Profiel van latevogel

Dit is een recensie van de miniserie van 3 uur, i.p.v. de behoorlijk ingekorte versie van 100 minuten. Ik was oorspronkelijk van plan om eergisteren alleen deel 1 te kijken, maar ik werd erdoor gegrepen en heb al snel deel 2 opgezet. Dat zegt wel iets. De film greep me zeker en ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor rampenfilms. (misschien het leedvermaak wat bijna een ieder van ons wel een beetje heeft?)
Hij had alle wendingen die je zou verwachten. Wrede ambtenaren, stukgelopen huwelijken, wetenschappers die voor gek werden verklaard maar uiteindelijk gelijk bleken te hebben. Met drie uur kijktijd komen alle invalshoeken aan bod. Nadat een storm Schotland heeft getroffen, wordt al snel duidelijk dat de storm langs de oostkust van Engeland zal trekken en uiteindelijk Londen zal overstromen.

De cast is gevarieerd, van slechte acteerprestaties tot redelijk goede acteerprestaties. Carlyle, waar ik een beetje fan van ben, en Gilsig spelen het gebruikelijke gescheiden stel dat door deze natuurramp weer bij elkaar wordt gebracht. Courtenay is Carlyle's vervreemde vader; ook zij worden door de overstroming weer bij elkaar gebracht, omdat ze toevallig allemaal in hetzelfde vakgebied werken. Het meest opvallend zijn de kleinere rollen van Nigel Planer als het hoofd van de MET, die de storm niet had voorspeld. Hij voelt oprecht verdriet over de tragedie die hij had kunnen helpen voorkomen, en een vroege rol van Tom Hardy. Hij is een van de weinige personages die echt menselijk overkomen. Hij heeft een paar totaal irrelevante dialogen over zijn vrienden en een hond. Het is misschien wel de enige keer dat we iemand over iets anders dan het weer horen praten. Het zien van een grote ramp in Engeland is een welkome afwisseling en de effecten waren eigenlijk best goed.

De film heeft echter ook veel gebreken. Hij is ongelooflijk voorspelbaar en het grootste deel van de dialogen bestaat uit uitleg of clichématige familieruzies. De montage is irritant, omdat het beeld constant bevriest en de tijd weergeeft, of terug gaat naar iets wat we slechts enkele minuten geleden hebben gezien. De muziek is erg repetitief. Ik kende de belangrijkste 'dramatische' melodie al een paar minuten.

Dit zorgt ervoor dat de film zijn climax veel te vroeg bereikt. Maar als je graag rampenfilms kijkt om te zien hoe verschillende overheidsinstanties reageren, dan is deze film over het algemeen prima.
Toch vond ik, neem mij niet kwalijk, de redelijke film een voldoende waard met als totale waardering een 7!

Na maandenlang afwezig te zijn geweest, keert een Britse soldaat terug naar huis en neemt wraak op degenen die zijn geestelijk gehandicapte broer hebben gepest. Dit is een rauw misdaaddrama geregisseerd door Shane Meadows en met Paddy Considine in de hoofdrol. Sommigen noemen 'Dead Man's Shoes' een horrorfilm, terwijl anderen het vergelijken met Death Wish (1974). Beide beschrijvingen bevatten een kern van waarheid, maar de film is over het algemeen duidelijk anders. Het is een horrorfilm in die zin

In tegenstelling tot een standaard slasherfilm zijn de slachtoffers hier echter stuk voor stuk koud, onsympathiek en oninteressant (de film is zelfs op zijn zwakst wanneer de toekomstige slachtoffers bespreken wie Considine is en angstig ineenkrimpen). Wat de parallel met 'Death Wish' betreft, die gaat niet helemaal op,

Het is eerder een uitgebreid kat-en-muisspel, zij het met beperkte spanning en sensatie, omdat, zoals gezegd, geen van de slachtoffers bijzonder sympathiek overkomt. Hoewel de kijkervaring soms wat onevenwichtig is, culmineert alles in een krachtige slotscène waarin Considine begint te reflecteren op zijn daden, wat de film de mogelijkheid biedt om diepgaande gedachten over geweld te uiten. Considine is hoe dan ook solide, de manier waarop de film gebruikmaakt van homevideo-achtige beelden voor alle flashbacks is zeer effectief, en alle locaties zijn toepasselijk grimmig.

Een 7+.

De roman "Fail Safe" werd in 1962 geschreven door Eugene Burdick en de film werd in 1964 geregisseerd door Sidney Lumet. Sinds het begin der tijden heeft de mens altijd gezocht naar manieren om zichzelf te beschermen tegen vijanden. Elke oorlog en de daaropvolgende bewezen hoe effectief hij dood en verderf kon zaaien. Met de komst van thermonucleaire wapens kwam het antwoord op zijn overleving neer op waarvoor toenmalig President John F. Kennedy al waarschuwde: "Of de mens moet een einde maken aan oorlog, of oorlog zal zeker een einde maken aan de mensheid." Die uitspraak is nog nooit zo treffend geweest als in deze film.

Een Amerikaans commercieel vliegtuig raakt van koers, waardoor het militaire luchtverdedigingssysteem wordt geactiveerd. Helaas veroorzaakt een extra mechanisch defect een kortsluiting op het SAC-dreigingsbord, waardoor de bommenwerpers van de eerste respons, die op fail-safe punten wachten, het bevel krijgen om door te vliegen naar hun doelwit: Moskou, om daar atoombommen op te gooien.

Nu moeten de president van de Verenigde Staten (Henry Fonda) en zijn Russische tolk (Larry Hagman) de Russische premier ervan overtuigen dat het een ongeluk was. Ondertussen, terug in de War Room, bespreken de generaals en de minister van Defensie een theoretisch scenario van een onbedoelde oorlogsvoering. Professor Groeteschele (Walter Matthau), die op de hoogte is van het ongeluk, pleit voor een snelle vervolgaanval op de Sovjet-Unie. Generaal Black (Dan O'Herlihy) verzet zich tegen deze waanzin.

De film is rijk aan sterren, met onder anderen Frank Overton, Ed Binns, Fritz Weaver en Dom Deluise. De grimmige zwart-witbeelden zijn angstaanjagend, omdat elke poging om de bommenwerpers te stoppen mislukt. Wat de premier en de president uiteindelijk besluiten, is ronduit nachtmerrieachtig.
Toch vroeg ik mij af of het ondenkbaar is, dat een zittende Amerikaanse president zo'n ongelooflijke beslissing zou nemen als hier wordt genomen om de vrede te bewaren...... of toch niet?

De film is rustig van opbouw en eigenlijk gewoontjes, het verbetert echter aanzienlijk zodra de dobbelstenen zijn geworpen en het onvoorstelbare maar al te reëel wordt, mede dankzij Henry Fonda.
Fonda in zijn derde rol in twee jaar tijd als een hooggeplaatste politicus in Washington, ditmaal als de president zelf, die snel en rationeel moet handelen om de crisis te bezweren. Het laatste half uur is spannend en meeslepend, gefilmd in een documentaire-realistische, zwart-witstijl, waarbij regisseur Don Siegel gebruik maakt van lage camerahoeken en grote close-ups om de spanning op te voeren.

"Fail Safe" is als film door sommigen onderschat en het is hoog tijd dat de film op zichzelf wordt beschouwd als een spannende, claustrofobische thriller en zijn plaats inneemt als een klassieker uit de Koude Oorlog.

Een 8.

"The President's Cake" onderscheidt zich als een van de meest doordachte en emotioneel aangrijpende films van 2025. De film combineert op prachtige wijze politieke satire met diepe menselijke emoties, waardoor we ons niet alleen verbonden voelen met het verhaal, maar ook met de worstelingen van de personages.

Tegen de achtergrond van de Irak-oorlogen in de jaren 90 draait de film om een groots feest dat scherp contrasteert met de pijn en het trauma van gewone mensen. Door deze setting legt de film de schrijnende ongelijkheid vast tussen de machtigen en de machtelozen – de stemmen van de bevelhebbers galmen over de kreten van hen die in stilte lijden.

Centraal in het verhaal staan twee kinderen, wier reis om een simpele taak voor het feest te volbrengen een krachtige weerspiegeling wordt van onschuld, hoop en doorzettingsvermogen in moeilijke tijden. Hun acteerprestaties zijn uitstekend en dragen de emotionele lading van de film met opmerkelijke volwassenheid, terwijl de bijrollen de film diepte en authenticiteit geven.

Visueel is "The President 's Cake" met zorg gemaakt. De cinematografie legt op subtiele wijze het contrast vast tussen grootsheid en ontbering, en de regie behoudt een ingetogen, gevoelige toon.

De slotscène in het klaslokaal is bijzonder aangrijpend – een beklijvend beeld dat nog lang na de aftiteling blijft hangen. "The President's Cake" is niet zomaar een politieke satire; het is een ontroerend portret van de mensheid, gevangen tussen gehoorzaamheid en overleven. Het herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste tijden hoop vaak schuilt in de harten van de onschuldigen.

Van ons beiden een 8, unaniem genomen!

Laurel en Hardy zijn hier in topvorm, beiden worden goed benut, beiden krijgen materiaal dat hen waardig is en ze zijn aan elkaar gewaagd in plaats van dat de een grappiger is dan de ander (voorheen was Laurel vaak grappiger en interessanter dan Hardy, die vaak onderbenut werd). Hun chemie voelt hier ook als een echt partnerschap; voor Two Tars (1928) verlangde je naar meer scènes met hen samen, maar in 'Perfect Day' worden we daar zeker niet van beroofd. Hun komische timing is onberispelijk.

'Perfect Day' ziet er visueel goed uit, zit vol energie en de regie haalt het beste uit de sterren, gaat comfortabel om met het materiaal en zorgt ervoor dat het niet te druk of statisch wordt. De bijrollen worden solide vertolkt.

Wederom ene 7.