Reacties

Dit voelde als een documentaire over een ver weg gelegen land, het cruiseschip leek op een wereld op zich. Het was erg goed gefilmd, vooral in scènes waarin het publiek in een 'vlieg op de muur'-perspectief wordt geplaatst.

Deze documentaire biedt ook een interessant inzicht in de eenzaamheid die kan worden gevoeld wanneer je deel uitmaakt van de adel. De adel geniet niet langer zoveel aanzien als vroeger en dat is een bittere pil om te slikken. Vooral als je iemand bent zoals Ronald, die zo vol van zichzelf is dat hij zichzelf introduceert als 'de meest interessante man die je ooit zult ontmoeten'. Dat Ronald het belangrijkste focuspunt van de film is, is een interessante keuze, maar ik had het gevoel dat ik al vrij snel genoeg van hem had gezien.

De keuze om driemaal hetzelfde nummer af te spelen vond ik ook bijzonder.

Er is nauwelijks een plot tot ongeveer halverwege de film, dus het voelde vooral als een verzameling straatgevechtscènes. Gelukkig werden deze scènes gekenmerkt door de vechtvaardigheden van Michael Jai White. Helaas was niets anders even prijzenswaardig.

Alles was erg low-budget, vooral de belichting en het algemene decorontwerp. Bone was veel te krachtig, wat aan het begin van de film werkte om zijn vaardigheden duidelijk te maken, maar hem later als personage oninteressant maakte. Ik had nooit het gevoel dat hij een gevecht zou verliezen, dus van spanning was niet echt sprake.

Op een gegeven moment probeert Blood and Bone een statement te maken over racisme, maar het ontbreekt duidelijk aan zelfbewustzijn bij de filmmakers, aangezien het ene racistische stereotype na de andere de revue passeert in deze film. En dan is er ook de subtiele en minder subtiele misogynie...

Pfoe, wat een kwaliteitsdaling ten opzichte van de eerste Herbie-film. De cast is niet zo leuk, de effecten en stunts zijn veel slechter, en de schurk is nog meer een cartoonkarakter dan de man in de vorige film. Het toevoegen van hoogtepunten uit The Love Bug als een droomsequentie herinnerde me er alleen maar aan hoeveel beter de eerste was.

De tweede droomsequentie was zo bizar dat ik minutenlang moest bijkomen van het lachen.

Dit begon veelbelovend met de technologie- en isolatiehoek. Het volgen van een personage dat eenzaamheid ervaart tijdens een epidemie leek een verfrissende benadering van het genre (#Herkenbaar had als alternatieve titel kunnen dienen ten tijden van lockdowns en quarantaines).

Helaas begon dit steeds meer terug te vallen op clichés uit zombiefilms. Het eindresultaat was naar mijn mening nogal saai.

Ik had moeite om deze film een score te geven en om deze recensie te schrijven. Momenten met slechte dialogen en overduidelijke greenscreen werden overschaduwd door de momenten van nostalgie in No Way Home. Maar is het eerlijk om deze gebreken te negeren omdat personages waar ik als kind van hield voor deze film terugkeerden? Daar ben ik niet zeker van.

Voor nu heb ik dit een score van 6.5 gegeven, maar ik vraag me af hoe ik me zal voelen na een rewatch op een later moment.

Geen idee voor wie deze film bedoeld is. Vinden kinderen dit leuk? Er zitten oprecht enge scènes in deze film, die heel goed werken om Scrooge en het publiek bang te maken. Het was ook geen 'leuke' film, wat te verwachten is bij dit verhaal, maar niet van de mensen die deze film hebben gemaakt.

Ik wilde zeggen dat de animatie verouderd is, maar ik weet niet zeker of de animatie ooit goed was.

Ondanks al deze onvolkomenheden is The Dark World een leuke en gemakkelijke kijkervaring. Het kostuum- en setontwerp is goed, de muziek is op sommige momenten prachtig (zeker niet tijdens de komische scènes op Aarde), en de actiescènes zijn vermakelijk.

Fijn om te zien dat het stuntrijden weer terugkeert na afwezig te zijn geweest in de laatste Herbie-film, maar afgezien daarvan was dit behoorlijk saai.

Weer een Herbie-film met een compleet nieuwe cast. Helaas zijn geen van deze nieuwe personages interessant, waardoor het gebrek aan autostunts erg opviel en dit een opgave werd om af te kijken.

Een aspect dat me wel beviel, waren de muzikale variaties van het Herbie-thema gedurende de film.

Een leuke korte film met een vermakelijke rolvertolking van Ben Kingsley. Relatief hoge productiewaarde voor dit soort One-Shots. Verder bracht dit niet echt iets nieuws.

Een vrij standaard kinderfilm uit het midden van de jaren 2000.

Herbie is in deze film meer geanimeerd dan in zijn voorgangers, wat hem in staat stelde om veel expressiever te zijn. Deze animaties voegden iets toe aan zijn karakter. Hij is echter net zo'n eikel als voorheen.

De menselijke personages zijn iets meer uitgewerkt dan in de meeste oude Herbie-films. Echter, het plot was erg voorspelbaar en cliché, en geen van de grappen deden iets voor me (de meeste waren sowieso gerecycled).

Een film die ik thematisch en visueel kon waarderen. Het onderzoekt de ontmenselijking van vluchtelingen en de grenzen van wat kunst kan zijn. Helaas stond het romantische subplot deze thema's in de weg, waardoor hun volledige potentieel niet werd benut.

Veel van de shots gebruikten objecten zoals spiegels of deuren om de personages in te kaderen. Op sommige momenten leken ze zelf wel kunstwerken, wat heel goed werkte in een film over de balans tussen kunst en menselijkheid.

Een heel bekend verhaal, op een kleurrijke manier gepresenteerd. Ik vind het leuk hoe deze film omgaat met herinneringen en de strijd tussen het willen behouden van gelukkige herinneringen en het moeten verwerken van wat donkerder momenten.

Ben echter niet de grootste fan van het hoofdpersonage, zij voelde een beetje eendimensionaal. Het plot van de schurk was ook wat te voorspelbaar en de verlossing van de pestkop voelde onverdiend aan.

Dit begon als een interessante documentaire over een man die probeert zijn doel te bereiken om een hond te laten "vliegen", maar voelde uiteindelijk alsof het moeite had om inhoud te vinden om in de film te stoppen. De regisseur besefte dit zelf en maakte er een onderdeel van de film van, hoewel ik denk dat dat het gebrek niet rechtvaardigt. De film verloor me volledig toen het begon te veranderen in een werk van fictie. Een leuke poging, maar niet voor mij.

P.S. Ik hou er echt niet van wanneer dieren voice-overs krijgen in documentaires.

Een geweldige combinatie van superheldenonzin en politieke thriller. De actiescènes in deze film voelden erg fris en realistisch aan, vooral de scène waarin Nick Fury wordt aangevallen in zijn auto behoort tot mijn favorieten in de MCU.

Bovenal slaagt deze film erin om Captain America succesvol te moderniseren, terwijl zijn verhaal nog steeds verbonden is met zijn wortels in de Tweede Wereldoorlog.

Op sommige momenten is er sprake van uitstekend acteerwerk in Sugar Hill, en de scènes die heroïneverslaving in beeld brengen zijn krachtig. Ondanks deze positieve punten schoot de film tekort op het gebied van het verhaal en was het tempo voor mijn smaak veel te traag, waardoor mijn gedachten vaak afdwaalden.

Een niet al te inspirerend verteld verhaal over machtsmisbruik in de sport, dat visueel gezien goed in elkaar steekt. Dus visueel interessant, maar verder weinig origineel in bijna alle andere opzichten.

Een bekend concept dat redelijk goed is uitgevoerd. De drie hoofdrolspelers zetten hun rol goed neer en de grappen rondom de baby werken, ondanks dat ze al honderd keer eerder zijn gedaan.

De film voelde wel een beetje te lang aan. Het einde is uitgerekt en de feestscène in het begin had korter gekund.

Conclusie: een leuke film om te kijken met je verstand op nul.

Dit is in het begin veel om te verwerken, met al die namen, facties en planeten die geïntroduceerd moeten worden. Gelukkig zijn de personages zo kleurrijk (zowel letterlijk als figuurlijk) dat ik de expositie-rijke eerste helft kan vergeven. De soundtrack is leuk en de ruimte ziet er fraai uit. Het grootste gebrek hier zijn de schurken. Ze waren behoorlijk saai en de hele "Ik ben op zoek naar een infinity stone!" verhaallijn begint een beetje vermoeiend te worden.

Deze sequel gooit het roer om en richt zich meer op een liefdesverhaal dan op het opvoeden van een kind. Het voelt allemaal nog steeds erg vertrouwd aan in vergelijking met andere komedies uit die tijd (internaten, een vervelende nieuwe vriend, vreemde bijpersonages, enzovoort), maar het is desondanks een leuke film om naar te kijken.

Test Pattern brengt de problematische gezondheidszorg in de Verenigde Staten en de manier waarop seksueel geweld word behandeld onder de aandacht. Als film was dit echter een teleurstelling. Een van mijn grootste bezwaren is het totale gebrek aan chemie tussen de hoofdpersonages. Omdat ik hun connectie vóór "het incident" niet geloofde, voelde ik ook niet echt dat er veel veranderde daarna.

Troep, op het ontwerp van de wezens na. De actie was onbegrijpelijk door het vreselijke editen en de dialogen waren verschrikkelijk. Het geluidsontwerp was ook slecht.

Ik had liever een verhaal gezien dat zich uitsluitend afspeelde in de wereld van Monster Hunter, dan deze saaie militaire insteek die al honderd keer eerder is gedaan.

Een eerlijke kijk in de porno-industrie, gedragen door een prachtige hoofdrol. Sofia Kappel voelde natuurlijk aan in de verschillende scènes waarin ze werd geplaatst. Vooral de manier waarop de vriendschap van haar personage met Joy werd neergezet, sprak me aan.

Deze film laat je nadenken over de grenzen tussen werk en plezier en de viezigheid achter de schermen van porno-opnames. Het volgt wel een bekende verhaalstructuur, maar dat neemt niet te veel weg van de ervaring.

Ondanks het slechte editen, de vervelende glare en de clichématige personages, heb ik me goed vermaakt met deze film. Het verhaal was erg gewoontjes en de film voegde niets nieuws toe, maar op de een of andere manier stoorde dit me niet al te veel.

De manier waarop Paterson poëzie gebruikt, liet me die kunstvorm meer waarderen. De film voelt zelf als een gedicht, met al zijn motieven en de manier waarop het is gestructureerd.

Het is ook interessant hoe sommige dingen worden opgezet, maar uiteindelijk niet echt veel betekenis hebben (de tweeling, de waarschuwing dat Bulldogs gestolen kunnen worden). Maar misschien is dit gebrek aan betekenis precies wat deze film wilde bereiken. Bijna alsof het wil zeggen dat je in het dagelijks leven veel interacties hebt die in het grote geheel der dingen niet zoveel betekenen, behalve misschien als een afleiding van je dagelijkse routine.