Reacties

Wat mijn plezier in deze film belemmerde, was het gevoel dat je 'op de hoogte moet zijn' om te begrijpen wie alle personages zijn en hoe ze met elkaar verbonden zijn.

De dialoog zelf was goed geschreven, maar ik vond het script gebrek aan samenhang hebben en het heen en weer springen in de tijd was verwarrend voor mij. Uiteindelijk vond ik het maar een saaie boel hierdoor.

Om af te sluiten met een positieve noot: het setontwerp en de muziek waren allebei geweldig.

Deze documentaire biedt een goed overzicht van het leven van Nina Simone en schuwt niet om de donkere kanten uit haar biografie te laten zien. Ik vind vooral de manier waarop ze haar eigen verhaal vertelt via geluidsopnamen en geschreven verslagen, aangevuld met interviews met mensen die dicht bij haar stonden, erg goed.

De presentatie van de film is echter een beetje vlak.

Een korte film over een onderwerp dat niet vaak wordt besproken. Zou waarschijnlijk tot een documentaire met lange speelduur kunnen worden uitgebreid. Wen Long is een geweldige woordvoerder voor intersekse personen en heeft een geweldige persoonlijkheid.

Het spreken over interseksualiteit bij schapen als een metafoor is een geweldige manier om dit fenomeen te normaliseren.

Een interessante film over volwassenheid en te snel volwassen willen worden. De laatste scène is geweldig en vat deze korte film perfect samen. De cinematografie is overal geweldig, behalve één fout waar de protagonist een verrekijker vasthoudt en tegelijkertijd in het zicht van dit instrument verschijnt.

P.S. Weet iemand de naam van het liedje dat tijdens de opening speelt?

Visueel interessant, maar sommige ideeën waren naar mijn mening een beetje onderontwikkeld. Goed gebruik van muziek om sfeer te creëren!

De boodschap die deze documentaire probeert over te brengen is belangrijk en verdient meer aandacht. De uitvoering van deze specifieke film laat echter veel te wensen over.

De regisseur betrekt zichzelf te veel bij het verhaal, sommige montage voelde goedkoop aan, de animaties waren lelijk, er zat wat onlogica in en het constante gebruik van 'talking heads' werd al snel saai. Boven alles vond ik de complottheorie-aanpak vreselijk.

Conclusie: de milieuproblemen die worden aangesneden verdienen een betere film.

Eerst dacht ik dat de dialoog en het acteerwerk een beetje vreemd waren, maar uiteindelijk viel alles op zijn plek met een bevredigende, emotionele wending.

Het menselijke aspect van deze documentaire was oké, maar het herhaaldelijk horen over hoe geweldig Tig en haar stand-up optredens zijn, was een beetje te veel van het goede. Tig's persoonlijkheid en humor raakten me ook niet echt, dus dat hielp niet mee.

Dit was grappig en het production design was fantastisch. Een briljante manier om de monotonie van dagelijkse routines te verkennen. Leuke verschijning van Abatutu de kat ook :)

Wisselvallig acteerwerk (voornamelijk slecht), inspiratieloze cinematografie en simplistische behandeling van complexe sociale kwesties zorgden ervoor dat ik me niet verbonden voelde met de personages en de film als geheel.

Hoe briljant de honden in deze documentaire ook zijn, ze zullen me de technische tekortkomingen van deze docu niet doen vergeven. De camerabewegingen waren schokkerig en de film slaagde er niet in om de verschillende verhalen in evenwicht te brengen. Bovenal vond ik de interviewer niet prettig. Ze stelde veel ongepaste vragen en slaagde er niet in om de sfeer van het gesprek goed aan te voelen.

Mijn voornaamste zorg ligt hier bij de personages. Ze zijn onaantrekkelijk en vormen geen goed rolmodel voor het beoogde publiek van deze film. De misogynie en de male gaze die in deze film aanwezig zijn, stroken niet met de over het algemeen positieve/hoopvolle boodschap die het probeert over te brengen.

Een ongelooflijk saaie, enigszins vervelende ervaring. Sterker nog, het was zo saai dat ik niets heb toe te voegen.

Wij heeft mooie cinematografie, een interessante verhaalstructuur en slaagt erin om het publiek te laten huiveren wanneer het dat wil. Ik voelde me ongemakkelijk tijdens het kijken en ik denk dat dat een positief punt zou moeten zijn.

Toch hebben geen van de personages enige lovenswaardige eigenschappen. Ik begrijp dat deze film probeert het gevoel van willen ontsnappen aan de saaie levensstijl van je ouders en het vooruitzicht van een negen-tot-vijfbaan te overdrijven, maar door deze overdrijving voelde het losgekoppeld van de realiteit.

Deze documentaire biedt een meeslepende ervaring door de kijker midden in de Euromaidan-protesten te plaatsen en slaagt erin je voor de demonstranten te winnen. Het grafische ontwerp was goed uitgevoerd en de film vertelt op een goede manier over de voortgang van de protesten.

Toch mis ik de argumenten/standpunten van de pro-Russische kant. Deze leemte maakt de film wat onevenwichtig en repetitief in het geheel.

Good Time slaagt erin om een voortdurend gevoel van spanning te behouden gedurende de hele speelduur. De muziek en de acteerprestaties versterken dit gevoel nog verder en het verhaal neemt vele onverwachte wendingen, waardoor de film nooit saai wordt.

10.000 KM slaagt erin om voortdurend nieuwe manieren te vinden om de uitdagingen van een langeafstandsrelatie visueel te representeren. De cinematografie is een van de sterke punten van deze film; de openingsopname is een prachtige lange take. Bovendien is het acteerwerk hier fantastisch.

Echter, de onoriginaliteit van het verhaal maakte dat de film langdradig aanvoelde. Ik kon alles wat er gebeurde al van verre zien aankomen, wat afbreuk deed aan mijn plezier van deze film.

Deze film slaagde erin om me tegelijkertijd te laten lachen en nadenken. De performances waren hilarisch, maar tegelijkertijd voelden ze goed verankerd in het universum van deze film.

Een van de belangrijkste thema's was het contrast tussen wetenschap/evolutie en religie. Kan de mens voor God spelen? Wat zijn de consequenties? Men & Chicken zit vol subtiele en minder subtiele symbolen die verband houden met het thema voortplanting: de voortdurende zoektocht naar vrouwen, de ooievaar en de fokstier, om er maar een paar te noemen.

Het kijken naar deze direct-to-dvd actiefilms brengt me terug naar toen ik jonger was en talloze marathons van ACTIEFILMS VOOR MANNEN op RTL7 keek samen met mijn vader. Terugkijkend, zijn er enkele problematische aspecten aan deze specifieke film: het is homofoob, seksistisch, racistisch en stereotype-bevestigend.

Ondanks deze problemen die aan het licht komen wanneer je met een moderne blik kijkt, is de film op sommige momenten onbedoeld hilarisch. Vooral wanneer Seagal's body double overduidelijk in beeld verschijnt. Afgezien daarvan en een enigszins behoorlijke achtervolgingsscène (die afkomstig was uit de film Top of the World, dus ik kan deze film daar eigenlijk geen credits voor geven), is dit je tijd niet waard. Gezellige titel trouwens.

Een onbedoeld grappige puinhoop. Er is vreemde nasynchronisatie door de hele film heen, een onverklaarde liefdesverhaal en zwangerschap, wat degelijke autoscènes, vreselijk acteerwerk (Christopher Lambert mag zich in het bijzonder aangesproken voelen), en een naziconcert om een of andere reden. Bovenal slaagt het er totaal niet in om het Israëlisch-Palestijns conflict te representeren.

Year of the Gun slaagt erin een gewelddadige sfeer goed neer te zetten en speelt zich af in een interessante omgeving.

De camera beweegt op sommige momenten erg vloeiend, wat resulteert in mooie kaderingstechnieken.

De film had waarschijnlijk wat korter kunnen zijn; sommige scènes voelen een beetje onnodig aan. Ook het einde is erg onbevredigend.

Dit was misogynistisch, het had een vreselijke soundtrack die veel te speels was, er was saaie cinematografie en het plot was belachelijk.

Over het algemeen een zeer ongemakkelijke film.

Het gebruik van kleur vormt een van de sterke punten van deze film. De sporadische uitbarstingen van geweld waren schitterend (vooral wanneer er paraplu's bij betrokken waren).

Toch vond ik het verhaal op sommige momenten een beetje verwarrend.

A Bronx Tale verkent het thema van vaderschap op een interessante manier. Het geheel wordt versterkt door een uitstekende soundtrack.

Veel van het verhaal voelde voor mijn smaak een beetje cliché, vooral het romantische subplot. Ook voelden de raciale dynamieken niet erg goed verweven in het verhaal.

Line of Duty had een makkelijk wegkijkende, domme actiefilm, zonder veel diepgang kunnen zijn, maar de hoeveelheid cringe die werd veroorzaakt door de twee "internet reporters" maakte het voor mij moeilijk om er echt van te genieten.