Reacties

Kreeg nogal vreemde vibes van de ouders in deze film. Afgezien daarvan was dit vrij vlak.

Geweldige acteerprestaties in combinatie met een zeer creatieve vertelstijl maken dit tot een geweldige filmervaring.

The Father speelt met de structuur van het verhaal en het decor om inzicht te geven in het leven van een man die lijdt aan dementie. Ik vond het geweldig dat dit me net zo in de war bracht als de personages in de film.

Ik weet niet zeker of het menselijk maken van Charles Manson de juiste route is om te nemen. Deze film is redelijk succesvol in het verkennen van het familiethema, maar de bijna verheerlijking van de Manson Family voelde vreemd aan en zorgde ervoor dat ik me wat losgekoppeld voelde van het verhaal.

Een leuke en avontuurlijke superheldenfilm met oorlogsthema. Steve Rogers is een prachtig personage dat het publiek leert nooit je dromen op te geven.

Het voelt allemaal een beetje campy aan (voornamelijk door de toon van de film), wat een goede zaak is. Ook het kostuumontwerp en de muziek zijn geweldig.

Aardige actiescène, niets meer.

Een geweldig portret van een groep truffeljagers in Noord-Italië. De mensen die in deze documentaire worden gevolgd, zijn stuk voor stuk boeiende figuren. Alles is prachtig in beeld gebracht, heel anders dan de typische stijl van het maken van een documentaire.

Frank en Ollie zijn zo schattig dat ik me er slecht over voel om dit een 6 uit 10 te geven. Hun werk was fenomenaal en het is een genot om naar hen te kijken en luisteren.

Het probleem dat ik met deze documentaire had, is dat het een beetje te veel vertrouwt op nostalgie voor de geanimeerde Disney-klassiekers. Ik vond het niet nodig om hele scènes uit die films te laten zien, zonder enig commentaar over de scènes zelf.

Voornamelijk een standaard scheepswrakverhaal waarbij de daadwerkelijke schipbreuk lang op zich laat wachten. Het voelt allemaal een beetje gedateerd aan, vooral qua cinematografie, maar het is leuk om erom te lachen (vooral wanneer er plotseling een willekeurige gorilla opduikt).

Ik was aangenaam verrast door de manier waarop deze film omging met het thema familie en teruggaan naar je roots. Sommige van de liedjes werkten goed in het verhaal en waren prettig om naar te luisteren, en de plattelandsomgeving bood mogelijkheden voor mooie shots van het landschap.

Mijn algehele kijkervaring werd aanzienlijk beïnvloed door de geforceerde, cartooneske humor. Ik begrijp dat dit deel uitmaakte van de tv-serie, maar het voelde vreemd om scènes met de clowneske journalist en broer af te wisselen met de meer serieuze thema's.

De perfecte stripboekfilm. De dialoog is scherp en gevat, de actie is fenomenaal om naar te kijken, en de interacties tussen de karakters zijn heel goed uitgewerkt.

Een klein minpunt zou kunnen zijn dat de film behoorlijk vertraagt in het middenstuk, maar dit wordt gecompenseerd doordat het daarna onophoudelijk doordendert.

Gebrekig door de herhaling van beelden en tekst, een gevolg van het National Geographic format met advertenties om de 5 minuten. Ik heb wel wat geleerd over archeologische procedures en de geschiedenis van het graf van Christus, maar niet genoeg om voldaan te zijn.

Een leuke toevoeging aan de MCU die speelt met hoe mensen in deze wereld omgaan met de nasleep van grote gebeurtenissen. Hierdoor voelde het alsof het een test was voor de latere serie Agents of S.H.I.E.L.D.

Een soort pilot voor de Agent Carter tv-serie die naar mijn mening een werkend format neerzet. Ik ben een grote fan van de tijdsperiode waarin dit plaatsvindt, en deze korte film laat zien welk potentieel er is voor een serie die draait om Peggy die verschillende missies uitvoert.

Dit bevat een degelijke actiescène, omgeven door scènes die spelen met de gendergerelateerde werkverhoudingen van die tijd.

Visueel indrukwekkend, maar het verhaal voelde onvolledig zonder de mogelijkheid om het tweede deel te bekijken. Ik hoop dit nog eens te kunnen zien, direct gevolgd door het tweede deel, om een betere recensie te kunnen schrijven.

In eerste instantie was ik onder de indruk van de manier waarop de camera meebewoog met de acteurs en de omgeving, maar dit gevoel ebde weg naarmate de film vorderde. Hetzelfde geldt voor sommige overgangen.

Over het algemeen voelde ik me niet echt verbonden met het verhaal dat werd verteld, onder andere omdat ik Kelties motivatie aanvankelijk niet helemaal begreep.

Ongefocuste edits, geforceerde dialogen, overmatige uitleg van plotpunten, onnodig gebruik van slow motion, geforceerde en onnatuurlijke romantiek... De lijst gaat door.

Ik vond sommige van de visuele aspecten leuk (zoals wanneer de dolk wordt gebruikt of de slangen aanvallen), maar meestal zijn de scènes te snel gemonteerd om volledig van de scene te kunnen genieten. Het kostuum- en setontwerp was leuk, met een paar knipogen naar het bronmateriaal. Alfred Molina was plezierig om naar te kijken, terwijl veel andere acteerperformances inspiratieloos oogden.

De weergave van niet-Amerikaanse culturen is verouderd, evenals de speciale effecten. Er zijn echter een paar grappen die nog steeds werken en ik heb behoorlijk wat gelachen. Hoewel ik denk dat sommige van die lachsalvo's onbedoeld waren. De zeer voor de hand liggende stuntrijders waren bijvoorbeeld niet expres grappig.

Ik had het gevoel dat Herbie een beetje tekortschoot qua persoonlijkheid (totdat hij probeerde van de Golden Gate Bridge te springen, dat was pas absurd). Misschien waren mijn verwachtingen gevormd door meer recente vertolkingen van 'levende auto's'.

Dit voelde als een documentaire over een ver weg gelegen land, het cruiseschip leek op een wereld op zich. Het was erg goed gefilmd, vooral in scènes waarin het publiek in een 'vlieg op de muur'-perspectief wordt geplaatst.

Deze documentaire biedt ook een interessant inzicht in de eenzaamheid die kan worden gevoeld wanneer je deel uitmaakt van de adel. De adel geniet niet langer zoveel aanzien als vroeger en dat is een bittere pil om te slikken. Vooral als je iemand bent zoals Ronald, die zo vol van zichzelf is dat hij zichzelf introduceert als 'de meest interessante man die je ooit zult ontmoeten'. Dat Ronald het belangrijkste focuspunt van de film is, is een interessante keuze, maar ik had het gevoel dat ik al vrij snel genoeg van hem had gezien.

De keuze om driemaal hetzelfde nummer af te spelen vond ik ook bijzonder.

Er is nauwelijks een plot tot ongeveer halverwege de film, dus het voelde vooral als een verzameling straatgevechtscènes. Gelukkig werden deze scènes gekenmerkt door de vechtvaardigheden van Michael Jai White. Helaas was niets anders even prijzenswaardig.

Alles was erg low-budget, vooral de belichting en het algemene decorontwerp. Bone was veel te krachtig, wat aan het begin van de film werkte om zijn vaardigheden duidelijk te maken, maar hem later als personage oninteressant maakte. Ik had nooit het gevoel dat hij een gevecht zou verliezen, dus van spanning was niet echt sprake.

Op een gegeven moment probeert Blood and Bone een statement te maken over racisme, maar het ontbreekt duidelijk aan zelfbewustzijn bij de filmmakers, aangezien het ene racistische stereotype na de andere de revue passeert in deze film. En dan is er ook de subtiele en minder subtiele misogynie...

Pfoe, wat een kwaliteitsdaling ten opzichte van de eerste Herbie-film. De cast is niet zo leuk, de effecten en stunts zijn veel slechter, en de schurk is nog meer een cartoonkarakter dan de man in de vorige film. Het toevoegen van hoogtepunten uit The Love Bug als een droomsequentie herinnerde me er alleen maar aan hoeveel beter de eerste was.

De tweede droomsequentie was zo bizar dat ik minutenlang moest bijkomen van het lachen.

Dit begon veelbelovend met de technologie- en isolatiehoek. Het volgen van een personage dat eenzaamheid ervaart tijdens een epidemie leek een verfrissende benadering van het genre (#Herkenbaar had als alternatieve titel kunnen dienen ten tijden van lockdowns en quarantaines).

Helaas begon dit steeds meer terug te vallen op clichés uit zombiefilms. Het eindresultaat was naar mijn mening nogal saai.

Ik had moeite om deze film een score te geven en om deze recensie te schrijven. Momenten met slechte dialogen en overduidelijke greenscreen werden overschaduwd door de momenten van nostalgie in No Way Home. Maar is het eerlijk om deze gebreken te negeren omdat personages waar ik als kind van hield voor deze film terugkeerden? Daar ben ik niet zeker van.

Voor nu heb ik dit een score van 6.5 gegeven, maar ik vraag me af hoe ik me zal voelen na een rewatch op een later moment.

Geen idee voor wie deze film bedoeld is. Vinden kinderen dit leuk? Er zitten oprecht enge scènes in deze film, die heel goed werken om Scrooge en het publiek bang te maken. Het was ook geen 'leuke' film, wat te verwachten is bij dit verhaal, maar niet van de mensen die deze film hebben gemaakt.

Ik wilde zeggen dat de animatie verouderd is, maar ik weet niet zeker of de animatie ooit goed was.

Ondanks al deze onvolkomenheden is The Dark World een leuke en gemakkelijke kijkervaring. Het kostuum- en setontwerp is goed, de muziek is op sommige momenten prachtig (zeker niet tijdens de komische scènes op Aarde), en de actiescènes zijn vermakelijk.