Profiel van latevogel

Ik had gehoopt meer van deze film genieten.
Het is een mix van komedie, actie, horror en sciencefiction. Ik ben in de eerste plaats een sciencefiction fan, dus ik vond het leuk dat de film in de tweede helft meer de kant van sciencefiction opging. Wat er volgens mij voor zorgde dat het geen film met een 8 werd, was de actie en de komedie. Vooral de drukke actie.

Sommige grappen waren oké, maar veel ervan (zoals het grove taalgebruik en de toilethumor) werkte niet. Wat de film ook in de weg stond, was het totale gebrek aan karakterontwikkeling bij de personages. Geen van hen leerde iets, behalve wat voor de hand lag.

Aan de andere kant waren de mensen ook extreem agressief. Waar kwamen al die wapens vandaan? Nou, ik stel me voor dat dit een grensstadje was, pal aan de grens met Noord-Korea, dus ze hadden een flinke wapenvoorraad voor het geval van een Noord-Koreaanse invasie. En de agressie kan, denk ik, worden verklaard doordat collectivistische Aziaten meer bereid zijn dan westerlingen om zichzelf op te offeren om de meerderheid te redden. Of misschien was de agressie onderdeel van de komedie, ik weet het niet. Die Sung-ki was net zo onverslaanbaar als

Onze reactie is een magere 7, de film verliest door de te drukke actie inzet een ruime punt.

"Ezeltje Prik is er niets bij"! 😅🤣
Leuke opmerking.

In het stapeltje oudere films, kwam ik gisteravond deze "Meshi" tegen.
De film bevat een mooi vleugje feminisme door te laten zien hoe oneerlijk de traditionele samenleving is; van een vrouw wordt verwacht dat ze zich onderwerpt aan de behoeften van een man en het accepteert dat hij tot laat op stap gaat om te drinken. Ironisch genoeg vertellen de vriendinnen van de echtgenote (Setsuko Hara) haar hoe gelukkig ze wel niet moet zijn in haar "gelukkige huwelijk", terwijl zij in werkelijkheid lijdt – al verbergt ze dat achter een glimlach of door haar blik neer te slaan. Wanneer ze haar vragen waar ze zoal over praat met haar echtgenoot, antwoordt ze simpelweg dat ze een kat heeft. Terwijl zij zorgvuldig de huishoudfinanciën beheert, koopt hij doodleuk een paar dure schoenen, zonder zich ook maar enigszins bewust te zijn van de situatie. Het is frustrerend om naar te kijken, en wanneer zijn verwende nichtje (Yukiko Shimazaki) opduikt en een plek zoekt om te verblijven, wordt het alleen maar erger: nu heeft ze plotseling twee nietsnutten in huis.

Osaka, waar het verhaal zich afspeelt, wordt mooi in beeld gebracht. De film is visueel prima in elkaar gezet, een genot om naar te kijken. Bovendien zit er een grote emotionele diepgang in wat het personage van Hara doormaakt – dat is voor mij de kern van de film. Aan het begin vraagt ​​ze zich af: "Ik had vroeger dromen en ambities. Waar zijn die gebleven?" en: "Moet elke vrouw, wiens leven beperkt blijft tot de keuken en de woonkamer, uiteindelijk oud worden en sterven met een leeg gevoel?" Het was bevrijdend om te zien hoe ze het heft in eigen handen neemt en naar Tokio vertrekt – zonder haar echtgenoot in te lichten (en, helaas, zonder dat hij haar een bericht stuurt).

De echtgenoot (Ken Uehara) gedraagt ​​zich beter in het bijzijn van zijn nichtje; er is zelfs sprake van een zekere flirt tussen hen, terwijl ook een neef van de echtgenote avances maakt richting de vrouw. Beiden weten echter waar de grens ligt: ​​overspel komt niet voor. Ik heb het vermoeden dat zijn vrouw de gedachten heeft gehad dat haar man overspel pleegde, sommige voorvallen zouden haar kunnen steunen in die gedachten. Hoewel de film de echtgenoot zeker in een negatief daglicht stelt, lijkt de boodschap eerder te zijn dat dit twee doorsnee, fatsoenlijke mensen in een huwelijk zijn, en vormt het een waarschuwing aan echtgenoten om hun vrouwen beter te behandelen. Bravo daarvoor, maar tegelijkertijd werkte het aspect van "je man blijven steunen" voor mij, 75 jaar later, absoluut niet. Hij is zich er wel van bewust dat zij het zwaar heeft gehad, maar niet van zijn eigen aandeel daarin, en van het feit dat hij haar volkomen als vanzelfsprekend beschouwde.

Ruime voldoende met deze 7.

"Onslaught" is een rommelige, halfbakken zit, die lawaai en bloedvergieten verwart met echte spanning.
Het kernidee – "begin nooit een gevecht met iemand die meer te verliezen heeft dan jij" – vormt op zich een goed fundament. Maar dat zegt weinig als de film er vervolgens niets mee doet. Het acteerwerk is op zijn best redelijk, de actiescènes zijn generiek en schaars, en van enige karakterontwikkeling of memorabele personages is geen sprake.

Adam Wingard keert na zijn uitstapjes Godzilla vs. Kong (2021) en Godzilla x Kong: The New Empire (2024), terug naar kleinschaliger genrefilms. Hij mikt op een strakke hybride tussen een militaire film en een slasher. Wat we echter krijgen, is een stuurloze film van 92 minuten die maar niet kan kiezen wat hij wil zijn. Adria Arjona speelt Celeste, een getraumatiseerde scherpschutter uit het leger en een tegenstribbelende alleenstaande moeder. Haar rustige leven in een trailerpark in New Mexico wordt verstoord wanneer haar ex hun jonge dochter bij haar achterlaat, precies op het moment dat drie genetisch gemanipuleerde supersoldaten ontsnappen uit een nabijgelegen geheim laboratorium en dood en verderf zaaien onder de lokale bevolking.

Ook een ander uitgangspunt is veelbelovend: PTSS, de zorgen van een ouder en niet te stoppen moordenaars in een stoffig woestijnlandschap. In de praktijk besteedt de film echter veel te veel tijd aan het opzetten van twee half uitgewerkte verhaallijnen (het drama tussen moeder en dochter versus de experimenten van een 'gekke wetenschapper' met supersoldaten). Wanneer de twee verhaallijnen uiteindelijk samenkomen, stelt het resultaat teleur. Rebecca Hall wordt verspild in een al even overdreven bijrol, en de 'onstuitbare' soldaten blijken niet meer dan generieke moordmachines. De actie is bloederig en soms zelfs stijlvol, maar bouwt zelden echte spanning op of levert memorabele scènes; het blijft bij eindeloos schieten, steken en mensen die in het rond worden gesmeten.

Wingard en scenarist Simon Barrett leunen zwaar op een 'grind house'-sfeer en invloeden van John Carpenter, maar het resultaat voelt aan als een verzameling aardige ideeën die nooit een samenhangend geheel vormen. De personages zijn en blijven oppervlakkig, de emotionele kern (Celeste die onder vuur leert wat het betekent om moeder te zijn) is onderontwikkeld, en de film voelt, ondanks de korte speelduur, toch langdradig aan. De bioscoopcijfers weerspiegelden dan ook het gebrek aan enthousiasme.

Als je wanhopig op zoek bent naar rauw, gewelddadig spektakel en het niet erg vindt dat een film meer belooft dan hij waarmaakt, kun je misschien nog wel wat plezier beleven aan de chaos. Iedereen die daar niet naar op zoek is, kan deze film gerust overslaan. Een teleurstellende terugkeer naar de indie-roots, die bewijst dat stijl en het aantal slachtoffers niet volstaan ​​wanneer het verhaal en de personages niet uit de verf komen.

Daarom hoop ik echt, dat er geen vervolg komt. We horen dat Hanna (Rebecca Hall) tegen haar ondergeschikte zei, dat Celeste met haar dochtertje naar een rustige plek moest worden gebracht, waar ze haar in de gaten kunnen houden.

Een zwakke 5.

Weer een "oudje" van de stapel bekeken en ik moet even aan chien mijn dank uitspreken dat hij mij de films levert, die ik zelf niet in de voorraad heb. En dan gaat het vooral momenteel over de oudere films van voor 1970.
Wat in 1951 waarschijnlijk een nogal baanbrekende marinefilm was, oogt naar hedendaagse maatstaven wat alledaags, al is de film nog steeds het bekijken waard, zeker voor fans van Widmark. Hij speelt de nieuwe commandant van een duikteam tijdens de Tweede Wereldoorlog, belast met het vernietigen van de kustverdediging op een eiland in de Stille Oceaan. Widmark is niet geliefd bij zijn manschappen, omdat hij de plek inneemt van een populaire, inmiddels overleden voorganger. Zijn populariteit daalt nog verder wanneer hij nalaat stil te staan ​​bij het verlies van bemanningsleden die kort daarvoor zijn omgekomen. Andrews fungeert als zijn voornaamste tegenstander, terwijl Merrill de kalme stem van de rede is die Widmark bijstaat in de lastige rol van commandant. De film bevat veel onderwateropnames, destijds een ware noviteit. Hoewel de beelden er tegenwoordig nogal troebel uitzien, zijn ze zeker niet slecht. Er ontstaan ​​diverse spannende momenten wanneer Widmark en zijn duikers onder water explosieven plaatsen.

Een interessant detail is de weergave van hoe de UDT-eenheid (de voorlopers van de huidige "Navy SEALS") van en aan boord van hun transportboten gaat; dit vereiste een timing tot op de seconde nauwkeurig. Widmark of waarschijnlijker: zijn stuntman, heeft echter de twijfelachtige eer dat hij op hoge snelheid aan boord wordt getrokken, waarbij zijn witte sportslip onder zijn zwarte zwembroek vandaan piept! Geen al te waardige terugkeer aan boord, maar hij was in ieder geval gered. Widmark, die altijd een boeiende schermpersoonlijkheid is, levert een sterke prestatie door een balans te vinden tussen hardheid en gevoeligheid. Andrews maakt minder indruk en lijkt er soms met zijn gedachten niet helemaal bij te zijn. Merrill heeft een vrij passieve rol, hij zit, ligt of rookt voortdurend zijn pijp, maar biedt wel degelijk solide ondersteuning. Een echte aanwinst is de innemende Hunter; hij wekt vooral tijdens de climax, wanneer hij dreigt te verdrinken of erger, veel sympathie op.

De cast bestaat uit een aantal destijds opkomende acteurs die later meer bekendheid zouden verwerven. Stevens, Lembeck, Gregory en Warden krijgen elk wel een moment om op te vallen. Fans van Wagner, die als zesde op de aftiteling staat, zullen echter zwaar teleurgesteld zijn. Hij is nauwelijks te zien en heeft slechts één tekstregel:
"Aye Aye, sir."

De latere film Creature from the Black Lagoon (1954) nota bene in 3D!, tilde het onderwatercamerawerk naar een hoger niveau, evenals diverse andere films die daarna volgden, maar dit was een van de allereerste voorbeelden.

Zoals zo vaak, een 7. Met die 7 geef ik aan dat de film okidoki is, dus zoals het hoort te zijn. Het is het cijfer waar ik het liefst mee thuis kwam van school. Helaas, en dat kan je al raden in de zin hiervoor, was het vaak lager🤷‍♂️