Reacties

Geschreven door Julian Fellowes, die ook Downton Abbey en Gosford Park heeft geschreven. En nu dan een serie die in New York speelt van zijn hand.

Ik vond het een goede serie. Als de acteurs beter waren geweest, zou het misschien Downton Abbey hebben overtroffen. Maar helaas waren geen van de hoofdrolspelers in staat hun karakter te worden. Er wordt degelijk geacteerd, maar er zit helaas geen Maggie Smith, Hugh Bonneville of Michelle Dockery tussen. Mijn grootste irritatie was de Duke of Buckingham, nota bene gespeeld door een Engelse acteur (Ben Lamb) die niet 'the Queens English' sprak, maar een of ander compleet vaag accent had. Daarbij moest hij een jong persoon voorstellen, maar zag eruit als minstens 40 jaar. Wat een miscast! Zo waren er nog wat meer acteurs, die elke scene waar ze in zaten dusdanig slecht speelden, dat ze het verhaal verstoorden.

Want het verhaal is leuk. Het gaat vooral over de strijd tussen de niveau riche en de gesettelde orde. Vol romantiek natuurlijk, maar er is ook aandacht voor de positie van donkere mensen en de problemen van bedienden. Daarbij vond ik het ook interessant om de groei van New York te zien ontstaan- de Brooklyn Bridge en het Metropolitan Opera House. Gebaseerd op ware feiten, dus je leert er ook nog wat van. Een eervolle vermelding gaat ook naar de kostuums. Jeetje, wat een prachtige jurken, echt een genot om naar te kijken. Daar verbleekte Downton Abbey behoorlijk bij. Ik kijk uit naar de 3e serie!

Ik vond deze film behoorlijk geweldig. Misschien niet eens zozeer om het verhaal (hoewel het begin echt pakkend was), maar vooral om de techniek. Ik heb veel Star Trek tv-series gezien en dan is het decor gewoon knullig. Dus toen ik hier een waanzinnig groot en geavanceerd ruimteschip zag, begreep ik opeens veel beter hoe fantastisch het zou zijn om bij De Federatie te werken en op die manier de ruimte te verkennen.

Dat sprookje maakt dat ik deze film een 8 geef. Nogmaals, het verhaal over vriendschap en een bouquetreeks-liefde is best slecht. Maar zit wel wat goede humor in, dus dat maakt het draaglijk. Een van de meest komische acteurs, Anton Yelchin is helaas veel en veel te vroeg overleden. Ik had graag nog meer van hem gezien.

Misschien ietsje beter dan het slaapverwekkende vervolg. Maar nog steeds een hele dunne soep vergeleken bij de heerlijke stevige snert van deel I.

Hele leuke film! Iedereen speelt een uitvergrote versie van iets - de narcistische filmregisseur, de populaire acteur, de wiser dan wise guy - en dat werkt goed. Er zitten heel veel goede grappen in en het verhaal loopt gewoon soepel. Net zoals de muziek; er zit een lekker ritme in. Ik heb me super vermaakt.

Plus dat de woordspeling "handschoen in de ring" nergens op slaat. Het is eigenlijk handdoek en het betekent dat je iets opgeeft, dat je stopt met het gevecht. Deze man ging een rechtszaak aan.

Ere wie ere toekomt, deze film is gemaakt naar een boek van Ernest Cline. Dus het was niet Spielberg die heeft bedacht om de echte wereld en de game-wereld te verweven.

Ik weet niets af van de film Batman of welke andere - man dan ook (m.u.v. Spiderman die ik ruim 20 jaar geleden keek met een lief die daar fan van was), dus ik ben 'blanco' aan deze serie begonnen. Maar dat was geen enkel probleem, want deze serie staat helemaal op zichzelf.

Als ik deze serie in één woord zou moeten omschrijven, dan is het spannend. Het is één groot kat-en-muisspel, waarbij de kat en de muis steeds van rol verwisselen. Wat daarbij ook speciaal is, is dat je steeds meer over de achtergronden van zowel de kat als de muis leert kennen en daardoor ook van sympathie wisselt. Dat was echt goed en bijzonder gedaan in deze serie. Je leert pas vanaf aflevering vier meer over wat er daarvoor allemaal gebeurd is. Daardoor wordt van alles opeens begrijpelijk omdat de huidige gebeurtenissen in een andere context komen te staan. Dat maakt deze serie gelaagd en boeiend. Waar ik verder van genoot, was de humor. Er zaten veel goede grappen en absurde situaties in. Het acteren was ook goed. Ik denk dat Colin Farrell op de toppen van zijn kunnen zat en de andere personages waren allemaal geloofwaardig.

Er zat ook heel veel drama in. Jeetje, wat een afschuwelijk verraad en pijn kregen sommige hoofdpersonen te verduren. Dat had voor mij wel iets minder gemogen. Net zoals het einde, oftewel de laatste aflevering. Die had een stuk eerder mogen ophouden wat mij betreft. Misschien ken je het wel, dat op een bepaald moment denkt: "Nou, dit was het dan, oké zo loopt het af" en je wil al naar de keuken lopen. Maar dan gaat het nog door en net als je denkt dat het dan klaar is - nee, er komt nog een scene. Waarbij het allemaal niet gezelliger wordt zeg maar. Dat had voor mij niet gehoeven. Maar goed, dat waren hooguit 10 minuten van de 8x50 minuten. De rest maakt het een goede serie.

Onder het kijken bedacht ik me dat dít precies is waarom ik documentaires zo interessant vind: je kunt een kijkje nemen in een wereld die ver weg van de jouwe is. Of het nu om gokverslaafden gaat, of bergbeklimmers of swingers, ik ken ze niet persoonlijk- of misschien wel, maar dan kan ik één gesprek met één iemand over dat onderwerp voeren. Maar bij een documentaire zoals deze sta je opeens midden in het zwembad bij een swingersvakantie. Ja, dat bestaat dus blijkbaar.

Deze docu is daarbij ook intrigerend. Want: zou ik dit kunnen of willen? Wat zou ik doen als mijn lief opeens zei dat hij wilde swingen? Wat betekenen die begrippen 'trouw', 'intimiteit' en 'openheid' voor mij?

Je kunt van het onderwerp vinden wat je vindt, maar ik vond de documentaire mooi gedaan. Héél open en zonder oordeel, maar ook met begrip voor mensen die dit een gruwel vinden - ik geef het je te doen. Zó dichtbij mensen komen dat ze hun kwetsbaarheden tonen, zonder dat het eigenlijk het stempel 'kwetsbaar' krijgt. Dat kunnen alleen maar de grote documakers: Michiel van Erp, Frans Bromet en Sahar Meradji bijvoorbeeld. En Jesse Bleekemolen dus met deze documentaire.

We volgen 13 weken de therapie van mensen (alleen maar mannen zo te zien) die gokverslaafd zijn. Ze staan redelijk aan het begin van hun leven, maar hebben al tienduizenden euro's vergokt, hun familie/vrienden en geliefden gekwetst en ervaren grote problemen. Het enige dat we te zien krijgen, is dialoog en beelden die verwijzen naar gokken. We volgen gesprekken met de documentaire makers ("kun je uitleggen waarom je anoniem in beeld wilt?") en zijn aanwezig tijdens de groepstherapie.

Poeh, ik vond het zwaar om deze docu te kijken. De term 'white knuckle sobriety' schoot herhaaldelijk door me heen. Dat betekent dat iemand clean wordt of blijft door middel van wilskracht alleen. Niet omdat hij begrijpt wat de oorzaak van de verslaving is, of omdat hij goede steun heeft, maar omdat hij dat met alle kracht van zichzelf eist - vandaar de witte knokkels. Want dit was wel een cursus schaamte, spijt, schande en boetedoening.

Vanaf de 1e week leek het erom te gaan de verslaafde te doordringen van alle verkeerde dingen die hij had gedaan. Hoeveel hij zijn geliefden had gekwetst en hoeveel financiële schade hij had aangericht. Er werd in het begin gezegd dat het doel niet was om clean te blijven, maar om zonder schaamte in de spiegel te kunnen kijken. Hoe dat kan als je mensen vervolgens door het slijk haalt, is mij een raadsel. Het leek wel alsof de therapie was ontwikkeld door iemand die pisnijdig was op zijn verslaving of op de verslaving van een geliefde misschien.

Er zijn natuurlijk keuzes gemaakt bij deze docu en misschien is dit deel er uitgelicht. Maar ik vond het pijnlijk en afstotend en ook jammer dat er geen ruimte werd gegeven aan de laatste inzichten en nieuwe therapieën die er zijn. Want 'white knuckle sobriety' is echt een gepasseerd station.

Ik val uit de toon, want jeetje, wat een mierzoet geheel. Totaal voorspelbaar, zonder spanning en zonder humor en daardoor gewoon saai. En toen ik dacht dat het klaar was, kwam er nog een stuk waar helemaal het glazuur van mijn tanden door afsprong. Ryan Gosling speelt natuurlijk goed, maar het was leuker geweest als er ook maar iets van chemie tussen zijn personage en dat van Rachel Mc Adams was. De acteurs die het oudere echtpaar speelden waren daarbij bedroevend slecht. Meer een tv-film dan een speelfilm voor mij.

O, het was niet mijn bedoeling dat je je reactie helemaal zou verwijderen. Het verbaasde me alleen nogal dat je zoiets, wat herhaaldelijk terugkomt in de film, gemist zou hebben.

Eén van mijn lievelingsfilms van één van mijn lievelingsschrijvers en zodanig goed (op een klein gedeelte na) gemaakt dat ik er echt elke keer weer van geniet.

De voice-overs werken geweldig goed en zorgen voor de nodige humor, omdat Hugh Grant en Nicolas Hoult vaak precies de andere kant van een situatie belichten. Zo vindt Nicolas bij de afgedwongen afspraak tussen zijn moeder (een fantastisch spelende Toni Collette) en Hugh Grant dat zijn moeder er echt leuk uitziet in haar mohair trui, terwijl Hugh denkt dat zij er als een Jeti uitziet.

Een heerlijke feel-good film, die tussendoor ook nog wel wat thema's aanraakt.

Hij is geen werkloosheidsuitkeringstrekker. Eén van de thema's is juist hoe hij aan zijn geld komt. Als je dat zo hebt begrepen vraag ik me af of je de film wel hebt gezien?

Als ik nu deze film zie, valt het me echt op hoe seksistisch die is en hoe dingen veranderd zijn sinds een paar jaar.

Maar om dan gewoon maar in de sfeer te blijven: Hugh Grant en Colin Firth zijn heerlijke eye-candy, de grappen zijn soms goed en de muziek is aanstekelijk.

Ik heb inmiddels haar volledige statement gevonden, waarin ze inderdaad echt excuses aanbiedt en spijt betuigt voor haar bijdrage aan de discussie.

“Hi everyone, I would like to sincerely apologize for the election post I shared on my Instagram last week,” she wrote on her Instagram Story on Thursday (November 14). “I let my emotions get the best of me,” she continued. “Hatred and anger have caused us to move further away from peace and understanding, and I am sorry I contributed to the negative discourse.

https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/films/news/rachel-zegler-trump-instagram-megyn-kelly-b2647872.html

Ik herken je gedachten over deze film wel. Ook ik had steeds het idee dat er iets geweldigs interessants aan de hand was, wat ik op de een of andere manier niet had opgepikt. Er was een enorme cover-up aan de gang, maar die was zo goed gedaan dat ik, als publiek, ook het spoor bijster was. Ik vond 'm (daardoor?) ook veel te lang duren.

Dat weet ik niet. Als zij nare dingen wil zeggen, hoeft ze daar voor mij geen spijt over te hebben. Wat mij alleen opvalt, is dat er in haar hele statement niets over spijt staat of dat ze excuses aanbiedt. Terwijl dat wel in de kop staat. Dus vandaar mijn vraag.

Maar waar zijn de excuses en de spijt? Want die lees ik niet.

Deze regisseuse bevestigt nu eerder de stelling dan dat ze een ander signaal afgeeft, vind ik. De organisator zegt: "Vrouwen worden voorgetrokken" en uit protest is ze afwezig. Ik had ze laten zien dat deze mening natuurlijk niet voor mij gold, dat ik het volste recht had om mijn geweldig goede film te laten zien en ik was in volle glorie gekomen om ze een poepie te laten ruiken.

Ik denk dat deze serie voor Amerikanen op een bepaalde manier verfrissend is en dat de 8 op IMDB geeft. Er komen allerlei mensen in voor die geen 'huisje-boompje-beestje' type zijn, maar dan niet in de grote stad wonen en dat is natuurlijk apart voor ze. Een beetje zoals 'Roseanne' of 'the Cosby Show' toentertijd ook een ander type Amerikaan liet zien. Alleen zijn het script en de humor niet zo goed als van die series en de hoofdrolspelers zijn niet zo charismatisch. Persoonlijk heb ik ook de fantastische zangstem van de hoofdrolspeler nog niet ontdekt, waardoor de zang scenes een hoog doorspoelgehalte hebben. Maar het is zeker een redelijk onderhoudende serie, die gezellig door kabbelt. Helemaal goed voor even lekker niets bijzonders.

Ik heb de 2 seizoenen uitgekeken, omdat het korte afleveringen zijn en er hier en daar wel iets redelijk grappigs/boeiends gebeurde. En ik heb ondertussen mooi twee slofjes gebreid.
Maar het gaat meer over vier tieners in de lichamen van volwassenen, dan dat het over veertigers gaat. Daarbij zijn ze stuk voor stuk op zijn tijd echt onuitstaanbaar. Wat een gejank om niets, wat een drama over onzin.

Ik vond het een prachtige film, hoewel ik ook goed kan begrijpen dat er op IMDB een 6,7 is gegeven. Maar ik heb er van genoten en ik was teleurgesteld toen we weer naar Aarde terug reisden en daarna de lichten in de bioscoop aangingen.

Voorwaarde is wel dat je de aanwijzing van André Kuiper opvolgt en niet gaat nadenken of analyseren, maar gewoon de beelden en de muziek tot je neemt. Dat duurde bij mij even, maar toen gebeurde er ook iets. Een beetje zoals dat heel soms ook bij kunst gebeurd; je analyseert het schilderij niet meer, maar letterlijk komt de 'kunst' bij je binnen. Dat was nu dus het geval. Moeder Aarde 'was' er. Niet in relatie tot een natuurramp, of hoe bepaalde dieren leven, maar echt als zichzelf. Het schijnt dat er op zo'n moment een bepaald deel van de hersenen geactiveerd wordt. De muziek speelde hier natuurlijk zeker een rol in.

Misschien kwam dat ook omdat ik geen referentiekader had. Ik wist niet hoever we van de Aarde af zaten, dus ik kon de grootte van dingen niet inschatten. Heel bijzonder. Ik was me er verder van bewust dat ruimtevaart het summum van menselijk kunnen bevat. De meest grote experts op het gebied van natuurkunde, biologie, maar ook van diëtiek en psychologie komen bij elkaar om hun beste bijdrage te leveren. Die enorme zorg om de hoogste denkbare kwaliteit te halen, die zat ook in de film. André Kuiper is honderden uren bezig geweest om de mooiste beelden en de best bijpassende muziek te selecteren en op een bepaalde manier kwam dat binnen bij mij. Ik was letterlijk in tranen toen de beelden van de reflectie van de zon op water voorbij kwamen. Jeetje, wat onvoorstelbaar mooi.

Misschien niet een film voor zomaar, maar wel een aanrader wat mij betreft.

Hele onderhoudende actiefilm met genoeg humor. Vooral de scene waarbij meesterexpert onderhandelaar Kevin Spacey zijn vrouw uit de badkamer probeert te praten omdat zij ruzie met hun tienerdochter heeft, was grappig. Als Samual Jackson wat minder geschreeuwd had in deze film had ik er misschien een 8 voor gegeven. Nu was dat vooral irritant en symptomatisch voor het over de top gehalte.

Ik vond vooral Laura Linney heel indrukwekkend in deze film. Hoewel ze op sommige momenten bijna een karikatuur is van een eenzame getraumatiseerde en daardoor gedreven activiste, weet ze een zo kwetsbaar en levend mens neer te zetten, dat ik daardoor echt emotioneel getroffen werd. Kevin Spacey speelt natuurlijk goed (kan hij eigenlijk ook niet goed spelen?) en zijn verhaal heeft een geweldige plot twist.
De zwakste schakel was wat mij betreft Kate Winslet in haar beste Jody Foster (Silence of the Lambs) imitatie.

Film over een butler die in dienst komt bij de rijkste vrouw ter wereld en hun bijzondere band.

Ik vond het een saaie film. Er zit geen karakter ontwikkeling in en ook de zogenaamde 'vriendschap' vond ik tenenkrommend omdat het een co-dependent relatie was. Er wordt een verhaal verteld, maar het voelt alsof we het verhaal niet mogen weten omdat er geen onvertogen woord mag vallen. Niemand heeft een achtergrond anders dan wat oppervlakkige feiten (waar hij eerst werkte en hoe zij zo rijk werd) en hoewel er grote drama's spelen - zoals zijn alcoholisme en haar narcisme, wordt dat ook steeds onder het tapijt geveegd.

Soms vraag je je af waarom goede acteurs zoals Ralph Fiennes en Susan Sarandon zich voor bepaalde rollen lenen. Om toch maar te werken bij gebrek aan beter? Om een bepaalde geldsom te kunnen innen? Omdat ze gechanteerd worden? (dit is een grapje, hoewel... het is toch Hollywood) Want zij vielen toch ook in slaap toen ze dit script lazen? Nou ja, als kleine troost ziet La Sarandon er ongelofelijk prachtig uit, het was een genot om naar haar kleding en make-up te kijken. O ja, en haar eigen hondje speelt ook een rolletje!