Reacties

Danny DeVito en Joe Piscopo blijken een solide komisch duo te vormen in deze redelijk amusante parodie op maffiafilms. Ze spelen twee loopjongens voor een maffiabaas uit Newark (Dan Hedaya).

Wanneer de gokverslaafde DeVito ervoor zorgt dat Hedaya veel geld verliest bij de paardenraces, besluit Hedaya dat hen simpelweg uit de weg ruimen niet genoeg is. Nee, hij besluit hun loyaliteit voor elkaar te testen door hen de opdracht te geven elkaar te vermoorden.
Dit zet een reeks knotsgekke komische avonturen in gang, die absoluut niet de "bijna complete mislukking" is die deze kijker was voorgespiegeld. Toegegeven, sommige grappen en gags werken beter dan andere, maar regisseur Brian De Palma weet zeker hoe hij met serieuze misdaad- of maffiafilms moet omgaan, en hij toont een goed gevoel voor deze komische benadering van dergelijke verhalen.

Het scenario, geschreven door George Gallo (die twee jaar later een grote hit scoorde met zijn script voor Midnight Run (1988), profiteert optimaal van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. De Palma had hen gezien in de maffiaparodie Johnny Dangerously (1984) uit 1984 en had er zo hard om gelachen dat hij hen graag in deze film wilde gebruiken. Ze worden omringd door een topcast: Harvey Keitel, Ray Sharkey, Patti LuPone, Julie Bovasso, Frank Vincent, enz.. Worstelaar Captain Lou Albano gaat op een hilarische manier volledig over de top als de psychotische spierbundel Frank "The Fixer" Acavano.

Bekijk deze film zelf en je zult zien dat hij wel degelijk voor enkele lachbuien kan zorgen. Hij is in ieder geval energiek en heeft een goed tempo, duurt slechts 92 minuten en biedt een bevredigende ontknoping.

Mooie 7 scoort deze film bij ons.

Ik denk dat het probleem dat ik heb met de filmografie van Oz Perkins, is dat de eerste film die ik van hem zag Longlegs (2024) was, waardoor mijn verwachtingen voor zijn toekomstige werk misschien te hooggespannen waren. Ik wil het oprechte succes van die raadselachtige film niet bagatelliseren, maar ik denk dat Perkins misschien niet helemaal de filmmaker is die je zou verwachten als je alleen die film hebt gezien. Per toeval een meesterwerk maken betekent niet dat je geen meesterwerk hebt gemaakt, maar het betekent wel dat het waarschijnlijk moeilijker zal zijn om het nog eens te doen... althans, bewust.

De nieuwste film van de regisseur, "Keeper", is ook heel anders dan zijn andere film van afgelopen jaar, The Monkey (2025), maar is iets vermakelijker, zij het om andere redenen. Het is veel serieuzer en sinisterder, in wezen een surrealistisch spookhuisverhaal met wat verwarrende absurditeit, maar over het algemeen zonder gevoel voor humor. Zelfs met een speelduur van slechts ongeveer honderd minuten voelt het nog steeds een beetje te lang aan, omdat het in feite neerkomt op een relatief langzame opbouw van vreemde gebeurtenissen die culmineren in een finale die bijna volledig draait om een stortvloed aan uitleg die te veel (of in ieder geval te duidelijk) en tegelijkertijd te weinig verklaart.

Desondanks houden de griezelige beelden en de overtuigende hoofdrolspeler je geboeid, en de bereidheid om ronduit vreemd te zijn zonder het publiek te knipogen is ook behoorlijk prijzenswaardig. Het is allemaal een beetje willekeurig, en het publiek zou onmogelijk de details van wat er aan de hand is kunnen raden, maar de bizarheid is op zijn minst interessant, zelfs als het niet ten dienste staat van een groter thema of een specifiek concept. Het script is soms wat onhandig en vervalt in dezelfde valkuilen als veel van zijn inspiratiebronnen, maar het is mysterieus genoeg om je gedurende het grootste deel van de film geboeid te houden. De regie is niet bijzonder, maar wel degelijk - en zelfs zelfverzekerd - genoeg om meer dan een paar vermakelijke schrikmomenten te bieden, terwijl het relatief ingetogen blijft en een claustrofobische sfeer creëert. De film is over het algemeen erg generiek, maar relatief goed uitgevoerd. Het zegt eigenlijk niet veel, maar het is net stijlvol genoeg om het gebrek aan inhoud niet al te storend te vinden. Het is een behoorlijke poging, hoewel het uiteindelijk vrij onopvallend is.

Van ons, een 6.

"Out of Sight" bevat veel kenmerken van Soderberghs stijl: het is een misdaadthriller met meerdere verhaallijnen, een deels niet-lineaire vertelstructuur en een kenmerkende belichting en cinematografie. Maar niet in die mate dat het verhaal wordt overschaduwd door pretenties van arte house-allure, zoals wel eens wordt beweerd over veel van zijn eerdere werk. De film heeft bovendien een fantastische cast, een geweldige soundtrack en een paar erg leuke cameo's. Michael Keaton duikt halverwege op als een personage dat een link vormt tussen deze film en Quentin Tarantino's Jackie Brown (1997). Vervolgens verschijnt Samuel L. Jackson onverwacht om de film af te sluiten met een realistisch positief, zij het niet traditioneel Hollywood-einde.

De film is gebaseerd op een roman van Elmore Leonard. Romans van Leonard die verfilmd worden, betekenen steevast veel dialogen, weliswaar slim en humoristisch op een vaak zwarte manier, maar een overvloed aan dialogen die juist de indruk kunnen wekken dat er weinig actie is. Denk aan de eerdergenoemde Jackie Brown! De lijst is lang. "Out of Sight" is zo'n film; een film van meer dan twee uur met heel veel dialogen en serieuze gesprekken over louche "klusjes", zowel uit het verleden als gepland voor de toekomst, maar zonder grote actiescènes. '

Het verhaal en de personages staan ​​centraal, en vooral de relatie tussen de geweldloze bankrover Jack Foley (George Clooney) en US Marshal Karen Sisko (het zit in de familie). De chemie tussen hen in hun (verrassend genoeg slechts) twee cruciale scènes is voelbaar intens en plezierig. Beiden acteren goed, waarbij Clooney zijn groeiende status toentertijd als topacteur bevestigt en Lopez met een bewust ingetogen sensualiteit bewijst dat ze echt kan acteren en meer dan capabel is om een ​​film als een hoofdrolspeelster te dragen. Er is fantastische ondersteuning van onder anderen Ving Rhames, die min of meer hetzelfde doet als in Mission Impossible, Don Cheadle, die overtuigend de joviale, maar duidelijk gevaarlijke schurk speelt, en Steve Zahn, als de nerveuze, onhandige komische noot die de aanleiding vormt voor veel van de latere actie. De cast zit vol met talent.

Voor deze schrijver (Elmore Leonard) is "Out of Sight", hoewel het de lovende kritieken en de monumentale status die het heeft gekregen, niet helemaal verdient, toch een zeer vermakelijke, zij het wat praatgrage, leuke en professioneel gemaakte film. Het had zeker een groter publiek verdiend bij de oorspronkelijke release en had waarschijnlijk beter gepromoot moeten worden door de studio.

Een mooie 7!

Het enige minpuntje van 'Matchstick Men' is dat er, zonder het einde, geen echt hoogtepunt in de film zit. De film begint echter veelbelovend. Roy Waller (Nicolas Cage) en Frank Mercer (Sam Rockwell) zijn oplichters en de film begint met een scène waarin ze geld binnenhalen.

Daarna laat de film zien wie Roy is: een man met allerlei eigenaardigheden. Hij heeft spasmen, paniekaanvallen en dwangmatig gedrag. Hij wil dat alles schoon is en op een bepaalde manier gedaan wordt, anders wordt hij een beetje (erg) gek. Daarom gebruikt hij pillen voor deze problemen, maar raakt ze kwijt, en zo ontmoet hij Dr. Klein (Bruce Altman), een psychiater. Via hem komt Roy erachter dat hij een 14-jarige dochter heeft, Angela (Alison Lohman, die in werkelijkheid 24 was). Hij wil voor haar zorgen, tijd met haar doorbrengen en onthult zelfs wat hij echt doet.

Roy en Frank hebben een grote klus gepland waarbij ze 80.000 dollar van een man genaamd Frechette (Bruce McGill) willen aftroggelen. Ze stelen in feite zijn geld, maar Roy bekijkt het anders. Hij denkt, en hij heeft eigenlijk gelijk, dat ze het hem gewoon geven. Omdat het allemaal illegaal is, kunnen ze niet klagen als ze zelf worden opgelicht.

Het is lastig om veel meer over de plot te vertellen zonder details te verklappen die het einde zouden kunnen bederven. Scotts regie is, zoals gebruikelijk bij zijn films, een absoluut hoogtepunt. Het is mogelijk zijn meest vloeiende film en hij slaagt erin om Roy's mentale inzinkingen over te brengen met subtiel camerawerk, terwijl het veelvuldige gebruik van blauwtinten de kalmte van water oproept, wat een soort motief wordt. Visueel deed de film me erg denken aan 'Catch Me If You Can' vanwege de levendigheid en het kleurenschema. Ook de montage en de overgangen zijn naadloos uitgevoerd. Ook vermeldingswaardig is de muziek van Hans Zimmer; hij ruilt zijn gebruikelijke bombastische composities in voor meer jazzy en basrijke stukken die perfect bij deze film passen.

Ridley Scott heeft weer een prima film afgeleverd, waarvoor een 7+.

Het is al weer een tijdje geleden dat we een Poolse film hadden gezien en deze "Ziarno prawdy" lag al een tijdje op de stapel "te kijken films", gisteravond kwam hij aan de beurt en eerlijk, een mooie film! Je moet wel de aandacht erbij houden om het verhaal te kunnen volgen.

Om deze film te begrijpen, is het belangrijk te weten dat er in Sandomierz niet één, maar twee kerken zijn met houten panelen waarop het bloedsprookje is afgebeeld. Het schilderij in de kathedraal, verborgen achter een gordijn, speelt een rol in het verhaal. De moordenaar gebruikt de legende en de behoefte van mensen om in fantastische complotten te geloven om de verdenking af te leiden.

De officier van justitie in het historische stadje Sandomierz onderzoekt twee gruwelijke moorden die gebaseerd lijken te zijn op de middeleeuwse legende van de bloedsprookje (dat het offer van een niet-Joodse baby nodig is om matzes voor Pesach te maken).

Voordat je Polen veroordeelt vanwege hun geloof in het ongelooflijke, bedenk dan de hardnekkigheid van de 'Birthers' in Noord-Amerika. Ook moet de kijker realiseren dat het Katholieke geloof in Polen vrij letterlijk is en er geen nuancering mogelijk is, de kerk speelt een grote rol in hun leven. Een tweede belangrijk stukje achtergrondinformatie is dat het Poolse rechtssysteem lijkt op het Franse systeem, waarbij een officier van justitie het onderzoek leidt in plaats van een politieagent, zoals in landen met een common Law-systeem zoals de Verenigde Staten en het Britse Gemenebest. Nederland heeft dus een Civil Law-systeem.

“Ziarno Prawdy” is goed geschreven en geacteerd en geeft enig inzicht in latent antisemitisme en de behoefte aan een zondebok om de schuld voor het kwaad op af te schuiven. Ik zou de film een extra ster geven als er niet zo'n behoefte was aan extra gruwelijke moorden in Poolse mysteries.

Een ruime 7!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=OiOJT34sNhQ

De vierde verfilming van een boek van Michael Crichton is best goed. Na het kassucces van Jurassic Park (1993) en de kleinere hit Congo (1995), doet "Sphere" niet onder voor deze films. En met zoveel talent aan boord is het zeker aantrekkelijk. Oscarwinnaars Barry Levinson en Dustin Hoffman (die toevallig allebei een Oscar wonnen voor dezelfde film) en Oscar-genomineerden Sharon Stone en Samuel L. Jackson spelen de hoofdrollen.

Het eindresultaat is redelijk goed, maar met zoveel talent had het iets beter gekund. De film slaagt echter in wat hij probeert te bereiken. Er zijn genoeg angstaanjagende momenten en de film is vermakelijk. De beklemmende spanning wordt al snel gevolgd door even huiveringwekkende actie. Dit is positief, want andere thrillers zoals The Sixth Sense (1999) bouwden de spanning wel op, maar er volgde geen actie. Bij die film verloren de schrikmomenten hun kracht bij een tweede kijkbeurt. Maar in het geval van "Sphere" behoudt de spanning elke keer zijn intensiteit.

De film begint veelbelovend, maar wordt gaandeweg minder om uiteindelijk toch tot een bevredigende conclusie te komen. De scènes in het midden zijn niet slecht, maar ze zijn iets te somber en griezelig. Een ander minpunt is het duidelijke gebrek aan originaliteit. De hoofdplot van Event Horizon (1997), die een jaar eerder werd gemaakt, lijkt sterk op die van deze film. Er zijn ook stukjes uit andere sciencefictionfilms, zoals Alien (1979), hier en daar overgenomen. Gelukkig zijn het de beste stukjes en blijft de film spannend tot het einde. Maar het eindproduct is niet zo meeslepend als het zou moeten zijn. Het verhaal kan soms ingewikkeld zijn, maar over het algemeen is het eigenlijk best slim bedacht.

En de cast met bekende gezichten zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Dustin Hoffman is goed gecast als de kalme, stabiele psychiater en is een geschikte hoofdrolspeler. Het is niet haar meest uitdagende rol, maar Sharon Stone is geloofwaardig als de excentrieke biochemicus. Ze heeft na Casino (1995) echter nog steeds geen echt uitdagende rollen gehad. Samuel L. Jackson, die het meest complexe personage in de film speelt, laat zijn gebruikelijke machogedrag achterwege voor overtuigend scepticisme en een ongewone dosis gekkigheid. De bijrollen, waaronder Leiv Schreiber, Queen Latifah en Peter Coyote, worden adequaat vertolkt, hoewel ze er niet veel mee kunnen doen. De regie is, zoals verwacht van een topregisseur, uitstekend. Levinson creëert op prachtige wijze de gewenste spanning en de beelden zijn ook zeer indrukwekkend. De glinsterende gloed van de enorme gouden bol uit de titel is een lust voor het oog.

De sterren schitteren en het verhaal is meeslepend. Er zitten wel een paar plotgaten in en het verhaal zakt in het midden even wat in. Desondanks is "Sphere" een indrukwekkende sciencefiction-horrorfilm die op vrijwel alle andere vlakken slaagt.

Onze waardering is een 7.

Het enige wat ik kende, voordat ik "The Destructors" ging kijken, was de cast.
Hoe kon een film met Michael Caine, Anthony Quinn en James Mason in de hoofdrollen nou slecht zijn? Gelukkig werd ik niet teleurgesteld. Het is een uiterst vermakelijke film met drie topacteurs die het beste uit hun rollen halen.

Aan het begin van de film zien we Anthony Quinn en zijn minnares Alexandra Stewart zich aankleden na een vrijpartij. Ze lijken een liefdevolle band te hebben, maar vervolgens zegt ze dat ze naar huis moet, om de babysitter af te lossen – ze is getrouwd.
Het is een perfecte waarschuwing voor het publiek, want niets is wat het lijkt in deze film.
Tony is een politieagent en hij is voortdurend gefrustreerd door een drugsbaron die steeds weer aan het rechtssysteem ontsnapt. De schurk smokkelt niet alleen enorme hoeveelheden drugs het land in en uit, maar hij en zijn handlangers plegen ook moorden zonder dat er bewijs is dat ze er verantwoordelijk voor zijn. Tony is het zat en besluit het heft in eigen handen te nemen door een huurmoordenaar in te huren.

Nog meer dan de acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers – die overigens erg goed zijn – bewonder ik het scenario van Judd Bernard. Hij introduceert elk personage met een unieke, interessante scène die het publiek helpt een accuraat beeld te krijgen. Er zijn zoveel scènes die ik graag zou willen beschrijven om je nieuwsgierig te maken, van de betekenisvolle, spannende scènes tussen Tony en Alexandra tot de kennismaking tussen Tony en Michael Caine – die natuurlijk en tegelijkertijd zenuwslopend is.
James Mason is al wat ouder, maar hij is stijlvol en bijna vorstelijk, en zijn gevoelige uitdrukkingen compenseren ruimschoots zijn slechte gedrag.

Als je van een van de drie acteurs houdt, van Europese films, thrillers met slechteriken, of de beroemde tien minuten durende autoachtervolging wilt zien die later in zoveel films is gekopieerd, kijk dan "The Destructors" voor een leuke filmavond in het weekend.

Een vorstelijke 8!

Ken je dat gevoel wanneer je aan een film begint en een doorsnee alieninvasie verwacht, en dan – boem – de film je compleet verrast? Dat is Extinction in een notendop.

Deze sciencefictionthriller begint met Peter (Michael Peña), een doodgewone man die geplaagd wordt door intense nachtmerries over een naderende apocalypse. Hij begint te vermoeden dat het meer zijn dan alleen dromen en, voordat hij het goed en wel beseft, breekt de chaos los. De film verspilt geen tijd en stort je direct in de actie, waarbij de spanning van overleven wordt afgewisseld met een groeiend gevoel dat er iets niet klopt.

Wat Extinction echt onderscheidt, is dat je als kijker al snel het gevoel krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is voor een sciencefictionfilm, en later onthult de film een ​​onverwachte wending. Zonder iets te verklappen, verandert dit je kijk op alles wat eraan voorafging volledig. Het verhaal leunt sterk op mysterie, en hoewel sommige sciencefictionfans het misschien zien aankomen, is het toch een frisse kijk op het genre. De acteerprestaties zijn solide: Peña doet het met name erg goed als een gewone man die verzeild raakt in iets dat veel groter is dan hijzelf.

Er is een boeiend mysterie en de eerdergenoemde twist, en over het algemeen is de film snel en vermakelijk.

Dat gezegd hebbende, de film is niet perfect; hij benut zijn sterke punten niet volledig. Het tempo voelt soms gehaast aan, waardoor er een gebrek aan emotionele diepgang is (en ik heb het niet over de schreeuwende kinderen waar sommige recensenten hier zo bitter en overdreven over klagen), de karakterontwikkeling is oppervlakkig en de opzet voelt gehaast. Er is ook een gebrek aan verfijning in de uitvoering: de dialogen voelen soms stijfjes aan, de CGI en visuele effecten zijn wisselvallig qua kwaliteit en de derde akte voelt wat gehaast aan, waardoor de film naar het einde toe raced.

Maar als je van sciencefiction houdt met een twist die je aan het denken zet, is Extinction een leuke, prikkelende film die de 90 minuten van je tijd zeker waard is.
Een waardering van een 7+.

Dit schreef ik op Moviemeter (9 april 2013):

Spannende en onderhoudende film over gijzelingsactie van Iranezen in Amerikaanse ambassade in Teheran, nu alweer 34 jaar geleden.

In feite is de politieke situatie tussen de Amerikanen en de Iranesen nu nog steeds (helaas) hetzelfde. Droevig dat mensen onderling niets kunnen oplossen vanwege valse ideologieën en politieke bekrompenheid aan beide zijden.

De film heeft een goede spanningsboog en is zelfs voor mensen die niet van politiek houden spannend.

Een pracht 8!

Lee Holloway wordt op dezelfde dag als de bruiloft van haar zus ontslagen uit een psychiatrische inrichting en merkt dat haar familie nog steeds hetzelfde is. Al snel wordt ze weer overmand door de drang tot zelfbeschadiging. Ze vindt echter werk als secretaresse en probeert zo meer zin aan haar leven te geven. Ze gaat werken bij het eenmanskantoor van advocaat E. Edward Grey en geniet van het werk, ondanks dat hij een nogal excentrieke man is. Naarmate hun werkrelatie zich ontwikkelt, wordt Edwards houding steeds dominanter, wat een onverwachte reactie bij Lee oproept.

Hoewel de film werd gepromoot met de nadruk op de pikante elementen en de belofte van duistere seksuele komedie, is Secretary eigenlijk een subtiel en ambigu karakterdrama dat de ontwikkeling van een onderdanige vrouw en de innerlijke conflicten van een man met een voorliefde voor S&M onderzoekt. Het is lang niet zo schokkend als de marketing deed vermoeden, en de film probeert de zaken ook niet geforceerd te presenteren ten koste van de personages. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar werd al snel meegesleept door de twee personages, dankzij het sterke scenario.
Ik heb zelf geen affiniteit met S&M en ken die wereld niet, maar de film maakte de gevoelens en emoties van de personages toch toegankelijk en begrijpelijk (en zelfs als ik me er niet in kon verplaatsen, was het een pluspunt dat de film dit ook niet van me vroeg). Shainbergs scenario verdient veel lof, maar ook zijn regie is goed, omdat hij veel in de film ambigu en intrigerend houdt.

De cast reageert hier uitstekend op.
Ik schrijf "cast" alsof het een groepsactie is, maar het is eigenlijk een tweemansvoorstelling van een getalenteerd duo. Spader is erg goed en weet een personage neer te zetten van wat anders een zwak punt in de film had kunnen zijn. Hij is overtuigend en heeft de complexiteit die je zou verwachten van iemand met een "ongebruikelijke" fetisj. Gyllenhaal is nog beter, omdat ze haar personage gedurende de film ontwikkelt en volledig lijkt te begrijpen wie ze probeert te zijn. Hoewel hun scènes potentieel uitdagend waren, zijn hun acteerprestaties sterk genoeg om ze te laten slagen.

Al met al is het een film die begrijpelijkerwijs niet voor iedereen geschikt is, vanwege het onderwerp dat sommigen wellicht afschrikt. Het is echter veel toegankelijker dan het op het eerste gezicht lijkt, dankzij de sterke personages die door Shainberg zijn geschreven en door Spader en Gyllenhaal zo overtuigend worden neergezet.

Het wordt uiteindelijk na veel wikken en wegen net geen 7,5, dus een 7!

Audrey Rose (1977) is een psychologisch horror-drama dat zich meer richt op de beklemmende spanning van het onbekende dan op de gebruikelijke schrikeffecten van een spookverhaal. De film draait om een ​​jong meisje genaamd Ivy en haar familie, die een reeks vreemde gebeurtenissen meemaken die de aandacht trekken van een mysterieuze man genaamd Elliot Hoover (gespeeld door Anthony Hopkins).

Elliot gelooft iets diep persoonlijks en ingrijpends over Ivy, en zijn obsessie met haar begint het normale leven van het gezin te ontwrichten. Wat volgt is een langzame, intense ontrafeling van overtuigingen, geestelijke gezondheid en vertrouwen. De film roept huiveringwekkende vragen op over identiteit, rouw, reïncarnatie en hoe ver iemand zou gaan in naam van liefde – of waanideeën.

De film heeft die sombere, serieuze toon waar de jaren 70 zo goed in waren, meer gericht op angst dan op schrikeffecten. Het is een verhaal dat zich langzaam in je hoofd nestelt en daar blijft hangen, vooral als je van psychologische horror met filosofische ondertonen houdt.

Wij hebben van het geheel genoten, een mooie 7.

P.s. het boek is een prima aanrader als je van lezen houdt.

Deze film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, gaat over overleven in een Joods getto in bezet Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het laat zien onder welke erbarmelijke omstandigheden mensen in een Joods getto leefden. "Overleefden" is eigenlijk een beter woord, aangezien ze van alle kanten met de dood bedreigd werden.
Niet alleen door de Duitsers, maar, en dat is het meest verbazingwekkende, ook door hun eigen mensen. Dit laatste wordt uitstekend weergegeven in de film, waarin je ziet hoe de Joodse gettopolitie hand in hand samenwerkt met de SS. Wat veel mensen zich niet realiseerden, was dat de Joodse Raad in een getto misbruik maakte van de situatie door hun eigen familie en vrienden te bevoordelen ten koste van andere Joodse mensen.

Wat deze film ook op een uitstekende manier laat zien, zijn de twee totaal verschillende werelden die naast elkaar bestaan. Twee werelden gescheiden door een muur, waarbij in de ene wereld mensen een redelijk comfortabel dagelijks leven leiden, terwijl slechts een paar meter verderop – in het Joodse getto – mensen letterlijk verhongeren en elk moment voor hun leven moeten vrezen.

Zowel het acteerwerk als de cinematografie zijn geweldig. Ik vind persoonlijk dat een van de belangrijkste vereisten voor een film over de Tweede Wereldoorlog, is dat het de kijker weet mee te nemen naar de situatie van die tijd. En deze film slaagt daar duidelijk in. Het was ook opmerkelijk om te zien hoe een jonge acteur de hoofdrol in deze film zo overtuigend vertolkt.

Een waardering van een 8!***

Hoewel dit een van Jean-Paul Belmondo's populairste films uit zijn latere carrière is, moet ik eerlijk toegeven dat ik niet had verwacht dat deze film zo'n meeslepende actiefilm zou zijn! De ster was inmiddels bijna vijftig, en zijn beroemde uiterlijk begon al wat te vervagen. Om een ​​idee te krijgen van hoe "Le Professional" is, moet je denken aan een film van Charles Bronson uit dezelfde periode (waarin de protagonist vrijwel onoverwinnelijk is en zijn achtervolgers bij elke gelegenheid te slim af is)... alleen is dit een relatief meer verfijnde productie, met minder nadruk op exploitatie en meer op politieke intriges.

De hoofdrolspeler is een geheim agent die op een missie wordt gestuurd om een ​​Afrikaanse tiran te vermoorden: uiteindelijk verandert het politieke klimaat en besluiten zijn superieuren hem uit te leveren aan het nieuwe Afrikaanse regime; na twee jaar dwangarbeid ontsnapt hij en keert terug naar zijn thuisland – net op tijd voor een staatsbezoek van zijn vorige doelwit – en laat zijn agentschap weten dat hij vastbesloten is om zijn oorspronkelijke missie alsnog te volbrengen! En zo begint de klopjacht – met de minister, de politiechef, de militaire adviseur (die toevallig Belmondo's voormalige mentor is) en een meedogenloze officier van de speciale eenheid, die allemaal betrokken zijn. Verschillende vrouwen worden ook pionnen in het gevaarlijke schaakspel – waaronder Belmondo's vrouw, zijn minnares (een codekraker bij het agentschap) en zelfs de favoriete prostituee van de Afrikaanse president!

Zoals gezegd is de film actievol (inclusief een autoachtervolging onder leiding van Remy Julienne en een verrassende confrontatie in westernstijl tussen Belmondo en Robert Hossein, de sadistische leider van de speciale eenheid), maar tegelijkertijd ook doordacht, met talloze ingenieuze plotwendingen en een heerlijke finale (waarin de verschillende functionarissen, die geen gezichtsverlies willen lijden nadat Belmondo's doelwit is 'uitgeschakeld', ruzie maken over hoe ze de zaak het beste kunnen aanpakken – wat vervolgens, enigszins onvermijdelijk, wordt gevolgd door een somber einde). De film wordt voortgestuwd door een overweldigend melancholisch hoofdthema, dat overigens een van de populairste werken is van meestercomponist Ennio Morricone. Vreemd genoeg bevatte de bioscooptrailer van "Le Professionnel" muziek uit een andere film met muziek van Morricone, namelijk Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto (1970)! die goed scoort bij de kijker(s) met een 8,0 op IMDb.

Hoe dan ook, de film profiteert ook van een flinke dosis ironische humor (hoewel die nooit de overhand krijgt): de beste zin is wanneer Belmondo een lid van het speciale team (met wie hij gedurende de film verschillende confrontaties heeft) ontvoert om te infiltreren in het zwaarbewaakte landhuis van de Afrikaanse leider, en hem zegt: "Doe maar alsof je dom bent, zoals gewoonlijk", om geen argwaan te wekken; opvallend genoeg had co-scenarist Michel Audiard een hekel aan de uiteindelijke film en nam er vervolgens afstand van!

Zoals zo vaak als de film niet echt uitzonderlijk is maar wel goed genoeg om weer eens te gaan kijken na 10 jaar of meer, scoort deze bij ons een waardering van een fraaie 7!

Remake van de Zweedse griezelfilm Let the Right One In (2008) .
De originele film uit 2008, vonden wij beter dan dit Amerikaans/Britse product! Deze mening zie je ook terug bij andere kijkers, want op IMDb scoort de originele een halve ster extra.

Toch een redelijke film, is ook her en der griezelig en daarvoor kijkt u hem natuurlijk ook.
Aardig verhaal wat echt niet te lang duurt. Veel kijkplezier en rillingen.
Die rillingen waren de helft van de waardering en het kijkplezier de andere helft. 😉
(overgenomen van mijn alter-ego "Knusse stoel" op Moviemeter, 26 december 2012, 17:56 uur, zoals je ziet was dit net voor de warme hap en dus kort!

Waardering was een 7.

Beide films weer in de kijkstapel gelegd want herinner mij weinig van het verhaal.

"Der Tiger" presenteert zich aanvankelijk als een ingetogen en sfeervolle horrorfilm, geworteld in sfeer, landschap en een langzame opbouw van angst. Op het eerste gezicht lijkt de film bekende paden te volgen, maar die verwachting maakt deel uit van het ontwerp. Dit is een geduldige, intelligente film die zijn publiek vertrouwt en weigert alles uit te leggen.

Wat "Der Tiger" onderscheidt, is de laatste akte. Zonder iets specifieks te verklappen, herdefinieert de laatste 30 minuten de film die je dacht te zien en verandert deze van een conventioneel overlevingsverhaal in iets veel psychologischer en verontrustender. Het is het soort film dat aandacht en reflectie beloont, en die achteraf alleen maar beter wordt als alle puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Dit is geen horrorfilm vol schrikeffecten en de film is ook niet geïnteresseerd in pasklare antwoorden. Als je bereid bent om de film tot het einde te bekijken – en dat zou je absoluut moeten doen – onthult "Der Tiger" zich als een doordachte, verontrustende meditatie vermomd als genrefilm.
Hiermee hebben de Duitsers weer een prima beeldverhaal op hun naam geschreven, een van die films die je nog lang na de aftiteling bijblijft!

Kijkers die "Der Tiger" verwachten als een pure actiefilm vol tankslagen

Een 7+

Het waargebeurde verhaal achter 120 Bahadur is indrukwekkend, maar de uitvoering van de film voelt zwak en vaak oppervlakkig aan.

De actiescènes missen logica. Een majoor staat openlijk in de vuurlinie van een sluipschutter, waarna de Indiase sluipschutter hem van achteren beschiet en slechts zijn oor raakt. De regisseur denkt blijkbaar dat de kijker het wel serieus neemt.
Chinese soldaten lopen in een enkele rij richting de Indiase posities alsof ze een ontspannen wandeling maken, terwijl ze weten dat de Indiërs zich daar bevinden.

Sommige gevechtsscènes voelen kunstmatig en geënsceneerd aan. De aanloop naar de gevechten van dichtbij ziet er onnatuurlijk uit, hoewel de choreografie van de hand-tot-handgevechten zelf wel goed is.
Het gebruik van lenzen en belichting zorgt ervoor dat het slagveld eruitziet als een gecontroleerde studio-set in plaats van de werkelijke grenslijn.

Farhan Akhtar vind ik een miscast. Zijn uitstraling is te zacht en poëtisch, alsof hij elk moment zou kunnen gaan zingen tijdens serieuze scènes. Onnodige liedjes doorbreken de immersie en verstoren het tempo.

De tactieken van het Chinese leger worden op een extreem onrealistische manier weergegeven, wat de ernst van het verhaal ondermijnt.

Na films als Saving Private Ryan (1998), Fury (2014), Dunkirk (2017), en Black Hawk Down (2001) te hebben gezien, valt het gebrek aan immersie hier extra op.
Ik heb de geschiedenis van deze operatie gelezen en de film slaagt er niet in de intensiteit of de opofferingen ervan vast te leggen. En geloof mij, Indiërs zijn sterren in het ophemelen van hun geschiedenis.

Het geluidsontwerp is fantastisch en de lange scène in het afgebrande Chinese dorp is echt indrukwekkend.
Uiteindelijk is het een geweldig oorlogsverhaal dat veel beter verdiende.

Meer dan een nipte voldoende haalt de film niet, vandaar mijn 6.

"The Girl with the Dragon Tattoo", of zoals de film oorspronkelijk heet, "Män som hatar kvinnor", is een van de beste thrillers die ik in lange tijd heb gezien. De film combineert een spannend plot en brute geweldsscènes met een diepgaande verkenning van het titelpersonage. Het gaat verder dan alleen het plot, het draait om een ​​onderzoek naar een vermissing en ontwikkelt zich tot een bij vlagen, tot een verontrustende karakterstudie.

Michael Nyqvist en Noomi Rapace zijn essentieel voor het succes van de film. Beide acteurs leven zich overtuigend in hun rollen in, waardoor we meeleven met personages die anders misschien clichématig zouden zijn geweest. Hoewel de meeste lof naar Rapace is gegaan, is de prestatie van Nyqvist ook de moeite waard. Als Blomkvist vormt hij een stabiele tegenhanger voor de impulsieve Lisbeth Salander van Rapace en komt hij soms zelfs over, als het meest sympathieke personage.

Er is veel te doen geweest over de mate van expliciet geweld, met name seksueel geweld, in deze film. Hoewel dit voor sommige kijkers misschien afstotend is, draagt ​​het bij aan een van de belangrijkste thema's van de film: de impact van geweld op de slachtoffers en de manier waarop het de menselijke persoonlijkheid kan vervormen. De meest expliciete scènes, die zich vroeg in de film afspelen, helpen dit thema te vestigen en spelen ook een belangrijke rol in de karakterontwikkeling.

Een aardige 8+!

Ik had nog nooit van deze komedie uit 1994 gehoord, tot dat ik vorige week er toevallig op stuitte. Ik kende Pauly Shore natuurlijk wel (van meestal slecht scorende en flauwe films) en daarom besloot ik de film te bekijken. Omdat ik zin had in flauwe humor?

Het verhaal was vrij eenvoudig, zoals je van een komedie uit het midden van de jaren '90 kunt verwachten en Pauly Shore in een van de hoofdrollen. Gelukkig vond ik deze film vermakelijk. De schrijvers Steve Zacharias, Jeff Buhai, Robbie Fox, Ken Kaufman, Stu Krieger, Daniel Petrie Jr., Fax Bahr en Adam Small hebben naar mijn mening redelijk werk geleverd maar ik ben wel een beetje verbaasd dat er zoveel schrijvers bij het scenario betrokken waren.

De cast is aardig en hoewel ik geen fan ben van Pauly Shore, deed hij het redelijk in deze film. Hij speelde samen met onder anderen Lori Petty, David Alan Grier, Art LaFleur, Glenn Morshower, Esai Morales en Andy Dick, en zelfs Brendan Fraser had een korte cameo.

Er valt gelukkig wel te lachen gedurende de 91 minuten dat de film duurt, vooral in het begin, wat een bewijs is van de kwaliteiten van de schrijvers en regisseur Daniel Petrie Jr.

Toch krijgt deze film ondanks het positieve hiervoor, een 6 als waardering, omdat hoe verder de film vordert, hoe flauwer het wordt en dat is helaas vaak de kwaal, die je vaker hebt bij Amerikaanse humor.

Prachtige en spannende serie die nog niet afgelopen is zoals velen (ook ik) wel eens dachten.
Het tweede seizoen is na bijna 10 jaar gekomen. En zoals het er nu naar uitziet, mag de liefhebber ook een derde seizoen verwachten in 2027.

Op Nederland gerichte trailer: https://www.youtube.com/watch?v=FX6uZDlbcn0

In dit vervolg op de videogameverfilming van Resident Evil uit 2002 is het virus ontsnapt naar de stad, en is Alice ontsnapt met bovennatuurlijke krachten. Ze helpt een groep overlevenden die door de bedrieglijke Umbrella Corporation voor dood zijn achtergelaten. Deze organisatie is van plan de stad te bombarderen om de zombie-epidemie met alle mogelijke middelen te bestrijden en te verdoezelen.

“Resident Evil Apocalypse” is de perfecte popcornfilm, een film die je absoluut niet serieus moet nemen. Het is puur entertainment en de film is zich daarvan bewust. Hij levert wat hij belooft: non-stop actie. De film wijkt verder af van de games, maar introduceert wel twee bestaande personages uit de games: Jill Valentine en Carlos Oliviera. Deze film is bedoeld als een actievolle blockbuster met een groot budget. Het is de bedoeling dat hij overdreven is en een spektakel van special effecten, dus natuurlijk zullen critici hem over analyseren en afdoen als rommel, maar die critici weten niet hoe ze plezier moeten hebben.

De elementen van de film zijn eigenlijk erg goed, op één ding na. Het acteerwerk is fantastisch, een grote verbetering ten opzichte van de eerste film.
Milla Jovovich is intenser, Oded Fehr is zo cool als altijd, Sienna Guillory is geweldig en Mike Epps is hilarisch. De visuele effecten zijn niet langer korrelig en koud, maar strak, glanzend, met een ‘Tim Burton-achtige sfeer’. Daarmee bedoel ik veel nachtelijke scènes, maar met veel verschillende kleuren.

De dialogen zijn echter verschrikkelijk. Ze zijn ongelooflijk clichématig en niet op een opzettelijke, campy manier, maar gewoonweg slecht. Het leidt je volledig af van de sfeer van de film. Afgezien daarvan is er meer adrenaline verhogende actie, betere vuurgevechten, geweldige vechtchoreografie, fantastische explosies en realistisch bloedvergieten. Het plot is erg interessant; je wilt echt de geheimen van Umbrella ontdekken en opnieuw eindigt de film met een enorme cliffhanger, waardoor men uitkeek naar de derde film die in september 2007 in de bioscoop verscheen en die ik vanavond ga bekijken in deze rij van opeenvolgende films.

Over het algemeen moet ik zeggen dat de film door de lichtere en humoristische toon veel leuker is geworden. De overdreven actie en het vermakelijke verhaal komen daardoor beter tot hun recht. Het is duidelijk gemaakt voor puur vermaak, er zit geen diepere boodschap in, gewoon hersenloos entertainment. Paul W.S. Anderson is niet langer de regisseur, maar heeft wel meegeschreven aan het scenario, wat duidelijk te merken is, want alles is verbeterd, behalve de dialogen. Bekijk de film voor de special effecten en verwacht geen briljante verfilming van Resident Evil 2 of een angstaanjagende zombiefilm zoals Dawn of the Dead (1978) / Dawn of the Dead (2004). Verwacht vermaak en je zult niet teleurgesteld zijn.

Een 7- voor dit tweede deel van “Resident Evil”.

Hier is een trailer van deze prachtserie, liefhebber van actiefilms/series:

https://www.youtube.com/watch?v=x9FvvsC0B5Q

Beetje (erg) laat maar "beter laat dan nooit".
Wij hebben een abonnement op enkele streamingsdiensten en via legale weg kan je ook vaak, heel veel, via Stremio, streamen. Dat is gratis en meestal ook met ondertiteling.
Verder downloaden wij op Spotnet Classic, niet legaal.
Uiteindelijk kom je met een TE grote voorraad films en series.😉

Trailer: https://www.imdb.com/video/vi414824473/?ref_=ttvg_vi_2

Zeldzaam om een ​​film te zien die zo overduidelijk weet wat hij wil zijn – en daar vol voor gaat. Vergis je niet: de filmmakers achter Sisu hebben absoluut geen interesse in het vertellen van een diepgaand verhaal of het creëren van een complex personage. En eerlijk gezegd? Dat is juist een deel van de charme.

Op zijn best is Sisu een verfrissend filmisch spektakel dat volop leunt op zijn B-film-roots. De film is letterlijk opgedeeld in hoofdstukken en beweegt zich van de ene absurde scène naar de andere, waarbij de belachelijkheid van het uitgangspunt volledig wordt omarmd. Gelukkig zet de regisseur al vroeg een consistente toon neer – een mix van dodelijke ernst met een knipoog naar absurditeit – en de cast is volledig mee in die visie. Hun acteerprestaties, geworteld in de waanzin, zorgen ervoor dat de chaos geloofwaardig blijft zonder ooit volledig in parodie te vervallen.

Dat wil niet zeggen dat de film perfect is. Sommige actiescènes missen de nodige impact en voelen af ​​en toe geforceerd aan in plaats van spannend. En hoewel het concept sterk is, begint het in de laatste akte wat te slijten. Zelfs met een korte speelduur heeft de film moeite om het momentum de hele tijd vast te houden en dreigt hij te lang te duren.

Toch is het een vermakelijke film – stijlvol, vol overtuiging en schaamteloos pulp. Sisu bewijst in ieder geval dat de regisseur de energie en de visie heeft om in de toekomst grotere en gedurfdere projecten aan te pakken.

Een voldoende in elk geval, alles afwegend kom ik dan op een 6 voor de waardering.