Reacties

Een stap achteruit vergeleken met de eerste film, voornamelijk omdat het verhaal hier minder gefocust is. Ik denk dat de scènes die The Avengers dienen in te leiden de potentie van het verhaal rond de Vanko-familie tegenhouden, en Tony Stark was niet zo sympathiek in deze film

De actiescènes zijn leuk en zien er geweldig uit, en de integratie van de elektrische gitaar in de soundtrack is top.

Deze korte documentaire fungeert als een beknopte samenvatting van een expeditie van ecologische onderzoekers naar de Pitcairneilanden. Er valt hier echter niet veel te leren, behalve dat mensen een bedreiging vormen voor het natuurlijke ecosysteem.

De haaien worden geïntroduceerd met dreigende muziek om ze eng te laten lijken, wat nogal een domme keuze lijkt als je je publiek probeert te overtuigen om zich om deze dieren te bekommeren.

Deze documentaire volgt verschillende mensen die zich inzetten om het merk Hema wereldwijd te vestigen door hun dagelijks werk te laten zien. De achter-de-schermen beelden die dit biedt, zijn vrij interessant om te zien.

Over het algemeen is de presentatie vrij eenvoudig. Deze eenvoud werkt eigenlijk wel, gezien het is waar het bedrijf om bekend staat en wat het tot een succes heeft gemaakt.

De cinematografie van Thor stoorde me dit keer behoorlijk. De Dutch angles zijn echt afleidend en het grootste deel van het begin is te donker gefilmd, waardoor het moeilijk is om te zien wat er gebeurt.

De geforceerde relatie tussen Thor en Jane Foster voelde onnatuurlijk aan en de spaarzame actiescènes hadden saaie choreografie.

Om af te sluiten met wat positievere gedachten, zou ik zeggen dat het acteerwerk in bepaalde scènes heel goed is en het personage van Loki behoorlijk goed in elkaar zit.

Relatief zinloze korte film, op de minst creatieve manier samengesteld: een gesprek gefilmd in shot/tegenshot gemengd met archiefbeelden uit The Incredible Hulk.

Een nogal oninteressante blik op het leven van zwerfhonden in Istanbul. Ik heb het idee dat de filmmakers geprobeerd hebben de camera en het geluid te gebruiken om het publiek het gevoel te geven dat ze één van de honden zijn, maar ik ben niet zeker of dit de beste keuze was.

Ik vond deze film op zijn best wanneer het de sociale kwesties in de stad Istanbul liet zien (zoals de dakloze vluchtelingen en de protesten). Helaas denk ik dat deze documentaire boeiender zou zijn als die kwesties het middelpunt van het verhaal zouden zijn.

Een voorspelbaar verhaal en eendimensionale personages maken dit een saaie kijkervaring. De protagonist heeft geen persoonlijkheid en volgt gewoon dezelfde verhaallijnen als elk ander personage in dit soort films.

Er waren wel enkele interessante shots tijdens de vechtscène in de kelder van het ziekenhuis, maar verder is deze film de (korte hoeveelheid) tijd niet waard.

Kreeg nogal vreemde vibes van de ouders in deze film. Afgezien daarvan was dit vrij vlak.

Geweldige acteerprestaties in combinatie met een zeer creatieve vertelstijl maken dit tot een geweldige filmervaring.

The Father speelt met de structuur van het verhaal en het decor om inzicht te geven in het leven van een man die lijdt aan dementie. Ik vond het geweldig dat dit me net zo in de war bracht als de personages in de film.

Ik weet niet zeker of het menselijk maken van Charles Manson de juiste route is om te nemen. Deze film is redelijk succesvol in het verkennen van het familiethema, maar de bijna verheerlijking van de Manson Family voelde vreemd aan en zorgde ervoor dat ik me wat losgekoppeld voelde van het verhaal.

Een leuke en avontuurlijke superheldenfilm met oorlogsthema. Steve Rogers is een prachtig personage dat het publiek leert nooit je dromen op te geven.

Het voelt allemaal een beetje campy aan (voornamelijk door de toon van de film), wat een goede zaak is. Ook het kostuumontwerp en de muziek zijn geweldig.

Aardige actiescène, niets meer.

Een geweldig portret van een groep truffeljagers in Noord-Italië. De mensen die in deze documentaire worden gevolgd, zijn stuk voor stuk boeiende figuren. Alles is prachtig in beeld gebracht, heel anders dan de typische stijl van het maken van een documentaire.

Frank en Ollie zijn zo schattig dat ik me er slecht over voel om dit een 6 uit 10 te geven. Hun werk was fenomenaal en het is een genot om naar hen te kijken en luisteren.

Het probleem dat ik met deze documentaire had, is dat het een beetje te veel vertrouwt op nostalgie voor de geanimeerde Disney-klassiekers. Ik vond het niet nodig om hele scènes uit die films te laten zien, zonder enig commentaar over de scènes zelf.

Voornamelijk een standaard scheepswrakverhaal waarbij de daadwerkelijke schipbreuk lang op zich laat wachten. Het voelt allemaal een beetje gedateerd aan, vooral qua cinematografie, maar het is leuk om erom te lachen (vooral wanneer er plotseling een willekeurige gorilla opduikt).

Ik was aangenaam verrast door de manier waarop deze film omging met het thema familie en teruggaan naar je roots. Sommige van de liedjes werkten goed in het verhaal en waren prettig om naar te luisteren, en de plattelandsomgeving bood mogelijkheden voor mooie shots van het landschap.

Mijn algehele kijkervaring werd aanzienlijk beïnvloed door de geforceerde, cartooneske humor. Ik begrijp dat dit deel uitmaakte van de tv-serie, maar het voelde vreemd om scènes met de clowneske journalist en broer af te wisselen met de meer serieuze thema's.

De perfecte stripboekfilm. De dialoog is scherp en gevat, de actie is fenomenaal om naar te kijken, en de interacties tussen de karakters zijn heel goed uitgewerkt.

Een klein minpunt zou kunnen zijn dat de film behoorlijk vertraagt in het middenstuk, maar dit wordt gecompenseerd doordat het daarna onophoudelijk doordendert.

Gebrekig door de herhaling van beelden en tekst, een gevolg van het National Geographic format met advertenties om de 5 minuten. Ik heb wel wat geleerd over archeologische procedures en de geschiedenis van het graf van Christus, maar niet genoeg om voldaan te zijn.

Een leuke toevoeging aan de MCU die speelt met hoe mensen in deze wereld omgaan met de nasleep van grote gebeurtenissen. Hierdoor voelde het alsof het een test was voor de latere serie Agents of S.H.I.E.L.D.

Een soort pilot voor de Agent Carter tv-serie die naar mijn mening een werkend format neerzet. Ik ben een grote fan van de tijdsperiode waarin dit plaatsvindt, en deze korte film laat zien welk potentieel er is voor een serie die draait om Peggy die verschillende missies uitvoert.

Dit bevat een degelijke actiescène, omgeven door scènes die spelen met de gendergerelateerde werkverhoudingen van die tijd.

Visueel indrukwekkend, maar het verhaal voelde onvolledig zonder de mogelijkheid om het tweede deel te bekijken. Ik hoop dit nog eens te kunnen zien, direct gevolgd door het tweede deel, om een betere recensie te kunnen schrijven.

In eerste instantie was ik onder de indruk van de manier waarop de camera meebewoog met de acteurs en de omgeving, maar dit gevoel ebde weg naarmate de film vorderde. Hetzelfde geldt voor sommige overgangen.

Over het algemeen voelde ik me niet echt verbonden met het verhaal dat werd verteld, onder andere omdat ik Kelties motivatie aanvankelijk niet helemaal begreep.

Ongefocuste edits, geforceerde dialogen, overmatige uitleg van plotpunten, onnodig gebruik van slow motion, geforceerde en onnatuurlijke romantiek... De lijst gaat door.

Ik vond sommige van de visuele aspecten leuk (zoals wanneer de dolk wordt gebruikt of de slangen aanvallen), maar meestal zijn de scènes te snel gemonteerd om volledig van de scene te kunnen genieten. Het kostuum- en setontwerp was leuk, met een paar knipogen naar het bronmateriaal. Alfred Molina was plezierig om naar te kijken, terwijl veel andere acteerperformances inspiratieloos oogden.

De weergave van niet-Amerikaanse culturen is verouderd, evenals de speciale effecten. Er zijn echter een paar grappen die nog steeds werken en ik heb behoorlijk wat gelachen. Hoewel ik denk dat sommige van die lachsalvo's onbedoeld waren. De zeer voor de hand liggende stuntrijders waren bijvoorbeeld niet expres grappig.

Ik had het gevoel dat Herbie een beetje tekortschoot qua persoonlijkheid (totdat hij probeerde van de Golden Gate Bridge te springen, dat was pas absurd). Misschien waren mijn verwachtingen gevormd door meer recente vertolkingen van 'levende auto's'.