Reacties

Soms kijk ik naar https://www.youtube.com/@kanepixels/videos en daarom was ik enorm benieuwd wat hij als filmmaker met echte acteurs en sets zou kunnen neerzetten. Dat iemand in Hollywood hier genoeg vertrouwen in had om een ​​twintigjarige een budget van 10 miljoen dollar te geven, is een gewaagde zet. Het resultaat? Dat is wisselend, zoals te verwachten van iemand met Kanes ervaringsniveau, maar hij heeft me op een paar punten in de film wel verrast.

Het grootste pluspunt van deze film is de regie. Visueel is de film verbluffend. De cinematografie geeft de film een ​​frisse uitstraling en een eigen sfeer die hem onderscheidt van de vele horrorfilms die we de laatste tijd zien. Ook het decorontwerp is onberispelijk. Je voelt je bijna net zo gevangen in deze wereld als de personages zelf.

Waar de film echter tekortschiet, is het verhaal. Ik heb er grotendeels van genoten, maar er waren een paar dingen die onvoldoende werden uitgelegd. Ik had verwacht dat we hier misschien wat antwoorden zouden krijgen, omdat de korte filmpjes op YouTube zo vaag zijn over wat er precies aan de hand is, maar helaas, we krijgen vrijwel niets. De film springt ook nogal heen en weer met de personages, waardoor het plot soms moeilijk te volgen is.

Ander punt van kritiek is, dat ik vind dat we niet genoeg te zien kregen van sommige andere huizen die we in de serie hebben gezien. Ik wilde de kantoren en de zwembadruimtes met de glijbanen en alles zien. Ik denk dat dat veel meer geld zou hebben gekost, dus mogelijk komt er een vervolg waarin dat wel aan bod komt.

Al met al geen slecht regiedebuut. Hier en daar vielen de puntjes op de i, en de film is zeker niet perfect. Hij is soms wat traag en er waren een paar scènes die naar mijn mening ingekort hadden kunnen worden voor een kortere speelduur. Desondanks is het nog steeds een behoorlijk vermakelijke film die je de hele tijd weet te boeien. Ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om in de bioscoop te zien. Verwacht alleen geen perfectie.

7 als waardering.

Moeder Nance begint aan een soort missie om de waarheid te achterhalen waardoor haar zoon is omgekomen in de oorlog in Afghanistan, wat haar meesleurt in een spiraal van gerechtigheid tegen het Amerikaanse militaire complex. Omdat de overheid voor geld werkt, kent ze geen grenzen, zoals de grens waar haar zoon en anderen naartoe werden gestuurd om te sterven, waardoor alleenstaande moeders in een vicieuze cirkel van geweld achterblijven. Maar maak je geen zorgen, regisseur Faust laat geen ruimte voor interpretatie en zal je er constant aan herinneren dat hij het ermee eens is, dat de Taliban de schurken zijn.

De film heeft zijn sterke punten, vooral wanneer hij zich richt op hoe deze kwetsbaarheid wordt uitgebuit door haat en paranoia, en hoe het internet, complottheorieën en mensen nog meer waanzin in de hoofden van deze door woede verblinde mensen zaaien.

De film wordt zo een onderzoek naar misplaatste pijn, maar wordt vervolgens overschaduwd door een toon die neigt naar een gecompliceerde wraakthriller. Op een gegeven moment kiest "Ballistic" ervoor om de film te focussen op de labiele aard van deze boze moeder en vergeet daarmee veel wat interessant zou kunnen zijn.

De film vergeet niet je eraan te herinneren dat hij in de lijn ligt van pro-wapenpropaganda, terwijl hij tegelijkertijd zorgvuldig Nance's steeds veranderende morele kompas uitvergroot. Helaas lijkt de film totaal geen idee te hebben wat hij met al deze elementen wil doen. Het lijkt de waarde van het personage Diana (Schoondochter) niet in te zien, een fundamentele invalshoek om Nance's afdaling in de waanzin en de vicieuze cirkel die in het verhaal verankerd ligt, te begrijpen.

7+.

Deze miniserie maakte indruk op mij!
Er zijn acht afleveringen van elk gemiddeld een uur en ik kon moeilijk stoppen met kijken. Ik heb alles in twee avonden bekeken, vijf afleveringen de eerste avond en drie de volgende.

De serie behandelt ook de grotere systemische problemen die bijdragen aan de opioïde-epidemie, zoals de hebzucht en corruptie van farmaceutische bedrijven en het gebrek aan toegang tot adequate behandeling en ondersteuning voor mensen met een verslaving. "Dopesick" is een serie die een blijvende indruk achterlaat op kijkers.
Het is een hartverscheurende en krachtige weergave van de opioïde-epidemie die zowel informatief als emotioneel aangrijpend is.

Deze serie is een absolute aanrader voor iedereen die de complexiteit van verslaving en het falen van het huidige systeem wil begrijpen. Het is niet alleen vermakelijk, maar ook leerzaam; het laat de duistere kant van de farmaceutische industrie zien en de manier waarop die het leven van mensen beïnvloedt.
Het is boeiend en heeft uitstekende acteurs, met name Michael Keaton (Dr. Samuel Finnix), Rosario Dawson en Peter Sarsgaard (Rick Mountcastle) Het drama is gebaseerd op waargebeurde feiten en de regie is erg goed. Het scenario is gebaseerd op het boek van Beth Macy. Vier regisseurs hebben afwisselend aan de afleveringen gewerkt: Barry Levinson, Michael Cuesta, Patricia Riggen en Danny Strong.

Het verhaal draait om de strijd van aanklagers in een klein stadje in Virginia tegen 'Purdue Pharma', een farmaceutische gigant die wordt bestuurd door de familie Sackler. De eigenaren van dit bedrijf waren filantropen die grote musea over de hele wereld financierden en ondersteunden, zoals het 'Metropolitan Museum of Art' in New York, dat een vleugel had die naar de familie Sackler was vernoemd, en het 'Musée du Louvre' in Parijs. 'Purdue Pharma' bracht "Oxycontin" op de markt, een pijnstiller die krachtiger was dan morfine, en voerde een agressieve campagne om artsen in kleine stadjes over te halen het nieuwe medicijn voor te schrijven voor elke vorm van pijn.

Leugens, corruptie, ruzies tussen familieleden, frustraties van aanklagers, bedreigingen, hebzucht en ambitie spelen een rol in het leed van honderden families die dierbaren hebben verloren door verslaving aan dit "medicijn". De situatie werd zo zorgwekkend dat zelfs de Drug Enforcement Administration (DEA) van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zich in de strijd tegen Purdue Pharma mengde. En hier wil ik de rol van Rosario Dawson als adjunct-directeur van de DEA benadrukken. Een actrice die haar werk goed verstaat en haar goede reputatie is verdiend en het resultaat van haar prima werk.

Een interessant trucje dat de regisseurs gebruiken in deze serie, is het heen en weer springen in de tijd, waardoor het verhaal niet lineair verteld wordt. Dit houdt de aandacht vast, zorgt voor een beter begrip van toekomstige gebeurtenissen en laat de kijker vrij om na te denken over wat er echt toe doet: het willekeurige gebruik van medicijnen.

Toen ik de serie had uitgekeken, had ik gemengde gevoelens van walging, woede en bezorgdheid over de farmaceutische industrie. De reclames tonen altijd blije en actieve mensen, maar achter die reclames schuilt een hoop bedrog. Sinds 2000 zijn volgens persbureau AP 470.000 Amerikanen overleden aan hun opioïdenverslaving!
Zij waren niet meer blij en actief! "The war on drugs" moet dus veel breder dan alleen cocaïne e.d..

Als afsluiter las ik nog dit bericht: "Het bedrijf Purdue Pharma zal schuld bekennen aan drie aanklachten in een deal die de medicijnenreus meer dan 8 miljard dollar kost".

Voor deze serie die ik gisteren voor de 2e maal bekeken heb, een mooie 8+ vanwege de punctualiteit van de serie.

https://www.gezondheid.be/artikel/pijnstiller/pijnstillers-oxycontin-en-oxycodon-bijwerkingen-en-risicos-37879

"Game Night" is een scherpe en boeiende komedie die zich onderscheidt in een genre dat vaak wordt gekenmerkt door middelmatige films. De film heeft een slim scenario en indrukwekkende cinematografie, waardoor het publiek er zonder voorbehoud van kan genieten.

Rachel McAdams en Jason Bateman spelen het extreem competitieve stel Annie en Max. Het verhaal draait om hun spelletjesavond met vrienden, waaronder de oppervlakkige Ryan, het echtpaar Michelle en Kevin, en hun 'griezelig saaie' buurman Gary. De plot komt in een stroomversnelling wanneer Max zijn broer, Brooks, hun spelletjesavond verstoort door hen uit te dagen voor een live-action rollenspel met een mysterieus thema. Dit neemt een duistere wending wanneer hij daadwerkelijk wordt ontvoerd door criminelen.
De groep, zich niet bewust van het echte gevaar, stort zich in chaotische en gevaarlijke situaties die zowel spanning als humor opleveren.

Regisseurs John Francis Daley en Jonathan Goldstein, samen met scenarioschrijver Mark Perez, combineren op meesterlijke wijze realistische situaties met absurditeit, waardoor een film ontstaat die hilarische momenten combineert met een oprechte betrokkenheid bij de personages. De stilistische keuzes, zoals de sfeervolle belichting en intense camerahoeken, roepen een thrillerachtige sfeer op die soms doet denken aan het werk van David Fincher, wat de spanning in de film versterkt. Opvallend is dat een centrale scène met een spel op leven of dood in één lange, uitgebreide opname is gefilmd, wat de absurditeit ervan benadrukt. Hoewel sommige komische elementen wisselend effectief zijn en het verhaal steeds ongeloofwaardiger wordt, zorgt de speelse, fantasierijke aanpak ervoor dat de film zijn charme behoudt.

Uiteindelijk blinkt "Game Night" uit door op intelligente wijze slimme filmtechnieken en absurde humor te combineren, waarbij serieuze momenten vakkundig worden afgewisseld met absurde situaties voor een maximaal komisch effect. Het is een uitstekend voorbeeld van hoe doordachte uitvoering het beste uit ogenschijnlijk simpele grappen kan halen, waardoor het een waardevolle toevoeging aan het komediegenre is.

En toch een voetnoot bij de waardering, helaas vond ik de film over de gehele lengte afdalen van een 8 naar een magere 7. Vandaar mijn 7 als eindwaardering.

Dit was een charmante film die niet alleen Havana en een glimp van de Cubaanse muziek en het leven laat zien. Deze film toont niet alleen de levens en verlangens van Ruy en Tito, maar ook hun gedachten en conflicten, en brengt ons in een delicate balans van begrip en sympathie voor elk van de personages, met een einde in typisch Cubaanse stijl.

Gedurende de film zie je wat de inspiratie vormt voor het schrijven van de liedjes, de levensstijl van de muzikanten en de morele dilemma's die ze tegenkomen in een industrie die van een kunstvorm een ​​commerciële onderneming maakt. Toen ik de film ging kijken, was ik benieuwd naar de Cubaanse muziekcultuur en wat dat betreft heeft "Habana Blues" mijn verwachtingen overtroffen.

Een mooi filmverhaal en een mooie voldoende hierbij, een 7!

Ik heb "Unbelievable" gezien toen het net uitkwam en was onder de indruk van de kwaliteit ervan. Maar gisteravond heb ik het nog een keer helemaal gekeken (vakantie😊) en besefte ik wederom hoe geweldig deze serie eigenlijk is.
Bij het bingewatchen van series komen de gebreken vaak vanzelf aan het licht. Neem Westworld (2016–2022) als goed voorbeeld. Mensen vergeten misschien een week later dat de Man in Black in de vorige aflevering twaalf keer in zijn buik werd geschoten en dat hij nu, in de volgende aflevering, op een galopperend paard rijdt zonder enige medische beperking. (Dat vat "Westworld" sowieso wel samen: een dosis ongeloofwaardigheid met een flinke dosis verwarring.)
Bingewatchen onthult de gebreken en de meeste series hebben deze soms. (Zoals: wat is er met het hoofdpersonage gebeurd? Hebben de producers het contract niet verlengd?). Bij "Unbelievable" is er volgens mij geen sprake van ongeloofwaardigheid en dat wordt duidelijk als je het in één keer kijkt. Elke aflevering sluit naadloos aan op de vorige. Geen sprongen naar het verre verleden of de verre toekomst die het verhaal vertroebelen. Continuïteit. Naadloos. Je zou zelfs kunnen zeggen foutloos. (Een klein puntje van kritiek: je kunt de politieauto niet voor het huis van een verdachte parkeren en hem observeren, zelfs niet als het een onopvallende auto is).

"Unbelievable" is een van de meest vakkundig gemaakte serie die ik ooit heb gezien. Het script, het acteerwerk, de regie en de productie zijn ongeëvenaard. Kailyn Dever levert een prestatie die die van Dopesick (2021) evenaart. Ik kan me eigenlijk nog niet voorstellen, dat ze voor geen van beide een Emmy heeft gewonnen. Toni Collette en Merrit Wever zijn fantastisch. Showrunner/co-scenarist Susannah Grant en co-scenarist Michael Chabon verdienen alle lof voor het produceren van deze uitstekende serie.

Van mij als waardering een ruime voldoende, 8+!

Dit Britse drama over de opgraving van de begraafplaats Sutton Hoo, net toen de Tweede Wereldoorlog begon, stelt zeker niet teleur. De film focust op twee hoofdpersonen: Edith (Carey Mulligan) en Basil (Ralph Fiennes). Edith is een vrouw die op het landgoed bij Sutton Hoo woont en worstelt met verdriet, maar tegelijkertijd ook vastberaden en autonoom is in zowel haar interpersoonlijke als privéleven. Basil is een zachtaardige archeoloog die de opgraving leidt. Mulligan en Fiennes brengen beiden een opmerkelijke emotionele kern over in hun acteerwerk en slagen er duidelijk in om de algemene angst en onzekerheid in het Verenigd Koninkrijk aan het begin van de Tweede Wereldoorlog over te brengen, evenals de bredere historische context van het verhaal.

De cinematografie van het Engelse platteland is absoluut subliem, met prachtige belichting en weidse shots. Met een heerlijk eenvoudige esthetiek en een meeslepende soundtrack, gecombineerd met aangrijpende acteerprestaties en een gedetailleerde historische context, creëert deze film een ​​unieke en krachtige kijkervaring. Alle personages zijn bovendien zeer goed uitgewerkt dankzij het kalme, ingetogen maar diepgaande script, en ze hebben allemaal een duidelijk doel voor ogen.

De spanningen tussen Edith en verschillende vertegenwoordigers van culturele instellingen, zoals het British Museum en Ipswich, over wat er precies met de opgravingen moet gebeuren en waar ze naartoe moeten, zijn ook boeiend en geven het verhaal extra diepgang. Voor de hoofdrollen heeft men gekozen voor Carey Mulligan en Ralph Fiennes, omdat het allebei opmerkelijke acteurs zijn die op unieke wijze karakterontwikkeling en veelzijdigheid in hun rol weten te leggen en dat is in deze film wel duidelijk het geval.

Wat deze film uiteindelijk zo uniek maakt, is dat hij op sommige vlakken eenvoudig en elegant is, maar op andere vlakken krachtig en gelaagd. De uiteindelijke betekenis van cultuur, geschiedenis en collectieve opoffering zal door elke kijker anders worden geïnterpreteerd; desalniettemin is dit een zeer krachtig en goed gemaakt drama dat duidelijk slaagt als zowel een karakter gedreven drama als een indringende historische studie.

Mijn vriendin had de film al gezien en heeft mij verschillende keren erop gewezen dat deze nog steeds op mijn stapel lag en zij hem prachtig vond. Gelukkig dat ze mij maandag er weer op wees en vanavond hakte ik dus de knoop door, prachtfilm die een mooie 8+ scoort als waardering!

Lore (gespeeld door de opmerkelijke Saskia Rosendahl) is een jonge vrouw die gedwongen wordt met haar ouders en vier jongere broers en zussen naar het Zwarte Woud te vluchten wanneer de Amerikanen hun land "binnenvallen", nazi's en nazi-sympathisanten arresteren en de concentratiekampen bevrijden. Wanneer haar moeder en vader uiteindelijk worden opgepakt, moet Lore samen met haar zus en drie jongere broers (waarvan één een pasgeborene) zien te overleven terwijl ze op zoek gaan naar het huis van hun grootmoeder van vaderskant.

Het scenario van Robin Mukherjee en regisseur Cate Shortland daagt het publiek uit door ons te vragen empathie te voelen voor een hoofdpersonage dat een onverbloemde aanhangster van Hitler is en bovendien een overtuigde antisemiet (ook al voelen we aan dat dit het gevolg is van haar achtergrond en opvoeding). Sterker nog, de meeste mensen die ze op haar reis tegenkomt, delen soortgelijke waanideeën over hun geliefde leider, die ze duidelijk zelfs na zijn dood nog steeds vereren. Ze hebben zichzelf er zelfs van overtuigd dat al die beelden van de concentratiekampen die ze te zien krijgen, slechts geënsceneerde "propaganda" van de Amerikanen zijn – een houding die duidelijk bedoeld is om hun eigen schuldgevoel te verzachten en hun eigen medeplichtigheid aan de gruwelen die hun geliefde Führer heeft aangericht te ontkennen. Deze antisemitische filosofie wordt echt op de proef gesteld wanneer Lore en haar broers en zussen Thomas (Kai Malina) ontmoeten, een jonge Joodse man die beweert tijd in een concentratiekamp te hebben doorgebracht en die het gezin helpt in hun strijd.

Gebaseerd op de roman "The Dark Room" van Rachel Seiffert, werpt de Duits-Australische coproductie "Lore" een blik op het naoorlogse Europa vanuit een ongebruikelijk perspectief - niet dat van Hitlers talloze slachtoffers, maar van zijn vele gewone aanhangers (je zou kunnen zeggen bewonderaars) in de dagen direct na zijn val.
De schrijvers weten duidelijk dat het publiek, dat te midden van alle morele chaos snakt naar geruststelling, graag zou zien dat de personages zich aan een morele code houden. De film, die een veel inzichtelijker en eerlijker beeld van de menselijke natuur nastreeft, weigert echter hardnekkig aan die wens tegemoet te komen. Zo begaat Thomas, net wanneer hij zich lijkt te schikken in de rol van nobel slachtoffer/redder, een daad die zo weerzinwekkend is – hoewel begrijpelijk in de context van de situatie – dat we, net als Lore, in een staat van morele en emotionele verwarring terechtkomen. Op vergelijkbare wijze blijft de relatie tussen Thomas en Lore gedurende de hele film raadselachtig, en pas tegen het einde lijkt Lore te beseffen dat alles wat haar is geleerd en waarin ze is opgevoed, wel eens een leugen zou kunnen zijn.

Maar zelfs met dat kleine sprankje hoop aan het einde, lijkt de these van de film te zijn dat er niets verrijkends of veredelende is aan oorlog, en dat wanneer het aankomt op een keuze tussen overleven en moraliteit, overleven altijd zal winnen. Moraal en ethiek lijken prima te zijn wanneer men het comfort van de beschaving en de luxe van vrede heeft om ze te ondersteunen, maar wanneer dat niet het geval is, wordt het echt ieder voor zich. Dat is misschien een somber en verontrustend beeld van de mensheid, maar in de wereld van deze film lijkt het een brutaal eerlijk beeld.

Als regisseur zet Shortland de lelijkheid van de levens en situaties van de personages consequent af tegen de lyriek van de cinematografie en de setting. Het resultaat is een tot nadenken stemmende en kunstzinnige toevoeging aan de reeks films over het nazitijdperk.

Deze film heb ik eerst in laten werken voordat ik bovenstaand schreef. Het is een film die er behoorlijk in kan hakken, vooral als je iets meer van het verloop en de aanzet van de 2e wereldoorlog denkt te weten. Om eerlijk te zijn is de kennis bij mij over de opbouw van het huidige Duitsland, en dus vlak na de oorlog, weinig bekend. Ja, we kennen natuurlijk de politici die het land weer opbouwden met behulp van het Duitse volk maar daar houdt het bij mij wel mee op. Het Duitse probleem was niet dat er geen democraten waren, maar dat er meer dan genoeg anderen klaarstonden om hen ten val te brengen.

Een gemakkelijke 7+!

https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/25804
"Ik heb me prima vermaakt, ruim voldoende".

Half Hitchcock, half Woo, en helemaal geen Dick.
Hoewel we slechts de helft van John Woo's commentaar op de dvd van deze film hebben beluisterd, kunnen we beiden ons niet herinneren dat hij ooit de naam van de oorspronkelijke auteur van het verhaal, Philip K. Dick, heeft genoemd. (nog maar eens de dvd-speler in?)

Sterker nog, Woo nam dit project volledig aan omdat hij meende dat hij iets van dezelfde identiteits- verwarring zag die Alfred Hitchcock zo kunstzinnig weet te gebruiken in North by Northwest (1959). En Woo heeft in de eerste helft van deze film een ​​opmerkelijke prestatie geleverd: de film heeft inderdaad veel weg van Hitchcock's film, met vergelijkbare camerahoeken, belichting en kleurschema's, en een vergelijkbaar decorontwerp.

In de tweede helft van de film gaat dit effect verloren, omdat duidelijk wordt dat Woo, die in het verleden zeker een aantal fantastische actiefilms heeft gemaakt, Hitchcock's manipulatie van potentiële actiescènes voor spanningsopbouw niet helemaal begrijpt. De spectaculaire scènes in "North by Northwest" zijn zo effectief vanwege de manier waarop Hitchcock ze vasthoudt, niet zozeer vanwege de manier waarop de actie uiteindelijk tot een bevredigend einde komt. (We verwachten al lang voordat die beruchte sproeivliegtuig op de nietsvermoedende Cary Grant neerstort, iets ergs.)

Spanning van dit soort is gewoon niet Woo's specialiteit; dus grijpt hij terug naar wat hij het beste kan en trakteert ons op een overdreven spektakel van achtervolgingen, explosies en vuurgevechten.
Deze film is geen slechte actiefilm, hij is gewoon schizofreen. De beslissing om een ​​Hitchcock-tribute te maken van een verhaal van Philip K. Dick is op zijn zachtst gezegd, onverstandig.

Woo moet meer tijd besteden aan het overwegen van zijn bronnen voordat hij nog een film maakt met dit soort verwijzingen.
Vermakelijk, maar niet wat het had kunnen zijn.

Nog een punt: Ben Affleck is hier niet bijzonder, maar Uma Thurman, van wie ik na Kill Bill: Vol. 2 (2004) nooit meer verwachtte dat ze zo mooi zou zijn, doet het hier best goed door op een jonge Angie Dickinson te lijken, en dat is voor een groot compliment. Ach ja, we worden zelf ook een dagje ouder en dan zie je dat vrouwen boven de 40 ook mooi kunnen zijn wat in de filmwereld soms belangrijk is.

En omdat we ons met deze mooie film prima vermaakt hebben, scoort deze bij ons, net als bij SJoKoReeP, een mooie voldoende, een 7.

Je bedoeld deze film: The Getaway (1994) ?

De film draait om een ​​overvaller genaamd "Doc" McCoy (Steve McQueen) die, tot zijn verbazing, voorwaardelijk vrijkomt uit een staatsgevangenis in Texas. Zijn echtgenote, Carol (Ali McGraw), heeft zijn vrijlating geregeld door een affaire te hebben met de corrupte maar politiek invloedrijke Jack Benyon (Ben Johnson). Deze Jack geeft hem de opdracht voor een overval, geholpen door Al Lettieri en Bo Hopkins, maar hij wordt verraden en de gebeurtenissen lopen uit de hand.

De film zit vol spanning, drama, thriller, achtervolgingen en een flinke dosis geweld, weergegeven in de kenmerkende slow-motionbeelden van Peckinpah. Van begin tot eind is de actie onophoudelijk. De uiteindelijke confrontatie in het hotel tussen de hoofdrolspelers, Steve McQueen en Ali McGraw, en hun vijanden is adembenemend en overweldigend.

Deze film heeft een R-rating gekregen vanwege de gruwelijke moorden en is niet geschikt voor jonge jongens of mensen met een zwakke maag. De film kreeg echter een PG-rating van de MPAA in de Verenigde Staten. Achteraf gezien werd dit een paar jaar later als een fout beschouwd en vond de keuringscommissie dat de film een ​​hogere rating had moeten krijgen, namelijk een R.
De vertolking van Steve McQueen en Ali McGraw (in het echte leven getrouwd) is uitstekend.

De regie van Sam Peckinpah is wederom voortreffelijk.

Dikke voldoende, 8!

Sam Peckinpah staat bekend om zijn westerns, en dit is er weer een. Maar (dit is de tweede western van hem die ik heb gezien) ik heb sterk het gevoel dat hij meer in gedachten had dan alleen het genre. Ik vond Wild Bunch een sterk postmoderne benadering van het westernverhaal, waarbij archetypische helden tot brute personages worden gemaakt en typische vuurgevechten veranderen in gruwelijke bloedbaden (zoals het einde. Iedereen romantiseert het, maar het zijn eigenlijk gewoon vier compleet gestoorde maar ingetogen mannen die een stad binnengaan en iedereen, zowel slecht als onschuldig, neerschieten met een enorm machinegeweer totdat ze uiteindelijk zelf om het leven komen. Niets heldhaftigs aan).

Deze film is, zou ik zeggen, moderner, met een bizarre vorm van humor. Er is een nymfomane priester, een stel personages die elkaar in principe niet serieus nemen, en dan is er onze protagonist, die "geen goed mens is, en geen slecht mens, maar een mens." Dat is eigenlijk alles wat hij is. Je hebt geen sympathie voor hem, maar je haat hem ook niet. Hij is er gewoon, op een herkenbare en diepgaande manier. Peckinpah zelf toont zijn visuele genialiteit in deze film, met scherpe overgangen die een bizarre tijdlijn aan de film geven en, interessant genoeg, een geweldig gevoel voor zoom. Zoom, nota bene. Ik bedoel... zoom! Wie maakt er nou een hele film tot een kunstvorm met alleen maar zoom? Nou ja, Sam doet dat blijkbaar.

De westerns van hem die ik heb gezien, gingen over het einde van het western-tijdperk, en ik denk dat hij zelf probeert een einde te maken aan het genre door de context van de helden die we in zulke films bewonderen, volledig te veranderen. Cable Hogue is een geweldig verhaal van armoede naar rijkdom... maar uiteindelijk, wie maalt daar nou om? Hij is noch volledig een man van de woestijn, noch een held van het Westen. Hij is in de war door de opmars van de technologie, maar omarmt die in wezen, en vindt het niet erg dat die een einde maakt aan zijn leven en levensstijl. Dit staat lijnrecht tegenover wat ik de meeste filmmakers zie doen met dit genre, zowel klassiek als hedendaags.

Van de spaghettiwesterns die onze grote helden, de heersers van de grens, idealiseerden tot de klaagzangen van Kevin Costner over het leed van de inheemse Amerikanen die uiteindelijk hun land verloren, is het Wilde Westen in wezen nog steeds een romantische en wonderlijke plek, zoals in een sprookje, van Disney of Grimm. Peckinpah's Westen is een leeg, droog... en humanistisch Westen.

8

Sam Peckinpah staat bekend om zijn westerns en dit is er weer een.
Zelf heb ik sterk het gevoel gehad, dat hij meer in gedachten had dan alleen het Western-genre.
Ik vond "Wild Bunch" een sterk postmoderne benadering van het westernverhaal, waarbij archetypische helden tot brute personages worden gemaakt en typische vuurgevechten veranderen in gruwelijke bloedbaden.
(zoals het einde. Iedereen romantiseert het, maar er zijn eigenlijk gewoon vier compleet gestoorde maar ingetogen mannen, die een stad binnengaan en iedereen, zowel slecht als onschuldig, neerschieten met een enorm machinegeweer, totdat ze uiteindelijk zelf om het leven komen. Niets heldhaftigs aan)

Deze film is, zou ik zeggen, moderner, met een bizarre vorm van humor. Er is een nymfomane priester, een stel personages die elkaar in principe niet serieus nemen, en dan is er onze protagonist, die "geen goed mens is, en geen slecht mens, maar een mens." Dat is eigenlijk alles wat hij is. Je hebt geen sympathie voor hem, maar je haat hem ook niet. Hij is er gewoon, op een herkenbare en diepgaande manier.

Peckinpah zelf toont zijn visuele genialiteit in deze film, met scherpe overgangen die een bizarre tijdlijn aan de film geven en, interessant genoeg, een geweldig gevoel voor zoom. Zoom, nota bene. Ik bedoel... zoom! Wie maakt er nou een hele film tot een kunstvorm met alleen maar zoom? Nou ja, Sam doet dat blijkbaar.

De westerns van hem die ik heb gezien, gingen over het einde van het western-tijdperk, en ik denk dat hij zelf probeert een einde te maken aan het genre door de context van de helden die we in zulke films bewonderen, volledig te veranderen. "The ballad of Cable Hogue" is een mooi verhaal van armoede naar rijkdom... maar uiteindelijk, wie maalt daar nou om? Hij is noch volledig een man van de woestijn, noch een held van het Westen. Hij is in de war door de opmars van de technologie, maar omarmt die in wezen, en vindt het niet erg dat die een einde maakt aan zijn leven en levensstijl. Dit staat lijnrecht tegenover wat ik de meeste filmmakers zie doen met dit genre, zowel klassiek als hedendaags.

Van de spaghettiwesterns die onze grote helden, de heersers van de grens, idealiseerden tot de klaagzangen van Kevin Costner over het leed van de inheemse Amerikanen die uiteindelijk hun land verloren, is het Wilde Westen in wezen nog steeds een romantische en wonderlijke plek, zoals in een sprookje, van Disney of Grimm.
Peckinpah's Westen is een leeg, droog... en humanistisch Westen.

Een 7 als waardering.

Steve McQueen speelt de titelrol, een moderne cowboy die zo'n honderd jaar te laat geboren is en leeft voor de volgende rodeo, die hij van stad naar stad volgt. Er is één gemene oude stier die hij per se acht seconden lang wil berijden om de prijs te winnen, en als het hem bij de ene show niet lukt, rolt hij door naar de volgende om het opnieuw te proberen.

Hij heeft een losbandige vader, Robert Preston, die sterke verhalen vertelt en ervan droomt naar Australië te gaan om goud te zoeken, een moeder, Ida Lupino, die de belichaming is van lijdzaamheid, en een jongere broer die op weg is om zijn eerste miljoen te verdienen met de verkoop van onroerend goed. De film, opgenomen op locatie in Arizona, volgt het reizende circus naar de volgende rodeo, duikt op in de disfunctionele levens van zijn familieleden, haalt wat kattenkwaad uit en grijpt zijn kans op de liefde, meestal een onenightstand met de vriendin van een ander, maar zijn veroveringen lijken daar geen bezwaar tegen te hebben.

Zelf geef ik niet veel om rodeo's, vooral omdat ik de manier waarop de dieren worden behandeld tijdens de shows afkeur, en country- en westernmuziek interesseert me nog minder, maar het is duidelijk dat Peckinpah en McQueen dat wel doen. Steve rockt de oude double-denim look, terwijl Sam het leven in een klein stadje in het westen goed weet neer te zetten, vooral wanneer de show in de stad neerstrijkt.

De film is inhoudelijk en qua karakterontwikkeling vrij oppervlakkig. We leren na de eerste vijf minuten niet veel meer over Junior, maar tegen die tijd hebben we hem wel geïdentificeerd als een stoere, eenzame maar sympathieke oude cowboy en vinden we het fijn om wat tijd met hem door te brengen, ook al gebeurt er niet veel met hem en leren we hem niet echt kennen. Desondanks zijn de rodeo-scènes en de onvermijdelijke kroegruzie vermakelijk gefilmd, waarbij de laatste pas stopt wanneer de band "The Stars and Stripes Forever" begint te spelen.

Deze film laten we 'bezinken' met een 7+.

Zelf ben ik wel een Peckinpah liefhebber, oud genoeg om deze film op een dag toen in de bioscoop te hebben gezien. Na geweldige films als The Wild Bunch (1969), Junior Bonner (1972), The Ballad of Cable Hogue (1970) en The Getaway (1972) verwachtte ik weer een klassieker.

Dus deze gedeeltelijke puinhoop was een verrassing en een teleurstelling.
Kristofferson, Borgnine en Burt Young waren professioneel en deden hun werk naar behoren, ondanks de dialogen die ze moesten uitspreken. De 3,5 sterren zijn voor hen. Maar de rest was niet eens van het niveau van een slechte tv-film. De houterige voordracht van de idiote dialogen door de andere acteurs – ik zeg 'andere acteurs' omdat de mensen in de rollen zeker geen getrainde acteurs waren – deed me huiveren.

Het scenario, gebaseerd op het jargon van "The Ballad of Cable Hogue", was genoeg om je te laten zweten. De veel te lange vechtpartij in de bar, het saaie konvooi, vooral tijdens de zandwegscène, en de muziek die daarbij hoorde... het geheel was pathetisch en betekende inderdaad het begin van het einde van Peckinpah's reputatie.

Als het scenario beter was geweest, de lengte van sommige stukken film korter waren en betere acteurs, dan had deze film goed kunnen scoren bij mij, want aan de basis van het verhaal ligt het niet.

Allee, toch nog een kleine 7!

Op advies van een mede-Filmvandaag kijker @HugoGw deze film gezien en hier onze ervaring:

Op papier lijkt "Infinitely Polar Bear" een levensecht familiedrama, met ongemakkelijke thema's en een golf van wanhoop. Maar toen de aftiteling begon, was ik verbluft door de algehele charme van de film, grotendeels te danken aan de oprechte acteerprestaties van de uitstekende acteur Mark Ruffalo, die perfect de liefde van een vader en de nuances van manische depressie in balans brengt, en de altijd stralende Zoe Saldana, de ware heldin met haar onuitputtelijke doorzettingsvermogen en vastberadenheid.

De dochters, gespeeld door Imogene en Ashley, waren ook fantastisch in hun ontspoorde interacties met hun mentaal instabiele vader, en zorgden voor subtiele humor en een opgewekte energie. Hoewel de film aangrijpende thema's aansnijdt, wordt deze over het algemeen door een roze bril weergegeven, waarbij de personages vooral gedreven worden door warmte en oprechtheid. Gelukkig geldt hetzelfde voor de film in zijn geheel.

Van ons een mooie 7 als rapportcijfer. (daar durfde ik vroeger mee thuis te komen)
-niet met mijn eigen rapportcijfers👀

"Dog Day Afternoon" is een waanzinnig verhaal, verteld door een donkere, komische bril. De film bevat een briljante acteerprestatie van Al Pacino, dat zijn reputatie als kameleon alleen maar bevestigt. Hij is niet de terughoudende maffiabaas uit The Godfather: Part II (1974), maar een intelligente, zachtaardige en goedbedoelende bankrover. Zijn stemgebruik, lichaamstaal en gelaatsuitdrukking dragen allemaal perfect bij aan dit personage. Sonny is hectisch, vaak emotioneel, maar nooit gewelddadig. Hij is in wezen een goed mens die een grote fout heeft gemaakt en er alles aan doet om die goed te maken.

De film heeft ook veel te zeggen over hedendaagse maatschappelijke kwesties. Hij is wel eens omschreven als een antiautoritaire film, en het publiek begrijpt duidelijk waarom. Sonny drijft de spot met een politiekorps dat veel te snel de trekker overhaalt. Hij hitst de menigte op met zijn geestigheid en sarcasme. En later blijkt dat hij homoseksueel is – lid van een gemarginaliseerde groep. Dit maakt hem tot een sympathieke schurk. Hij bouwt een band op met zijn gijzelaars, hij zorgt voor de mensen om hem heen en hij berooft een bank om zijn geliefde te helpen. Dit maakt de morele dilemma's van de film alleen maar complexer. Maar uiteindelijk wist "Dog Day Afternoon" me niet helemaal te overtuigen.

Mijn grootste bezwaar is het tempo.
De film begint fantastisch en veel van de beste, meest geestige momenten zitten in de eerste veertig minuten. Maar daarna wordt de film, net als de bankrovers en gijzelaars, wat langdradig. Een groot deel van het middenstuk mist plot en spanning.

Als dit een film van om en nabij de 90 minuten was geweest, kan ik me alleen maar voorstellen hoe geweldig hij zou zijn geweest.

Ondanks mijn kritiek scoort "Dog Day Afternoon" toch een 8+!

Opvallend is het dat op deze film nog niet is gereageerd op Filmvandaag, een film van regisseur Ken Loach, waarvan we de laatste tijd fan van zijn geworden.
"Looking for Eric" is een mix van komedie, fantasie, filosofie en sociaal realisme die het record verbreekt voor het grootste aantal scheldwoorden ooit in een film. Als het geen feelgood-komedie was die je vraagt ​​je logica even opzij te zetten, zou ik er ook nog een woord aan toevoegen: absurd. Geregisseerd door het duo Ken Loach en Paul Laverty, dat ons serieuze drama's als Sweet Sixteen (2002), The Wind That Shakes the Barley (2006) en The Old Oak (2023) bracht, is "Looking for Eric" bij vlagen grappig, op andere momenten serieus, vol vreugde en verdriet, een waar clair-obscur van het leven. Maar de poging om rauw sociaal realisme te combineren met een absurde komische fantasie werkt niet altijd.

In de openingsscène zien we Eric Bishop (Steve Evets), een postbode van rond de 50 die in een arbeiderswijk van Manchester woont met zijn twee rebelse stiefzonen Ryan (Gerard Kearns) en Jess (Stepfan Gumbs). Eric, die op de rand van een zenuwinstorting staat, overleeft een auto-ongeluk, maar komt thuis in een complete chaos en heeft moeite om met zijn stiefzonen om te gaan, die niet naar hem luisteren. Zijn collega's, onder leiding van 'Meatballs' (John Henshaw), proberen hem op te vrolijken met grappen, maar dat levert nauwelijks een glimlach op. De altijd vindingrijke Meatballs brengt al zijn vrienden en collega's samen voor een oefening waarbij ze zichzelf moeten bekijken door de ogen van iemand die echt van hen houdt. Loach doet dit met een minimum aan neerbuigendheid, respecteert de oefening en maakt het geloofwaardig.

Wanneer hen gevraagd wordt naar wie ze het meest opkijken, kiest de een Nelson Mandela, de ander Gandhi. Eric kiest Eric Cantona, een Franse held van Manchester United uit 1990. In lijn met het thema zelfbewustzijn verschijnt Cantona, die zichzelf speelt, in Erics visioen (vermoedelijk als een holografisch beeld) om hem te begeleiden bij het ontwikkelen van een sterker zelfbeeld. Eric vraagt ​​Cantona naar de momenten op het voetbalveld die hij het meest koesterde en, met de enthousiaste vertelling van de postbode, worden die momenten op het scherm herbeleefd met een bijna magisch effect. Gevraagd naar het hoogtepunt van zijn carrière, noemt Cantona, in plaats van een doelpunt te noemen, bescheiden de keer dat hij de bal doorspeelde aan een teamgenoot die vervolgens scoorde.

Ondertussen, terwijl Cantona de postbode overlaadt met spreekwoorden die het boek Salomo zouden kunnen evenaren, vraagt ​​zijn dochter Sam (Lucy-Jo Hudson) hem om op haar jonge kind te passen terwijl zij haar opleiding afmaakt. Dit brengt Eric ertoe om de confrontatie aan te gaan met zijn ex-vrouw Lily (Stephanie Bishop), die hij 25 jaar geleden verliet toen ze zwanger was. Gevangen voelend, wendt hij zich tot Cantona, die hem eraan herinnert: "We hebben altijd meer keuzes dan we denken." Nadat zijn voetbalheld hem heeft geholpen zijn schuldgevoel over het verlaten van zijn vrouw te verwerken, ontmoeten Eric en Lily elkaar na vele jaren weer en halen ze herinneringen op aan hun meest romantische momenten, toen hij blauwe suède schoenen droeg en ze samen dansten.

Helaas raakt "Looking for Eric" in het laatste deel van de film de weg kwijt met een ingewikkeld plot waarin zijn stiefzoon Ryan, lokale criminelen, een wapen dat in zijn huis is verstopt, politiegeweld en allerlei andere hectische gebeurtenissen een overdaad aan prikkels teweegbrengen. Hoewel de boodschap van Loach en Laverty over hoe het leven beter verloopt als we open zijn en de mensen die ons het meest dierbaar zijn bij onze problemen betrekken, goed is, wordt de film uiteindelijk zo absurd en zwaarmoedig dat de charme die eerder was opgebouwd, dreigt te verdwijnen. "Looking for Eric" is een vermakelijke en hartverwarmende film met momenten van puur genot, maar over het geheel genomen komt de film niet helemaal tot zijn recht.

Gelukkig liggen er nog enkele Loach films op de plank😉

De 'beroemde' 7!

Het probleem met "Passenger" is, dat de film geleidelijk de interesse verliest in juist het personage dat het emotionele middelpunt van de film lijkt te zijn. Hoewel het publiek het grootste deel van de film gevangen zit in Maddie's steeds angstiger wordende perspectief, blijft Tyler frustrerend onderbelicht. De film geeft ons zelden toegang tot Tylers gezichtspunt, waardoor een enorme kans gemist wordt om Scipio's bewezen talent voor het portretteren van diepe emotionele kwetsbaarheid onder een stoere buitenkant te benutten. We krijgen zelden inzicht in zijn angsten, schuldgevoelens, frustraties of emotionele reactie op de nachtmerrie die zich om hen heen ontvouwt.

Zonder Tylers emotionele kant te verkennen, ontaardt "Passenger" geleidelijk in een generiek spookverhaal met weinig onderscheidend vermogen. Geen wonder dat "Passenger" terrein verliest aan een concurrent als Obsession (2025). In plaats van de spanning van de film te baseren op de schuldgevoelens en emotionele kwetsbaarheid die Scipio op het scherm brengt, vervalt de uiteindelijke versie in een veel conventionelere horrorformule, die zwaar leunt op elementen van het 'Final Girl'-trope, angstige gezichtsuitdrukkingen en een generieke demonische entiteit die diepgang en een gevoel van echte dreiging mist. Door Scipio's emotionele diepgang weg te nemen, verliest de film juist het contrast dat hem had kunnen onderscheiden van andere horrorfilms van dit seizoen.

In plaats van zijn romantische horror-identiteit te omarmen, laat "Passenger" die geleidelijk los ten gunste van een meer vertrouwde 'Final Girl'-structuur, waarbij Tyler naar de achtergrond wordt verdrongen en bijna alle emotionele last op Maddie's reacties op de dreiging rust.

Eerlijk gezegd zijn een aantal van de schrikmomenten effectief en roepen ze oprechte reacties bij het publiek op. Ironisch genoeg is het probleem niet dat "Passenger" te veel schrikmomenten bevat, maar dat de film bereid lijkt te zijn om karakterontwikkeling op te offeren om die schrikmomenten prioriteit te geven. De film voelt nooit langdradig aan en de sterkste momenten zijn vaak die rond de relatie tussen Tyler en Maddie. Een iets langere versie had het verhaal waarschijnlijk veel meer ten goede gekomen dan de onophoudelijke drang naar het volgende horrormoment.

Uiteindelijk zijn we wel content met deze film geweest en belonen hem met onze gemiddelde tevredenheidscijfer, de 7!

Toch is het een feit dat jij de film een 7 geeft, ondanks dat je de "himmelhoch jauchzende" kritieken overdreven vind.
Jouw oordeel is vaak wel een weg die wij graag volgen, dus dit weekend gaat er iemand 'onder het bed' kruipen. 👀
En dat is geen wens maar een zekerheid😊

Bedankt voor jouw opmerking hier op FV, wij houden wel van een film die wat traag op gang komt.
"Verveelde ook geen moment" is ook belangrijk.
Vaak wordt er dan beter kennis gemaakt met de personages die men speelt en we zien ook in de commentaren, @Michelvd71, dat het "origineel, fris, effectief en soms best bruut is", precies wat wij in dit genre film zoeken.

Hoe kom jij bij Netflix??
Het is HBO die dit uitzendt.

Hoe kom jij bij Netflix??
Het is HBO die dit uitzendt (2 jaar geleden ook) en seizoen 4 is vandaag beëindigt met aflevering 10.
Gegarandeerd dat er nog een seizoen volgt want er was een 'open einde'.

😊😅😂🤣
Vermoedelijk wel ! ?

De film volgt een trio winkeldieven en wederverkopers – Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) en Mariah (Taylour Paige) – die het gemunt hebben op kledinggigant 'FreedomWear' en haar charismatische CEO, Christie Smith, prachtig gespeeld door Demi Moore. Christie's hele bedrijfsmodel draait om de verkoop van 'zuiverheid', 'vrijheid' en 'authenticiteit' als lifestyle-merk. Riley begrijpt duidelijk, in marxistische termen, hoe het kapitalisme morele taal absorbeert en omzet in iets dat verhandelbaar is. Vrijheid zelf wordt slechts een handelswaar. In het licht van het recente nieuws over de twee Amerikaanse boegbeelden van de commercialisering van puurheid in kleding – de sluiting van 'Allbirds' en de overname van 'Everlane' door de Chinese fast-fashion-gigant 'Shien' – lijkt Rileys focus in deze film realistischer dan hij waarschijnlijk had verwacht.

De zaken worden vreemder wanneer het trio ontdekt dat fabrieksarbeiders in China een van FreedomWears experimentele apparaten hebben gestolen – wat het best omschreven kan worden als een "dialectische motor", een machine die de beweging van these naar antithese naar synthese versnelt. In de handen van een andere regisseur zou dit uitgangspunt zelfingenomen of puur conceptueel kunnen worden. Riley kiest echter voor chaos, humor, sciencefiction, horror en zijn inmiddels bekende mix van absurdistisch Afro futurisme en antikapitalistische satire. Zelfs wanneer de film afstevent op een conclusie die hij niet volledig kan vasthouden, blijft hij kijkbaar – zelfs inspirerend – omdat Riley zo'n sterk instinct heeft voor momentum en komische energie.

De overkoepelende boodschap van de film is dat het kapitalisme niet alleen functioneert als een economisch systeem, maar ook als een manier om het bewustzijn zelf vorm te geven – door concurrentie, ambitie, branding en isolatie aan te moedigen als natuurlijke leefwijzen. De uiteindelijke alliantie tussen Corvette, Sade, Mariah en de stakende Chinese arbeiders suggereert dat solidariteit allereerst vereist dat deze denkpatronen worden doorbroken.

Toch overtreffen de ambities van de film soms de karakterontwikkeling. Corvette en Sade zijn sympathiek genoeg om de film geloofwaardig te houden, maar veel van de bijfiguren blijven meer representatief dan volledig uitgewerkt. Sommige scènes met de oprechte, onderdrukte Chinese fabrieksarbeiders – hoewel duidelijk oprecht bedoeld – neigen iets te veel naar het presenteren van hen als symbolische belichamingen van collectieve deugdzaamheid in plaats van als individuen, met name op manieren die ongemakkelijke raciale implicaties met zich meebrengen. Dit alles maakt de film niet minderwaardig, maar het creëert wel een zekere emotionele afstand.

Desondanks slaagt Riley erin iets werkelijk moeilijks te bereiken: een film vol politieke theorie, arbeidskritiek en surrealistische sciencefictionideeën levendig, grappig en boeiend te maken, in plaats van er alleen maar van een afstand naar te kijken. De fantastische acteerprestaties van de hoofdpersonages zorgen bovendien voor de nodige houvast. Als een eigenzinnige variant van solarpunk sciencefiction biedt "I Love Boosters" een dosis hoop die haalbaar aanvoelt, al is het niet helemaal waarschijnlijk.

Een fraaie 7+ voor deze film met boodschap.