Reacties

Ik had gehoopt meer van deze film genieten.
Het is een mix van komedie, actie, horror en sciencefiction. Ik ben in de eerste plaats een sciencefiction fan, dus ik vond het leuk dat de film in de tweede helft meer de kant van sciencefiction opging. Wat er volgens mij voor zorgde dat het geen film met een 8 werd, was de actie en de komedie. Vooral de drukke actie.

Sommige grappen waren oké, maar veel ervan (zoals het grove taalgebruik en de toilethumor) werkte niet. Wat de film ook in de weg stond, was het totale gebrek aan karakterontwikkeling bij de personages. Geen van hen leerde iets, behalve wat voor de hand lag.

Aan de andere kant waren de mensen ook extreem agressief. Waar kwamen al die wapens vandaan? Nou, ik stel me voor dat dit een grensstadje was, pal aan de grens met Noord-Korea, dus ze hadden een flinke wapenvoorraad voor het geval van een Noord-Koreaanse invasie. En de agressie kan, denk ik, worden verklaard doordat collectivistische Aziaten meer bereid zijn dan westerlingen om zichzelf op te offeren om de meerderheid te redden. Of misschien was de agressie onderdeel van de komedie, ik weet het niet. Die Sung-ki was net zo onverslaanbaar als

Onze reactie is een magere 7, de film verliest door de te drukke actie inzet een ruime punt.

"Ezeltje Prik is er niets bij"! 😅🤣
Leuke opmerking.

In het stapeltje oudere films, kwam ik gisteravond deze "Meshi" tegen.
De film bevat een mooi vleugje feminisme door te laten zien hoe oneerlijk de traditionele samenleving is; van een vrouw wordt verwacht dat ze zich onderwerpt aan de behoeften van een man en het accepteert dat hij tot laat op stap gaat om te drinken. Ironisch genoeg vertellen de vriendinnen van de echtgenote (Setsuko Hara) haar hoe gelukkig ze wel niet moet zijn in haar "gelukkige huwelijk", terwijl zij in werkelijkheid lijdt – al verbergt ze dat achter een glimlach of door haar blik neer te slaan. Wanneer ze haar vragen waar ze zoal over praat met haar echtgenoot, antwoordt ze simpelweg dat ze een kat heeft. Terwijl zij zorgvuldig de huishoudfinanciën beheert, koopt hij doodleuk een paar dure schoenen, zonder zich ook maar enigszins bewust te zijn van de situatie. Het is frustrerend om naar te kijken, en wanneer zijn verwende nichtje (Yukiko Shimazaki) opduikt en een plek zoekt om te verblijven, wordt het alleen maar erger: nu heeft ze plotseling twee nietsnutten in huis.

Osaka, waar het verhaal zich afspeelt, wordt mooi in beeld gebracht. De film is visueel prima in elkaar gezet, een genot om naar te kijken. Bovendien zit er een grote emotionele diepgang in wat het personage van Hara doormaakt – dat is voor mij de kern van de film. Aan het begin vraagt ​​ze zich af: "Ik had vroeger dromen en ambities. Waar zijn die gebleven?" en: "Moet elke vrouw, wiens leven beperkt blijft tot de keuken en de woonkamer, uiteindelijk oud worden en sterven met een leeg gevoel?" Het was bevrijdend om te zien hoe ze het heft in eigen handen neemt en naar Tokio vertrekt – zonder haar echtgenoot in te lichten (en, helaas, zonder dat hij haar een bericht stuurt).

De echtgenoot (Ken Uehara) gedraagt ​​zich beter in het bijzijn van zijn nichtje; er is zelfs sprake van een zekere flirt tussen hen, terwijl ook een neef van de echtgenote avances maakt richting de vrouw. Beiden weten echter waar de grens ligt: ​​overspel komt niet voor. Ik heb het vermoeden dat zijn vrouw de gedachten heeft gehad dat haar man overspel pleegde, sommige voorvallen zouden haar kunnen steunen in die gedachten. Hoewel de film de echtgenoot zeker in een negatief daglicht stelt, lijkt de boodschap eerder te zijn dat dit twee doorsnee, fatsoenlijke mensen in een huwelijk zijn, en vormt het een waarschuwing aan echtgenoten om hun vrouwen beter te behandelen. Bravo daarvoor, maar tegelijkertijd werkte het aspect van "je man blijven steunen" voor mij, 75 jaar later, absoluut niet. Hij is zich er wel van bewust dat zij het zwaar heeft gehad, maar niet van zijn eigen aandeel daarin, en van het feit dat hij haar volkomen als vanzelfsprekend beschouwde.

Ruime voldoende met deze 7.

"Onslaught" is een rommelige, halfbakken zit, die lawaai en bloedvergieten verwart met echte spanning.
Het kernidee – "begin nooit een gevecht met iemand die meer te verliezen heeft dan jij" – vormt op zich een goed fundament. Maar dat zegt weinig als de film er vervolgens niets mee doet. Het acteerwerk is op zijn best redelijk, de actiescènes zijn generiek en schaars, en van enige karakterontwikkeling of memorabele personages is geen sprake.

Adam Wingard keert na zijn uitstapjes Godzilla vs. Kong (2021) en Godzilla x Kong: The New Empire (2024), terug naar kleinschaliger genrefilms. Hij mikt op een strakke hybride tussen een militaire film en een slasher. Wat we echter krijgen, is een stuurloze film van 92 minuten die maar niet kan kiezen wat hij wil zijn. Adria Arjona speelt Celeste, een getraumatiseerde scherpschutter uit het leger en een tegenstribbelende alleenstaande moeder. Haar rustige leven in een trailerpark in New Mexico wordt verstoord wanneer haar ex hun jonge dochter bij haar achterlaat, precies op het moment dat drie genetisch gemanipuleerde supersoldaten ontsnappen uit een nabijgelegen geheim laboratorium en dood en verderf zaaien onder de lokale bevolking.

Ook een ander uitgangspunt is veelbelovend: PTSS, de zorgen van een ouder en niet te stoppen moordenaars in een stoffig woestijnlandschap. In de praktijk besteedt de film echter veel te veel tijd aan het opzetten van twee half uitgewerkte verhaallijnen (het drama tussen moeder en dochter versus de experimenten van een 'gekke wetenschapper' met supersoldaten). Wanneer de twee verhaallijnen uiteindelijk samenkomen, stelt het resultaat teleur. Rebecca Hall wordt verspild in een al even overdreven bijrol, en de 'onstuitbare' soldaten blijken niet meer dan generieke moordmachines. De actie is bloederig en soms zelfs stijlvol, maar bouwt zelden echte spanning op of levert memorabele scènes; het blijft bij eindeloos schieten, steken en mensen die in het rond worden gesmeten.

Wingard en scenarist Simon Barrett leunen zwaar op een 'grind house'-sfeer en invloeden van John Carpenter, maar het resultaat voelt aan als een verzameling aardige ideeën die nooit een samenhangend geheel vormen. De personages zijn en blijven oppervlakkig, de emotionele kern (Celeste die onder vuur leert wat het betekent om moeder te zijn) is onderontwikkeld, en de film voelt, ondanks de korte speelduur, toch langdradig aan. De bioscoopcijfers weerspiegelden dan ook het gebrek aan enthousiasme.

Als je wanhopig op zoek bent naar rauw, gewelddadig spektakel en het niet erg vindt dat een film meer belooft dan hij waarmaakt, kun je misschien nog wel wat plezier beleven aan de chaos. Iedereen die daar niet naar op zoek is, kan deze film gerust overslaan. Een teleurstellende terugkeer naar de indie-roots, die bewijst dat stijl en het aantal slachtoffers niet volstaan ​​wanneer het verhaal en de personages niet uit de verf komen.

Daarom hoop ik echt, dat er geen vervolg komt. We horen dat Hanna (Rebecca Hall) tegen haar ondergeschikte zei, dat Celeste met haar dochtertje naar een rustige plek moest worden gebracht, waar ze haar in de gaten kunnen houden.

Een zwakke 5.

Weer een "oudje" van de stapel bekeken en ik moet even aan chien mijn dank uitspreken dat hij mij de films levert, die ik zelf niet in de voorraad heb. En dan gaat het vooral momenteel over de oudere films van voor 1970.
Wat in 1951 waarschijnlijk een nogal baanbrekende marinefilm was, oogt naar hedendaagse maatstaven wat alledaags, al is de film nog steeds het bekijken waard, zeker voor fans van Widmark. Hij speelt de nieuwe commandant van een duikteam tijdens de Tweede Wereldoorlog, belast met het vernietigen van de kustverdediging op een eiland in de Stille Oceaan. Widmark is niet geliefd bij zijn manschappen, omdat hij de plek inneemt van een populaire, inmiddels overleden voorganger. Zijn populariteit daalt nog verder wanneer hij nalaat stil te staan ​​bij het verlies van bemanningsleden die kort daarvoor zijn omgekomen. Andrews fungeert als zijn voornaamste tegenstander, terwijl Merrill de kalme stem van de rede is die Widmark bijstaat in de lastige rol van commandant. De film bevat veel onderwateropnames, destijds een ware noviteit. Hoewel de beelden er tegenwoordig nogal troebel uitzien, zijn ze zeker niet slecht. Er ontstaan ​​diverse spannende momenten wanneer Widmark en zijn duikers onder water explosieven plaatsen.

Een interessant detail is de weergave van hoe de UDT-eenheid (de voorlopers van de huidige "Navy SEALS") van en aan boord van hun transportboten gaat; dit vereiste een timing tot op de seconde nauwkeurig. Widmark of waarschijnlijker: zijn stuntman, heeft echter de twijfelachtige eer dat hij op hoge snelheid aan boord wordt getrokken, waarbij zijn witte sportslip onder zijn zwarte zwembroek vandaan piept! Geen al te waardige terugkeer aan boord, maar hij was in ieder geval gered. Widmark, die altijd een boeiende schermpersoonlijkheid is, levert een sterke prestatie door een balans te vinden tussen hardheid en gevoeligheid. Andrews maakt minder indruk en lijkt er soms met zijn gedachten niet helemaal bij te zijn. Merrill heeft een vrij passieve rol, hij zit, ligt of rookt voortdurend zijn pijp, maar biedt wel degelijk solide ondersteuning. Een echte aanwinst is de innemende Hunter; hij wekt vooral tijdens de climax, wanneer hij dreigt te verdrinken of erger, veel sympathie op.

De cast bestaat uit een aantal destijds opkomende acteurs die later meer bekendheid zouden verwerven. Stevens, Lembeck, Gregory en Warden krijgen elk wel een moment om op te vallen. Fans van Wagner, die als zesde op de aftiteling staat, zullen echter zwaar teleurgesteld zijn. Hij is nauwelijks te zien en heeft slechts één tekstregel:
"Aye Aye, sir."

De latere film Creature from the Black Lagoon (1954) nota bene in 3D!, tilde het onderwatercamerawerk naar een hoger niveau, evenals diverse andere films die daarna volgden, maar dit was een van de allereerste voorbeelden.

Zoals zo vaak, een 7. Met die 7 geef ik aan dat de film okidoki is, dus zoals het hoort te zijn. Het is het cijfer waar ik het liefst mee thuis kwam van school. Helaas, en dat kan je al raden in de zin hiervoor, was het vaak lager🤷‍♂️

Gisteren weer een gouwe ouwe bekeken en ik moet zeggen, hoe vaker ik in deze films uit de jaren '50 duik, hoe meer ik ze begin te waarderen. De verhaallijnen zijn vaak prima en dat geldt ook voor het acteerwerk en de inzet van de rest van de filmcrew.
Dit filmverhaal gaat over een ondergewaardeerd drama over een gevangenisontsnapping, waarin zes van de ongeveer vijftig gedetineerden weten te ontsnappen uit een gevangenis in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Terwijl ze worden opgejaagd door de politie en staatstroepen, komen ze door anderen te doden of zelf het leven te laten, steeds dichter bij hun noodlottige einde. De groep staat onder leiding van de meedogenloze Van Duff (William Bendix), die tijdens de ontsnapping zwaargewond is geraakt. De zes voortvluchtigen zijn van plan de besneeuwde Rocky Mountains te bereiken, waar Van Duff eerder 180.000 dollar aan buit heeft verstopt. Met zo’n enorm bedrag in het vooruitzicht deinzen de mannen er niet voor terug om onschuldige mensen te vermoorden, te ontvoeren of aan te vallen in hun zoektocht naar de 'pot met goud' aan het einde van de regenboog.

Terwijl ze zich een weg banen door moorden en ontvoeringen, overleeft slechts één van de ontsnapte gevangenen, Joe Quinn (Arthur Kennedy), die vastzat voor verduistering, de tocht lang genoeg om de buit in handen te krijgen. Hij wordt echter alsnog ingerekend door de staatstroepen en belandt weer achter de tralies, nog voordat hij ook maar iets van het geld heeft kunnen uitgeven of ervan heeft kunnen genieten. De film laat zien hoe hebzucht mensen kan verteren; het leidt ertoe dat de zes voortvluchtigen zichzelf uiteindelijk volledig te gronde richten.
Hun vlucht naar rijkdom en vrijheid blijkt van zeer korte duur en biedt hen uiteindelijk nog minder voldoening dan het leven achter de gevangenismuren.

Let ook op de piepjonge, onschuldige en aantrekkelijke Gloria Talbott die sommigen kennen van de series Bonanza (1959–1973) en Rawhide (1959–1965) en hier de rol speelt van een meisje in de trein. Ze raakt in een vriendelijk gesprek met de ontsnapte Billy Lang (Marshall Thompson), die verliefd op haar wordt en besluit te stoppen met zijn vlucht voor de wet.

Hoewel Swanee – zelf veroordeeld voor moord – beweert de Bijbelse geboden na te leven, neemt hij het met het gebod "Gij zult niet doden" duidelijk niet zo nauw.

Mijn waardering is een ruime voldoende met een 7.

'Retreat, Hell!' – geregisseerd door Joseph Lewis – bevat actie, aangenaam melodrama en goedbedoeld drama. (Aanvankelijk leek het een karakterstudie van de kapitein, maar hij verandert al snel in een vriendelijke, vaderlijke officier – bijna een priesterfiguur. Hoe dan ook: het levert vermakelijke, zij het conventionele en grotendeels gekunstelde portretten op: de gevoelige kapitein, de rechtschapen kolonel, de dappere jongeling.) De film beschikt over een sterke, compacte cast – die mariniers van het 1e Bataljon van het USMC vertolkt die in Azië vechten – en toont desolate, winterse landschappen en kale, bevroren heuvels. Het is een echte 'gevechtsfilm', doorspekt met de nodige grootspraak. Het militarisme en kolonialisme in de film zijn ideologisch en bekrompen; ze doen denken aan de Britse jongensboeken van een eeuw eerder. Joseph Lewis doet geen enkele poging om de oorlog te verklaren of de aanleiding ervan te duiden; hij wil enkel de vechtlust aanwakkeren. De aanwezigheid van de mariniers in een vreemd land wordt gepresenteerd als een pure zegen. Vanuit dat perspectief is het nog absurder dan het Britse kolonialisme, dat tenminste nog suggereerde dat er een doel was dat verder reikte dan de slachtpartij zelf. 'Retreat, Hell!' onderschrijft de militaristische ideologie van het Amerikaanse buitenlandbeleid – een gedachtegoed dat vandaag de dag nog steeds wordt aangehangen door figuren als Willis en Rourke.

Wie op zoek is naar een oorlogsfilm, zal merken dat de regisseur zijn vak verstaat. Lewis wilde jongeren bijbrengen dat vechten de moeite waard is en dat men trots mag zijn om marinier te zijn. Ondersteund door opzwepende muziek krijgen we te horen dat zeventien een prima leeftijd is om ten strijde te trekken – immers, de president geeft om jou en je familie, en het leger slokt met alle liefde zoveel zonen op als er worden aangeboden. Misschien zijn de jongens in het begin nog wat somber, maar dat verandert zodra ze 'het licht zien'. Het is een levendige, vakkundig geregisseerde film – met die typische, vloeiende stijl van het oude Hollywood (die door de Franse aanhangers van de 'Nouvelle Vague' zo vaak verkeerd werd begrepen) – al wordt het geheel helaas ontsierd door een middelmatig scenario vol dwaasheid en schaamteloosheid. Er zitten diverse gevechtsscènes in die spannend en meeslepend zijn, zoals de scène met de handgranaat of die met de bazooka en de tank. Het meeste acteerwerk – afgezien van de actiescènes, die wel meeslepend zijn – kwam gekunsteld en misplaatst over. Misschien viel dat 74 jaar geleden minder op, al kan ik me voorstellen dat sommigen het destijds zelfs aanstootgevend vonden. De officieren worden neergezet als ridderlijk, goedhartig, gevoelig en wijs. De kapitein zelf leert – dankzij de voorzichtigheid en het inzicht van de kolonel – om zich waardig te gedragen. In zijn tweede gedaante is de kapitein zo opgewekt en goedgelovig dat ik bijna aan zijn geestelijke gezondheid begon te twijfelen; het werd echter al snel duidelijk dat dit enkel zijn herwonnen optimisme moest onderstrepen. Aanvankelijk is hij angstig, maar met de hulp van de kolonel strijdt hij vervolgens vastberaden voor zijn vaderland.

Een belangrijk nevenverhaal (!) in 'Retreat...' draait om een ​​jongen in oorlogstijd. De titel suggereert dat de terugtocht verandert in een zegetocht – een soort 'terugtocht, mijn voet': de triomf van een zegevierende terugtocht. Het aanmoedigen van kinderen om in dienst te treden – waarom ook niet? Misschien geloofde Lewis zelf wel in deze onzin. Toch heb ik het gevoel dat ik de film tekortdoe, zelfs als ik de gekunsteldheid ervan voor lief neem. Het vakmanschap wordt hier echter ingezet ten dienste van militarisme en kolonialisme, en voor een strijdlust waarbij nooit de vraag wordt gesteld: waarom eigenlijk? Het Amerikaanse gevoel van nationalisme en onoverwinnelijkheid straalt van de film af.
Afgezien van deze bezwaren is 'Retreat...' een sympathieke, spannende en bij vlagen dramatische film. Hij is aanvankelijk grappig en vakkundig gemaakt door J. Lewis – een man die zijn vak verstond en het ongetwijfeld niet kwaad bedoelde.

Een ruime voldoende, 7.

26 mei 2014 (Alter ego 'knusse stoel' op MM)
Helaas, de kinderen spelen teveel op de voorgrond en zijn ook nog eens vroegwijs en als ik ergens een hekel aan heb..... (helaas kan ik het kotsende smiley figuurtje hier niet meer vinden) 🥴

Voor de rest een doorsnee film maar als wij dit allemaal in het begin hadden geweten dat het een typische doorsnee Amerikaanse familiefilm was, hadden wij voor iets anders gekozen i.p.v. "vroegwijze" kindertjes en onderdanige ouderen te moeten aanschouwen. En dan plotseling arriveert er ook nog een ontzettend kinderachtig wezentje wat een Aardse aap voor moet stellen, brrrrrr, wat nepperig en wat een kleuterachtig gehalte krijgt de film daardoor!
Wel mooie CGI beelden maar dat was dan ook een zeer schrale troost.

Deze film wil ik dan ook NOOIT weer zien op het scherm, want dan ga ik stenen gooien
Ik heb mij tijdens deze recensie weer zo zitten te ergeren dat de waardering van 2 1/2 ster via de 2 sterren naar 1 1/2 ster is gezakt.

Een "prachtige" 3.

"Peeping Tom" begint in de achterbuurten van Londen, waar een man genaamd Mark Lewis (gespeeld door Karlheinz Bohm, ook wel bekend als Carl Boehm) een prostituee genaamd Dora (Brenda Bruce) benadert. Ze vraagt ​​twee pond voor haar diensten. Terwijl hij in het geheim alles filmt wat er gebeurt, neemt Dora hem mee naar haar appartement.

Zodra ze zich begint uit te kleden, vermoordt Mark haar. Mark is een verlegen, onderdrukte jongeman die als cameraman bij filmproducties werkt. In zijn vrije tijd verdient hij wat bij door foto's te maken van schaars geklede modellen. Hij woont in een groot huis wat hij heeft geërfd van zijn vader en waarvan hij een aantal kamers verhuurt. Een van zijn huursters, Helen Stephens (Anna Massey), raakt gecharmeerd van hem en raakt emotioneel bij hem betrokken; ze probeert hem te begrijpen en hem te helpen. Maar omdat Mark een seriemoordenaar is die in zijn verduisterde kamer voortdurend naar zijn eigen 'snuff'-films kijkt, kan deze relatie alleen maar in een drama eindigen. Zeker wanneer een actrice genaamd Vivian (Moira Shearer), die aan dezelfde film meewerkte als Mark, op brute wijze wordt vermoord en de politie van Scotland Yard, Mark als verdachte begint te zien.

Deze Britse film werd geproduceerd en geregisseerd door Michael Powell. Bij de release werd de film door critici volledig met de grond gelijk gemaakt (een zekere Derek Hill van The Tribune schreef destijds: "De enige bevredigende manier om van deze film af te komen, is door hem bij elkaar te vegen en door het dichtstbijzijnde riool te spoelen" — au! Dat is wel erg streng, Derek...). Het betekende min of meer het einde van Powells carrière, althans in Engeland. Ik heb een vermoeden hoe het publiek in de jaren zestig op "Peeping Tom" reageerde en ik kan me voorstellen dat dit destijds behoorlijk revolutionair was. Dergelijke thema's, prostitutie, pornografische fotosessies, brute moorden (inclusief het filmen en later opnieuw bekijken ervan voor eigen bevrediging) en kindermishandeling, allemaal begaan door ogenschijnlijk normale mensen, waren destijds ongezien.

Het scenario van Leo Marks is bij vlagen behoorlijk huiveringwekkend en werkt nog steeds uitstekend, zelfs bijna een halve eeuw na de totstandkoming van de film. De personages zijn goed uitgewerkt; dit zorgt ervoor dat "Peeping Tom" boeiend blijft, ook al zou je de film gerust als 'traag' kunnen bestempelen, een traagheid die echter wel degelijk onderhoudend en interessant is. Als je bereid bent om er wat moeite in te steken en geduld te hebben, word je rijkelijk beloond. Met een budget van ongeveer £135.000 wat voor die tijd een aanzienlijk bedrag was, is "Peeping Tom" eenvoudig maar vakkundig gemaakt. De film bezit een zekere rauwheid, somberheid en realiteitszin; verwacht dus geen CGI, flitsende camerastandpunten of razendsnelle montage. Het geweld is ingetogen, er is zelfs geen druppel bloed te zien tot de laatste vijf minuten maar het komt desondanks hard aan, veel sterker dan in menig andere film. Het acteerwerk is van topniveau; dit is een van de grootste krachten van de film en maakt hem zo meeslepend. "Peeping Tom" is om uiteenlopende redenen een belangrijke film. Vaak worden dergelijke films mateloos gehypet, om vervolgens tegen te vallen – en eerlijk gezegd vormt "Peeping Tom" daarop geen uitzondering. Desalniettemin blijft het een uitstekende film die ik zeker kan aanbevelen. Absoluut het bekijken waard.

Een mooie voldoende, 7+.

Vanavond deze film opnieuw gezien en ons oordeel is gelijk aan 11 jaar eerder.
Blijft een mooie productie van Guillermo del Toro.

Ik ben gisteren met enige oudere films begonnen en tot nu toe is dat een goede ingeving geweest.
Na The Eternal Sea (1955) en Plunder Road (1957) heb ik vandaag "Odds against tomorrow" gezien en ik moet zeggen dat dit mij goed is bevallen. Originele verhalen en prima gefilmd!

De film opent met Earle Slater (Robert Ryan) die door een stadsstraat loopt, terwijl een groep kinderen hem passeert. Hij tilt een klein zwart meisje uit het groepje op, glimlacht naar haar met oprechte genegenheid, noemt haar vervolgens bij een racistische scheldnaam en zet haar weer op de grond zodat ze haar weg kan vervolgen met haar vriendjes/vriendinnen. Deze scène biedt direct inzicht in zijn karakter – een aspect dat later in het verhaal van groot belang zal blijken.
Want hij meent echt dat hij superieur😕is aan andere gekleurde mensen.

Slater is op weg naar David Burke (Ed Begley). Burke is een in ongenade gevallen ex-agent die na dertig jaar dienst en een veroordeling zijn pensioen is kwijtgeraakt. Burke heeft een plan om een ​​bank in een landelijk gebied in de staat New York te overvallen en wil Slater bij dit plan betrekken. Daarnaast regelt hij dat Johnny Ingram (Harry Belafonte) als tweede partner aan de overval deelneemt. Ik vroeg me af waarom Burke juist deze twee mannen uitkoos; ze lijken immers niet over bijzondere kwalificaties voor een dergelijke klus te beschikken. Hun enige 'kwalificatie' lijkt te zijn dat Burke hen kent en vertrouwt, en dat ze beiden – om uiteenlopende redenen – dringend geld nodig hebben.

Het probleem is echter dat de twee mannen elkaar niet kennen: Slater kampt met woedebeheersingsproblemen en koestert diepgewortelde racistische vooroordelen, Ingram is zeer trots en laat zich door niemand beledigen. Dit racisme van Slater en het daaruit voortvloeiende wantrouwen zorgen er uiteindelijk voor dat de overval op spectaculaire wijze mislukt.

Een andere vraag die bij me opkwam – en die een van Burke's handlangers ook had moeten stellen – is: hoe komt Burke aan al die gedetailleerde informatie over een bank die honderden kilometers buiten New York City ligt? Als zijn informatie uit de tweede hand komt of verouderd is, zou deze inmiddels volstrekt onjuist kunnen zijn. Maar omdat beide mannen wanhopig om geld verlegen zitten, stellen ze die vraag nooit.

Ondanks mijn nieuwsgierigheid verwerkt in bovenstaande vraag, een ruime voldoende, een 8.

In dit strakke drama is weinig ruimte voor karakterontwikkeling, en evenmin voor sentiment. Regisseur Cornfield bouwt vanaf het moment dat de dieven het goud inladen en aan hun reis naar Los Angeles beginnen, voortdurend spanning op. Scenarist Steven Ritch – die het verhaal samen met Jack Charney schreef – moest natuurlijk manieren bedenken waarop de dieven in de fout konden gaan.

Deze film van regisseur Hubert Cornfield werd gemaakt in een tijd waarin Hollywood verbood dat misdadigers ongestraft wegkwamen met hun criminele daden.
Vijf mannen – Eddie Harris (Gene Raymond uit Red Dust (1932)) , Commando Munson (Wayne Morris uit Paths of Glory (1957)), Skeets Jonas, Roly Adams, Stafford Repp en Frankie Chardo – plegen 's nachts een gedurfde overval op een trein die goudstaven naar San Francisco vervoert. De eerste tien minuten staan ​​in het teken van de overval zelf, waarbij de boeven de bewakers bedwelmen met gas en de machinist bewusteloos slaan.

Ik heb mij gisteravond prima met deze film vermaakt en laat graag een 8 achter!

Volledige film: https://www.youtube.com/watch?v=DkeoS_YLuKQ
Je kunt de Nederlandse ondertiteling gebruiken op: "Instellingen", "Automatisch vertalen" en dan naar "Nederlandse ondertiteling" gaan.
Have fun!

De altijd betrouwbare Sterling Hayden levert een gedenkwaardige vertolking van de vroegere figuur John Madison Hoskins, een kapitein uit de Tweede Wereldoorlog die besluit in actieve dienst te blijven, zelfs nadat hij een deel van het been heeft verloren. Hij schopt het uiteindelijk tot admiraal, krijgt het bevel over een eigen schip en bewijst zijn kwaliteiten als commandant, ook na afloop van de oorlog. Met de steun van zijn vrouw (Alexis Smith) en hun kinderen – die al in de openingsscène, wanneer iemand lijkt in te breken in hun huis, een innemende indruk maken – zet Hoskins zijn werk voort.

Hij krijgt te maken met technische mankementen aan nieuwe straalvliegtuigen (waaronder een spectaculaire crash) en zijn eigen, nauwelijks opvallende fysieke beperking. Hierbij wordt hij mede geïnspireerd door een jongeman die een arm mist (gespeeld door Ben Cooper); deze jongen wil dolgraag op Hoskins' schip dienen, omdat hij het burgerleven zat is.

Dit drama is eerder een aaneenschakeling van gebeurtenissen dan een verhaal met een strakke plot. De manier waarop met zijn fysieke beperking wordt omgegaan, getuigt echter van waardigheid; Hoskins wordt neergezet als een eigenzinnige maar toegewijde man, streng maar rechtvaardig – een echte Amerikaanse held. Het is vooral de acteerprestatie van Hayden die de film draagt, ondersteund door een sterke cast met onder anderen Alexis Smith, Ben Cooper, Hayden Rorke, Dean Jagger en Virginia Grey. Het is een ongecompliceerde film met indrukwekkende militaire scènes en volop actie, al is het genre technisch gezien een vrij doorsnee oorlogsfilm. Smith is uiteraard sterk en mooi, maar het was prettig geweest als haar rollen wat substantiëler waren geweest. De film is desondanks bevredigend, mede door de serieuze wijze waarop militaire procedures tijdens en na de oorlog worden behandeld. Voor een film van de 'Studio Republic' is dit bovengemiddeld, met een degelijk scenario; al vraag ik me af of het per se een film had moeten worden – afgezien dan van het feit dat het laat zien dat een fysieke beperking iemand er niet van hoeft te weerhouden te doen waar diegene van houdt. Dan is de wereld van heden, toch een stukje realistischer.

Enigste 'foutje' in de film vond ik de schmink van onze hoofdrolspeler die in enkele jaar er een stuk ouder uitzag.
Eerlijk toegeven, ik heb de romantische stukjes deels overgeslagen omdat deze uit die tijd zo overdreven zoetsappig waren, toch komen we uit op een 7.

De rode draad van deze serie is, dat er in elk seizoen vreemde dingen gebeuren, meestal met bovennatuurlijke elementen. De locaties zijn zeer gevarieerd: een huis waar de bewoners steevast worden vermoord, een psychiatrische inrichting uit de jaren zestig, een heksenkring in New Orleans, een 'freakshow' uit de jaren vijftig, een Art-Deco hotel in Los Angeles met een duister verleden vol moorden, een huis gebouwd op grond waar ooit vroege kolonisten woonden, een sekte in een klein stadje en een bunker na een nucleaire Apocalyps.

Elk seizoen van deze serie bevat een afgerond verhaal met grotendeels wisselende personages. De verhaallijnen zijn net zo gevarieerd als de locaties, wat betekent dat de meningen over wat de beste of slechtste seizoenen zijn, nogal kunnen verschillen. Het ene seizoen is sterker dan het andere, al bevatte zelfs een zwakker seizoen genoeg vermakelijke momenten. Elk verhaal biedt volop griezelige scènes en het feit dat iemand een hoofdpersonage is, biedt allerminst een garantie dat diegene het overleeft. De cast levert uitstekend werk; in het begin twijfelde ik of het wel een goed idee was om steeds dezelfde acteurs andere rollen te laten spelen, maar ik raakte er al snel aan gewend. Ik begon er zelfs naar uit te kijken om te zien wie ze in het volgende seizoen zouden vertolken, en was oprecht teleurgesteld als een van mijn favorieten in een bepaald seizoen ontbrak. Er zitten behoorlijk bloederige momenten in – precies wat je mag verwachten van een serie met 'horror' in de titel. Al met al zou ik deze serie zeker aanraden aan horrorfans; tot nu toe hebben we ieder seizoen gezien, de ene keer met meer aandacht en plezier dan de andere keer.

Een fraaie 8, en dat was het waard!

Ik heb de filmsites even doorgekeken omtrent de reacties op deze serie en het viel mij op dat sommige kijkers het echt niets vonden. Men is of heel enthousiast of heel negatief.
Waarderingen die dus variëren tussen de 1 en de 10, waarvan een groot deel aan de lage kant zitten.
Dat is iets wat ik niet helemaal begrijp, hoe kan iemand enkele positieve punten noemen van een productie en dan vervolgens een 1 op de schaal van 10 geven? Ook op Filmvandaag zie ik deze uitingen wel eens voorbij komen.
Nu ik de serie volledig heb gezien, kan ik zonder aarzeling zeggen dat dit een van de meest gedurfde, intelligente en visueel indrukwekkende producties van de afgelopen jaren is. Niet elke serie hoeft makkelijk verteerbaar, comfortabel of volgens een vast stramien opgebouwd te zijn – en The Beauty is een perfect voorbeeld van een verhaal dat weigert de veilige weg te kiezen.

In de kern is The Beauty niet zomaar een serie; het is een statement. De makers wilden het publiek duidelijk uitdagen, aanzetten tot nadenken en ongemakkelijke waarheden verkennen over obsessie, macht, verlangen en de prijs van perfectie. Dit is geen oppervlakkig vermaak, en misschien is dat precies de reden waarom de serie door sommige kijkers – die wellicht iets eenvoudigers of conventionelers verwachtten – verkeerd is begrepen.

Het scenario verdient bijzondere lof. Het verhaal is gelaagd, symbolisch en bewust traag opgebouwd. Elke aflevering voegt een nieuw stukje aan de puzzel toe, wat kijkers beloont die aandachtig kijken en zich zowel emotioneel als intellectueel betrokken voelen. De dialogen zijn scherp en doelgericht; vaak wordt er in de subtekst veel meer gezegd dan in de woorden zelf. Dit is een manier van verhalen vertellen die vertrouwen heeft in het publiek – en dat vertrouwen is zeldzaam.

Visueel gezien is "The Beauty" verbluffend. Het camerawerk is uiterst zorgvuldig, bijna schilderachtig, met een sterk gevoel voor sfeer en stemming. Elk beeld is weloverwogen en versterkt de thema's van het verhaal. De regisseurs gebruiken licht, kleur en compositie niet enkel voor de esthetiek, maar als narratieve instrumenten. Het is het soort serie waarvan de beelden nog lang in je geheugen blijven hangen nadat een aflevering is afgelopen.

De acteerprestaties zijn ronduit uitzonderlijk. De cast brengt een ongelooflijke diepgang en kwetsbaarheid in hun rollen. In plaats van te leunen op overdreven emoties of clichés, leveren de acteurs genuanceerde, ingetogen vertolkingen die diep menselijk aanvoelen. In elke blik en elke pauze zijn de interne conflicten, de stille wanhoop en de morele ambiguïteit voelbaar. Het is duidelijk dat de acteurs het materiaal volledig begrepen en zich volledig hebben ingezet voor deze complexe personages.

Wat de serie echt naar een hoger niveau tilt, is de durf. De serie probeert niet iedereen tevreden te stellen. Ze stelt moeilijke vragen en weigert vervolgens makkelijke antwoorden te geven. De serie confronteert de kijker met ongemakkelijke ideeën over de samenleving en identiteit, en doet dat zonder te moraliseren of naar de mond te praten. Dergelijke artistieke integriteit is in het hedendaagse televisielandschap steeds zeldzamer.
Ik vermoed dat veel negatieve recensies voortkomen uit misplaatste verwachtingen. The Beauty is niet bedoeld als een vlot, luchtig of geruststellend verhaal. De serie vraagt ​​om geduld, reflectie en emotionele openheid. Voor kijkers die bereid zijn zich op de eigen voorwaarden van de serie in te laten, is de beloning enorm.

Naar mijn mening behoort "The Beauty" tot de een van de series in haar genre: gedurfd in haar visie, rijk aan betekenis en onvergetelijk in de uitvoering. De makers en acteurs verdienen veel meer erkenning dan ze tot nu toe hebben gekregen. Ik ben ervan overtuigd dat deze serie over jaren opnieuw zal worden beoordeeld en gewaardeerd om wat ze werkelijk is: een gedurfd, intelligent en prachtig vormgegeven staaltje televisiekunst.
Wat ons ook opviel is dat "The Beauty" als een seizoen van American Horror Story (2011– ) had kunnen worden opgenomen, het past er naadloos in qua stijl/uitvoering.
In beide series trouwens, speelt Evan Peters mee en hij was één van de redenen, dat wij deze serie oppikten.

Een dikke 8 van ons ☺️☺️ tweetjes!

Hierboven aan de linkerzijde kan je de link gebruiken voor aankoop, dit staat als de film te koop is, bij iedere film.
Good Bye Lenin! (2003) (kopen)?ref=filmpagina

Een onthullende miniserie over gewone mensen in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal draait om vijf vrienden die in 1941 elk hun eigen weg inslaan. We zien twee broers: Wilhelm, een sterke en stoïcijnse luitenant in het Duitse leger, en zijn jongere broer Friedhelm, die net in dienst is gegaan en een gevoeligere ziel heeft. Beide broers ervaren de verschrikkingen van de oorlog, wat hen op verschillende manieren verandert. Dan is er Charly, een jongedame die zich vrijwillig aanmeldt als verpleegkundige aan het front; zij is verliefd op Wilhelm. Tot slot is er Greta, een barvrouw die ervan droomt beroemd zangeres te worden; haar vriend is Viktor, die Joods is.

Wat me het meest opviel aan dit verhaal, is dat alle personages als mensen worden neergezet, mensen met de gewone dagelijkse gebreken. In veel series over nazi-Duitsland worden mensen vaak als kwaadaardig afgeschilderd, maar deze serie toont hen als echte mensen die met innerlijke conflicten worstelen.

Wilhelm ziet hoe zijn broer zich aanpast aan het leven aan het front en beschermt hem niet altijd; tegen het einde van de oorlog voelt hij zich verslagen.
Friedhelm verandert in de loop van de serie van een laffe soldaat in een moordmachine, wat uiteindelijk tot zijn ondergang leidt.
Charly heeft het aanvankelijk moeilijk als verpleegkundige, maar behandelt later een van haar helpers op gemene wijze door de Gestapo te vertellen dat de vrouw Joods is – nota bene de vrouw die haar op weg had geholpen in het vak. Charly slaapt ook met de arts (haar leidinggevende) nadat hij een van haar vrienden heeft gered tijdens een spoedoperatie. Greta slaapt met een nazi-officier om Viktor te helpen Duitsland te ontvluchten, maar de officier besluit haar te bedriegen en Viktor naar een concentratiekamp te laten deporteren. Greta krijgt vervolgens wel gevoelens voor de officier terwijl ze hem probeert te gebruiken om beroemd zangeres te worden; zoals te verwachten valt, laat hij haar vallen zodra ze niet langer van nut voor hem is en zijzelf in een moeilijke positie verkeert.

Er zitten veel elementen in de serie die symboliek bevatten, zoals het moment waarop Friedhelm door bloed en vuil loopt; dit symboliseert de weerzinwekkende dingen die hij van dichtbij heeft meegemaakt en maakt de impact daarvan op de kijker voelbaar. Aan het einde van de film wijst Viktor de Gestapo-officier aan als tegenstander bij de Amerikanen; zij trekken zich daar echter niets van aan omdat hij hen nu helpt. Dit zie ik als een verwijzing naar de houding van sommige Amerikanen en geallieerden na afloop van de oorlog.

Het einde is nogal droevig, maar geeft een realistisch beeld van de situatie waarin Duitsers in die tijd verkeerden.
Ik kan deze productie aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog.

Een 8.

De film is een staaltje Amerikaanse oorlogspropaganda. De mannen doen er alles aan om in dienst te treden en hun steentje bij te dragen voor 'Uncle Sam' in de strijd tegen de Japanners. En Laurel & Hardy die nazi-spionnen achtervolgen en bevechten? Kom op zeg! Dat voelt gewoon niet goed aan. De film is echt te serieus voor Laurel & Hardy-begrippen. Er wordt geprobeerd een film met een echt verhaal en zelfs enige diepgang neer te zetten, maar daar draait het bij Laurel & Hardy niet om. We willen juist dwaze, naïeve en onschuldige pret zien. Natuurlijk zitten er komische momenten en slapstick in, maar de combinatie daarvan met de serieuze ondertoon van de film wringt.

De film geeft wel een aardig beeld van hoe een gemiddeld Amerikaans stadje omging met de oorlog; vanuit historisch oogpunt is het dus best interessant om te zien.

Geen absolute aanrader voor Laurel & Hardy-liefhebbers, maar ook zeker geen film die niet om aan te zien is. Er zitten echt wel leuke momenten in en hij verveelt nooit. Jammer alleen dat de toon veel te serieus is, waardoor Laurel & Hardy nooit echt de kans krijgen om te schitteren zoals ze dat normaal gesproken wel doen.

Een mager 6je.***

"Lebanon" volgt vier Israëlische soldaten die tijdens de Libanonoorlog van 1982 een tank bemannen in een door oorlog verscheurd en vijandig gebied. De film schuwt de gruwelen van de oorlog niet; doordat we ons gedurende de hele film grotendeels in de tank bevinden, worden ook wij – net als de mannen – meegesleurd in de beklemmende aard van hun opdrachten. Vrijwel direct heersen er angst, paniek en wanhoop onder de mannen, die buiten worden vergezeld door infanteristen en een missie uitvoeren die verre van duidelijk is. De mannen strijden zowel tegen de buitenwereld als tegen elkaar; hun wereld wordt steeds uitzichtlozer naarmate de situatie buiten – omringd door opstandelingen – nijpender wordt. Binnen in de tank beginnen de mannen hun grip te verliezen, waarbij de commandant tegen een zenuwinzinking aan zit. De gruwel en de spanningen zijn de hele film door, tastbaar.

De gruwelen van de oorlog en de gebeurtenissen buiten de tank worden zowel aan de mannen als aan het publiek getoond via het vizier waarmee de bemanning de buitenwereld observeert.

De film is geprezen, maar er is ook kritiek: velen vinden de weergave van het leven in een tank niet realistisch. De ruimte zou te groot zijn, de soldaten dragen geen helmen, ze zijn niet gefocust, en er gelden regels voor het openen van het luik, enzovoort. Dat mag zo zijn, maar bij een film in deze stijl – die zich bijna volledig in een krappe ruimte afspeelt – is het wellicht onmogelijk om geen enkele artistieke vrijheid te nemen. De punten die anderen aanhalen op andere filmsites zoals hierboven genoemd, storen mij niet en doen ook niets af aan het verhaal; het is een krachtige, emotionele oorlogsfilm.

Volgens mij hadden we de film al ruim 10 jaar geleden gezien maar omdat na het kijken van de trailer mijn geheugen het niet opbracht om iets op te roepen, vandaag herbekeken en gewaardeerd met een ruime 7+.
Hopelijk zijn dit de laatste gruwelijke beelden uit een landstreek waar de mensen elkaars bloed kunnen drinken!!

Deze film gisteren gezien voor de tweede keer, na een eerste kijkbeurt in mei 2014.
Omdat ik op een andere site toen al positief had gereageerd ("Knusse stoel") durfden we het aan, om gisteren de film voor de tweede keer te zien. 📺

Dankzij de opkomst van Aziatische horror – ingezet door de Japanse film Ringu (1998) (1998) en de bijbehorende vervolgen en remakes in het begin van de jaren 2000 – maakte het westerse publiek kennis met een nieuwe stroom films uit de moderne Aziatische filmindustrie, met name binnen het horrorgenre. Van de vele vernieuwende elementen die deze golf van Aziatische horror met zich meebracht, is de film "Gin gwai" ("The Eye") van de gebroeders Pang niet alleen een van de beste, maar ook een van de meest toegankelijke voor het westerse publiek. De film blaast een bekend thema uit spookverhalen nieuw leven in en geeft er een originele, verfrissende draai aan. De broers Oxide en Danny Pang laten zien veel in hun mars te hebben; "Gin gwai" lijkt slechts het topje van de ijsberg te zijn.

Het verhaal begint wanneer Wong Kar Mun (Angelica Lee) een hoornvliestransplantatie ondergaat en haar gezichtsvermogen terugkrijgt, nadat ze dit op tweejarige leeftijd was verloren. Ze herstelt langzaam en ontdekt de wereld opnieuw na jarenlang in het duister te hebben geleefd. Er is echter iets mis: ze krijgt vreemde visioenen van overleden mensen die als spoken voor haar ogen verschijnen en niet meer weggaan. Wanneer deze visioenen haar geest beginnen te beheersen, besluit ze hulp te zoeken bij haar psychiater, Dr. Wah (Lawrence Chou) – de neef van de arts die de transplantatie heeft uitgevoerd. Mun moet nu achterhalen wie de donor was om een ​​einde te maken aan de angstaanjagende visioenen. "Gin gwai", geschreven en geregisseerd door de gebroeders Pang, geeft een frisse nieuwe wending aan een bekend verhaal. Het wordt extra boeiend door de Aziatische achtergrond van de makers (beiden zijn geboren in Hongkong en verhuisd naar Thailand). Zoals in elk goed spookverhaal verloopt de plot soepel; de personages worden zorgvuldig uitgediept en er ligt veel nadruk op mysterie en spanning. Voor kijkers die een aaneenschakeling van schrikmomenten verwachten, kan het tempo misschien traag aanvoelen, maar voor het soort verhaal dat de Pangs vertellen, werkt het juist heel goed.

Deze focus op mysterie onderscheidt "The Eye" van andere moderne Aziatische horrorfilms, aangezien de film niet overmatig leunt op speciale effecten of plotselinge schrikmomenten om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De gebroeders Pang gebruiken de camera op meesterlijke wijze om een ​​griezelige sfeer te creëren in onze moderne wereld; doodgewone locaties zoals een gang of een restaurant krijgen hierdoor een bovennatuurlijke lading. Ondanks het rustige tempo heeft de film een ​​strakke, aantrekkelijke visuele vormgeving die naadloos aansluit bij de moderne setting. Dit zorgt voor een eigentijdse uitstraling, zonder te vervallen in de inmiddels afgezaagde videoclipstijl.

De cast presteert sterk, met name Angelica Lee als Mun; zij draagt ​​de film met veel talent en zet een zeer geloofwaardige hoofdrol neer. Zanger Lawrence Chou lijkt op het eerste gezicht een opvallende keuze voor de rol van de jonge dokter Wah, maar hij bewijst over echt acteertalent te beschikken. Hij levert een geweldige prestatie in een rol die eigenlijk vrij ver afstaat van zijn eigen persoonlijkheid – geen eenvoudige opgave. Ook de rest van de cast is uitstekend; bijna iedereen, van Muns grootmoeder (Yin Ping Ko) tot de raadselachtige Ling (Chutcha Rujianon), krijgt de kans om te schitteren. Een speciale vermelding verdient de kleine Yut Lai So, die een charmante vertolking neerzet in haar bescheiden rol als Yingying.

Wanneer een film twee regisseurs heeft, ontstaan ​​er soms problemen, maar dat is hier gelukkig niet het geval. "Gin gwai" is een waardevolle toevoeging aan de moderne golf van Aziatische horrorfilms, omdat de film veel van de elementen behoudt die dit nieuwe genre zo succesvol hebben gemaakt. De stijl is interessant en voegt tegelijkertijd een flinke dosis originaliteit toe. Velen hebben kritiek geuit op het feit dat de film tegen het einde wat griezelmomenten mist, maar volgens mij heeft "The Eye" nooit de pretentie gehad een pure 'schrikfilm' te zijn. Hoewel de film zeker enkele huiveringwekkende beelden bevat, ligt de nadruk meer op het mysterie dan op rechttoe-rechtaan horror; het doet denken aan een moderne variant van de gothic horrorfilm.

Wat ooit met "Ringu" begon, is inmiddels zo gangbaar dat het bijna een cliché is geworden, maar "Gin gwai" blijft een opmerkelijke horrorfilm die je de rillingen bezorgt. De gebroeders Pang lijken een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan, en hopelijk zal hun verdere carrière de verwachtingen waarmaken die ze met deze film hebben gewekt.

Waardering is een ruime voldoende, een 7.

De film draait om een ​​producent van waargebeurde misdaden-documentaires, gespeeld door Kendrick zelf, die verzeild raakt in een waargebeurd moordmysterie. Het uitgangspunt belooft een goed doorwrongen verhaal, een puzzel binnen een puzzel, wat in theorie stof tot nadenken zou moeten bieden over mediaconsumptie en voyeurisme. De uitvoering hapert echter qua tempo en verliest af en toe de greep op de eigen verhalende gelaagdheid.

In haar regiedebuut "Woman of the Hour" doet Anna Kendrick een ambitieuze poging om elementen van een psychologische thriller te combineren met een karakterstudie, waarbij de nadruk ligt op de complexiteit van roem en de onverzadigbare honger van het publiek naar spektakel. Kendrick, die bekendstaat om haar acteertalent, neemt plaats achter de camera met een visie die zowel gedurfd als enigszins onevenwichtig is.
Kendrick's acteerprestatie is, zoals verwacht, een hoogtepunt. Ze brengt de afdaling van haar personage in een obsessie op genuanceerde wijze in beeld, waarbij de motivaties van het personage net mysterieus genoeg blijven om te boeien. Toch voelt het scenario, dat Kendrick mede schreef, soms aan alsof er met te veel thematische ballen tegelijk wordt jongleert, waardoor er onvermijdelijk enkele vallen.

Het camerawerk van Eigil Bryld vangt de broeierige, claustrofobische sfeer van iemand die mentaal ontspoort; het kleurenpalet weerspiegelt de gemoedstoestand van de hoofdpersoon en verschuift van fel en scherp naar donker en schimmig. Deze visuele kracht wordt echter soms ondermijnd door de muziek: hoewel sfeervol, slaat deze soms door en worden emotionele momenten te nadrukkelijk aangezet.
Op het vlak van bijrollen wringt de schoen het meest bij "Woman of the Hour". Deze personages voelen vaak onderontwikkeld aan en dienen eerder als instrumenten voor de plot dan als volwaardige individuen. Dit is een gemiste kans, aangezien een rijkere invulling van deze rollen een diepere verkenning van de filmthema's mogelijk had gemaakt.

Technische aspecten zoals de montage zijn degelijk, maar niet bijzonder vernieuwend. De film had baat kunnen hebben bij een strakkere montage om het verhaal te stroomlijnen; nu dwaalt het af via diverse subplots die niet altijd bijdragen aan de hoofdlijn.

Een degelijke 7, een film die het bekijken waard is, zij het met enkele gebreken, binnen het genre van de psychologische thriller. Al met al is "Woman of the Hour" een film waarvan de afzonderlijke delen niet helemaal samensmelten tot een bevredigend geheel. Kendrick toont potentie als regisseur, met oog voor visuele vertelkunst en diepgang in haar hoofdrol, maar het script en de bijrollen missen de diepgang die nodig is om haar ambities waar te maken. Het is zeker een intrigerend debuut, maar wel een dat doet verlangen naar iets meer verfijning en focus.
De film tilt Netflix toch weer iets hoger, met het aanbod van de betere film.

"The Music Box" is deels een remake van een stomme film die Laurel en Hardy enkele jaren eerder hadden gemaakt. In die eerdere film sleepten ze echter een grote wasmachine de trap op. In deze film dragen ze een houten kist naar boven (die volledig leeg was om hem hanteerbaar te houden). Overigens was het huis bovenaan de heuvel slechts een decorstuk, gebouwd in de Hal Roach Studio in Hollywood. In werkelijkheid leidde de lange trap enkel naar een enorme parkeerplaats.

Stan Laurel besefte dat "The Music Box" een waar meesterwerk was. Hij werkte dan ook vrijwel dag en nacht aan de film. Laurel verbleef zelfs in de montagekamer, waar hij dagelijks van eten en drinken werd voorzien (terwijl Oliver Hardy ondertussen op de golfbaan te vinden was). Gelukkig werden Laurel's inspanningen rijkelijk beloond. De film bleek enorm populair bij zowel fans als critici.
In 1932 won "The Music Box" de allereerste Oscar voor beste korte film.

Hoewel Stan Laurel en Oliver Hardy al in de jaren twintig in Hollywood werkten, zag niemand hen als een komisch duo. Althans, in het begin niet. Pas toen regisseur Leo McCarey van de beroemde 'Hal Roach Studio' hun komische potentieel opmerkte, veranderde dat. In 1921 liet hij hen daarom samen in een film spelen The Lucky Dog (1921) (dit wordt ook wel beschouwd als het officiële begin van Laurel en Hardy als duo). Hun uiteenlopende persoonlijkheden werkten perfect op het witte doek. De tengere, verwarde Engelsman en de forse, zelfingenomen Amerikaan waren simpelweg voor elkaar gemaakt.

Stan Laurel en Oliver Hardy veranderden weinig aan hun komische stijl toen de geluidsfilm zijn intrede deed. Waar de meeste films met geluid ("talkies") leunden op veel dialoog, sprak het duo in hun films nauwelijks met elkaar. "The Music Box" kenmerkt zich bijvoorbeeld door een minimalistisch taalgebruik. Ook het verhaal is eenvoudig: we volgen de twee stuntelende sukkels terwijl ze proberen een grote kist met daarin een piano af te leveren bij een huis in Los Angeles. Het probleem? Het huis ligt bovenaan een schijnbaar eindeloze buitentrap.

Wij zaten te twijfelen aan de 8 of een 9 als waardering. Mijn vriendin rolde bij wijze van spreken van de stoel tijdens deze film terwijl ik het meeste glimlachend bekeek. Zat mij te "ergeren" aan de domheid van het duo.

Allee, een dikke 8+.

Nadat ik deze film gisteravond had bekeken, ontdekte ik dat er nog 2 voorgangers zijn, namelijk: One Shot (2021) en One More Shot (2025).
"One last shot" is dus de laatste in dit triootje en omdat ik deze niet zo geweldig vond, twijfel ik eraan om de eerste twee nog te gaan "bewonderen".

Deze film bevat enkele onlogische momenten of scènes waarbij je met je ogen rolt. De personages vuren hun luidruchtige wapens af op diverse handlangers, wat iedereen in huis zou moeten alarmeren. Maar blijkbaar horen de slechteriken in de andere kamers de luide geweerschoten niet. Op een gegeven moment loopt een van de slechteriken, terwijl hij aan het bellen is, vlak langs de 'goeden' zonder hen op te merken; blijkbaar is men in de film het bestaan ​​van perifeer zicht vergeten.

Het acteerwerk van veel betrokkenen – onder wie Lee, Carter, Torres en de leider van het gijzelingsbevrijdingsteam – laat te wensen over. Dat Torres de slechteriken neerschiet, voelt als een misplaatste keuze. Waarom zou een topbestuurder over dergelijke vaardigheden beschikken? Bovendien komt de actrice op die momenten niet overtuigend over.

De slechterik Carter is weinig memorabel. Men had beter kunnen kiezen voor iemand met meer charisma en uitstraling. Het is ronduit lachwekkend hoe Carter op cruciale momenten besluit Adkins niet te doden – en dat doet hij meer dan eens.

In "One More Shot" werkte de luchthavenlocatie uitstekend en maakte dat de film een ​​stuk vermakelijker. Hier is de locatie nogal saai. Er wordt gesproken over een soort verlaten complex uit de Koude Oorlog (of iets dergelijks), maar het ziet eruit als een willekeurig groot woonhuis.

Al met al iets teleurstellend voor een actiefilm maar mijn verwachtingen waren gelukkig niet hooggespannen, we geven een kleine 6.

"The Relic" begint niet al te veelbelovend, maar ontwikkelt zich gelukkig al snel tot een vermakelijke en goed gemaakte monsterfilm. Ik ben inmiddels wel klaar met horrorfilms die openen met beelden van een woeste jungle-stam die een soort voodoo-ritueel uitvoert, om vervolgens na de begintitels abrupt over te schakelen naar de westerse wereld. Zulke intro's blijken bijna altijd irrelevant; het lijkt erop dat scenarioschrijvers ze als standaardoplossing gebruiken wanneer ze geen zinnige verklaring kunnen bedenken voor de oorsprong van het kwaad in het verhaal.

Hoe dan ook, Peter Hyams' "The Relic" maakt dit meteen goed: een museum in Detroit ontvangt een zending bizarre kratten die op het eerste gezicht niets bijzonders bevatten. Ze lijken gevuld met gewone bladeren, maar kort daarna wordt de nachtwaker van het museum letterlijk aan stukken gescheurd door een enorm monster. Rechercheur Vincent D'Agosta (Tom Sizemore) en DNA-specialist Margo Green (Penelope Ann Miller) slaan de handen ineen en ontdekken dat de bladeren een soort niet-geïdentificeerde schimmel bevatten, die systematisch muteerde tot een wild monster.

D'Agosta dringt aan op sluiting van het museum, maar een groot sociaal evenement met vooraanstaande weldoeners op de gastenlijst maakt dat onmogelijk... Je verwacht niet direct dat een film als deze bloederig zal zijn – gezien de uitgebreide promotie en de grote namen in de cast – maar "The Relic" bevat verrassend gruwelijke moorden (waaronder diverse onthoofdingen) en woeste monstereffecten (waarvoor we Stan Winston mogen bedanken).

Horrorfans zullen zeker ook de lange, sfeervol gefilmde scènes in de catacomben van het museum waarderen, waarin een kleine groep overlevenden wanhopig probeert te vluchten voor het monster. Het verhaal zit redelijk goed in elkaar en bevat zowel wetenschappelijke taal (waarvan ik soms geen woord van begreep) als geestige grappen (de vrouwelijke patholoog-anatoom is erg grappig). Wel wordt duidelijk dat er in het DNA meer dan 30% menselijk DNA is opgenomen, dus dat schept eigenlijk de vraag over het waarom menselijk DNA in het monster zit. Deze vraag wordt niet beantwoord maar ik heb het idee dat de film daar ook niet om draait.

"The Relic" is niet bepaald een originele film – het doet denken aan "Alien", maar dan in een museum – maar het is wel vermakelijk en zorgt voor de nodige effectieve spanning. Wat ik erg irritant vond in de film is dat deze steeds weer in donkere omgevingen speelt, soms met zulke snelle beelden dat je het niet realiseert, wat je zag in een flits.

Een 6+ voor deze Zuid-Amerikaanse puzzel van DNA.

Na 10 jaar een 2e maal bekeken en het blijft een prachtfilm met fijne acteurs die doen waarvoor ze ingehuurd zijn, acteren!

Die mooie 8 blijft staan!