Reacties

Dit is een recensie van de miniserie van 3 uur, i.p.v. de behoorlijk ingekorte versie van 100 minuten. Ik was oorspronkelijk van plan om eergisteren alleen deel 1 te kijken, maar ik werd erdoor gegrepen en heb al snel deel 2 opgezet. Dat zegt wel iets. De film greep me zeker en ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor rampenfilms. (misschien het leedvermaak wat bijna een ieder van ons wel een beetje heeft?)
Hij had alle wendingen die je zou verwachten. Wrede ambtenaren, stukgelopen huwelijken, wetenschappers die voor gek werden verklaard maar uiteindelijk gelijk bleken te hebben. Met drie uur kijktijd komen alle invalshoeken aan bod. Nadat een storm Schotland heeft getroffen, wordt al snel duidelijk dat de storm langs de oostkust van Engeland zal trekken en uiteindelijk Londen zal overstromen.

De cast is gevarieerd, van slechte acteerprestaties tot redelijk goede acteerprestaties. Carlyle, waar ik een beetje fan van ben, en Gilsig spelen het gebruikelijke gescheiden stel dat door deze natuurramp weer bij elkaar wordt gebracht. Courtenay is Carlyle's vervreemde vader; ook zij worden door de overstroming weer bij elkaar gebracht, omdat ze toevallig allemaal in hetzelfde vakgebied werken. Het meest opvallend zijn de kleinere rollen van Nigel Planer als het hoofd van de MET, die de storm niet had voorspeld. Hij voelt oprecht verdriet over de tragedie die hij had kunnen helpen voorkomen, en een vroege rol van Tom Hardy. Hij is een van de weinige personages die echt menselijk overkomen. Hij heeft een paar totaal irrelevante dialogen over zijn vrienden en een hond. Het is misschien wel de enige keer dat we iemand over iets anders dan het weer horen praten. Het zien van een grote ramp in Engeland is een welkome afwisseling en de effecten waren eigenlijk best goed.

De film heeft echter ook veel gebreken. Hij is ongelooflijk voorspelbaar en het grootste deel van de dialogen bestaat uit uitleg of clichématige familieruzies. De montage is irritant, omdat het beeld constant bevriest en de tijd weergeeft, of terug gaat naar iets wat we slechts enkele minuten geleden hebben gezien. De muziek is erg repetitief. Ik kende de belangrijkste 'dramatische' melodie al een paar minuten.

Dit zorgt ervoor dat de film zijn climax veel te vroeg bereikt. Maar als je graag rampenfilms kijkt om te zien hoe verschillende overheidsinstanties reageren, dan is deze film over het algemeen prima.
Toch vond ik, neem mij niet kwalijk, de redelijke film een voldoende waard met als totale waardering een 7!

Na maandenlang afwezig te zijn geweest, keert een Britse soldaat terug naar huis en neemt wraak op degenen die zijn geestelijk gehandicapte broer hebben gepest. Dit is een rauw misdaaddrama geregisseerd door Shane Meadows en met Paddy Considine in de hoofdrol. Sommigen noemen 'Dead Man's Shoes' een horrorfilm, terwijl anderen het vergelijken met Death Wish (1974). Beide beschrijvingen bevatten een kern van waarheid, maar de film is over het algemeen duidelijk anders. Het is een horrorfilm in die zin

In tegenstelling tot een standaard slasherfilm zijn de slachtoffers hier echter stuk voor stuk koud, onsympathiek en oninteressant (de film is zelfs op zijn zwakst wanneer de toekomstige slachtoffers bespreken wie Considine is en angstig ineenkrimpen). Wat de parallel met 'Death Wish' betreft, die gaat niet helemaal op,

Het is eerder een uitgebreid kat-en-muisspel, zij het met beperkte spanning en sensatie, omdat, zoals gezegd, geen van de slachtoffers bijzonder sympathiek overkomt. Hoewel de kijkervaring soms wat onevenwichtig is, culmineert alles in een krachtige slotscène waarin Considine begint te reflecteren op zijn daden, wat de film de mogelijkheid biedt om diepgaande gedachten over geweld te uiten. Considine is hoe dan ook solide, de manier waarop de film gebruikmaakt van homevideo-achtige beelden voor alle flashbacks is zeer effectief, en alle locaties zijn toepasselijk grimmig.

Een 7+.

De roman "Fail Safe" werd in 1962 geschreven door Eugene Burdick en de film werd in 1964 geregisseerd door Sidney Lumet. Sinds het begin der tijden heeft de mens altijd gezocht naar manieren om zichzelf te beschermen tegen vijanden. Elke oorlog en de daaropvolgende bewezen hoe effectief hij dood en verderf kon zaaien. Met de komst van thermonucleaire wapens kwam het antwoord op zijn overleving neer op waarvoor toenmalig President John F. Kennedy al waarschuwde: "Of de mens moet een einde maken aan oorlog, of oorlog zal zeker een einde maken aan de mensheid." Die uitspraak is nog nooit zo treffend geweest als in deze film.

Een Amerikaans commercieel vliegtuig raakt van koers, waardoor het militaire luchtverdedigingssysteem wordt geactiveerd. Helaas veroorzaakt een extra mechanisch defect een kortsluiting op het SAC-dreigingsbord, waardoor de bommenwerpers van de eerste respons, die op fail-safe punten wachten, het bevel krijgen om door te vliegen naar hun doelwit: Moskou, om daar atoombommen op te gooien.

Nu moeten de president van de Verenigde Staten (Henry Fonda) en zijn Russische tolk (Larry Hagman) de Russische premier ervan overtuigen dat het een ongeluk was. Ondertussen, terug in de War Room, bespreken de generaals en de minister van Defensie een theoretisch scenario van een onbedoelde oorlogsvoering. Professor Groeteschele (Walter Matthau), die op de hoogte is van het ongeluk, pleit voor een snelle vervolgaanval op de Sovjet-Unie. Generaal Black (Dan O'Herlihy) verzet zich tegen deze waanzin.

De film is rijk aan sterren, met onder anderen Frank Overton, Ed Binns, Fritz Weaver en Dom Deluise. De grimmige zwart-witbeelden zijn angstaanjagend, omdat elke poging om de bommenwerpers te stoppen mislukt. Wat de premier en de president uiteindelijk besluiten, is ronduit nachtmerrieachtig.
Toch vroeg ik mij af of het ondenkbaar is, dat een zittende Amerikaanse president zo'n ongelooflijke beslissing zou nemen als hier wordt genomen om de vrede te bewaren...... of toch niet?

De film is rustig van opbouw en eigenlijk gewoontjes, het verbetert echter aanzienlijk zodra de dobbelstenen zijn geworpen en het onvoorstelbare maar al te reëel wordt, mede dankzij Henry Fonda.
Fonda in zijn derde rol in twee jaar tijd als een hooggeplaatste politicus in Washington, ditmaal als de president zelf, die snel en rationeel moet handelen om de crisis te bezweren. Het laatste half uur is spannend en meeslepend, gefilmd in een documentaire-realistische, zwart-witstijl, waarbij regisseur Don Siegel gebruik maakt van lage camerahoeken en grote close-ups om de spanning op te voeren.

"Fail Safe" is als film door sommigen onderschat en het is hoog tijd dat de film op zichzelf wordt beschouwd als een spannende, claustrofobische thriller en zijn plaats inneemt als een klassieker uit de Koude Oorlog.

Een 8.

"The President's Cake" onderscheidt zich als een van de meest doordachte en emotioneel aangrijpende films van 2025. De film combineert op prachtige wijze politieke satire met diepe menselijke emoties, waardoor we ons niet alleen verbonden voelen met het verhaal, maar ook met de worstelingen van de personages.

Tegen de achtergrond van de Irak-oorlogen in de jaren 90 draait de film om een groots feest dat scherp contrasteert met de pijn en het trauma van gewone mensen. Door deze setting legt de film de schrijnende ongelijkheid vast tussen de machtigen en de machtelozen – de stemmen van de bevelhebbers galmen over de kreten van hen die in stilte lijden.

Centraal in het verhaal staan twee kinderen, wier reis om een simpele taak voor het feest te volbrengen een krachtige weerspiegeling wordt van onschuld, hoop en doorzettingsvermogen in moeilijke tijden. Hun acteerprestaties zijn uitstekend en dragen de emotionele lading van de film met opmerkelijke volwassenheid, terwijl de bijrollen de film diepte en authenticiteit geven.

Visueel is "The President 's Cake" met zorg gemaakt. De cinematografie legt op subtiele wijze het contrast vast tussen grootsheid en ontbering, en de regie behoudt een ingetogen, gevoelige toon.

De slotscène in het klaslokaal is bijzonder aangrijpend – een beklijvend beeld dat nog lang na de aftiteling blijft hangen. "The President's Cake" is niet zomaar een politieke satire; het is een ontroerend portret van de mensheid, gevangen tussen gehoorzaamheid en overleven. Het herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste tijden hoop vaak schuilt in de harten van de onschuldigen.

Van ons beiden een 8, unaniem genomen!

Laurel en Hardy zijn hier in topvorm, beiden worden goed benut, beiden krijgen materiaal dat hen waardig is en ze zijn aan elkaar gewaagd in plaats van dat de een grappiger is dan de ander (voorheen was Laurel vaak grappiger en interessanter dan Hardy, die vaak onderbenut werd). Hun chemie voelt hier ook als een echt partnerschap; voor Two Tars (1928) verlangde je naar meer scènes met hen samen, maar in 'Perfect Day' worden we daar zeker niet van beroofd. Hun komische timing is onberispelijk.

'Perfect Day' ziet er visueel goed uit, zit vol energie en de regie haalt het beste uit de sterren, gaat comfortabel om met het materiaal en zorgt ervoor dat het niet te druk of statisch wordt. De bijrollen worden solide vertolkt.

Wederom ene 7.

Jean Dujardin heeft bewezen dat hij meer is dan alleen een komisch acteur; hij heeft het charisma om elke rol te spelen, zelfs deze zware. Hij wordt daarbij bijgestaan ​​door een aantal zeer getalenteerde Franse acteurs. Het is grimmig, spannend en stelt absoluut niet teleur. Hoewel ik er zeker van ben dat sommigen problemen zullen hebben met het einde, kun je nu eenmaal niet iedereen tevreden stellen.

"La French" voldoet aan alle verwachtingen van liefhebbers van dit soort films: vuurgevechten, infiltraties en verraad. Het ademt de sfeer uit van Ricard en buskruit en het is verdomd effectief. Maar als je verder kijkt, zul je zien dat het geen vernieuwing brengt. Het is een klassieke misdaadfilm, keurig verpakt, maar zonder de vonk van waanzin die het tot een cultfilm zou kunnen verheffen.

"La French" is een degelijke misdaadthriller die doet wat hij moet doen: een goed uitgevoerd waargebeurd verhaal, sterke acteerprestaties en een door de maffia doordrenkte sfeer die druipt van realisme. Het mist misschien een vleugje waanzin, maar voor een filmavondje kijkend naar het tijdperk waarin Marseille het droomland was voor internationale drugshandelaren, is het een perfecte keuze. Het best te genieten met een Ricard in de hand voor de ultieme onderdompeling.

Een mooie speelfilm, die van ons een 7 krijgt als waardering.

Dit is verre van hun beste film, maar goed genoeg voor de liefhebbers, zoals wij, die elke film van dit duo wel lusten. De film is eigenlijk een parodie op die "dark house"-films die zo populair waren tijdens het tijdperk van de stomme film en die populair bleven tot in de jaren '30.
De twee komische legendes zijn in topvorm en het scenario drijft perfect de spot met clichés zoals de griezelige butler en de flauwvallende vrouw. De eerste vijftien minuten bestaan ​​voornamelijk uit dialooggrappen, en sommige daarvan zijn best goed, maar het is de tweede helft van de film die echt tot leven komt met een aantal fantastische fysieke grappen, waaronder een hilarische scène waarin Laurel stiekem weer onder de dekens kruipt.😅

Zoals in alle goede moordmysteries wordt het huis bevolkt door een gedenkwaardige verzameling griezels, met name Frank Austin als een butler met een grafsteenachtig gezicht die er nog enger uitziet als hij👀lacht; terwijl Fred Kelsey zijn verschijning met de jongens maakt, als de verplichte domme agent.

Waardering is een 7+.

De eerste helft van de film is het beste. Stanley Laurel speelt het personage van de man en hij belandt wederom in een aantal dwaze situaties. Ironisch genoeg gaat de film vanaf het moment dat Oliver Hardy zijn entree maakt bergafwaarts. De film wordt onsamenhangend en wat rommelig, vooral in de laatste scènes.

Dit is de allereerste film met Laurel & Hardy als komisch duo, hoewel ze in deze film vijanden zijn in plaats van vrienden. Daarom beschouw ik deze film niet echt als een Laurel & Hardy-film.

Natuurlijk is deze film historisch gezien nog steeds interessant om te bekijken, omdat het de eerste film is waarin Laurel & Hardy samen te zien zijn. Voor fans blijft dit dus een soort must-see. Ook liefhebbers van de vroege slapstickhumor zullen nog steeds genoeg te genieten vinden in deze film. De film is zeker beter dan de meeste andere slapstickfilms uit dezelfde periode. Voor alle anderen blijft deze film waarschijnlijk een rommelige, onsamenhangende stomme komedie-film die eigenlijk niet de moeite waard is om te bekijken.

Een 6-.

Deze film lijkt totaal niet op de trailer, en dat is geweldig, zeker in deze tijd. Veel films verklappen hun hele plot, maar deze film houdt de spanning erin en gooit je onderweg een paar flinke verrassingen voor de voetjes. Het acteerwerk en de regie zijn sterk, het geluid en de beelden zijn fantastisch, en het is een zeer vermakelijke film.
Ik kan hem van harte aanbevelen.

Een 7 voor de puntentelling.

Herzog's derde speelfilm, gemaakt toen hij nog maar 30 was, "Aguirre, der Zorn Gottes", is een uitstekende film in de wereldcinema en de status als magnum opus binnen Herzog's eclectische oeuvre is 45 jaar later nog steeds onveranderd. De sublieme luchtopnames waarmee de film begint, benadrukken dat het om een ​​zorgvuldige onderneming gaat. De crew begeeft zich buiten de gebaande paden, de bergen in, een betoverende, praktische filmstijl die zijn aantrekkingskracht onlosmakelijk verbonden heeft met het feit dat niemand niet onder de indruk is van een film die zoveel menselijke arbeid vergt om de elementen te overwinnen (het legendarische duo Herzog-Kinski zou tien jaar later nog extremere methoden toepassen in Fitzcarraldo (1982)), vooral in een tijd waarin het merendeel van de films tot dan toe studiofilms waren geweest, doordrenkt van kunstmatige esthetiek.

Op zoek naar 'El Dorado' trekt een op goud beluste groep Spaanse conquistadores, aangevoerd door Pedro de Ursúa, het Peruaanse regenwoud in. Zijn gevolg bestaat uit zijn rechterhand Lope de Aguirre (Kinski), Broeder Gaspar (Negro), de corpulente edelman Fernando de Guzmán (Berling), twee vrouwen, Inés (Rojo), de vrouw van Ursúa, en Florés (Rivera), de tienerdochter van Aguirre, en vele Indiaanse slaven voor het o.a. sjouwen van de materialen. Meestal vaart het team per vlot, maar ze worden geconfronteerd met de ene tegenslag na de andere door toedoen van de ondoorgrondelijke natuur. Een vlot raakt vast in een draaikolk tussen de stroomversnellingen, wat een afschuwelijke nasleep veroorzaakt. Net wanneer Ursúa het bevel geeft de verkenningsmissie af te breken en terug te keren, ontketent Aguirre een muiterij, houdt de gewonde Ursúa gevangen en zet Guzmán op de troon als keizer van het nieuwe koninkrijk, omdat hij er vast van overtuigd is dat ze het goud zullen vinden. Daarna zetten ze hun missie voort.

Qua verhaal is de film vrij standaard en duidelijk teruggebracht tot de kern. Aguirre en zijn metgezellen zijn echte historische figuren, de expeditie en de muiterij zijn waargebeurd, maar Herzog fictionaliseert hun reis en de grimmige afloop. Nauwelijks hebben de conquistadores vaste grond onder hun voeten, of ze worden één voor één uitgeschakeld door onzichtbare vijanden die zich in de bossen verschuilen. Ze worden bestookt met vergiftigde pijlen, vaak gevolgd door een doodse stilte.

In Herzog's methode wordt de spanning en de gruwel echter getemperd door zijn afstandelijke temperament, een stijl die hij later ook in zijn even krachtige documentairefilms zou gebruiken. De camera, die louter observerend is en zich vaak richt op Kinski's kenmerkende felle en emotionele gelaat, besteedt meer tijd aan het verkennen van het landschap (het schip dat vastzit in een boom is een meesterwerk van de toen nog jonge filmmaker, dat de krachtige metafoor en speelse grilligheid ervan benadrukt) dan aan het narratieve verloop van hun noodlottige lot dat hen te wachten staat.

Eerlijk gezegd is de film minder een karakteranalyse van een waanzinnige gek dan een prachtig landschapsspektakel, volkomen buitenaards voor buitenstaanders. Toch blijft Kinski je achtervolgen met zijn ingetogen agressie, waanzin en afstotende karakter (dankzij Herzog's tactvolle aanpak, die Kinski bewust zijn gang laat gaan in zijn meest hectische vertolking, maar de daadwerkelijke shots bewaart voor de momenten waarop hij tot rust komt of gewoon uitgeput is). Dit zou in Fitzcarraldo (1982) ondenkbaar zijn, maar hier is de uiteindelijke indruk veel evenwichtiger en genuanceerder.

Deze beschouwing sluit ik af met aandacht gericht op de muziek in deze film, gecomponeerd door de West-Duitse avant-garde band "Popol Vuh". De muziek is hemels maar niet opdringerig, een op maat gemaakte muziek die nog lang nagalmt.

Prachtfilm met een mooie 8+!

Gebaseerd op een toneelstuk van Ray Rigby, volgt de film de beproevingen van vijf nieuwe gevangenen, die worden geteisterd door een sadistische sergeant die hen genadeloos een aangelegde heuvel op en af ​​laat marcheren in de verzengende hitte, wat uiteindelijk de dood van een van hen tot gevolg heeft. Een van de gevangenen, Roberts, gespeeld door Sean Connery, dient een aanklacht in wegens moord. De film speelt zich af in een omgeving van Afrikaanse hitte, gecombineerd met het militaire systeem dat erop gericht is de mannen te breken om ze te rehabiliteren tot gehoorzame soldaten.

De film toont de daaruit voortvloeiende psychologische en fysieke straffen, terwijl pogingen worden gedaan om de schuld af te schuiven en het incident te verdoezelen.
Sidney Lumet's opmerkelijke film over een militaire gevangenis in Noord-Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog verdient veel meer erkenning dan hij in de loop der jaren heeft gekregen. Het is een meesterwerk van filmkunst dat je van begin tot eind in zijn greep houdt.

Dit is een van de beste evenwichtsoefeningen die ik ooit in een film heb gezien. Verschillende partijen, die je (grofweg) hard of zacht zou kunnen noemen, cirkelen om Connery heen. Ze willen hun eigen agenda's versnellen, maar dit is een plek waar niemand plezier aan beleeft - gevangenen noch bewakers. De film toont de daaruit voortvloeiende psychologische en fysieke straffen, terwijl pogingen worden gedaan om de schuld af te schuiven en het incident te verdoezelen.

Zelden is een regisseur erin geslaagd zo'n omgeving en sfeer zo succesvol op het scherm te brengen. Gefilmd in zwart-wit, voel je letterlijk de dorst en de onderdrukking in elke scène. De regie, het scenario en de acteerprestaties zijn onberispelijk. Wat Sean Connery betreft, je zou nooit geloven dat dit een film uit het 'Goldfinger-tijdperk' is en het is zonder twijfel, een van zijn beste vertolkingen. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen waarom hij later nog talloze keren met Lumet zou samenwerken.

Van mij ontvangt deze een 8 als waardering!

Waarschijnlijk weet je het al, 1921 is het juiste jaar.
Voor de twijfelaars na jou:
https://www.imdb.com/title/tt0013341/?ref_=nv_sr_srsg_5_tt_8_nm_0_in_0_q_lucky%20Dog

Ondanks dat Scum meer dan 30 jaar geleden is uitgebracht, was ik aangenaam verrast dat de film niets van zijn kracht heeft verloren. Het is een meedogenloos portret van het Britse jeugdgevangenissysteem - anderhalf uur aan zowel fysiek als psychisch misbruik.

De film onderzoekt de hiërarchie binnen de jeugdgevangenis en bekijkt het gedrag en de rollen van zowel de bewakers als de gedetineerden, waarbij de vraag wordt gesteld wie er erger is. Deze hiërarchie wordt doorbroken wanneer Carlin (Ray Winstone) de gevangenis binnenkomt. Carlin beweert 'geen problemen' te zoeken, maar in werkelijkheid is hij net zo, zo niet nog agressiever en achterbakser dan de rest.

Net als Cool Hand Luke (1967) en One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975) onderzoekt 'Scum' de woedende frustratie van onrecht in 'correctie-'instellingen. Persoonlijk vind ik weinig dingen erger dan machtsmisbruik, of het nu binnen een instelling, een gezin of een andere context is. Ik weet zeker dat velen het hiermee eens zullen zijn, waardoor 'Scum' een boeiende en onaangename kijkervaring is voor iedereen.

Naast Carlin is het belangrijkste personage Archer (Mick Ford), een intelligente, ontevreden veganist die een notoire lastpak is. Archer fungeert als een interessant plotinstrument; hij houdt intelligente, bijtende monologen over de tekortkomingen van de instelling, met name recht in het gezicht van een agent, die vervolgens hun beleefde gesprek reduceert tot een zoveelste betuttelende, vijandige procedure.

De komst, ontwikkeling en uiteindelijke rol van Carlin als 'The Daddy' vormen de centrale verhaallijn van de film, maar thematisch gezien is de film een ​​veroordeling van het jeugdgevangenissysteem en zijn corrupte, wraakzuchtige medewerkers. Men zou zich kunnen afvragen of de film overdreven is, maar het jeugdgevangenissysteem werd in 1982 door de overheid afgeschaft en vervangen door 'Jeugdgevangenissen'. Dit versterkt de geloofwaardigheid van 'Scum'.

Een nette 8, om in de woorden van de opvoeders te blijven: je komt er wel!

Deze film kwam tot stand toen producer Richard Solo aan scenarioschrijver Richard Di Lello vertelde dat hij een "James Cagney-versie van een tuchtschoolfilm" wilde. Di Lello schreef het script binnen tien dagen. Wat echt opmerkelijk is, is hoe realistisch het script overkwam zonder enig onderzoek. Di Lello besloot na het schrijven van het script toch wat onderzoek te doen en tot zijn verbazing bleken de gebeurtenissen die hij uit zijn hoofd haalde net zo realistisch als je zou verwachten. Nadat het script was afgerond, werd Rick Rosenthal aangesteld als regisseur. Deze film zou zijn beste regiewerk ooit worden.

"Bad Boys" is een van de meest rauwe en brute gevangenisfilms ooit gemaakt. Het is niet de beste gevangenis- of tuchtschoolfilm – die eer gaat volgens mij naar The Shawshank Redemption (1994) . Het is echter een krachtige film die je gezien moet hebben, met voorbeeldig acteerwerk van alle jonge hoofdrolspelers. De getoonde beelden zijn soms ongelooflijk bruut, zelfs naar de maatstaven van nu. Zoals regisseur Rick Rosenthal zelf aangeeft, wilde hij realisme aan zijn verhaal toevoegen. Zonder een film die dit geweld laat zien, heeft het geen zin om realistisch te willen zijn.

Mick O'Brien (Sean Penn) is een bendelid uit Chicago. Tijdens een drugsdeal die volledig misloopt, wordt O'Brien gearresteerd en naar een zwaarbeveiligde jeugdinrichting gestuurd voor doodslag door schuld in het verkeer. Het slachtoffer blijkt de jongere broer van zijn rivaal, Paco Moreno (Esai Morales), te zijn. Uit wraak verkracht Moreno O'Briens vriendin J.C. (Ally Sheedy). Hij wordt uiteindelijk gepakt en naar dezelfde inrichting gestuurd waar O'Brien al verblijft. Met deze twee gezworen vijanden onder hetzelfde dak loert het gevaar om iedere hoek.

De acteerprestaties zijn over het algemeen erg goed. Na Sean Penn te hebben gezien als een high scholier in Fast Times at Ridgemont High (1982), levert hij hier een compleet andere prestatie. Ik was onder de indruk van zijn veelzijdigheid. Zijn personage is een slechterik, maar Penn wist hem toch sympathiek te maken. Esai Morales doet het goed, hoewel ik zijn personage een beetje clichématig vond. Ally Sheedy maakte haar filmdebuut met deze film en doet het geweldig. Een aantal mensen die we in de gevangenis ontmoeten zijn het vermelden waard: Reni Santoni, die een van de behulpzame bewakers van de jeugdgevangenis speelt, Ramon Herrera, Clancy Brown als Viking, die beweert de leider van de gevangenen te zijn, en Eric Gurry als Horowitz, de explosieven- minnende celmaat van Mick. (vond ik een leuk typetje spelen)

"Bad Boys" laat op een zeer goede manier zien hoe wreed het leven in deze jeugdgevangenissen kan zijn. Er zijn veel schokkende beelden te zien en ik vond het erg goed dat de filmmakers niet bang waren om ons die beelden te tonen. Het eerste uur was het beste deel van de film, omdat we Mick en zijn leven in de gevangenis leren kennen. Wanneer Moreno weer in de film verschijnt, vervalt het verhaal weliswaar in een voorspelbaar patroon, maar de brutaliteit blijft aanwezig. De slotscène, hoewel wat langdradig, is een zeer indrukwekkende en onvergetelijke climax. Wat gevangenisfilms betreft, behoort deze qua persoonlijke smaak tot de top.

Een afgeronde 8.

Tip: Scum (1979)

"Entertaining Mr Sloane" is gebaseerd op het toneelstuk waarmee Orton in 1964 voor het eerst bij het grote publiek bekendheid verwierf. Het vertelt het verhaal van een jonge man, "Mr. Sloane". "Sloane" uit de titel – we komen zijn voornaam nooit te weten – wordt uitgenodigd in het huis van een broer en zus van middelbare leeftijd. De zus, Kath, ontmoet hem op een ochtend terwijl hij aan het zonnebaden is op de begraafplaats naast haar huis en nodigt hem uit om bij haar in te trekken. Kath's broer Ed heeft aanvankelijk bezwaar tegen meneer Sloane als inwonende, maar hij krijgt al snel een zwak voor de jongeman en biedt hem een ​​baan aan als chauffeur. Ed, die in het geheim homoseksueel is, voelt meer dan alleen een aantrekkingskracht tot meneer Sloane, en de jongeman wordt al snel de geliefde van beide broers. Het enige familielid dat Sloane niet kan charmeren is Kemp, de bejaarde vader van Kath en Ed, die als terreinbeheerder op de begraafplaats werkt. Kemp heeft een hekel aan hem, vooral omdat hij hem herkent als de man die zijn baas heeft vermoord.

Er zijn twee prachtige, contrasterende acteerprestaties van Beryl Reid en Harry Andrews als de twee broers en zussen. Kath en Ed zijn heel verschillend van elkaar. Kath is slordig, ordinair en emotioneel instabiel, altijd openhartig en maakt geen geheim van haar gevoelens. Een obsessief verlangen naar meneer Sloane, met wie ze openlijk al haar meest intieme geheimen uit haar verleden deelt. (En ze heeft er nogal wat, waaronder een buitenechtelijk kind).

Ed is stijf en gereserveerd, ongetwijfeld vanwege de noodzaak om zijn homoseksualiteit geheim te houden. Hij kleedt zich netjes en conservatief, werkt waarschijnlijk in een goedbetaalde kantoorbaan en kan nogal snobistisch zijn over zijn sociale positie. Zijn enige concessie aan de verder verborgen flamboyante kant van zijn karakter is dat hij in een felroze Pontiac cabrio rijdt en Sloane (gekleed in een strak leren uniform) tot zijn chauffeur maakt. Andrews, normaal gesproken een "karakteracteur" in bijrollen, maakte hier een zeldzame verschijning in een hoofdrol. Je zou kunnen stellen dat hij, met zijn 59 jaar, te oud was voor de rol - hij was slechts vijf jaar jonger dan Alan Webb, die zijn vader speelt - maar tijdens het kijken naar de film merkte ik daar nauwelijks iets van.

De manier waarop Orton werd vermoord was misschien schokkend, maar het bevestigde zijn reputatie als een gedurfde schrijver, en in de jaren na zijn dood werd hij een nog grotere cultfiguur dan hij tijdens zijn leven al was. In de jaren zestig was het Britse theater in sommige opzichten liberaler dan de filmwereld, en het is moeilijk voor te stellen dat een film als deze in 1964 gemaakt zou zijn, het jaar waarin het stuk voor het eerst werd opgevoerd. De tijden veranderden daarna echter snel en in 1970 was het niet langer taboe om een ​​film te maken die zich richtte op homoseksualiteit en nymfomanie.
De film moet destijds echter voor veel bioscoopbezoekers controversieel en zelfs schokkend zijn geweest.

Meer dan vijftig jaar later zijn we gewend aan veel ergere dingen in de bioscoop, en een film als "Entertaining Mr Sloane" lijkt niet langer schokkend, behalve misschien voor mensen met een bijzonder puriteinse instelling. Dat is misschien maar goed ook. We kunnen voorbij de controverse en de schokfactor kijken en Orton's schrijfstijl zien voor wat hij is: bijtend, cynisch en grappig. Wij konden deze film dan ook wel waarderen om deze kenmerken.

Vandaar onze ruime 7+!

Een kunstmuseum in Boston is van plan een tentoonstelling naar Denemarken te verschepen. Dit nieuws is schokkend en verontrustend voor drie museummedewerkers: Charles (Morgan Freeman) is dol op een schilderij van een meisje met katten, Roger (Christopher) is letterlijk betoverd door een schilderij van een
eenzaam meisje op een strand en de militair ingestelde George (William H. Macy) is zo geobsedeerd door een bronzen beeld van een atleet dat hij stiekem naakt poseert en de houding van de atleet nabootst als er niemand in de buurt is.
Wanneer deze drie kunstwerken met de gehele tentoonstelling naar een museum in Denemarken zal verhuizen, komen de drie mannen in actie. Ze zoeken kunstenaars die hun geliefde kunstwerken kopiëren om ze vervolgens in de kisten te 'verwisselen' wanneer de tentoonstelling het museum verlaat. Hoe ze deze gewaagde diefstal uitvoeren, vormt de plot van deze film.

Er zijn echter diverse problemen: de verwisselde kist moet de authentieke stukken bevatten, die George moet blijven begeleiden tot de zending het museum verlaat, en Rogers bemoeizuchtige vrouw Rose (Marcia Gay Harden) dreigt het plan van de jongens te dwarsbomen door aan te dringen op een huwelijks jubileum-reis naar Florida. De diefstal kent ook problemen, want de museumwachters zijn gewoon goede mensen die de verkoop van hun geliefde kunstwerken, die ze dagelijks bewaken, willen voorkomen. De slogan op de filmposter zegt het al: 'Het zijn geen slechte mensen, alleen slechte dieven.'

Ik vond het een genot om deze drie getalenteerde acteurs, Freeman, Walken en Macy, de komedie te zien neerzetten, mede dankzij het absurde personage dat Marcia Gay Harden vertolkt. Het script is sterk en het is overduidelijk, dat de acteurs zich uitstekend vermaken tijdens de opnames.

Leuke humor (smaken verschillen😉) en een niet al te sterk, maar toch aardig verhaaltje, een 7tje.

De ogen zijn geopend 👀 en het is een akoestische gitaar geworden omdat de stroom is afgesloten.😉

De film lag al maanden te wachten tot hij in de DVD-recorder zou worden afgespeeld, steeds kwam er weer iets anders tussen of was ik niet toe aan een lange muziekfilm. Dat ondanks dat ik een fan ben van de muziek en de teksten van Bobby Dylan, een kritische maatschappijleraar!
Fijn om te lezen dat er geen negatieve berichten hier zijn verschenen van kijkers. 🙏
Complimentje voor jullie muzieksmaak!

James Mangold besteedt niet veel aandacht aan het leven van Bob Dylan, afgezien van zijn vroege carrière en zijn overstap naar elektrische muziek in plaats van traditionele folk. De film volgt het gebruikelijke biopic-format, dat eigenlijk alleen laat zien wat je van de typische, op muziek gerichte verhalen binnen dat genre verwacht. Desondanks is het intrigerend om te zien hoe Dylan geneigd was zijn eigen impressionistische talenten boven die van de mensen om hem heen te stellen, waaronder muzikant en sociaal activist Pete Seeger (opmerkelijk goed gespeeld door Edward Norton).

Het zijn vooral de mensen die Bob 'door en door kenden' tijdens zijn vroege carrière die deze film min of meer tot een leuke film voor folkmuziekfans maken, zij het meer dan voor de gemiddelde bioscoopbezoeker. Hoewel het tempo misschien wat te hoog ligt en het verhaal wat te gepolijst aanvoelt, laat de film in ieder geval de emotionele culturele veranderingen zien die de folkmuziek ten goede kwamen tijdens zo'n brute periode in Amerika: de jaren '60.

Timothée Chalamet is ronduit fenomenaal als Bob Dylan, zozeer zelfs dat de hele film bijna op zijn headset leunt. Ook Monica Barbaro is verrassend perfect in haar vertolking van Joan Baez' gepassioneerde zang en haar gecompliceerde relatie met Bob, en je kunt zien hoe hij haar bewonderde op dat moment, in plaats van als een toegewijde bewonderaar. Gezien het feit dat Dylan zich duidelijk niet kon binden aan zijn relatie met Sylvie Russo (in werkelijkheid Suze Rotolo), is het begrijpelijk dat roem voor hem belangrijker was dan zijn liefde voor muziek.

Ik heb Bob Dylan altijd al meer gewaardeerd dan Queen Bohemian Rhapsody (2018), Elton John Rocketman (2019) of Amy Winehouse Back to Black (2024), waardoor ik deze biopic met een veel positievere houding benaderde dan die andere artiesten – hoe goed sommige van hen ook waren. Zelfs als Dylans vormende jaren, die in deze film aan bod komen, niet bepaald bol staan ​​van dramatische persoonlijke mijlpalen. Ja, de film vinkt plichtsgetrouw de belangrijkste voetnoten uit de rockgeschiedenis af: de stervende Woody Guthrie, Pete Seegers vaderlijke goedkeuring, de smerige bars van Greenwich Village, de stormachtige artistiek-romantische dans met Joan Baez, en natuurlijk de elektrificatie van Newport in 1965 die de folk wereld in tweeën splitste. Alles is aanwezig, alles klopt, alles is te verwachten - niets meer, niets minder.

Wat "A Complete Unknown" redt van een simpele "Wikipedia-biografie" is alles wat James Mangold tussen de regels door weet te smokkelen - de blikken, de ruimtelijke dynamiek tussen de personages, de lyrische fragmenten die verhelderen zonder te veel uit te leggen. En Timothée Chalamet is het magnetische middelpunt van dit alles. Ja, hij leerde spelen, zingen, bewegen en spreken als Dylan - toegegeven, een minder heroïsche opgave dan Rami Maleks transformatie tot Freddie Mercury - maar het is tenminste helemaal hij, geen digitale poppenspel.

Belangrijker nog, hij weerstaat de verleiding om te leunen op tics of herkenbare flamboyante. Zijn Dylan is gebouwd op ingetogenheid – op de afwezigheid van opvallende karaktertrekken – en op het enigma dat Dylan vanaf het begin belichaamde. Chalamet verdwijnt in hem, wat geen geringe prestatie is voor iemand met zijn huidige faam. Door hem wordt Dylan een ambigue, ondoorgrondelijke sfinx: een jonge man gevormd door persoonlijke idolen, cynische ambitie en een egocentrisme dat voortdurend wordt geneutraliseerd door een lege blik of een verveeld gemompel.

Na het kijken van de film had ik het gevoel even dat ik nu wist wie Bob Dylan was om vervolgens erachter te komen, dat ik hem nog net zo goed ken als voor deze film.....niet dus!

Een stevige 8 voor deze prachtfilm en een aanbeveling voor alle Dylan-fans!

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

De film voelt te "artistiek" aan voor mij, maar helaas niet op een goede manier.
Het is bijna onmogelijk om de intenties of de richting ervan goed genoeg te begrijpen om het echt te "snappen". Het gaf me op de een of andere manier een gevoel van ontoereikendheid... en ik ben waarschijnlijk niet de juiste doelgroep.

De film probeert duidelijk iets te verwerpen, maar in plaats van het te vervangen door doordachte ontwikkelingen, voelt het te rommelig aan. Er is te weinig basis, logica, wetenschap, consistentie en structuur. Het begint sterk en vraagt ​​uiteindelijk te veel van de kijker. En hoewel het een onverwachte en onverklaarde start heeft, is het vervreemdend en verstoort het de immersie.

Over het geheel genomen leunt de film zwaar op dialogen, acteerwerk en theatrale momenten, maar niets daarvan komt echt over. En het verhaal is te rommelig en te druk, in plaats van gelaagd en boeiend. Er zitten elementen in over corruptie, vrouwenmisbruik en zelfs een ondergewaardeerde detective-secretaresse.
Maar er is te veel focus op monsters en een vreemde, oppervlakkige romance. Het is constant bezig met de verkeerde dingen op het verkeerde moment. Zodra er iets vorm begint te krijgen, wordt het onderbroken of het ontspoord.

Voor mij voelt het onafgemaakt aan, als een half uitgewerkt idee dat is uitgerekt tot een compleet product. Ik kan niet echt zeggen dat de uitvoering werkt, omdat ik niet eens zeker weet wat de kernideeën zijn. En ik snap wel waarom het een breed publiek misschien niet zal aanspreken. Het voelt bijna opzettelijk ontoegankelijk aan maar dan niet op een manier die het verdient. Jammer, want de basis van het verhaal is goed genoeg om er wel een prima film over te maken.
Het acteerwerk en de manier van spreken van Jessie Buckley was wel goed! en ze brengt haar tekst goed over.

De Bruid krijgt een kleine 6 en dan mag ze in haar handjes klappen🙏 (het was een afrondingsgevalletje).

De laatste weken kijk ik meer in het stapeltje met westernfilms en eerlijk gezegd, die ik tot nu toe bekeken heb, vallen niet tegen! Deze hebben we gisterenavond bekeken en dat was geen tijdverspilling is de mening.

In de openingsscènes zien we een cowboy met zijn paard grazen in het hoogland; een scène die zich in elke periode van onze frontiergeschiedenis had kunnen afspelen. Hij keert uiteindelijk terug naar huis en dan worden we meegenomen naar een frontiernederzetting aan het begin van de twintigste eeuw, die contrasteert met het 'Wilde Westen'. Weidse horizonnen en uitgestrekte vlaktes werden langzaam ingeperkt door de westwaartse expansie en de opkomst van technologie.

Het verhaal laat zien hoe een cowboy, geïsoleerd door de weidse landschappen en met alleen zijn paard als gezelschap, de nieuwe eeuw betreedt. Nadat hij terugkeert naar het land van zijn wortels, ontvouwt zich een prachtig en gedenkwaardig verhaal met acteurs als Frances McDormand, Sissy Spacek, Sam Sheppard, Wilford Bremly en Matt Damon, die hoop, dromen, gemiste kansen en huidige dilemma's onthullen. Al snel wordt onze cowboy in een nieuwe wereld met nieuwe problemen geworpen. Zijn zorgeloze leven tussen vee, paarden en kampvuren is al snel een verre herinnering. De keuzes die hij maakt, hebben gevolgen voor iedereen om hem heen, en terwijl zijn inbreng en beslissingen zich ontvouwen, moet hij beslissen of hij in deze nieuwe wereld blijft om de gevolgen te zien of terugkeert naar het uitgestrekte platteland.

Dit verhaal past binnen het kader van tijdloze klassiekers; waarin we de impact van bepaalde keuzes en de gevolgen daarvan te zien krijgen. We zijn getuige van familieliefde en moeilijke beslissingen. Wat deze film zo memorabel maakt, zijn de sterke verhaallijn, de gedenkwaardige acteerprestaties en de fantastische beelden en soundtrack.

7+ als waardering!

Vijftien jaar nadat een scheur in de aarde, bekend als "de steek", ontstond, werd de wereld overspoeld door spinachtige wezens, de zogenaamde "Breakers". Deze wezens hebben de mensheid gedecimeerd en regeringen ten val gebracht, met slechts geïsoleerde verzetsgroepen die hen van totale vernietiging hebben behoed. De meeste mannen werden gedood in de eerste aanvalsgolf door een infectie die werd veroorzaakt door de Breakers die het Y-chromosoom aanvielen. De meeste soldaten zijn nu vrouwen, die gemotiveerd zijn om door te vechten door verhalen over de legendarische Kodiak. Willa (Billie Boullet) is een jong meisje dat is opgegroeid tijdens de invasie van de Breakers. Ze kent alleen verhalen over de wereld van voor de tijd, verteld door haar gehandicapte vader (Luke Evans), terwijl haar moeder (Milla Jovovich) probeert de Breakers op afstand te houden. Wanneer de Breakers door hun verdedigingslinie breken, vluchten Willa en haar vader naar een eiland, waar Willa door haar vader wordt getraind ter voorbereiding op deze harde nieuwe wereld.

"World Breaker" is een Brits-Amerikaanse coproductie van de bekende genreregisseur Brad Anderson. De marketing van de film deed vermoeden dat het een vrij standaard Milla Jovovich-verhaal was waarin ze het opneemt tegen monsters, zoals we van haar kennen uit Resident Evil (2002) (en vervolgen), Ultraviolet (2006) en In the Lost Lands (2025) van vorig jaar. Als je dat verwacht, zul je waarschijnlijk teleurgesteld zijn, want dit is geen actiefilm, maar eerder een allegorische coming-of-age-film met een vleugje sciencefiction. "World Breaker" heeft zeker meer te bieden dan je op het eerste gezicht zou denken, ook al is het een wat moeizame weg om die ideeën te ontdekken.

Hoewel Brad Anderson een behoorlijke uitdaging voor zich heeft met het maken van alweer een herhaling van de "post-apocalyptische monsterfilm" – een genre dat sinds A Quiet Place (2018) een vaste waarde is geworden in het middensegment – ​​slaagt hij er goed in de situatie zo neer te zetten dat deze zich onderscheidt van de overvloed aan soortgelijke films. Hij presenteert het als een intiemer karakterdrama dan de gebruikelijke, meer bescheiden ambities van dit soort films. Billie Boullet doet het erg goed als hoofdrolspeelster en weet overtuigend neer te zetten hoe iemand is opgegroeid in een wereld zonder veel dingen die wij als vanzelfsprekend beschouwen (waaronder het feit dat ze op een gegeven moment gelooft dat vissen iets zijn wat haar vader heeft verzonnen, omdat ze er zelf nog nooit een heeft gezien). Luke Evans speelt Willa's vader (beide ouders blijven naamloos) overtuigend en is absoluut een voorbeeld van positieve mannelijkheid: een zorgzame en liefdevolle vader die zijn wijsheid en begeleiding met haar deelt en tegelijkertijd tijd vrijmaakt om Willa verhalen te vertellen of samen gek te doen. Hoewel Milla Jovovich helaas op de achtergrond blijft en niet echt veel meer hoeft te doen dan een paar korte actiescènes en flashbacks (ze is er waarschijnlijk alleen om de internationale verkoopcijfers te verhogen), doet ze het goed genoeg voor wat haar gevraagd wordt.

De keuze van World Breaker om een ​​meer coming-of-age-achtig verhaal te vertellen is gedurfd en dat respecteer ik, maar het voelt alsof dit ten koste gaat van het uitgangspunt. Het middengedeelte, tussen de opening en de climax, neigt namelijk meer naar drama en karakterontwikkeling en is niet helemaal in balans met de genre-elementen waarop de film zich baseert. Ik zou eerlijk gezegd zeggen dat de recente film 28 Years Later (2025) dit soort mix veel effectiever deed, ook al weet ik dat sommige mensen kritiek hebben op die film. Ik denk dat er goede dingen in de film zitten, maar je voelt duidelijk dat het onder druk staat van het kleinere budget, met name de climax aan het einde. Die climax werkt naar mijn mening wel vanuit een allegorisch perspectief, namelijk het voorbereiden van een kind op de wereld, maar de abruptheid ervan zal veel kijkers irriteren en hen het gevoel geven dat ze bedrogen zijn.

Al met al, een film die in de lagere middenmoot van dit soort actiefilms behoort.
Een 6+.