Reacties

Het tweede deel van de trilogie rond ‘De 7e compagnie’ behoudt exact de charme en het ritme van het origineel.
Het enorme succes van 'Mais où est donc passée la 7ème compagnie (1973)' bracht regisseur Robert Lamoureux ertoe het avontuur twee jaar later voort te zetten in een nieuwe reeks waanzinnige, lichtvoetige situaties die opnieuw uitgroeiden tot een klassieker binnen de Franse komedie.
Een opvolger in dezelfde geest, net zo goed en net zo hilarisch.

Het eerste deel van de trilogie rond 'De 7e compagnie' blijft een onweerstaanbaar luchtige oorlogskomedie, vol hilarische dialogen en situaties.
Burleske avonturen die enkel bedoeld zijn om te vermaken.
De sympathieke en talentvolle Pierre Mondy, Jean Lefebvre en Aldo Maccione vormen een perfect trio en leveren onvergetelijke momenten met echt vakmanschap.
Een tijdloze klassieker die je moeiteloos opnieuw bekijkt zonder er ooit moe van te worden.

Een film die vrijwel alles mist: spanning, degelijk acteerwerk, diepgang en zelfs een minimale vorm van geloofwaardigheid.
Om nog maar te zwijgen van enkele scènes die ronduit grotesk zijn.
Behalve de landschappen is de rest totaal waardeloos.

Een horrorfilm met een verhaal dat uiteindelijk vrij banaal is : een familie die wordt gekweld door hun bezeten dochter. Maar die toch verrassend goed werkt.
De duistere sfeer samen met de zandkleurige tinten en de mystieke onderlaag, trekt je er meteen in.
Misschien iets te lang, maar nooit zuinig met gore, wendingen of morbide ideeën om het spannend te houden.
Niet vernieuwend, wel bijzonder doeltreffend en met zichtbaar modern vakmanschap gemaakt.

Een vermoeiende, inspiratieloze prent zonder enige reden om te bestaan.
Het is simpelweg niet de moeite waard om er tijd aan te verspillen.

Een anthologie van spookverhalen die als horror wordt verkocht maar zelden echte spanning of dreiging levert.
De verhalen zijn fragmentarisch, de toon is onevenwichtig en de film vertrouwt te veel op sfeer in plaats van op opbouw.
Er is een idee, maar het blijft te rommelig en mist diepgang.
Ik twijfelde tussen 5 en 6, maar eerlijk gezegd neigt het duidelijk naar 5/10.

Een verzorgde, warm vertelde film.
De lichte humor en de culinaire setting houden het aangenaam, terwijl de culturele botsingen een lichte Bollywood‑kant meebrengen.
Een voorspelbare feelgood movie, prettig om te volgen.

Degelijk geregisseerd, geholpen door goede dialogen en bovenal briljant geacteerd dankzij het sterke trio Jesse Plemons, Lily Collins en Jason Segel.
Maar het tempo is traag, we moeten wachten tot het laatste halfuur voor de personages eindelijk in een radicalere logica terechtkomen.
Bijzonder in zijn opzet, maar wellicht niet voor iedereen.

Het is een vrij origineel idee om een van de beroemdste episodes uit het Amerikaanse Westen te mengen met een volledig verzonnen plot.
Als je fan bent van het genre, zul je niet teleurgesteld zijn: de acteurs zijn goed, soms zelfs uitstekend, en het verhaal is degelijk opgebouwd.

Een vreemde, onevenwichtige film die als horror wordt gepresenteerd maar nauwelijks enige vorm van spanning, dreiging of genre‑identiteit bezit.
Een saaie prent die te veel op ongemak vertrouwt en nooit ook maar in de buurt komt van horror.

Een efficiënte militaire thriller met sterke special effects, strak ritme, spanning en kwalitatief acteerwerk.
De ‘speciale militaire operatie’, zoals ze het zo goed kunnen aankondigen, en de daaropvolgende reddingsmissie zijn ver gezocht en onwaarschijnlijk, maar het blijft professioneel gemaakt, constant boeiend en prettig om naar te kijken.

Een historische film die duidelijk beperkt blijft in zijn ambities door het lage budget.
De acteurs zijn overtuigend, Rutger Hauer is uitstekend in de hoofdrol en F. Murray Abraham levert zoals altijd degelijk werk.
De rest van de internationale cast doet het naar behoren.
Het scenario is echter slecht uitgevoerd en richt zich te weinig op de historische feiten, in het voordeel van een romantische lijn die weinig geloofwaardig is.
Jammer ook dat de Italiaanse regisseur het verhaal vooral vanuit een Italiaans perspectief benadert.
Toch houdt de film een degelijk ritme aan, met enkele gewelddadige scènes die de gevechten wat spannender maken.

Een flauwe tiener‑horrorkomedie, onsamenhangend en vol hysterische situaties die vaak tegen het belachelijke aanleunen.

Iedereen weet dat bij Terrence Malick elk beeld een precieze betekenis draagt.
Onder het mom van een oorlogsfilm onderzoekt hij de mens en zijn aard, geconfronteerd met totaal abnormaal geweld in een paradijselijke omgeving.
Ondanks de lengte maakt de film uitstekend gebruik van de voice‑overs van de soldaten en voert hij een intelligente filosofische reflectie over lijden, angst en existentie.
Voeg daar een monstercast aan toe en je krijgt een voortreffelijke, realistische oorlogsfilm.

Een emotioneel geladen rechtszaakfilm, geïnspireerd op een waargebeurde zaak.
Kevin Bacon is meesterlijk en de rest van de cast is uitstekend.
De film is weliswaar losjes gebaseerd op het verhaal van Alcatraz‑gevangene Henri Young, maar neemt grote creatieve vrijheden en is zwaar aangedikt.
De kracht van het geheel overtuigt vooral door het acteerwerk.

Clint Eastwood neemt de rol van militaire instructeur op zich: gladgeschoren en recht in zijn laarzen.
Het stoere personage die perfect bij hem past.
Het resultaat is een aangename film met humor en actie, over een norse veteraan die een groep onhandelbare jongeren probeert op te leiden.
Een klassieke, efficiënte Eastwood‑prent zonder franjes.
Goed.

Een warme, innemende drama waarin de band tussen een weduwe, een jonge drifter en een opmerkelijk slimme octopus voor enkele mooie momenten zorgt. 🐙
Ze steunen elkaar in het dragen van hun verschillende lasten, in een verhaal vol tederheid dat duidelijk in de feelgood categorie valt.
Ondanks het sterke acteerwerk blijven de emoties soms wat oppervlakkig.

De sfeer is donker en wreed, maar het script blijft zwak en nauwelijks spannend, om nog maar te zwijgen van het totaal mislukte einde.
Een film die vooral op sfeer drijft, maar inhoudelijk weinig te bieden heeft.
Voor mij duidelijk gemiddeld.

Een zeer grootschalige productie van bijna 200 miljoen, met uiteraard de grote special effects en spectaculaire explosies.
Omdat het een Amerikaans‑Japanse coproductie is, krijgt de held een sluwe Japanse kapitein als bondgenoot.
De plot draait in cirkels, echte spanning ontbreekt en het grijpt op geen enkel moment.
Een film voor liefhebbers van bombastische zeeslagen, die zich wel zullen vermaken met deze luidruchtige blockbuster zonder enige originaliteit.

Gewoon uitzonderlijk.
Een serie die adembenemende emoties oproept, met ongelooflijke scenario’s en veldslagen die verrassend realistisch aanvoelen.
De karakterontwikkelingen zijn scherp uitgewerkt en de intensiteit neemt niet af naarmate de seizoenen vorderen.

Vervloekte antieke voorwerpen blijven een vaste waarde in de horrorcinema, en wanneer ze in handen van tieners vallen, wordt het al snel een bron van voorspelbare terreur.
De groep jongeren is nog steeds even cliché als altijd.
De special effects en enkele schrikmomenten zijn wel geslaagd, waardoor het als horror entertainment best werkt, al blijft het nergens echt bijzonder.

De fabel en het idee van de mythologische dieren zijn goed doordacht, maar de film blijft erg onevenwichtig en weet niet welke kant op.
Hij navigeert tussen horror, komedie en fantasie zonder die genres ooit echt ten volle te benutten.
Een gemiste kans.

Een eenvoudige, voorspelbare sportbiopic uit de jaren 90 over een legende van het Amerikaanse honkbal.
John Goodman is degelijk gecast, maar de dramatische en geromantiseerde momenten worden te nadrukkelijk uitgespeeld.

Een overschatte sci‑fi‑productie en een lange zit; ik verveelde me van begin tot eind.
De uitvoering blijft wisselvallig, de chemie tussen het personage en het rotsachtige wezen werkt niet en voelt totaal ongeloofwaardig.
Visueel degelijk maar saai, en bovendien volledig humorloos. Voor mij komt dit uit op een kleine 5.

In een tijd waarin cinema nog geen kwestie van montage was, bood Louis Lumière een eenvoudig cinematografisch perspectief dat vooral werkt als curiositeit uit de pionierstijd.
De beperkingen voor acteurs en enscenering zijn duidelijk, aangezien alles in één enkel shot wordt vastgelegd.
Een klein maar betekenisvol stukje filmgeschiedenis dat elke cinefiel ooit heeft gezien.