Reacties

Veel cringe en clichés, maar ook genoeg hart om er een vermakelijke jeugdfilm van te maken. De in het beeld verschijnende graphics zijn een leuke toevoeging.

Door de slechte computereffecten en meme-verwijzingen voelt het geheel ietwat gedateerd aan, maar de kwaliteit van de kostuums en de muziek zijn haast tijdloos. De soundtrack en score vormen wat mij betreft het hoogtepunt van de film en blijven nog lang na de aftiteling rondzwerven in mijn hoofd. Qua verhaal is dit een prima introductie in de wereld van Wakanda, maar door deze 'world-building' blijft het karakter van T'Challa enigszins onderontwikkeld. Andy Serkis is geweldig in zijn kleine rol als schurk.

Een verassend goede rampenfilm die op veel punten heeft afgekeken bij Jurassic Park. De film maakt namelijk net als Steven Spielbergs klassieker gebruik van een mix van fantastische praktische en computereffecten, kent een goede chemie tussen de hoofdrolspelers en is niet bang om kinderen in gevaarlijke situaties te stoppen. Verder is Dante's Peak goed in het opbouwen van de spanning en maakt het gebruik van een aantal indrukwekkende Steadicam shots.

Een vrij veilige film over liefde en het verwerken van trauma. De tijd waarin het verhaal zich afspeelt en de bijbehorende kostuums en het setdesign worden mooi in beeld gebracht en dit beeld is dan weer voorzien van mooie muziek. Naast twee geweldige scènes tussen Alan Rickman en Kate Winslet is het verhaal alleen niet al te interessant. Door de veelal veilige keuzes die de filmmakers genomen hebben, is dit geen film die ik vaker hoef te zien.

Een film die vaak genoemd wordt in lijstjes met het beste van de 'zo-slecht-dat-het-goed-is' categorie. Helaas zou ik deze film niet in een dergelijke lijst plaatsen. De belangrijkste reden hiervoor is, dat het duidelijk is dat de filmmakers one-liners en soms hele scènes hebben toegevoegd aan de film om het geheel in een dergelijk hokje te forceren. Juist dit geforceerde werkt niet.

Verder is de toon erg inconsistent. Geforceerde humor wordt afgewisseld met nare moordscènes, zonder dat er een vloeiende overgang bestaat tussen deze twee uitersten. Een rommeltje dus.

Zo nu en dan werkt de humor best goed in deze film, vooral dankzij de leuke rol van George Clooney. Toch is het script niet altijd zo slim als de filmmakers denken en is het moeilijk om te wennen aan de inconsistente toon.

Boordevol iconische scènes en fantastische, natuurlijk aanvoelende dialogen. De chemie tussen de hoofdpersonen is geweldig en de humor en mooie beelden maken dit een genot om naar te kijken.

Een documentaire volledig gebouwd rond het uitleggen van al eerder onmogelijk bewezen theorieën over de locatie en het verdwijnen van de stad Atlantis. Slecht.

Een erg warrige film. Een groot probleem is dat de toon veel te inconsistent is: de horror en drama worden te vaak onderbroken door misplaatste komedie. Daarbij worden twee verhaallijnen door elkaar verteld: een op Aarde en een in de ruimte. Deze verhalen staan veel te los van elkaar en het schakelen tussen de twee verpest de pacing van de film. Verder zijn de sets erg saaij en de Cloverfield-connectie is totale onzin. Buiten één effectieve horrorscene haalde ik niet veel plezier uit deze ruimtefilm.

Een erg natuurgetrouwe inkijk in de manier waarop uiteenlopende mensen reageren op het uitbreken van een dodelijk virus. De cast vol grote namen laat geen steken vallen en het tempo waarmee het verhaal zich ontwikkeld in duizelingwekkend. Verder vond ik het goed hoe de film op bepaalde momenten het publiek durft te shockeren met de harde gevolgen van een dergelijke virusuitbraak.

Het veelzijdige perspectief heeft als nadeel dat een aantal verhaallijnen erg minimaal uitgewerkt zijn en misschien beter weggelaten konden worden.

Wat een miserabele ervaring. Zoals verwacht veel christelijke propaganda, maar dat was niet mijn grootste ergernis. De lijdensweg van de hoofdpersoon, met alle ziekenhuisbezoeken en dergelijken, wordt zo saai gepresenteerd dat deze film aanvoelde als 121 minuten in de hel.

Een fantastische blik op de kracht van liefde en de pijn die kan ontstaan als deze liefde niet geuit kan worden. De film levert naast geweldige acteerprestaties en prachtige beelden ook een hele mooie soundtrack.

Zowel de drama als de komedie werkte niet, waardoor dit een ongelofelijk saaie ervaring was. Dit concept kan interessant zijn, maar de filmmakers doen er niets mee.

In Combat Shock probeert de regisseur een belangrijk probleem aan de kaak te stellen: het gebrek aan ondersteuning van oorlogsveteranen. De film slaagt goed in deze missie; het leven van de hoofdpersoon is somber en hopeloos en het gebrek aan hulp is schrijnend. Helaas hadden de filmmakers niet het budget om dit concept naar een hoger niveau te tillen. Ik vond het dan ook moeilijk om mij over de knullige productiewaarde van de film heen te zetten.

Een korte documentaire die een blik werpt op het succes van een sporter en de impact van dit succes op de Aziatisch-Amerikaanse bevolking. Halvewege komt ook de discriminatie van deze groep mensen ten tijde van de corona-crisis aan bod, waardoor het geheel een beetje rommelig wordt. Het ontbreekt in deze docu dan ook aan focus.

Een prachtige, maar soms ook pijnlijke, blik op ouderdom, liefde en het verwerken van trauma. Fantastisch geacteerd en in beeld gebracht, met humor op de juiste momenten.

Kijkend naar de mensen die hebben meegewerkt aan deze film, zou het eindresultaat veel vermakelijker moeten zijn. Sommige grappen werken wel degelijk, maar er zit weinig variatie in het type grap dat gepresenteerd wordt.

Het ontbreekt in deze film een beetje aan een samenhangend verhaal. De karakters groeien niet echt en lijken niet van hun fouten te leren. Wel vond ik Money Train consistent grappig en de spaarzame actiescènes zaten goed in elkaar.

Een goede informatieve documentaire, maar wel erg saai gepresenteerd.

Een fantastische uiteenzetting van relaties en waarom deze soms niet werken. Het script is geweldig en is heel genuanceerd in de manier waarop dit thema behandeld wordt. Bovendien is de film grappig en heeft het een geweldige soundtrack.

Behalve het opwekken van ontzag voor de natuur en het lef van de sporters deed deze korte documentaire niets voor me.

Wat een ongelofelijk slecht script. De karakters voelen heel onnatuurlijk aan. Het is dan ook duidelijk dat deze film gebaseerd is op een boek; de dialogen lijken zo uit een roman voorgelezen te worden en dat werkt voor mij niet echt in een film. Verder is het script als moordmysterie erg slecht uitgewerkt. Er is nul spanning en de plotontwikkelingen zijn totaal niet interessant. Naast een aantal mooi gefilmde scenes valt hier niet veel plezier aan te beleven.

Deze film lijkt me prima vermaak voor jonge kinderen. Zelf had ik moeite met het gebrek aan een coherent verhaal. Dit voelde voornamelijk als een verzameling op zichzelf staande cartoonafleveringen die verbonden werden met een flinterdun overkoepelend verhaal. Toch zijn er voldoende (vooral historische) grapjes die een volwassen publiek kunnen vermaken.

Het duurde even voordat deze film bij me klikte, maar de laatste scène gaf me een enorme rush. Wat was die scène goed gemonteerd en geacteerd. De hoofdrolspelers leverden een geweldige prestatie en de film had een goed tempo (kan ook niet anders bij een film over een instrument waarbij ritme zo belangrijk is). Toch vond ik sommige elementen van het verhaal wat zwakker.

De omgeving is prachtig in beeld gebracht, net als de beeraanvallen. Die laatste voelen nooit nep aan, iets wat veel waardering verdiend. Ook al zijn de karakters soms wat cliché, ze worden wel goed vertolkt door de hoofdrolspelers. Al met al is dit een goede survivalfilm.