Reacties

Angels & Demons speelt in dezelfde continuïteit als zijn voorganger, maar met een veel hoger tempo.
Een echte race tegen de klok, gebouwd rond Illuminati complottheorieën en een reeks rituele moorden die Rome en het Vaticaan in chaos storten.
Robert Langdon volgt aanwijzingen door kerken, crypten en catacomben, terwijl hij dit keer niet alleen een mysterie oplost, maar de val van het christendom moet voorkomen door een machiavellistisch plan te ontmaskeren.
Ron Howard regisseert strak en overzichtelijk zoals altijd, de cast staat stevig en de sfeervolle, spannende muziek van Hans Zimmer houdt de spanning constant onder stroom.

Een overbodige remake, met een paar extra scènes die wel aardig zijn maar weinig toevoegen, en een grappige cameo van Mel Gibson.
Waar het duo Depardieu/Richard wonderen deed in Les compères (1983), doet het duo Billy Crystal/Robin Williams dat simpelweg niet, al hebben ze nog altijd kwaliteit, zelfs in een zwakke film.
Het kan fans van Williams en Crystal aanspreken, maar wie de succesvolle originele versie kent, zal teleurgesteld zijn.
Een zesje voor mij.

Een wisselvallige, vreemde horrorthriller.
Visueel zit het allemaal netjes in elkaar en het acteerwerk is goed, maar het onevenwichtige script verliest gaandeweg richting en spanning.
Degelijk gemaakt, maar nooit echt overtuigend.
Een kleine zes voor mij.

Een klassieke Franse jaren 80' komedie.
Het verhaal is eenvoudig, maar werkt dankzij de complementariteit tussen een geweldige fysieke Gérard Depardieu als opvliegende journalist en een hilarisch nerveuze Pierre Richard als chronische depressief.
Die combinatie levert een constante stroom van effectieve, licht absurde situaties op.
Een uitstekend vermaak en een duidelijke weerspiegeling van een aangenaam film­tijdperk.
Noteer ook Ivan Reitmans overbodige jaren‑90' remake met de inmiddels overleden Robin Williams en Billy Crystal.

Twee onhandige maar gelukkige moordenaars in een luchtige politiekomedie.
De cast is sterk en de humor wat klungelig, maar de film zelf blijft zwak en zelden echt interessant.

Een nerveuze en gekke thriller met een mix van komische momenten en rauw geweld, geplaatst in een zorgvuldig gereconstrueerd New York uit de late jaren 90.
Soms onevenwichtig en niet alles werkt even goed, maar het blijft prettig om te volgen, ook al had het geheel dynamischer en krachtiger kunnen zijn. 😼

Gebaseerd op een complex maar intrigerend scenario dat, waar of niet, gewoon spannend blijft om te volgen.
Ron Howard wist dat hij op voorhand onder vuur zou liggen, en de film werd inderdaad met opvallende strengheid ontvangen door critici.
Laat alle vergelijkingen met het boek weg en de beoordeling stijgt vanzelf.
De cast is uitstekend ingevuld: Tom Hanks, Audrey Tautou, Ian McKellen, Jean Reno, Paul Bettany, Alfred Molina en Jean‑Pierre Marielle als Jacques Saunière.
En voor wie graag elke naam nog eens herhaalt: die staan allemaal netjes links bovenaan de pagina.
Een solide, meeslepende thriller.

Nog steeds gebaseerd op Jay Ansons roman, destijds verkocht als een waargebeurd verhaal.
Ryan Reynolds is overtuigend als de ontsporende vader, en de piepjonge Chloë Grace Moretz levert hier haar doorbraakrol af, goed voor een Young Artist Award nominatie.
Een degelijk gemaakte remake die vooral werkt door sfeer en intensiteit, maar inhoudelijk beperkt blijft.

De drie kompanen van de 7e compagnie zijn terug, dit keer in het verzet.
De regels blijven zoals altijd, speels, lichtvoetig en gevuld met burleske, grappige scènes.
Al mist dit deel net dat sprankeltje frisheid van de eerste twee films, blijft het een mooi slotstuk dat de trilogie waardig afrondt.
Een soort komedie die tegenwoordig helaas niet meer wordt geëvenaard.

Het tweede deel van de trilogie rond ‘De 7e compagnie’ behoudt exact de charme en het ritme van het origineel.
Het enorme succes van 'Mais où est donc passée la 7ème compagnie (1973)' bracht regisseur Robert Lamoureux ertoe het avontuur twee jaar later voort te zetten in een nieuwe reeks waanzinnige, lichtvoetige situaties die opnieuw uitgroeiden tot een klassieker binnen de Franse komedie.
Een opvolger in dezelfde geest, net zo goed en net zo hilarisch.

Het eerste deel van de trilogie rond 'De 7e compagnie' blijft een onweerstaanbaar luchtige oorlogskomedie, vol hilarische dialogen en situaties.
Burleske avonturen die enkel bedoeld zijn om te vermaken.
De sympathieke en talentvolle Pierre Mondy, Jean Lefebvre en Aldo Maccione vormen een perfect trio en leveren onvergetelijke momenten met echt vakmanschap.
Een tijdloze klassieker die je moeiteloos opnieuw bekijkt zonder er ooit moe van te worden.

Een film die vrijwel alles mist: spanning, degelijk acteerwerk, diepgang en zelfs een minimale vorm van geloofwaardigheid.
Om nog maar te zwijgen van enkele scènes die ronduit grotesk zijn.
Behalve de landschappen is de rest totaal waardeloos.

Een horrorfilm met een verhaal dat uiteindelijk vrij banaal is : een familie die wordt gekweld door hun bezeten dochter. Maar die toch verrassend goed werkt.
De duistere sfeer samen met de zandkleurige tinten en de mystieke onderlaag, trekt je er meteen in.
Misschien iets te lang, maar nooit zuinig met gore, wendingen of morbide ideeën om het spannend te houden.
Niet vernieuwend, wel bijzonder doeltreffend en met zichtbaar modern vakmanschap gemaakt.

Een vermoeiende, inspiratieloze prent zonder enige reden om te bestaan.
Het is simpelweg niet de moeite waard om er tijd aan te verspillen.

Een anthologie van spookverhalen die als horror wordt verkocht maar zelden echte spanning of dreiging levert.
De verhalen zijn fragmentarisch, de toon is onevenwichtig en de film vertrouwt te veel op sfeer in plaats van op opbouw.
Er is een idee, maar het blijft te rommelig en mist diepgang.
Ik twijfelde tussen 5 en 6, maar eerlijk gezegd neigt het duidelijk naar 5/10.

Een verzorgde, warm vertelde film.
De lichte humor en de culinaire setting houden het aangenaam, terwijl de culturele botsingen een lichte Bollywood‑kant meebrengen.
Een voorspelbare feelgood movie, prettig om te volgen.

Degelijk geregisseerd, geholpen door goede dialogen en bovenal briljant geacteerd dankzij het sterke trio Jesse Plemons, Lily Collins en Jason Segel.
Maar het tempo is traag, we moeten wachten tot het laatste halfuur voor de personages eindelijk in een radicalere logica terechtkomen.
Bijzonder in zijn opzet, maar wellicht niet voor iedereen.

Het is een vrij origineel idee om een van de beroemdste episodes uit het Amerikaanse Westen te mengen met een volledig verzonnen plot.
Als je fan bent van het genre, zul je niet teleurgesteld zijn: de acteurs zijn goed, soms zelfs uitstekend, en het verhaal is degelijk opgebouwd.

Een vreemde, onevenwichtige film die als horror wordt gepresenteerd maar nauwelijks enige vorm van spanning, dreiging of genre‑identiteit bezit.
Een saaie prent die te veel op ongemak vertrouwt en nooit ook maar in de buurt komt van horror.

Een efficiënte militaire thriller met sterke special effects, strak ritme, spanning en kwalitatief acteerwerk.
De ‘speciale militaire operatie’, zoals ze het zo goed kunnen aankondigen, en de daaropvolgende reddingsmissie zijn ver gezocht en onwaarschijnlijk, maar het blijft professioneel gemaakt, constant boeiend en prettig om naar te kijken.

Een historische film die duidelijk beperkt blijft in zijn ambities door het lage budget.
De acteurs zijn overtuigend, Rutger Hauer is uitstekend in de hoofdrol en F. Murray Abraham levert zoals altijd degelijk werk.
De rest van de internationale cast doet het naar behoren.
Het scenario is echter slecht uitgevoerd en richt zich te weinig op de historische feiten, in het voordeel van een romantische lijn die weinig geloofwaardig is.
Jammer ook dat de Italiaanse regisseur het verhaal vooral vanuit een Italiaans perspectief benadert.
Toch houdt de film een degelijk ritme aan, met enkele gewelddadige scènes die de gevechten wat spannender maken.

Een flauwe tiener‑horrorkomedie, onsamenhangend en vol hysterische situaties die vaak tegen het belachelijke aanleunen.

Iedereen weet dat bij Terrence Malick elk beeld een precieze betekenis draagt.
Onder het mom van een oorlogsfilm onderzoekt hij de mens en zijn aard, geconfronteerd met totaal abnormaal geweld in een paradijselijke omgeving.
Ondanks de lengte maakt de film uitstekend gebruik van de voice‑overs van de soldaten en voert hij een intelligente filosofische reflectie over lijden, angst en existentie.
Voeg daar een monstercast aan toe en je krijgt een voortreffelijke, realistische oorlogsfilm.

Een emotioneel geladen rechtszaakfilm, geïnspireerd op een waargebeurde zaak.
Kevin Bacon is meesterlijk en de rest van de cast is uitstekend.
De film is weliswaar losjes gebaseerd op het verhaal van Alcatraz‑gevangene Henri Young, maar neemt grote creatieve vrijheden en is zwaar aangedikt.
De kracht van het geheel overtuigt vooral door het acteerwerk.

Clint Eastwood neemt de rol van militaire instructeur op zich: gladgeschoren en recht in zijn laarzen.
Het stoere personage die perfect bij hem past.
Het resultaat is een aangename film met humor en actie, over een norse veteraan die een groep onhandelbare jongeren probeert op te leiden.
Een klassieke, efficiënte Eastwood‑prent zonder franjes.
Goed.