Reacties

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=ZZzYBEKowTI

Mooie omschrijving van de film, wel vreemd dat je hier maar een drie aan toekent.
Je bedoeld waarschijnlijk 6 of 7?

Maggie Gyllenhaal levert een overtuigende en authentieke prestatie als een vrouw die in het reine moet komen met haar eigen onvermogen om haar leven in eigen hand te nemen in dit ingetogen maar effectieve drama.

Sherry, die onlangs voorwaardelijk is vrijgelaten uit de gevangenis voor, zoals ze haar dochter vertelt die haar niet eens als moeder erkent, "het stelen van spullen om aan geld voor drugs te komen", keert terug naar haar ouderlijk huis in New Jersey om af te kicken en haar leven weer op de rails te krijgen. Ze woont in een pension voor andere voorwaardelijk vrijgelatenen, wordt door de staat behandeld als een waardeloze crimineel en probeert de band met haar dochter en haar broer, die de voogdij over het meisje heeft gekregen, te herstellen. Het wordt Sherry al snel duidelijk dat haar dochter haar schoonzus als haar moeder ziet in plaats van Sherry, en Sherry reageert hierop zoals ze op alles reageert wat haar frustreert: ze barst uit in woede, krijgt driftbuien en probeert wanhopig aandacht te trekken. Door Sherry's interacties met haar familie – we zien ook hoe ze de band met haar vader en zijn nieuwe vrouw herstelt – komen we meer te weten over hoe Sherry zo is geworden en in hoeverre de omstandigheden tegen haar zijn.

"SherryBaby" voelt aan als honderd andere films die er precies op lijken: kleine, persoonlijke indie-drama's over disfunctionele mensen die vreselijke beslissingen nemen in hun strijd om hun leven weer op de rails te krijgen. Omdat deze films kleinschalig zijn en vaak gemaakt door jonge filmmakers, onderscheiden ze zich zelden qua stijl of technische vaardigheden; hun succes hangt meestal af van het acteerwerk en het script. "SherryBaby" blinkt op beide vlakken uit.

Maggie Gyllenhaal is snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete hedendaagse actrices en ze levert hier een fantastische prestatie. Er is nauwelijks een scène zonder haar en ze beheerst elk beeld. Ze geeft dit personage subtiliteit en nuance – kijk maar naar haar gezichtsuitdrukking wanneer haar dochter haar voor het eerst Sherry noemt in plaats van mama, of naar het ingetogen, hartverscheurende einde, waarin ze een harde waarheid over zichzelf ontdekt die desalniettemin noodzakelijk is om verder te kunnen met haar leven. Het is Gyllenhaal's grote verdienste dat ik Sherry geen moment zat ben geworden. Misschien worden we soms ongeduldig met haar, of gefrustreerd door bepaalde keuzes die ze maakt, maar we zien haar koortsachtig haar best doen om haar leven op de rails te krijgen, en daardoor behoudt ze onze sympathie.

Ook de regie was goed, niet te opzichtig of voor de hand liggend. Een van de hoogtepunten van de film is de scène waarin Sherry's hele familie voor het eerst weer bij elkaar is. Wanneer ze haar vader ziet, springt ze als een klein meisje op de bank, onbewust haar eigen dochter nadoend, die precies hetzelfde deed toen ze Sherry voor het eerst weer zag. (pappa heeft bijbedoelingen?) En dan volgt een pijnlijke diner-scène, waarin Sherry een liedje zingt voor de aanwezige gasten als een zevenjarig kind dat ieders aandacht wil. Deze scènes deden me een beetje denken aan een andere film over een vrouw op de rand van de afgrond, A Woman Under the Influence (1974) van John Cassavetes.

Deze film is absoluut de moeite waard vanwege Gyllenhaal's acteerprestatie, maar het is fijn om te kunnen melden dat de film zelf haar ook waardig is.
Voor dit geheel ruime voldoende als waardering, 7+.

Er zitten een paar clichés in maar de rest van de film is aardig met veel grappige momenten, een goede chemie tussen de twee hoofdpersonages en een irritante KGB-agent die zich gedraagt ​​als een absolute baas en die je doet denken aan Hans Landa (Christoph Waltz) uit Inglourious Basterds (2009).

De film sleept niet, er is steeds wel actie en de speelduur voelt niet lang aan.

Het einde was goed, grappig en bevredigend, ik kan de film zeker aanraden. Ook al speelt Ryan Reynolds hetzelfde personage dat hij al het grootste deel van zijn carrière speelt en daar heeft Icky -https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/2565 een punt!, het niveau wordt niet hogerop getild wat je bij Reynolds zijn films vaker ziet, hapklare brok wordt opgediend en de kijker lust het, of niet.
Het is een film voor de kijker die zin heeft aan een actiefilm met weinig diepgang, we noemen dat ontspanning.

Deze ontspannen film krijgt een voldoende en het levert een mooie 6+ op.

😊Vergeet dat ook maar, een nucleaire raket is een type wapen dat gebruikmaakt van de energie die is opgeslagen in atoomkernen om een ontploffing te veroorzaken, in tegenstelling tot conventionele explosieven, die ontploffen door chemische reacties, waarbij de atoomkernen onveranderd blijven. Die kogels van de wapens uit de film hadden de bom niets gedaan, zelfs een ongeval had geen impact gehad.

Lees dit maar eens, over neerstortende waterstofbommen in Amerika en andere "ongelukken" na de 2e wereldoorlog tot heden: https://www.nemokennislink.nl/publicaties/de-veiligheid-van-kernwapens/

Het is het bekende verhaal van een ter dood veroordeelde die zijn onschuld betuigt en een strijdvaardige journalist die voor hem opkomt. Een cliché, dat zeker, maar Clint Eastwood, als producent/regisseur/ hoofdrolspeler, weet er iets van te maken en een goede film neerzet.

Eastwood speelt Steve Everett, een afgeleefde, rokkenjagende en drinkende journalist die betere tijden heeft gekend en wiens huwelijk en baan op het spel staan. Door een speling van het lot krijgt hij de opdracht om Frank Beachum (Isaiah Washington) in de dodencel te interviewen op de dag van zijn executie. Everett gelooft in de onschuld van de man en zet alles op alles om dat te bewijzen in een race tegen de klok.

Washington is uitstekend als de ter dood veroordeelde man die na zes jaar juridische strijd zijn lot heeft aanvaard. Lisa Gay Hamilton, eveneens uitstekend, speelt zijn vrouw. De scène waarin Beachum eerst afscheid neemt van zijn dochter en later van zijn vrouw, zal je tot tranen toe beroeren.

Zoals in vrijwel alle films van Eastwood, is er een fraaie bijrol bezetting.
Dennis Leary speelt Eastwoods yuppieachtige leidinggevende die zich bedreigd voelt door de ervaren journalist. James Woods verschijnt als de hoofdredacteur van de krant. Diane Venora is overtuigend als Eastwoods vrouw, Christine Ebersole heeft een korte rol als collega en Michael McKean is goed als gevangenispredikant, net als Bernard Hill als de gevangenisdirecteur. Ook William Windom en Anthony Zerbe hebben korte rollen.

Regisseur Eastwood weet de spanning erin te houden en de film een ​​goed tempo te geven, terwijl hij de schijnbare hopeloosheid van de situatie en de race tegen de klok benadrukt.
Na zo'n 45 jaar in de filmwereld is het fijn om te zien dat de oude Clint nog steeds zijn shirt uit kan trekken en de liefde bedrijft met dames die half, en in één geval zelfs een derde, van zijn leeftijd zijn. Hij draagt ​​zijn .44 Magnum niet meer bij zich, maar als eerbetoon aan zijn eerdere films is er een goede autoachtervolging in de film.

"True Crime" is een goede film, maar ik moet er een punt aftrekken, omdat het moeilijk te geloven is dat na zes jaar procederen niemand het bewijsmateriaal heeft kunnen vinden, dat het personage van Eastwood in minder dan acht uur ontdekt.

Een aardige film die een aardige voldoende behaald; 7+.

BEDANKT voor deze tip, we zijn door jouw verhaal nieuwsgieriger geworden en hebben hem onder aan "de stapel" gevonden, morgenavond wordt hij afgespeeld. We zullen op de benen van Lily letten. 😉

De serie is prachtig gemaakt, briljant geacteerd en verliest nooit aan vaart. Elke aflevering brengt het verhaal verder zonder onnodige opvulling of melodrama. Maar wat de serie echt onderscheidt, is de emotionele diepgang.
Veel rampendrama's maken de tragedie zelf tot de hoofdattractie. "The Bombing of Pan Am 103" doet precies het tegenovergestelde, en dat maakt de serie zo bijzonder.

In plaats van te blijven hangen in de gruwel van de bomaanslag, belicht de serie de gewone mensen die gerechtigheid mogelijk maakten. De Schotse rechercheurs die maandenlang velden afzochten, de vrijwilligers die zorgvuldig bagage en kleding schoonmaakten, de forensische experts die microscopische fragmenten onderzochten, en de families die de hoop nooit opgaven. De serie herinnert ons eraan dat de geschiedenis vaak niet wordt veranderd door helden die spectaculaire daden verrichten, maar door talloze toegewijde mensen die hun werk met buitengewone zorgvuldigheid doen.

De weergave van het Schotse onderzoek is bijzonder indrukwekkend. Hun geduld, professionaliteit en onvermoeibare aandacht voor detail maken hen tot de ware helden van het verhaal. De serie laat zien dat het oplossen van een misdaad van deze omvang geen kwestie van geluk was, maar van doorzettingsvermogen en nauwgezet werk.

Ook verdient de serie lof voor de respectvolle manier waarop de slachtoffers en hun families worden behandeld. De focus ligt op de menselijke kosten en de zoektocht naar de waarheid, in plaats van de ramp zelf tot een sensatie te maken.

Binnen het genre van waargebeurde misdaadverhalen en historische drama's is dit een van de beste series die er is.
Een dikke voldoende, een 8!

Aanvulling:
Catherine Cookson is een Britse schrijfster die dit boek met de uitgeverij uitgaf in 1978.

De relaxte freelance geheim agent Mike Locken (uitstekend en meeslepend vertolkt door James Caan) raakt zwaargewond aan zijn knie en elleboog nadat hij is verraden door zijn taaie en louche oude vriend en partner George Hansen (zoals altijd een sterke Robert Duvall).

Na een lang en pijnlijk herstel krijgt Locken de opdracht om de nobele Aziatische politicus Yuen Chung (goed gespeeld door Mako) te beschermen en een uitgelezen kans om wraak te nemen op Hansen. Regisseur Sam Peckinpah, die werkte met een scherp en complex script van Marc Norman en Stirling Silliphant, weet de typische jaren 70-sfeer van na 'Watergate', gekenmerkt door angst, paranoia en morele ambiguïteit, treffend vast te leggen, terwijl hij zijn gebruikelijke thema's als ethiek, vriendschap, loyaliteit en verraad verkent. Peckinpah ensceneert diverse spectaculaire actiescènes met zijn kenmerkende stijl: een mislukte aanslag op een vliegveld, een wilde schietpartij met daaropvolgende achtervolging door de straten van San Francisco, en de spannende climax op een verlaten scheepskerkhof.

Caan en Duvall leveren beiden uitstekend werk in de hoofdrollen; ze worden goed ondersteund door Arthur Hill als de dubbelzinnige Cap Collins, Bo Hopkins als de gestoorde, energieke schutter Jerome Miller, Gig Young als de sombere Lawrence Weyburn, Burt Young als de cynische taxichauffeur Mac en de charmante Tiana als Chungs pittige dochter Tommie. Kate Heflin brengt een lieve en aantrekkelijke warmte in haar rol als Lockens behulpzame en sympathieke verpleegster en vriendin Amy. Bovendien wordt de PG-rating in deze film tot het uiterste opgerekt: de schokkende momenten van bruut geweld zijn behoorlijk bruut en gruwelijk en we krijgen zelfs een aardig vleugje smakelijke, en glamourachtige vrouwelijke naaktheid te zien (let goed op de alomtegenwoordige softcore-ster Ushi Digard in een coole, niet-vermelde rol).

Philip H. Lathrops fraaie breedbeeldcinematografie maakt hier en daar mooi gebruik van vloeiende overgangen. Jerry Fielding levert een effectief gevarieerde en huiveringwekkende soundtrack. Hoewel dit niet een van Peckinpah's beste films ooit is (de film is te lang en het verhaal dwaalt nogal af), is hij toch de moeite waard voor fans van 'Bloody Sam'.

Het is zoals gezegd, geen topper van Peckinpah maar hij scoort bij ons nog een voldoende en sluiten wij dit verhaaltje af met een 6+.

Van de regisseur van Starred Up (2013) en Hell or High Water (2016) kwam er in 2018 dit middeleeuws epos, dat ongetwijfeld zijn meest ambitieuze productie tot toen toe was. "Outlaw King" leverde wat ervan verwacht werd, (niet voor mij), en was wreder dan gedacht, maar het volgt ook de geijkte paden en voegt niet echt iets nieuws toe.

Het verhaal van "Outlaw King" speelt zich af in Schotland in de 14e eeuw en volgt de Schotse koning Robert the Bruce, die na de val van Willem Wallace een opstand begint tegen het Engelse rijk. Hij leidt zijn kleine groep strijders in een gevecht tegen de veel grotere en beter uitgeruste Engelse cavalerie door middel van guerrilla-oorlogvoering.

De film, mede geschreven, geproduceerd en geregisseerd door David Mackenzie, begint met een ononderbroken shot van ongeveer 8 minuten, waarin vrijwel alle personages worden geïntroduceerd, voordat de basis wordt gelegd en de stukken op het bord worden geplaatst. Het drama slaagt er niet in de vereiste spanning op te bouwen en pas in het derde deel begint de echte interesse zich te ontwikkelen.

De film is opgenomen op prachtige locaties en brengt de historische details op schitterende wijze tot leven. De film is goed thuis in de tijdlijn die hij probeert weer te geven, maar neemt af en toe wat vrijheden met de geschiedenis om een ​​gewenst segment te creëren. Het subtiele camerawerk komt goed tot zijn recht in de winterse sfeer en aardse kleuren, maar de montage had nog wel wat verbetering kunnen gebruiken.

Het verhaal schiet wat tekort in het ontwikkelen van een sterke, overtuigende relatie tussen Robert en Elizabeth, waardoor het iets geforceerd overkomt. Chris Pine houdt zich de hele film staande, terwijl de rest van de cast varieert van degelijk tot ronduit overdreven.

Al met al is Outlaw King een goed gemaakte en fijnzinnige historische dramafilm die velen, zo niet iedereen, zal bekoren, maar hij behoort zeker niet tot de grote voorbeelden van het genre. Deze film vult het gat tussen de finale en de epiloog van Braveheart op met een middeleeuws gegeven, dat volgens mij de moeite waard is om een keer te bekijken, maar dat ik dan persoonlijk waarschijnlijk weer vergeet.

Kortom, David Mackenzie's film voldeed niet geheel aan mijn hooggespannen verwachtingen.
Jammer voor mij, maar wel een voldoende voor de film, want die gaat er vandoor met een 7-.

De film is een zeer vrije bewerking van de waargebeurde kaping van een TWA-vliegtuig in Athene in 1985, uitgevoerd in een pure, fantasierijke Hollywoodstijl. Het zou de laatste film zijn van de stoere acteur Lee Marvin, die helaas een jaar later zou overlijden. Helaas bleek dit geen waardig afscheid voor hem te zijn. Alle ingrediënten waren aanwezig: een sterrencast met een van de actiehelden uit de jaren 80 in de hoofdrol en een actueel onderwerp dat zich leende voor serieuze drama en spanning. Helaas maakt de film de belofte van diepgang niet waar.

Maar als je een fan bent van actiefilms en je niet druk maakt over politieke correctheid, slogans en openlijk patriottisme, dan valt er genoeg te beleven. Los van de politieke aspecten is het een typische Norris-cartoon, terwijl Marvin nog één laatste flinke salarisverhoging krijgt. De actie is goed in elkaar gezet, allemaal waanzinnig, heerlijk waanzinnig, vooral wanneer Norris de hoofdrol speelt. Of het nu gaat om hand-tot-handgevechten of motorchaos (raketwerpers, jeetje!), het is buitensporig vrolijk.

Jazeker! Er is genoeg kitsch, vooral wanneer het menselijke drama van het eerste uur plaatsmaakt voor macho-geweld, terwijl Silvestri's muziek irritant, en irritant aanstekelijk is - het klinkt meer alsof het in een Brat Pack-film uit de jaren '80 thuishoort - en je kunt je niet anders dan ergeren dat vrijwel alle grote namen in de bijrollen slecht worden benut!
Het is ook triest om een ​​fragiele Marvin op deze foto te zien, getekend door jarenlang nicotine- en alcoholgebruik.

Een magere 6, dus een nipte voldoende.

Deze Brits-Amerikaanse coproductie is geschreven en geregisseerd door Kevin Tenney en je moet zeggen dat "Witchboard" een behoorlijk vlotte, degelijke en vermakelijke bovennatuurlijke horrorfilm is. Hij is niet uitzonderlijk, origineel of briljant, maar wel prima om ongeveer 98 minuten mee door te brengen, vooral als je een fan bent van het horrorgenre in het algemeen.

Alles aan deze film is een stuk beter dan de gemiddelde low-budget horrorfilm, van de verrassend goede personages en dialogen tot een script dat iets anders probeert te doen met een ietwat routineuze inspiratie. Daardoor zitten er een paar aardige plotwendingen aan het einde, hoewel die eerlijk gezegd niet echt veel invloed hebben op het verhaal. Toch is het fijn dat ze er zijn om de spanning erin te houden. Natuurlijk is "Witchboard" verre van perfect; er zitten een paar plotgaten in,

Witchboard ziet er verrassend gelikt uit.

Het karakteristieke huis dat in "Witchboard" te zien is, is vaker in films en tv-series gebruikt, waaronder Willard (1971) en de redelijk Waxwork (1988).

Met een vermeend budget van ongeveer $2.000.000 (nu ongeveer $4.600.000) heeft deze film goede productiewaarden en ziet er beter uit dan je op basis van het budget zou verwachten. Ook het acteerwerk is beter dan je zou denken; Todd Allen verschijnt in het vervolg in een compleet andere rol, terwijl Kathleen Wilhoite als Zarabeth tegelijkertijd irritant en grappig is. (mijn vriendin vond haar irritant en ik vond haar grappig)

A little 7 als waardering, dus ruim voldoende!

Inderdaad, 40 of 41 jaar (1985) is hij nu en in principe kan hij nog veel materiaal regisseren en laten we hopen dat dit ook mag gebeuren.
Whateverest (2013), deze mockumentary van hem uit 2013 heb ik nog niet gezien, de volgende producties wel.

Daarna kwam in 2022 de eerste echte speelfilm uit, Sick of Myself (2022) en volgden er nog 2 tot nu toe, waarvan "The drama" uit het huidige jaar de laatste was.

Kijkend naar de kwaliteit hoop ik dat hij nog veel films mag regisseren!

Dat valt mij ook wel eens op, te lange scènes en "over de top" spel van een acteur.
Nu is het natuurlijk wel zo, dat wij kijken met een "westerse blik". Vrij rationeel en niet te veel poespas, wij zijn natuurlijk ook het volkje van "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg"!

Onze nuchtere kijk zorgt er waarschijnlijk ook voor dat wij het soms al snel te lang en te overdreven vinden. Zelf probeer ik met een iets mindere "westerse blik" naar dit soort films te kijken maar toch....., ondanks dat het wat onbevangener kijkt, neem je toch iets van de nuchter kijk mee.

En eerlijk blijven, als sommige scènes toch te lang lijken, er zit een 10 seconden knop voorwaarts op de afstandsbediening en raad eens wat er dan gebeurt....🤔

Film is een blijvertje, vandaag voor de tweede keer gezien en onze waardering blijft gelijk aan die van 8 jaar geleden. ☺️

In de herhaling, vonden wij in de film ditmaal niet de "constante spanning" terug van 8 jaar geleden.

Ouderdom van de kijker?😢
Wie het weet mag het zeggen.
Wel bleven wij de kwaliteit van de acteurs en het gefilmde terugvinden in het geheel.

Maar door de mindere spanning die wij ervoeren, daalt onze waardering wel iets, van de 8 naar de 7 gaan we ditmaal. Ruime voldoende dus.

De film verdwijnt binnenkort van Netflix.
Wie de De Marathon (2012) nog niet heeft gezien, zou ik willen aanraden om deze dan te bekijken, voordat hij afscheid neemt van Netflix.
In onze ogen was het een juweeltje van eigen bodem!

De film is nu en daarna nog te streamen via Videoland, waar de productie in de toplijst van honderd beste films staat. Verder kunnen filmliefhebbers terecht bij Pathé Thuis, waar de komedie gehuurd kan worden vanaf 2,99 euro of gekocht voor minimaal 5,99 euro.

Een aardige miniserie waar ik iets langer over heb gedaan dan normaal. Ik had deze binnen gekregen op 2 dvd's en dan heb je de tijd om zoiets anders te bekijken dan een normale film, dus 2 avonddelen was ik hiermee aan de haal.
Bij dvd 2 vond ik het gedeelte met de Duitse onderzeeër goed gedaan en het deed me zo nu en dan denken aan de geweldige tv-serie Das Boot (1981), waarschijnlijk omdat beiden een Duitse inbreng hebben.

Het enige minpuntje in het verhaal was dat de vertelvorm in het begin te snel ging. In de eerste helft had het diepgaander verteld kunnen worden en zelfs uitgebreid kunnen zijn met een extra aflevering. Ik had graag meer gezien over het leven aan boord van de "Laconia" en de onderzeeër vóór het zinken van eerstgenoemde. Aan de andere kant: het gedeelte met de laffe vader en zijn twee kinderen was tijdverspilling en voegde weinig toe aan het verhaal.

Goed acteerwerk, vooral van Ken Duken als U-boot commandant.

Een mooie voldoende met een 7.

Deze film voegt niet veel toe, afgezien van een groot budget om alles spectaculairder te maken. De film draait om een ​​confrontatie van een "Star Fleet" Admiraal en de primaire richtlijn (die natuurlijk het taboe inhoudt om een ​​bestaande cultuur schade toe te brengen). Het brengt echter wel het klassieke dilemma van het algemeen belang versus de rechten van een kleine minderheid ter sprake. Het helpt dat de tegenstanders gedreven worden door wraak en kwaadaardig en onbuigzaam zijn geworden.

Er zitten wel wat flauwe clichés in. Op een gegeven moment riskeert de jongen ieders leven, inclusief dat van zijn moeder, om terug een grot in te gaan om een ​​soort cavia-huisdier op te halen. Natuurlijk gaat zijn moeder achter hem aan en dat heeft gevolgen. Er zijn een paar scènes waarin Riker zijn sporen verdient wanneer hij geconfronteerd wordt met een ogenschijnlijk hopeloze situatie.

Picard is, zoals altijd, een moreel man, hoewel hij zijn verantwoordelijkheden bij "Star Fleet" even moet laten varen om de slechterik (Salieri tegenover zijn Mozart) te confronteren. Hij wordt ook verliefd op de moeder, 300 jaar jong, die er ongelooflijk goed uitziet voor haar leeftijd. Data heeft veel schermtijd gekregen, en er wordt nog steeds gezocht naar plezier en een gevoel van echte menselijke emotie. Al met al is het best vermakelijk, visueel adembenemend maar het voegt weinig toe aan de Star Trek-canon.

Een hele kleine 7-.

Shatner's oorspronkelijke concept was misschien (politiek gezien) niet te verfilmen, maar het was ambitieus en sloot perfect aan bij waar Star Trek altijd al voor stond: een futuristische setting gebruiken om zeer beladen thema's aan te snijden. En wat is er nu explosiever dan een film die niet het bestaan, maar de aard van God ter discussie stelt; dat ieder mens, elke samenleving door de tijd heen "God" naar zijn eigen beeld herschept.

Er is een oud gezegde dat er niets boven ervaring gaat en dat geldt ook voor filmregisseurs. Ervaring als manager leert je welke gevechten je aangaat en hoe hard je moet vechten; sommige dingen laat je voor wat ze zijn en voor andere moet je bereid zijn je leven te geven. Veel van de humor waar mensen over klagen, werd op aandringen van de studio toegevoegd. Als een subtiele aanpak succesvol was gebleken bij Star Trek IV, zo redeneerden ze, laten we er hier dan nog meer in stoppen. Hetzelfde geldt voor de basis van het plot; de film ging van het in twijfel trekken van ons concept van God met een hoofdletter "G" naar het afgezaagde plotmiddel van een alien die er alleen maar uitziet als God (met een kleine "g").

Hetzelfde geldt voor de mindere kwaliteit van de speciale effecten. Shatner gaf zelf toe dat het resultaat niet was wat hij voor ogen had en dat was grotendeels te wijten aan zijn onervarenheid als regisseur. Hij raakte verstrikt in de details om ervoor te zorgen dat scènes aan het begin van de film "precies goed" waren en verloor uit het oog dat hij een beperkt en vast budget had en niets meer over zou hebben aan het einde, wanneer het tijd was om de "climax" te creëren waarin Captain Kirk "God" confronteert.

We blijven hangen op een 6-je.

Dit is de eerste en waarschijnlijk ook de laatste groene mannetje film die ik gezien heb, want van alle Marvel films die over de wereldhelden gaan, is dit een held die mij niet zo aanspreekt en vermoedelijk ben ik niet de enige.

Bruce Banner is nu een voortvluchtige van het Amerikaanse leger in Brazilië en is erin geslaagd om al een tijdje niet in de Hulk te veranderen. Hij werkt momenteel in een flessenfabriek en leert technieken voor woedebeheersing. Hij voert ook online gesprekken met iemand die hij kent als "Mr. Blue", waarin ze een mogelijke remedie voor Bruce's aandoening bespreken. Helaas voor Bruce weet het leger hem op te sporen, en tijdens hun achtervolging wordt hij aangevallen door collega's in de fabriek, waardoor hij uiteindelijk weer in de Hulk verandert! Het leger pakt hem deze keer niet, maar hij is opnieuw op de vlucht! De volgende dag bevindt hij zich in Guatemala en al snel weet hij terug te keren naar de Verenigde Staten, waar hij zijn ex-vriendin Betty Ross ontmoet, de dochter van generaal Ross. Vanaf hier gaat zijn conflict met het leger verder, en er ontstaan ​​nog meer problemen wanneer een ander machtig, gigantisch groen wezen verschijnt: The Abomination!

Wat Ang Lee's "Hulk" de das om deed, waren onder andere het slechte acteerwerk, een aantal lachwekkende dialogen in het script, Talbot als een nogal irritant personage en de onhandige cameravoering. Gelukkig heb ik geen van deze dingen opgemerkt in deze tweede poging om The Incredible Hulk naar het grote scherm te brengen. Het acteerwerk is niet echt om over naar huis te schrijven, maar het is in ieder geval beter dan voorheen. Het script is hier en daar wat zwak, maar gelukkig zijn er geen dialogen zo laag als die van Betty tegen Bruce nadat hij de gammastraling in de eerste film heeft overleefd. Bovendien zijn er geen personages zo irritant als Talbot, en is er geen sprake van meerdere camerastandpunten. "The Incredible Hulk" uit 2008 is ook spannender. Ik had er aanvankelijk moeite mee om mijn aandacht erbij te houden, maar uiteindelijk hield de actie me gedurende het grootste deel van de film in spanning, te beginnen met het gevecht tussen de Hulk en het leger op de universiteitscampus. Om het nog vermakelijker te maken, zit er ook wat humor😏in deze film, zoals de gestoorde taxichauffeur. Sommige vechtscènes zijn misschien iets langdradig, maar ik denk niet dat ze ook maar in de buurt komen van de langdradige scène waarin de Hulk vecht tegen gemuteerde honden in de film uit 2003.

Ondanks alle pluspunten is deze stripboekverfilming niet de beste die sinds de jaren 90 op het witte doek is verschenen (en daar zijn er genoeg van geweest), maar het is zeker een enorme verbetering ten opzichte van de eerste "Hulk"-film en absoluut beter dan bepaalde andere stripboekverfilmingen uit dat decennium, zoals de met een Razzie Award bekroonde Catwoman (2004). Net als Ang Lee's film uit 2003 is deze 'oei oei', wat sommigen zullen waarderen en anderen niet, maar dat heeft eigenlijk niets te maken met de kwaliteit van de film.

Een 6-.

https://www.dailymotion.com/video/x88rf18 voor de trailer.

In deze film hebben we twee persoonlijke verhalen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben en lijnrecht tegenover elkaar staan: een stoere tangodanseres, een voormalige held en gepensioneerde politieagent, en een zingende travestiet die ernaar streeft een "echte vrouw" te zijn. Schumacher verweeft deze twee verhalen bijna feilloos tot één geheel.

Deze film was net niet briljant. Er waren een paar scènes die niets toevoegden aan het verhaal of de personages, bijvoorbeeld de vechtpartij na de finale van de schoonheidswedstrijd. Desondanks was ik gefascineerd door het feilloze acteerwerk van Mr. Hoffman, die ook goed was in films als Magnolia (1999) en The Talented Mr. Ripley (1999), maar met zijn vertolking van Rusty heeft hij zichzelf overtroffen. En dat tegenover "één van de grootste" en mijn persoonlijke favorieten, Robert De Niro.

Het plot deed me denken aan een andere goede film As Good as It Gets (1997) een homofoob (Jack Nicholson) heeft een homoseksuele buurman die hij veracht. De buurman komt in de problemen, de homofoob helpt hem. Ze worden vrienden en overwinnen hun eigen vooroordelen. In "Flawless" komen ze allebei in de problemen, maar helpen ze elkaar ook, waardoor ze zichzelf en ons allemaal verlossen.

Een hele mooie voldoende, een 8+.

https://www.youtube.com/watch?v=rH9LwZYUZK8

Heerlijke en toegankelijke humor uit het verleden van de vorige eeuw. Wij groeiden op met Stan Laurel en Oliver Hardy en dat waren komische genieën, zowel individueel als samen, en hun samenwerking was terecht iconisch en een van de beste ooit.
Ze lieten een omvangrijk oeuvre na, waarvan het overgrote deel bestaat uit vermakelijke komedies en klassieke komedies. Op hun best waren ze hilarisch en hun beste films waren geweldige voorbeelden van hoe je komedie kunt maken zonder kinderachtig of smakeloos te zijn.

Hoewel de meeste eerdere films van Laurel en Hardy varieerden van bovengemiddeld tot zeer goed, 45 Minutes from Hollywood (1926) was de enige misser en vooral de moeite waard om te zien als curiositeit en vanwege de historische waarde en zelfs die was geen complete ramp.
Ik vond 'Scram!' niet helemaal een van hun beste films, maar het was voor mij wel een van hun beste films uit 1932 en behoort tot de betere helft van hun oeuvre tot dan toe.
In 1928 was Two Tars (1928) voor mij hun eerste echte klassieker met een bijna perfecte uitvoering.

Toegegeven, het verhaal is vrij dun en standaard en het sleept een beetje in het midden maar 'Scram!' ziet er visueel goed uit, zit vol energie en de regie haalt het beste uit de sterren, gaat comfortabel om met het materiaal en zorgt ervoor dat het niet te druk of statisch wordt.
De bijrollen worden goed vertolkt, met Arthur Houseman als vermakelijke dronkaard, maar het is toch echt de show van Laurel en Hardy.
'Scram!' is ontzettend leuk, altijd even grappig en de beste momenten, zoals het einde, zijn klassieke hilariteit. Het is nooit te flauw, er is een gekkigheid die nooit zijn energie verliest en de subtiele humor is aanwezig.
Sommige grappen zijn misschien niet nieuw, maar de uitvoering voelt niet te bekend aan en het wordt niet repetitief. Er gebeurt veel, maar het voelt nooit gehaast of overvol. Het bevat een van de grappigste openingen uit hun filmografie en het einde is een waar genot.

Laurel en Hardy zijn hier in topvorm, ze worden allebei goed gebruikt, ze hebben allebei materiaal dat hen waardig is en ze zijn gelijkwaardig in plaats van dat de een grappiger is dan de ander (voorheen was Laurel vaak grappiger en interessanter dan Hardy, die vaak onderbenut werd). Hun chemie voelt hier ook als een echt partnerschap en hun komische timing is onberispelijk zoals gewoonlijk.

Beloning is ruim voldoende, een 7.***