Profiel van latevogel

Danny DeVito en Joe Piscopo blijken een solide komisch duo te vormen in deze redelijk amusante parodie op maffiafilms. Ze spelen twee loopjongens voor een maffiabaas uit Newark (Dan Hedaya).

Wanneer de gokverslaafde DeVito ervoor zorgt dat Hedaya veel geld verliest bij de paardenraces, besluit Hedaya dat hen simpelweg uit de weg ruimen niet genoeg is. Nee, hij besluit hun loyaliteit voor elkaar te testen door hen de opdracht te geven elkaar te vermoorden.
Dit zet een reeks knotsgekke komische avonturen in gang, die absoluut niet de "bijna complete mislukking" is die deze kijker was voorgespiegeld. Toegegeven, sommige grappen en gags werken beter dan andere, maar regisseur Brian De Palma weet zeker hoe hij met serieuze misdaad- of maffiafilms moet omgaan, en hij toont een goed gevoel voor deze komische benadering van dergelijke verhalen.

Het scenario, geschreven door George Gallo (die twee jaar later een grote hit scoorde met zijn script voor Midnight Run (1988), profiteert optimaal van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. De Palma had hen gezien in de maffiaparodie Johnny Dangerously (1984) uit 1984 en had er zo hard om gelachen dat hij hen graag in deze film wilde gebruiken. Ze worden omringd door een topcast: Harvey Keitel, Ray Sharkey, Patti LuPone, Julie Bovasso, Frank Vincent, enz.. Worstelaar Captain Lou Albano gaat op een hilarische manier volledig over de top als de psychotische spierbundel Frank "The Fixer" Acavano.

Bekijk deze film zelf en je zult zien dat hij wel degelijk voor enkele lachbuien kan zorgen. Hij is in ieder geval energiek en heeft een goed tempo, duurt slechts 92 minuten en biedt een bevredigende ontknoping.

Mooie 7 scoort deze film bij ons.

Ik denk dat het probleem dat ik heb met de filmografie van Oz Perkins, is dat de eerste film die ik van hem zag Longlegs (2024) was, waardoor mijn verwachtingen voor zijn toekomstige werk misschien te hooggespannen waren. Ik wil het oprechte succes van die raadselachtige film niet bagatelliseren, maar ik denk dat Perkins misschien niet helemaal de filmmaker is die je zou verwachten als je alleen die film hebt gezien. Per toeval een meesterwerk maken betekent niet dat je geen meesterwerk hebt gemaakt, maar het betekent wel dat het waarschijnlijk moeilijker zal zijn om het nog eens te doen... althans, bewust.

De nieuwste film van de regisseur, "Keeper", is ook heel anders dan zijn andere film van afgelopen jaar, The Monkey (2025), maar is iets vermakelijker, zij het om andere redenen. Het is veel serieuzer en sinisterder, in wezen een surrealistisch spookhuisverhaal met wat verwarrende absurditeit, maar over het algemeen zonder gevoel voor humor. Zelfs met een speelduur van slechts ongeveer honderd minuten voelt het nog steeds een beetje te lang aan, omdat het in feite neerkomt op een relatief langzame opbouw van vreemde gebeurtenissen die culmineren in een finale die bijna volledig draait om een stortvloed aan uitleg die te veel (of in ieder geval te duidelijk) en tegelijkertijd te weinig verklaart.

Desondanks houden de griezelige beelden en de overtuigende hoofdrolspeler je geboeid, en de bereidheid om ronduit vreemd te zijn zonder het publiek te knipogen is ook behoorlijk prijzenswaardig. Het is allemaal een beetje willekeurig, en het publiek zou onmogelijk de details van wat er aan de hand is kunnen raden, maar de bizarheid is op zijn minst interessant, zelfs als het niet ten dienste staat van een groter thema of een specifiek concept. Het script is soms wat onhandig en vervalt in dezelfde valkuilen als veel van zijn inspiratiebronnen, maar het is mysterieus genoeg om je gedurende het grootste deel van de film geboeid te houden. De regie is niet bijzonder, maar wel degelijk - en zelfs zelfverzekerd - genoeg om meer dan een paar vermakelijke schrikmomenten te bieden, terwijl het relatief ingetogen blijft en een claustrofobische sfeer creëert. De film is over het algemeen erg generiek, maar relatief goed uitgevoerd. Het zegt eigenlijk niet veel, maar het is net stijlvol genoeg om het gebrek aan inhoud niet al te storend te vinden. Het is een behoorlijke poging, hoewel het uiteindelijk vrij onopvallend is.

Van ons, een 6.

"Out of Sight" bevat veel kenmerken van Soderberghs stijl: het is een misdaadthriller met meerdere verhaallijnen, een deels niet-lineaire vertelstructuur en een kenmerkende belichting en cinematografie. Maar niet in die mate dat het verhaal wordt overschaduwd door pretenties van arte house-allure, zoals wel eens wordt beweerd over veel van zijn eerdere werk. De film heeft bovendien een fantastische cast, een geweldige soundtrack en een paar erg leuke cameo's. Michael Keaton duikt halverwege op als een personage dat een link vormt tussen deze film en Quentin Tarantino's Jackie Brown (1997). Vervolgens verschijnt Samuel L. Jackson onverwacht om de film af te sluiten met een realistisch positief, zij het niet traditioneel Hollywood-einde.

De film is gebaseerd op een roman van Elmore Leonard. Romans van Leonard die verfilmd worden, betekenen steevast veel dialogen, weliswaar slim en humoristisch op een vaak zwarte manier, maar een overvloed aan dialogen die juist de indruk kunnen wekken dat er weinig actie is. Denk aan de eerdergenoemde Jackie Brown! De lijst is lang. "Out of Sight" is zo'n film; een film van meer dan twee uur met heel veel dialogen en serieuze gesprekken over louche "klusjes", zowel uit het verleden als gepland voor de toekomst, maar zonder grote actiescènes. '

Het verhaal en de personages staan ​​centraal, en vooral de relatie tussen de geweldloze bankrover Jack Foley (George Clooney) en US Marshal Karen Sisko (het zit in de familie). De chemie tussen hen in hun (verrassend genoeg slechts) twee cruciale scènes is voelbaar intens en plezierig. Beiden acteren goed, waarbij Clooney zijn groeiende status toentertijd als topacteur bevestigt en Lopez met een bewust ingetogen sensualiteit bewijst dat ze echt kan acteren en meer dan capabel is om een ​​film als een hoofdrolspeelster te dragen. Er is fantastische ondersteuning van onder anderen Ving Rhames, die min of meer hetzelfde doet als in Mission Impossible, Don Cheadle, die overtuigend de joviale, maar duidelijk gevaarlijke schurk speelt, en Steve Zahn, als de nerveuze, onhandige komische noot die de aanleiding vormt voor veel van de latere actie. De cast zit vol met talent.

Voor deze schrijver (Elmore Leonard) is "Out of Sight", hoewel het de lovende kritieken en de monumentale status die het heeft gekregen, niet helemaal verdient, toch een zeer vermakelijke, zij het wat praatgrage, leuke en professioneel gemaakte film. Het had zeker een groter publiek verdiend bij de oorspronkelijke release en had waarschijnlijk beter gepromoot moeten worden door de studio.

Een mooie 7!

Het enige minpuntje van 'Matchstick Men' is dat er, zonder het einde, geen echt hoogtepunt in de film zit. De film begint echter veelbelovend. Roy Waller (Nicolas Cage) en Frank Mercer (Sam Rockwell) zijn oplichters en de film begint met een scène waarin ze geld binnenhalen.

Daarna laat de film zien wie Roy is: een man met allerlei eigenaardigheden. Hij heeft spasmen, paniekaanvallen en dwangmatig gedrag. Hij wil dat alles schoon is en op een bepaalde manier gedaan wordt, anders wordt hij een beetje (erg) gek. Daarom gebruikt hij pillen voor deze problemen, maar raakt ze kwijt, en zo ontmoet hij Dr. Klein (Bruce Altman), een psychiater. Via hem komt Roy erachter dat hij een 14-jarige dochter heeft, Angela (Alison Lohman, die in werkelijkheid 24 was). Hij wil voor haar zorgen, tijd met haar doorbrengen en onthult zelfs wat hij echt doet.

Roy en Frank hebben een grote klus gepland waarbij ze 80.000 dollar van een man genaamd Frechette (Bruce McGill) willen aftroggelen. Ze stelen in feite zijn geld, maar Roy bekijkt het anders. Hij denkt, en hij heeft eigenlijk gelijk, dat ze het hem gewoon geven. Omdat het allemaal illegaal is, kunnen ze niet klagen als ze zelf worden opgelicht.

Het is lastig om veel meer over de plot te vertellen zonder details te verklappen die het einde zouden kunnen bederven. Scotts regie is, zoals gebruikelijk bij zijn films, een absoluut hoogtepunt. Het is mogelijk zijn meest vloeiende film en hij slaagt erin om Roy's mentale inzinkingen over te brengen met subtiel camerawerk, terwijl het veelvuldige gebruik van blauwtinten de kalmte van water oproept, wat een soort motief wordt. Visueel deed de film me erg denken aan 'Catch Me If You Can' vanwege de levendigheid en het kleurenschema. Ook de montage en de overgangen zijn naadloos uitgevoerd. Ook vermeldingswaardig is de muziek van Hans Zimmer; hij ruilt zijn gebruikelijke bombastische composities in voor meer jazzy en basrijke stukken die perfect bij deze film passen.

Ridley Scott heeft weer een prima film afgeleverd, waarvoor een 7+.

Het is al weer een tijdje geleden dat we een Poolse film hadden gezien en deze "Ziarno prawdy" lag al een tijdje op de stapel "te kijken films", gisteravond kwam hij aan de beurt en eerlijk, een mooie film! Je moet wel de aandacht erbij houden om het verhaal te kunnen volgen.

Om deze film te begrijpen, is het belangrijk te weten dat er in Sandomierz niet één, maar twee kerken zijn met houten panelen waarop het bloedsprookje is afgebeeld. Het schilderij in de kathedraal, verborgen achter een gordijn, speelt een rol in het verhaal. De moordenaar gebruikt de legende en de behoefte van mensen om in fantastische complotten te geloven om de verdenking af te leiden.

De officier van justitie in het historische stadje Sandomierz onderzoekt twee gruwelijke moorden die gebaseerd lijken te zijn op de middeleeuwse legende van de bloedsprookje (dat het offer van een niet-Joodse baby nodig is om matzes voor Pesach te maken).

Voordat je Polen veroordeelt vanwege hun geloof in het ongelooflijke, bedenk dan de hardnekkigheid van de 'Birthers' in Noord-Amerika. Ook moet de kijker realiseren dat het Katholieke geloof in Polen vrij letterlijk is en er geen nuancering mogelijk is, de kerk speelt een grote rol in hun leven. Een tweede belangrijk stukje achtergrondinformatie is dat het Poolse rechtssysteem lijkt op het Franse systeem, waarbij een officier van justitie het onderzoek leidt in plaats van een politieagent, zoals in landen met een common Law-systeem zoals de Verenigde Staten en het Britse Gemenebest. Nederland heeft dus een Civil Law-systeem.

“Ziarno Prawdy” is goed geschreven en geacteerd en geeft enig inzicht in latent antisemitisme en de behoefte aan een zondebok om de schuld voor het kwaad op af te schuiven. Ik zou de film een extra ster geven als er niet zo'n behoefte was aan extra gruwelijke moorden in Poolse mysteries.

Een ruime 7!