Profiel van latevogel

Dit schreef ik op Moviemeter (9 april 2013):

Spannende en onderhoudende film over gijzelingsactie van Iranezen in Amerikaanse ambassade in Teheran, nu alweer 34 jaar geleden.

In feite is de politieke situatie tussen de Amerikanen en de Iranesen nu nog steeds (helaas) hetzelfde. Droevig dat mensen onderling niets kunnen oplossen vanwege valse ideologieën en politieke bekrompenheid aan beide zijden.

De film heeft een goede spanningsboog en is zelfs voor mensen die niet van politiek houden spannend.

Een pracht 8!

Lee Holloway wordt op dezelfde dag als de bruiloft van haar zus ontslagen uit een psychiatrische inrichting en merkt dat haar familie nog steeds hetzelfde is. Al snel wordt ze weer overmand door de drang tot zelfbeschadiging. Ze vindt echter werk als secretaresse en probeert zo meer zin aan haar leven te geven. Ze gaat werken bij het eenmanskantoor van advocaat E. Edward Grey en geniet van het werk, ondanks dat hij een nogal excentrieke man is. Naarmate hun werkrelatie zich ontwikkelt, wordt Edwards houding steeds dominanter, wat een onverwachte reactie bij Lee oproept.

Hoewel de film werd gepromoot met de nadruk op de pikante elementen en de belofte van duistere seksuele komedie, is Secretary eigenlijk een subtiel en ambigu karakterdrama dat de ontwikkeling van een onderdanige vrouw en de innerlijke conflicten van een man met een voorliefde voor S&M onderzoekt. Het is lang niet zo schokkend als de marketing deed vermoeden, en de film probeert de zaken ook niet geforceerd te presenteren ten koste van de personages. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar werd al snel meegesleept door de twee personages, dankzij het sterke scenario.
Ik heb zelf geen affiniteit met S&M en ken die wereld niet, maar de film maakte de gevoelens en emoties van de personages toch toegankelijk en begrijpelijk (en zelfs als ik me er niet in kon verplaatsen, was het een pluspunt dat de film dit ook niet van me vroeg). Shainbergs scenario verdient veel lof, maar ook zijn regie is goed, omdat hij veel in de film ambigu en intrigerend houdt.

De cast reageert hier uitstekend op.
Ik schrijf "cast" alsof het een groepsactie is, maar het is eigenlijk een tweemansvoorstelling van een getalenteerd duo. Spader is erg goed en weet een personage neer te zetten van wat anders een zwak punt in de film had kunnen zijn. Hij is overtuigend en heeft de complexiteit die je zou verwachten van iemand met een "ongebruikelijke" fetisj. Gyllenhaal is nog beter, omdat ze haar personage gedurende de film ontwikkelt en volledig lijkt te begrijpen wie ze probeert te zijn. Hoewel hun scènes potentieel uitdagend waren, zijn hun acteerprestaties sterk genoeg om ze te laten slagen.

Al met al is het een film die begrijpelijkerwijs niet voor iedereen geschikt is, vanwege het onderwerp dat sommigen wellicht afschrikt. Het is echter veel toegankelijker dan het op het eerste gezicht lijkt, dankzij de sterke personages die door Shainberg zijn geschreven en door Spader en Gyllenhaal zo overtuigend worden neergezet.

Het wordt uiteindelijk na veel wikken en wegen net geen 7,5, dus een 7!

Audrey Rose (1977) is een psychologisch horror-drama dat zich meer richt op de beklemmende spanning van het onbekende dan op de gebruikelijke schrikeffecten van een spookverhaal. De film draait om een ​​jong meisje genaamd Ivy en haar familie, die een reeks vreemde gebeurtenissen meemaken die de aandacht trekken van een mysterieuze man genaamd Elliot Hoover (gespeeld door Anthony Hopkins).

Elliot gelooft iets diep persoonlijks en ingrijpends over Ivy, en zijn obsessie met haar begint het normale leven van het gezin te ontwrichten. Wat volgt is een langzame, intense ontrafeling van overtuigingen, geestelijke gezondheid en vertrouwen. De film roept huiveringwekkende vragen op over identiteit, rouw, reïncarnatie en hoe ver iemand zou gaan in naam van liefde – of waanideeën.

De film heeft die sombere, serieuze toon waar de jaren 70 zo goed in waren, meer gericht op angst dan op schrikeffecten. Het is een verhaal dat zich langzaam in je hoofd nestelt en daar blijft hangen, vooral als je van psychologische horror met filosofische ondertonen houdt.

Wij hebben van het geheel genoten, een mooie 7.

P.s. het boek is een prima aanrader als je van lezen houdt.

Deze film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, gaat over overleven in een Joods getto in bezet Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het laat zien onder welke erbarmelijke omstandigheden mensen in een Joods getto leefden. "Overleefden" is eigenlijk een beter woord, aangezien ze van alle kanten met de dood bedreigd werden.
Niet alleen door de Duitsers, maar, en dat is het meest verbazingwekkende, ook door hun eigen mensen. Dit laatste wordt uitstekend weergegeven in de film, waarin je ziet hoe de Joodse gettopolitie hand in hand samenwerkt met de SS. Wat veel mensen zich niet realiseerden, was dat de Joodse Raad in een getto misbruik maakte van de situatie door hun eigen familie en vrienden te bevoordelen ten koste van andere Joodse mensen.

Wat deze film ook op een uitstekende manier laat zien, zijn de twee totaal verschillende werelden die naast elkaar bestaan. Twee werelden gescheiden door een muur, waarbij in de ene wereld mensen een redelijk comfortabel dagelijks leven leiden, terwijl slechts een paar meter verderop – in het Joodse getto – mensen letterlijk verhongeren en elk moment voor hun leven moeten vrezen.

Zowel het acteerwerk als de cinematografie zijn geweldig. Ik vind persoonlijk dat een van de belangrijkste vereisten voor een film over de Tweede Wereldoorlog, is dat het de kijker weet mee te nemen naar de situatie van die tijd. En deze film slaagt daar duidelijk in. Het was ook opmerkelijk om te zien hoe een jonge acteur de hoofdrol in deze film zo overtuigend vertolkt.

Een waardering van een 8!***

Hoewel dit een van Jean-Paul Belmondo's populairste films uit zijn latere carrière is, moet ik eerlijk toegeven dat ik niet had verwacht dat deze film zo'n meeslepende actiefilm zou zijn! De ster was inmiddels bijna vijftig, en zijn beroemde uiterlijk begon al wat te vervagen. Om een ​​idee te krijgen van hoe "Le Professional" is, moet je denken aan een film van Charles Bronson uit dezelfde periode (waarin de protagonist vrijwel onoverwinnelijk is en zijn achtervolgers bij elke gelegenheid te slim af is)... alleen is dit een relatief meer verfijnde productie, met minder nadruk op exploitatie en meer op politieke intriges.

De hoofdrolspeler is een geheim agent die op een missie wordt gestuurd om een ​​Afrikaanse tiran te vermoorden: uiteindelijk verandert het politieke klimaat en besluiten zijn superieuren hem uit te leveren aan het nieuwe Afrikaanse regime; na twee jaar dwangarbeid ontsnapt hij en keert terug naar zijn thuisland – net op tijd voor een staatsbezoek van zijn vorige doelwit – en laat zijn agentschap weten dat hij vastbesloten is om zijn oorspronkelijke missie alsnog te volbrengen! En zo begint de klopjacht – met de minister, de politiechef, de militaire adviseur (die toevallig Belmondo's voormalige mentor is) en een meedogenloze officier van de speciale eenheid, die allemaal betrokken zijn. Verschillende vrouwen worden ook pionnen in het gevaarlijke schaakspel – waaronder Belmondo's vrouw, zijn minnares (een codekraker bij het agentschap) en zelfs de favoriete prostituee van de Afrikaanse president!

Zoals gezegd is de film actievol (inclusief een autoachtervolging onder leiding van Remy Julienne en een verrassende confrontatie in westernstijl tussen Belmondo en Robert Hossein, de sadistische leider van de speciale eenheid), maar tegelijkertijd ook doordacht, met talloze ingenieuze plotwendingen en een heerlijke finale (waarin de verschillende functionarissen, die geen gezichtsverlies willen lijden nadat Belmondo's doelwit is 'uitgeschakeld', ruzie maken over hoe ze de zaak het beste kunnen aanpakken – wat vervolgens, enigszins onvermijdelijk, wordt gevolgd door een somber einde). De film wordt voortgestuwd door een overweldigend melancholisch hoofdthema, dat overigens een van de populairste werken is van meestercomponist Ennio Morricone. Vreemd genoeg bevatte de bioscooptrailer van "Le Professionnel" muziek uit een andere film met muziek van Morricone, namelijk Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto (1970)! die goed scoort bij de kijker(s) met een 8,0 op IMDb.

Hoe dan ook, de film profiteert ook van een flinke dosis ironische humor (hoewel die nooit de overhand krijgt): de beste zin is wanneer Belmondo een lid van het speciale team (met wie hij gedurende de film verschillende confrontaties heeft) ontvoert om te infiltreren in het zwaarbewaakte landhuis van de Afrikaanse leider, en hem zegt: "Doe maar alsof je dom bent, zoals gewoonlijk", om geen argwaan te wekken; opvallend genoeg had co-scenarist Michel Audiard een hekel aan de uiteindelijke film en nam er vervolgens afstand van!

Zoals zo vaak als de film niet echt uitzonderlijk is maar wel goed genoeg om weer eens te gaan kijken na 10 jaar of meer, scoort deze bij ons een waardering van een fraaie 7!