Profiel van latevogel

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=ZZzYBEKowTI

Mooie omschrijving van de film, wel vreemd dat je hier maar een drie aan toekent.
Je bedoeld waarschijnlijk 6 of 7?

Maggie Gyllenhaal levert een overtuigende en authentieke prestatie als een vrouw die in het reine moet komen met haar eigen onvermogen om haar leven in eigen hand te nemen in dit ingetogen maar effectieve drama.

Sherry, die onlangs voorwaardelijk is vrijgelaten uit de gevangenis voor, zoals ze haar dochter vertelt die haar niet eens als moeder erkent, "het stelen van spullen om aan geld voor drugs te komen", keert terug naar haar ouderlijk huis in New Jersey om af te kicken en haar leven weer op de rails te krijgen. Ze woont in een pension voor andere voorwaardelijk vrijgelatenen, wordt door de staat behandeld als een waardeloze crimineel en probeert de band met haar dochter en haar broer, die de voogdij over het meisje heeft gekregen, te herstellen. Het wordt Sherry al snel duidelijk dat haar dochter haar schoonzus als haar moeder ziet in plaats van Sherry, en Sherry reageert hierop zoals ze op alles reageert wat haar frustreert: ze barst uit in woede, krijgt driftbuien en probeert wanhopig aandacht te trekken. Door Sherry's interacties met haar familie – we zien ook hoe ze de band met haar vader en zijn nieuwe vrouw herstelt – komen we meer te weten over hoe Sherry zo is geworden en in hoeverre de omstandigheden tegen haar zijn.

"SherryBaby" voelt aan als honderd andere films die er precies op lijken: kleine, persoonlijke indie-drama's over disfunctionele mensen die vreselijke beslissingen nemen in hun strijd om hun leven weer op de rails te krijgen. Omdat deze films kleinschalig zijn en vaak gemaakt door jonge filmmakers, onderscheiden ze zich zelden qua stijl of technische vaardigheden; hun succes hangt meestal af van het acteerwerk en het script. "SherryBaby" blinkt op beide vlakken uit.

Maggie Gyllenhaal is snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete hedendaagse actrices en ze levert hier een fantastische prestatie. Er is nauwelijks een scène zonder haar en ze beheerst elk beeld. Ze geeft dit personage subtiliteit en nuance – kijk maar naar haar gezichtsuitdrukking wanneer haar dochter haar voor het eerst Sherry noemt in plaats van mama, of naar het ingetogen, hartverscheurende einde, waarin ze een harde waarheid over zichzelf ontdekt die desalniettemin noodzakelijk is om verder te kunnen met haar leven. Het is Gyllenhaal's grote verdienste dat ik Sherry geen moment zat ben geworden. Misschien worden we soms ongeduldig met haar, of gefrustreerd door bepaalde keuzes die ze maakt, maar we zien haar koortsachtig haar best doen om haar leven op de rails te krijgen, en daardoor behoudt ze onze sympathie.

Ook de regie was goed, niet te opzichtig of voor de hand liggend. Een van de hoogtepunten van de film is de scène waarin Sherry's hele familie voor het eerst weer bij elkaar is. Wanneer ze haar vader ziet, springt ze als een klein meisje op de bank, onbewust haar eigen dochter nadoend, die precies hetzelfde deed toen ze Sherry voor het eerst weer zag. (pappa heeft bijbedoelingen?) En dan volgt een pijnlijke diner-scène, waarin Sherry een liedje zingt voor de aanwezige gasten als een zevenjarig kind dat ieders aandacht wil. Deze scènes deden me een beetje denken aan een andere film over een vrouw op de rand van de afgrond, A Woman Under the Influence (1974) van John Cassavetes.

Deze film is absoluut de moeite waard vanwege Gyllenhaal's acteerprestatie, maar het is fijn om te kunnen melden dat de film zelf haar ook waardig is.
Voor dit geheel ruime voldoende als waardering, 7+.

Er zitten een paar clichés in maar de rest van de film is aardig met veel grappige momenten, een goede chemie tussen de twee hoofdpersonages en een irritante KGB-agent die zich gedraagt ​​als een absolute baas en die je doet denken aan Hans Landa (Christoph Waltz) uit Inglourious Basterds (2009).

De film sleept niet, er is steeds wel actie en de speelduur voelt niet lang aan.

Het einde was goed, grappig en bevredigend, ik kan de film zeker aanraden. Ook al speelt Ryan Reynolds hetzelfde personage dat hij al het grootste deel van zijn carrière speelt en daar heeft Icky -https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/2565 een punt!, het niveau wordt niet hogerop getild wat je bij Reynolds zijn films vaker ziet, hapklare brok wordt opgediend en de kijker lust het, of niet.
Het is een film voor de kijker die zin heeft aan een actiefilm met weinig diepgang, we noemen dat ontspanning.

Deze ontspannen film krijgt een voldoende en het levert een mooie 6+ op.

😊Vergeet dat ook maar, een nucleaire raket is een type wapen dat gebruikmaakt van de energie die is opgeslagen in atoomkernen om een ontploffing te veroorzaken, in tegenstelling tot conventionele explosieven, die ontploffen door chemische reacties, waarbij de atoomkernen onveranderd blijven. Die kogels van de wapens uit de film hadden de bom niets gedaan, zelfs een ongeval had geen impact gehad.

Lees dit maar eens, over neerstortende waterstofbommen in Amerika en andere "ongelukken" na de 2e wereldoorlog tot heden: https://www.nemokennislink.nl/publicaties/de-veiligheid-van-kernwapens/