Reacties

Het kijken naar deze direct-to-dvd actiefilms brengt me terug naar toen ik jonger was en talloze marathons van ACTIEFILMS VOOR MANNEN op RTL7 keek samen met mijn vader. Terugkijkend, zijn er enkele problematische aspecten aan deze specifieke film: het is homofoob, seksistisch, racistisch en stereotype-bevestigend.

Ondanks deze problemen die aan het licht komen wanneer je met een moderne blik kijkt, is de film op sommige momenten onbedoeld hilarisch. Vooral wanneer Seagal's body double overduidelijk in beeld verschijnt. Afgezien daarvan en een enigszins behoorlijke achtervolgingsscène (die afkomstig was uit de film Top of the World, dus ik kan deze film daar eigenlijk geen credits voor geven), is dit je tijd niet waard. Gezellige titel trouwens.

Een onbedoeld grappige puinhoop. Er is vreemde nasynchronisatie door de hele film heen, een onverklaarde liefdesverhaal en zwangerschap, wat degelijke autoscènes, vreselijk acteerwerk (Christopher Lambert mag zich in het bijzonder aangesproken voelen), en een naziconcert om een of andere reden. Bovenal slaagt het er totaal niet in om het Israëlisch-Palestijns conflict te representeren.

Year of the Gun slaagt erin een gewelddadige sfeer goed neer te zetten en speelt zich af in een interessante omgeving.

De camera beweegt op sommige momenten erg vloeiend, wat resulteert in mooie kaderingstechnieken.

De film had waarschijnlijk wat korter kunnen zijn; sommige scènes voelen een beetje onnodig aan. Ook het einde is erg onbevredigend.

Dit was misogynistisch, het had een vreselijke soundtrack die veel te speels was, er was saaie cinematografie en het plot was belachelijk.

Over het algemeen een zeer ongemakkelijke film.

Het gebruik van kleur vormt een van de sterke punten van deze film. De sporadische uitbarstingen van geweld waren schitterend (vooral wanneer er paraplu's bij betrokken waren).

Toch vond ik het verhaal op sommige momenten een beetje verwarrend.

A Bronx Tale verkent het thema van vaderschap op een interessante manier. Het geheel wordt versterkt door een uitstekende soundtrack.

Veel van het verhaal voelde voor mijn smaak een beetje cliché, vooral het romantische subplot. Ook voelden de raciale dynamieken niet erg goed verweven in het verhaal.

Line of Duty had een makkelijk wegkijkende, domme actiefilm, zonder veel diepgang kunnen zijn, maar de hoeveelheid cringe die werd veroorzaakt door de twee "internet reporters" maakte het voor mij moeilijk om er echt van te genieten.

Op ongeveer driekwart van de film raakte ik even afgeleid, en geloof me: dit is geen film die je laat wegkomen met het verliezen van je aandacht. Het plot is namelijk erg verwarrend.

De dialoog in deze film was ronduit afschuwelijk en vrouwonvriendelijk en de seksscènes waren onbedoeld hilarisch.

Afgezien van de onbedoelde lachmomenten heeft deze film niets te bieden.

De dualiteit van proberen een dier te behouden dat met uitsterven wordt bedreigd door menselijk handelen wordt verkend in deze documentaire. Het ontbreekt aan enige context en er wordt niet al te diep gegraven, waardoor de algehele ervaring een beetje teleurstellend was.

+1 voor het einde. Het grootste gebrek van deze film is de onderontwikkeling van de personages. Dit wordt grotendeels gecompenseerd door enkele geweldige lange opnames en een goede score.

Deze film is kort, maar door de hoeveelheid slow motion en stockbeelden die worden gebruikt wordt de speelduur opgevuld tot ongeveer 85 minuten. In deze korte tijd gebeurt er niet veel, behalve een dozijn roundhouse kicks die tegenstanders direct buiten gevecht stellen.

Ergens aan het begin zegt Chuck Norris dat "niet alle moslims slecht zijn". Echter, alle Arabische personages in deze film worden neergezet als terroristen, wat het stereotype versterkt. Dit, in combinatie met de overdreven verheerlijking van de VS, maakt dit een typisch Amerikaans verhaal na 9/11. Ik vermoed dat de Europese titel "Ground Zero" en de openingsbeelden van een adelaar en een slow motion opname van een wapperende Amerikaanse vlag me hadden moeten waarschuwen.

Lange, uitgesponnen shots die laten zien hoe een man worstelt om deel uit te maken van zijn gezin, briljant. Een geweldige openingsscène die ervoor zorgt dat de rest van de film gevuld is met spanning.

Ik moest wel even wennen aan de metalige geluiden in de soundtrack, hoewel ik het gevoel heb dat ze bijdragen aan de algehele spanning.

Een uur durende kattenvideo compilatie met een ongemakkelijke voice-over en vervelende muziek.

Geen fan, ook al waren sommige individuele video's schattig.

Ik respecteer deze film omdat het probeert minder nadrukkelijk te zijn over zijn veganistische boodschap, maar ik heb het gevoel dat dit beter zou hebben gewerkt als een korte film. Er was te veel leegte om dit boeiend te maken voor 90 minuten.

Alles zag er echter prachtig uit.

Het varieerde een beetje per hoofdstuk hoe interessant ik het verhaal vond. Los daarvan vond ik de kunststijl geweldig.

Ik heb deze film al zo'n twintig keer eerder gezien, maar elke keer had het een andere titel.

Niet grappig, voorspelbaar, 'male gaze' door de hele film, geen enkel positief punt te melden.

Een absurde film op een goede manier. De manier waarop personages reageren op belachelijke situaties zorgt voor een aantal grappige momenten.

Ik wil een reuzenvlieg als huisdier.

Eerst wist ik niet zeker waar dit naartoe ging, maar de film komt halverwege op gang. Het eerste deel van de film komt wat tekort. De langzame evolutie van het hoofdpersonage is echter erg interessant om te zien en de bloederige effecten zijn goed gedaan.

Een saaie eerste akte met wat slordige montage tijdens actiescènes en vreemde dialoogkeuzes worden vergeven vanwege de introductie van de Red Guardian en Yelena. De mooie karaktermomenten die zij meemaken, maken de film verdraagbaar. Black Widow zelf voelt niet als het hoofdpersonage in haar eigen film hierdoor, wat vreemd aanvoelt. De laatste actiescène is ook belachelijk en de cgi liet in sommige scènes te wensen over. Toch heb ik hier veel plezier aan beleefd.

Gebrek aan creatieve scenario's, vreselijke soundtrack, verschrikkelijk geregisseerde actie, niet grappig. De boodschap van "alle mannen zijn verschrikkelijke wezens" kende geen enkele nuance.

Gaap.

Voornamelijk een saaie kijk op de wereld van een literair agent. Doordat ik geen enkel werk van Salinger heb gelezen, heb ik het gevoel dat ik veel verwijzingen heb gemist, wat niet heeft geholpen. De film was echter goed geschoten en had een mooie soundtrack.

Prachtige landschappen en een eenvoudig verhaal over het omgaan met verlies en het opnieuw in contact komen met de menselijkheid. Aan de ene kant is deze eenvoud wat de film laat werken, aan de andere kant voelt het allemaal een beetje vertrouwd aan. De groeiende band tussen Edee en Miguel was boeiend om naar te kijken en de muziek vormde een redelijke vervanging voor het gebrek aan dialoog.

De vertolking van Robert Downey Jr. als Tony Stark is perfect, de actie is leuk om naar te kijken en het thema van winst versus verantwoordelijkheid wordt goed verkend. Het enige negatieve dat me te binnen schiet, is de nogal typische voorstelling van terrorisme uit de jaren 2000.

Ik denk dat het een goede keuze was om Bruce Banner op de vlucht te laten zijn voor de overheid, aangezien dit voor enkele leuke actiescènes zorgde. Vooral het begin in Brazilië was leuk om te zien.

Afgezien daarvan vond ik het editen op sommige momenten zwak (misschien omdat er veel scènes zijn geschrapt) en sprak het ontwerp van de Hulk me niet echt aan.

Al met al voelt The Incredible Hulk een beetje doelloos in het grote geheel, omdat het niet echt een op zichzelf staande film is en ook niet echt aansluit bij de rest van de MCU of Ang Lee's Hulk.