dan niet veel dieper te vragen dan "geloof je in het bestaan van dinosauriërs?" is erg laf.

De centrale figuur is, los van het feit of het allemaal waar is wat hij zegt, erg interessant en kan goed vertellen. Maar ook hier doet de regisseur niet veel meer dan ja knikken en luisteren. Om dan de film te eindigen met de boodschap dat Alan John Miller geen contact meer wil met de filmmakers omdat ze te kritisch zouden zijn geweest in de film, komt lachwekkend over.

Een goede documentaire over watertekorten in Zuid-Afrika. Ik vind deze film vooral sterk omdat het mij aan het denken heeft gezet over de manier waarop ik met water om ga in huis. De docu heeft daarvoor niets anders nodig dan de verhalen van mensen die met een beperkte hoeveelheid water per persoon moeten leven en dus juist geen expliciete wijzende vingers.