Profiel van latevogel

Soms kijk ik naar https://www.youtube.com/@kanepixels/videos en daarom was ik enorm benieuwd wat hij als filmmaker met echte acteurs en sets zou kunnen neerzetten. Dat iemand in Hollywood hier genoeg vertrouwen in had om een ​​twintigjarige een budget van 10 miljoen dollar te geven, is een gewaagde zet. Het resultaat? Dat is wisselend, zoals te verwachten van iemand met Kanes ervaringsniveau, maar hij heeft me op een paar punten in de film wel verrast.

Het grootste pluspunt van deze film is de regie. Visueel is de film verbluffend. De cinematografie geeft de film een ​​frisse uitstraling en een eigen sfeer die hem onderscheidt van de vele horrorfilms die we de laatste tijd zien. Ook het decorontwerp is onberispelijk. Je voelt je bijna net zo gevangen in deze wereld als de personages zelf.

Waar de film echter tekortschiet, is het verhaal. Ik heb er grotendeels van genoten, maar er waren een paar dingen die onvoldoende werden uitgelegd. Ik had verwacht dat we hier misschien wat antwoorden zouden krijgen, omdat de korte filmpjes op YouTube zo vaag zijn over wat er precies aan de hand is, maar helaas, we krijgen vrijwel niets. De film springt ook nogal heen en weer met de personages, waardoor het plot soms moeilijk te volgen is.

Ander punt van kritiek is, dat ik vind dat we niet genoeg te zien kregen van sommige andere huizen die we in de serie hebben gezien. Ik wilde de kantoren en de zwembadruimtes met de glijbanen en alles zien. Ik denk dat dat veel meer geld zou hebben gekost, dus mogelijk komt er een vervolg waarin dat wel aan bod komt.

Al met al geen slecht regiedebuut. Hier en daar vielen de puntjes op de i, en de film is zeker niet perfect. Hij is soms wat traag en er waren een paar scènes die naar mijn mening ingekort hadden kunnen worden voor een kortere speelduur. Desondanks is het nog steeds een behoorlijk vermakelijke film die je de hele tijd weet te boeien. Ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om in de bioscoop te zien. Verwacht alleen geen perfectie.

7 als waardering.

Moeder Nance begint aan een soort missie om de waarheid te achterhalen waardoor haar zoon is omgekomen in de oorlog in Afghanistan, wat haar meesleurt in een spiraal van gerechtigheid tegen het Amerikaanse militaire complex. Omdat de overheid voor geld werkt, kent ze geen grenzen, zoals de grens waar haar zoon en anderen naartoe werden gestuurd om te sterven, waardoor alleenstaande moeders in een vicieuze cirkel van geweld achterblijven. Maar maak je geen zorgen, regisseur Faust laat geen ruimte voor interpretatie en zal je er constant aan herinneren dat hij het ermee eens is, dat de Taliban de schurken zijn.

De film heeft zijn sterke punten, vooral wanneer hij zich richt op hoe deze kwetsbaarheid wordt uitgebuit door haat en paranoia, en hoe het internet, complottheorieën en mensen nog meer waanzin in de hoofden van deze door woede verblinde mensen zaaien.

De film wordt zo een onderzoek naar misplaatste pijn, maar wordt vervolgens overschaduwd door een toon die neigt naar een gecompliceerde wraakthriller. Op een gegeven moment kiest "Ballistic" ervoor om de film te focussen op de labiele aard van deze boze moeder en vergeet daarmee veel wat interessant zou kunnen zijn.

De film vergeet niet je eraan te herinneren dat hij in de lijn ligt van pro-wapenpropaganda, terwijl hij tegelijkertijd zorgvuldig Nance's steeds veranderende morele kompas uitvergroot. Helaas lijkt de film totaal geen idee te hebben wat hij met al deze elementen wil doen. Het lijkt de waarde van het personage Diana (Schoondochter) niet in te zien, een fundamentele invalshoek om Nance's afdaling in de waanzin en de vicieuze cirkel die in het verhaal verankerd ligt, te begrijpen.

7+.

Deze miniserie maakte indruk op mij!
Er zijn acht afleveringen van elk gemiddeld een uur en ik kon moeilijk stoppen met kijken. Ik heb alles in twee avonden bekeken, vijf afleveringen de eerste avond en drie de volgende.

De serie behandelt ook de grotere systemische problemen die bijdragen aan de opioïde-epidemie, zoals de hebzucht en corruptie van farmaceutische bedrijven en het gebrek aan toegang tot adequate behandeling en ondersteuning voor mensen met een verslaving. "Dopesick" is een serie die een blijvende indruk achterlaat op kijkers.
Het is een hartverscheurende en krachtige weergave van de opioïde-epidemie die zowel informatief als emotioneel aangrijpend is.

Deze serie is een absolute aanrader voor iedereen die de complexiteit van verslaving en het falen van het huidige systeem wil begrijpen. Het is niet alleen vermakelijk, maar ook leerzaam; het laat de duistere kant van de farmaceutische industrie zien en de manier waarop die het leven van mensen beïnvloedt.
Het is boeiend en heeft uitstekende acteurs, met name Michael Keaton (Dr. Samuel Finnix), Rosario Dawson en Peter Sarsgaard (Rick Mountcastle) Het drama is gebaseerd op waargebeurde feiten en de regie is erg goed. Het scenario is gebaseerd op het boek van Beth Macy. Vier regisseurs hebben afwisselend aan de afleveringen gewerkt: Barry Levinson, Michael Cuesta, Patricia Riggen en Danny Strong.

Het verhaal draait om de strijd van aanklagers in een klein stadje in Virginia tegen 'Purdue Pharma', een farmaceutische gigant die wordt bestuurd door de familie Sackler. De eigenaren van dit bedrijf waren filantropen die grote musea over de hele wereld financierden en ondersteunden, zoals het 'Metropolitan Museum of Art' in New York, dat een vleugel had die naar de familie Sackler was vernoemd, en het 'Musée du Louvre' in Parijs. 'Purdue Pharma' bracht "Oxycontin" op de markt, een pijnstiller die krachtiger was dan morfine, en voerde een agressieve campagne om artsen in kleine stadjes over te halen het nieuwe medicijn voor te schrijven voor elke vorm van pijn.

Leugens, corruptie, ruzies tussen familieleden, frustraties van aanklagers, bedreigingen, hebzucht en ambitie spelen een rol in het leed van honderden families die dierbaren hebben verloren door verslaving aan dit "medicijn". De situatie werd zo zorgwekkend dat zelfs de Drug Enforcement Administration (DEA) van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zich in de strijd tegen Purdue Pharma mengde. En hier wil ik de rol van Rosario Dawson als adjunct-directeur van de DEA benadrukken. Een actrice die haar werk goed verstaat en haar goede reputatie is verdiend en het resultaat van haar prima werk.

Een interessant trucje dat de regisseurs gebruiken in deze serie, is het heen en weer springen in de tijd, waardoor het verhaal niet lineair verteld wordt. Dit houdt de aandacht vast, zorgt voor een beter begrip van toekomstige gebeurtenissen en laat de kijker vrij om na te denken over wat er echt toe doet: het willekeurige gebruik van medicijnen.

Toen ik de serie had uitgekeken, had ik gemengde gevoelens van walging, woede en bezorgdheid over de farmaceutische industrie. De reclames tonen altijd blije en actieve mensen, maar achter die reclames schuilt een hoop bedrog. Sinds 2000 zijn volgens persbureau AP 470.000 Amerikanen overleden aan hun opioïdenverslaving!
Zij waren niet meer blij en actief! "The war on drugs" moet dus veel breder dan alleen cocaïne e.d..

Als afsluiter las ik nog dit bericht: "Het bedrijf Purdue Pharma zal schuld bekennen aan drie aanklachten in een deal die de medicijnenreus meer dan 8 miljard dollar kost".

Voor deze serie die ik gisteren voor de 2e maal bekeken heb, een mooie 8+ vanwege de punctualiteit van de serie.

https://www.gezondheid.be/artikel/pijnstiller/pijnstillers-oxycontin-en-oxycodon-bijwerkingen-en-risicos-37879

"Game Night" is een scherpe en boeiende komedie die zich onderscheidt in een genre dat vaak wordt gekenmerkt door middelmatige films. De film heeft een slim scenario en indrukwekkende cinematografie, waardoor het publiek er zonder voorbehoud van kan genieten.

Rachel McAdams en Jason Bateman spelen het extreem competitieve stel Annie en Max. Het verhaal draait om hun spelletjesavond met vrienden, waaronder de oppervlakkige Ryan, het echtpaar Michelle en Kevin, en hun 'griezelig saaie' buurman Gary. De plot komt in een stroomversnelling wanneer Max zijn broer, Brooks, hun spelletjesavond verstoort door hen uit te dagen voor een live-action rollenspel met een mysterieus thema. Dit neemt een duistere wending wanneer hij daadwerkelijk wordt ontvoerd door criminelen.
De groep, zich niet bewust van het echte gevaar, stort zich in chaotische en gevaarlijke situaties die zowel spanning als humor opleveren.

Regisseurs John Francis Daley en Jonathan Goldstein, samen met scenarioschrijver Mark Perez, combineren op meesterlijke wijze realistische situaties met absurditeit, waardoor een film ontstaat die hilarische momenten combineert met een oprechte betrokkenheid bij de personages. De stilistische keuzes, zoals de sfeervolle belichting en intense camerahoeken, roepen een thrillerachtige sfeer op die soms doet denken aan het werk van David Fincher, wat de spanning in de film versterkt. Opvallend is dat een centrale scène met een spel op leven of dood in één lange, uitgebreide opname is gefilmd, wat de absurditeit ervan benadrukt. Hoewel sommige komische elementen wisselend effectief zijn en het verhaal steeds ongeloofwaardiger wordt, zorgt de speelse, fantasierijke aanpak ervoor dat de film zijn charme behoudt.

Uiteindelijk blinkt "Game Night" uit door op intelligente wijze slimme filmtechnieken en absurde humor te combineren, waarbij serieuze momenten vakkundig worden afgewisseld met absurde situaties voor een maximaal komisch effect. Het is een uitstekend voorbeeld van hoe doordachte uitvoering het beste uit ogenschijnlijk simpele grappen kan halen, waardoor het een waardevolle toevoeging aan het komediegenre is.

En toch een voetnoot bij de waardering, helaas vond ik de film over de gehele lengte afdalen van een 8 naar een magere 7. Vandaar mijn 7 als eindwaardering.

Dit was een charmante film die niet alleen Havana en een glimp van de Cubaanse muziek en het leven laat zien. Deze film toont niet alleen de levens en verlangens van Ruy en Tito, maar ook hun gedachten en conflicten, en brengt ons in een delicate balans van begrip en sympathie voor elk van de personages, met een einde in typisch Cubaanse stijl.

Gedurende de film zie je wat de inspiratie vormt voor het schrijven van de liedjes, de levensstijl van de muzikanten en de morele dilemma's die ze tegenkomen in een industrie die van een kunstvorm een ​​commerciële onderneming maakt. Toen ik de film ging kijken, was ik benieuwd naar de Cubaanse muziekcultuur en wat dat betreft heeft "Habana Blues" mijn verwachtingen overtroffen.

Een mooi filmverhaal en een mooie voldoende hierbij, een 7!