Profiel van latevogel

Ik had Kevin James nooit als hoofdrolspeler verwacht, maar hij deed het fantastisch. Deze vijftigplusser, diep verliefd voor het eerst, plande een bruiloft in Rome, gevolgd door een romantisch arrangement samengesteld door een reisbureau.

De blik op zijn gezicht terwijl hij wachtte tot de bruid het altaar afkwam, is onvergetelijk. Het besef dat er iets mis was gegaan, raakte iedereen die toekeek. Je kon zijn hart voelen breken, ondanks het feit dat hij dagenlang ontkende dat ze weg was. Hij spreekt geen Italiaans, maar blijft toch, omdat hij het arrangement al betaald heeft en geen reden heeft om terug te keren naar de VS.

Hij raakt bevriend met andere Amerikaanse toeristen, min of meer gelukkig getrouwde mensen, die hem meeslepen in het ene avontuur na het andere. En op de een of andere manier duikt de eigenaresse van een café steeds weer op in zijn gezelschap, en zij spoort hem aan om dingen te proberen die hij nooit eerder heeft durven doen. Hij ontdekt een andere man in zichzelf, maar dan keert de weggelopen bruid terug, zich afvragend of ze een fout heeft gemaakt.

De locaties in Italië waren ons bekend, de taal is prachtig en Kevin James horen zingen met Andrea Bocelli is iets wat niemand mag missen. Een groot deel van de muziek is van Bocelli, en voor romantiek... of gebroken harten... is er geen betere zanger. Het verhaal is leuk en de tijd vloog voorbij. Toen de film was afgelopen, hadden we het gevoel dat we Italië verlieten.

Een fraaie 8 voor dit kunststukje!

Het is absoluut de moeite waard om te zien hoe deze film de carrières van veel hedendaagse Hollywoodsterren lanceerde. Hoewel Will Smith al een populaire sensatie was dankzij zijn succesvolle tv-serie The Fresh Prince of Bel-Air (1990–1996), was dit Smiths eerste stap in het actiegenre, en daarna is hij nooit meer van dat genre afgeweken. Martin Lawrence bevond zich min of meer in dezelfde positie, alleen was hij nog niet zo bekend als Smith. Ook Lawrence zou met deze film in de actiefilm-categorie belanden. En dan is er nog de grootste verrassing. Afgezien van het regisseren van een aantal muziekvideo's, was dit de eerste film geregisseerd door actieregisseur Michael Bay. Het is opmerkelijk dat er voor deze man geen enkele overgang nodig was. Rechtstreeks van muziek naar actie blockbusters. Zelfs geen tv-film daarvoor, hij moet wel connecties hebben gehad.
De film kreeg gemengde recensies maar was een enorm kassucces. De film werd een zeer invloedrijke productie die niet alleen de hedendaagse actietrends (ten goede of ten kwade) herdefinieerde, maar ook de carrières van Will Smith, Martin Lawrence en regisseur Michael Bay een boost gaf, zoals ik boven al beschreef.

Het verhaal draait om een ​​drugsroof onder leiding van meesterbrein Fouchet (Tchéky Karyo), waarbij twee agenten die samen opgroeiden, Mike Lowrey (Will Smith) en Marcus Burnett (Martin Lawrence), slechts een paar dagen de tijd hebben om te achterhalen waar de drugsdeal plaatsvindt. De enige manier waarop ze aan de informatie kunnen komen, is door ooggetuige Julie Mott (Téa Leoni) te beschermen, die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Het script, geschreven door drie auteurs – Michael Barrie, Jim Mulholland (beiden schreven voor de komische sketchshows van Dave Letterman) en Doug Richardson (Die Hard 2 (1990)) – is van hoge kwaliteit. Will Smith en Martin Lawrence hebben een energieke chemie en vullen elkaar goed aan. Beiden tonen op de juiste momenten hun emoties en geven de kijker precies de juiste hoeveelheid hints over hun persoonlijke ontwikkeling. Will Smith is de kalme en beheerste man. Zelfs als hij boos is, blijft hij rustig. Martin Lawrence speelt het tegenovergestelde; Een hyperactieve, luidruchtige en onstuimige getrouwde man.

Daarnaast zijn er tal van andere castingkeuzes die elke scène de moeite waard maken. Theresa Randle (een populaire actrice in dit decennium) speelt Marcus' vrouw, die ook Theresa heet (vreemd genoeg). Joe Pantoliano speelt Mike, de commandant van het korps van Marcus, die zich zeker als een commandant gedraagt. En dan zijn er nog Nestor Serrano en Julio Oscar Mechoso, die een ander agentenpaar spelen dat samenwerkt met Mike en Marcus. De enige acteur die niet interessant is in zijn rol is Tchéky Karyo als Fouchet. Afgezien van zijn pogingen om zijn plan uit te voeren zonder gepakt te worden en zijn buitenlandse accent, valt er niet veel te zeggen over zijn acteerprestatie. Karyo is weliswaar een gevoelloze man zonder geweten, maar in de meeste van zijn scènes heeft hij geen directe interactie met de hoofdrolspelers. Het voelt gewoon alsof er een gebrek aan verbinding is. Verder hebben Will Smith en Martin Lawrence een aantal zeer komische dialogen. Bovendien, met een R-rating (geschikt voor 16 jaar en ouder), kunnen ze allebei hun gedachten ongeremd de vrije loop laten.

Téa Leoni als Julie voegt ook een aantal inventieve scènes toe die je normaal gesproken niet in buddy cop-films ziet. Hoewel deze film in dat genre valt, voelt het hier niet zo sterk aan. Handelt Julie moedig? Jazeker, maar doet ze het omdat het nodig is? Nee. Het is altijd goed om een ​​eigenzinnig vrouwelijk personage te hebben, maar hier is Julie er alleen maar om Marcus en Mike op te jutten. Dan zijn er nog de actie en de special effects van deze film. Het lijkt erop dat er geen CGI is gebruikt, alleen praktische effecten. Er is ook volop actie met veel vuistgevechten, schietpartijen en af ​​en toe een explosie. Die er allemaal heel realistisch uitzien. Het is grappig om een ​​film van Michael Bay te zien die volledig met praktische effecten is gemaakt en slechts af en toe een explosie bevat. Het voelt gewoon niet aan als dezelfde man die iedereen tegenwoordig kent.

De cinematografie van Howard Atherton (vooral bekend van Fatal Attraction (1987)) is echter niet om over naar huis te schrijven. Er zijn weliswaar enkele camerashots die de setting van Miami goed weergeven, maar veel van de scènes spelen zich af in kleine ruimtes. Of het nu een huis of een magazijn is, de camerahoeken van binnenuit zijn gewoonweg onvoldoende. Er zijn een aantal slow-motion shots (waarschijnlijk op verzoek van Bay) die er goed uitzien, maar wederom niet altijd opvallen. Tot slot was de muziek een aangename luisterervaring. De filmmuziek werd gecomponeerd door Mark Mancina, die zijn eerste succesvolle muziek uitbracht met Speed (1994) en vervolgens Fair Game (1995). Gezien de setting en de hoofdrolspelers klinkt dit passend. De actiemuziek, die doet denken aan die van Trevor Rabin (maar niet volledig kunstmatig klinkt), is ook levendig genoeg om de getoonde scènes te ondersteunen. Het zijn die momenten; Er wordt meer percussie gebruikt, samen met strijkers en blazers en het is zeker effectief.

Helaas zijn Bay's sterke punten echter net zo duidelijk als zijn zwakke punten. Hij neemt een bekend buddy cop-genre en blaast het onnodig op met overbodige scènes en slecht getimede humor, waardoor de entertainmentwaarde van Bad Boys afneemt en de film moeite heeft om op gang te komen.

Vandaar dat de 8 die ik eerst in mijn hoofd had, zakt naar een 7+.

Veel van de films haal ik van de site: https://spotnet.forum/viewtopic.php?t=11
De nieuwste is dus Spotnet Classic 1.9.2.3 , deze staat gelijk rechtsboven.
Ook kan je vaak streamen via Stremio: https://www.stremio.com
Die is legaal maar iets moeilijker te installeren, vond ik.
Gewoon proberen.

Alles begint met een pelgrim, Halil Rexhepi (hij is Albanees, lees "Rejepi"), die per ongeluk pokken mee terugneemt naar Joegoslavië. Rexhepi combineert de kenmerken van twee echte mensen: de geestelijke die tijdens zijn pelgrimstocht besmet raakte en de leraar die het van hem kreeg. De eerste had een milde vorm, die niet eens op pokken leek, de tweede de dodelijke hemorragische vorm. (zie link beneden)
Rexhepi laat zien hoe verschillende mensen zich gedragen in het licht van de levensbedreigende epidemie, met name in het in quarantaine geplaatste algemene ziekenhuis van Belgrado. Ik zal me ook richten op een aantal opmerkelijke personen daar. De meest sympathieke en heldhaftige persoon is naar mijn mening Dr. Marković. Ze is niet alleen onbaatzuchtig en vriendelijk, maar voor haar is het helpen van anderen een natuurlijke, intieme behoefte. Dr. Grujic heeft ongelijk als hij suggereert dat ze het ziekenhuis moet verlaten, want dit werk is precies hetgeen wat ze onbaatzuchtig wil doen.

Dr. Grujic is ook sympathiek en heldhaftig. Zijn geflirt en zoektocht naar losse seksuele relaties lijken hem moreel twijfelachtig te maken. (Het is overigens opmerkelijk hoe losse seksuele relaties en obscene vloeken – het wordt misschien afgezwakt vertaald, maar het is obsceen! – gebruikelijk lijken te zijn in dit ziekenhuis.
Maar hij functioneert goed als arts en verliest zijn humeur niet, zelfs niet als hij besmet is. Grujic lijkt enigszins op de zorgeloze hedonist Bora, die gemakkelijk met iedereen bevriend raakt. Ik weet bijna zeker dat de VN-epidemioloog geïnspireerd is door D.A. Henderson, een belangrijk persoon in het pokkenbestrijdingsprogramma. De echte Henderson kwam in die tijd naar Joegoslavië en is een lange, sterke man met een "schorre stem" – de VN-epidemioloog heeft de enige echte en duidelijke schorre stem in dit verhaal. De boekhandelaar is het typische product van een unieke mix van socialisme en kapitalisme.

Iemand die ook mijn aandacht trok, is de morfineverslaafde verpleegster. Bij verslaving rijst de vraag: is het slechts een hedonistische ondeugd of gaat het om dieperliggende psychologische problemen die therapie vereisen? Het zou allebei kunnen zijn, maar ik denk dat de belangrijkste boodschap is dat zij ook maar een mens is en dat niets menselijks haar vreemd is, ondanks haar twijfelachtige gedrag. Ze is zeker beter dan de hoofdarts – maar dat is niet onrealistisch. Hoofdartsen zijn vaak niet de best gekwalificeerde, maar wel de meest brutale en vaak niet de beste mensen. (Maar ik vraag me af waarom Amerikaanse auteurs nooit vermelden wat hij gestolen heeft – of ik weet iets niet.) Zeker de aandacht is op Danka's geliefde gericht (ik denk dat hij een beroerte kreeg door stress en angst – aangeraakt worden door zo'n patiënt is eng!) en op dokter Ciric. En er is een reden waarom ze weigert haar afdeling te verlaten: ze weet dat er al veel virusinfectie is op de rest van de verdieping en wil niet dat iedereen er doorheen loopt.

Er zitten wel wat feitelijke fouten en onduidelijkheden in de film.
"Hij wil eten, maar kan hij dat wel na een inwendige bloeding"? Grujic heeft duidelijk de gewone pokken, niet de hemorragische variant. Variola major was de meest erge en ook de meest voorkomende variant van het virus. Mensen die niet tegen deze variant werden gevaccineerd, hadden een grote kans om dood te gaan van het virus. Ten slotte waren er binnen de erge variant twee ergere varianten: de plattepokkenvariant en de hemorragische variant. Bij de plattepokkenvariant bleven de pokken zacht en plat, waardoor er bloedvergiftiging optrad. Bij de hemorragische variant ontstonden er in het lichaam bloedingen. De pokken werden hierdoor paars of zwart en steeds erger, waarna de besmette persoon eraan doodging.
(zie link beneden)

Maar ik denk niet dat dit de waarde van de film erg vermindert. Het is een eerlijke film over mensen voor en tijdens een ramp, met hun goede en slechte eigenschappen, hun ware karakter dat aan het licht komt in het licht van de ramp, en het lijden dat daarmee gepaard gaat. Ik wil iets benadrukken dat zelden wordt genoemd, maar waarschijnlijk een rol heeft gespeeld in het feit dat de ziekte niet snel werd herkend. Voor de meeste mensen zijn boeken boeken en de werkelijkheid de werkelijkheid. De meeste medische medewerkers kunnen zich niet voorstellen dat ze in hun dagelijkse praktijk te maken krijgen met een ziekte uit de 'oude tijden'.

Onze waardering is een mooie 8!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pokken
Op deze site staat ook een foto van een kind met pokken (1973) en misschien dat de lezer hierdoor inziet hoe erg deze ziekte kan zijn!

De film ademt absoluut die nostalgische sfeer van een vervlogen tijdperk van zorgeloosheid, met slechts één keer gebruik van moderne technologie. Vinyl en vintage bandshirts vullen het scherm en het voelt allemaal best prettig aan. De esthetiek die Corbin Hardy heeft gekozen voor een Amerikaanse middelbare school voelt echter nogal gekunsteld aan, zeker gezien het feit dat hij een Brit is. We zien een klassieke gele schoolbus en felrode kluisjes, maar zonder enige diepgang, terwijl we een groep zogenaamde "buitenbeentjes" ontmoeten.

Het zijn niet echt buitenbeentjes; we zien twee populaire meisjes en een basketbalspeler, compleet in letterjack-outfit, die samen met het nieuwe meisje en haar nichtje extra les krijgen. Nick Frost heeft een

Wederom een ​​opzettelijke verwijzing naar de late jaren 90 en vroege jaren 2000, met vreemd geplaatste en onmiskenbaar knullige CGI. We leven in een tijd waarin mensen in 'Iron Man-pakken' door de lucht vliegen, maar we lijken geen fatsoenlijke CGI te kunnen maken voor een horrorfilm. Er lijkt geen middenweg te zijn, het is of slecht of geweldig. Een beetje apart vond ik dit.

Een 6, het vermaakt de horrorkijker wel.