Reacties

Deze film die de 'vader des vaderland' in de harten van de (jongere) Fransen wederom naar grote hoogten stuwt, zoiets hoorde ik van Franse vrienden, was het waard om te zien. Het verhaal is een Frans drama dat zich afspeelt tussen 1940 en 1942 en op kundige wijze een groots historisch epos, een spannende geopolitieke thriller en een gedetailleerd biografisch portret combineert.
De Franse regisseur Antonin Baudry – die een veelzijdige achtergrond heeft als diplomaat, striptekenaar en filmmaker – waakt over de authenticiteit van het verhaal. Zijn toewijding om De Gaulle neer te zetten als een vastberaden leider die onvermoeibaar streed voor een vrij Frankrijk, is duidelijk zichtbaar.
De film, geïnspireerd door het boek 'De Gaulle: A Certain Idea of ​​France' van Julian Jackson, groeide uit tot een van de duurste Franse producties ooit (met een budget van circa 75 miljoen euro). De film brengt sleutelmomenten zoals de slagen bij Dakar en Bir Hakeim levendig in beeld en combineert grootschalige oorlogsscènes met persoonlijke momenten, zoals De Gaulle die in bad 🛀 over de situatie reflecteert.

Wat ik echter miste – en wat de geloofwaardigheid van de film ten goede zou zijn gekomen – is de cruciale scène waarin De Gaulle toetrad tot de regering van premier Paul Reynaud als staatssecretaris van Oorlog, Churchill ontmoette en naar Londen afreisde; daar stemde hij in met het plan voor een Brits-Franse unie om de oorlog voort te zetten. Deze politieke status gaf hem voldoende gewicht om toegang te krijgen tot Churchill – meer dan wanneer hij slechts een in ballingschap levende militaire brigadegeneraal was geweest.

Zonder uit te leggen hoe hij daar precies is gekomen, toont de film De Gaulle terwijl hij op drie fronten tegelijk opereert: hij verzet zich tegen de Duitse bezetting van Frankrijk (tegen de achtergrond van oorlogshandelingen zoals bij Bir Hakeim en studentenprotesten voor vrijheid in Parijs); hij daagt het Vichy-regime uit door te proberen de controle over Franse koloniën in Afrika over te nemen; en hij onderhoudt de relatie met zijn bondgenoten, zich ervan bewust dat Frankrijk onder Brits-Amerikaanse invloed zou kunnen komen te staan. Hij moet laveren in de complexe verhoudingen met Churchill in Engeland en Roosevelt in de VS. De vertolking door acteur Simon Abkarian geeft De Gaulle een tragikomische, Don Quichot-achtige uitstraling, waarbij zijn stoïcijnse houding zijn koppigheid onderstreept. Uiteindelijk komt De Gaulle naar voren als een eenzame, onconventionele held. En in enkele gevallen...een dwars mens die alleen Frankrijk lief lijkt te hebben!
En dat is dan ook het beeld wat bij de kijker blijft hangen. Persoonlijk was hij soms toch gevoelig voor liefde voor b.v. zijn invalide dochter en uiteraard madame De Gaulle. Die zachtheid naar buiten, zijn ook ervaringen die de kijker opdoet in deze film.

En uiteraard zijn we benieuwd naar het vervolg van dit verhaal! Een mooie 7 voor deze lange interessante kijkbeurt!

Aangepast de zin: "Dit zachtheid zijn ook ervaringen die de kijker opdoet in deze film".

🤣
Boekeeeeeee, het toonbeeld van braafheid, rolt over de vloer met onze postbezorger......ik zie het al voor mij.🤣
Zou zij wel weten wat 'vlinders in de buik' zijn? Of zou ze echt zo zijn, als de major wel eens vermoedt? 😏❤️❤️

Als mini-amateurmeteoroloog vond ik het onderwerp alleen al een reden om naar deze film te gaan kijken.
'Oh jongens, wat was kolonel Krick een gemakzuchtige meteoroloog', kaarten uit het verleden gebruiken die op het heden gelijken en dan daarvan de opvolgende uitkomsten gebruiken voor een voorspelling🤣. Gelukkig was Stagg een door de wol geverfde weerkundige en liet zich niet in de hoek zetten door Krick! Inderdaad, het weer in Afrika is heel anders in gedrag dan hier in ons gematigde zeeklimaat!
"We hadden betere meteorologen" – dat zei Eisenhower toen JFK in het begin van de jaren '60 hem vroeg waarom de D-Day-invasie in Normandië slaagde. Respect voor de meteorologen uit die tijd, de computers die ze nu hebben, waren toekomstmuziek waarvan ze nog géén toon hoorden in de verte. Men moest het doen met weerballonnen, plaatselijke metingen, de daaruit voortkomende kaarten en eigen praktijkervaring!

Dit is het verhaal van de meteorologen die Ike hielpen beslissen wanneer de invasie moest plaatsvinden. Andrew Scott schittert als RAF Group Captain James Stagg, de meest gerespecteerde meteoroloog van Groot-Brittannië. Zijn Amerikaanse tegenhanger is luitenant-kolonel Irving Krick, degelijk vertolkt door Chris Messina als een ietwat arrogante, zelfingenomen figuur. Zoals bekend vormt dit het centrale conflict: de twee meteorologen verschillen van mening over de weersverwachting, die de sleutel vormt tot het succes van de invasie. De baas is uiteraard Dwight Eisenhower, gespeeld door Brendan Fraser; hij doet erg zijn best, maar hoewel hij een goede prestatie neerzet, is het naar mijn mening net niet goed genoeg om als uitmuntend te worden bestempeld.

Misschien komt het doordat ik steeds Brendan Fraser zag in plaats van Ike; voor een historisch figuur was een onbekende acteur wellicht een betere keuze geweest (al trekt een naam als Brendan Fraser natuurlijk meer publiek). Damian Lewis speelt Bernard Montgomery – ook met zijn vertolking had ik wat moeite. Monty was arrogant en zelfverzekerd en ging zeker de strijd aan met Stagg, maar ik betwijfel of hij zo geneigd was tot het theatrale gedrag dat in de film wordt getoond. Kerry Condon zet een zeer goede en geloofwaardige rol neer als Kay Somersby, de assistente van Ike.

Het scenario is sterk geschreven (op enkele uitzonderingen na, aangezien Fraser dingen zegt die anachronistisch aandoen). De historische reconstructies zijn uitstekend. Regie en tempo (de film vliegt voorbij in 100 minuten) zijn prima in orde. Al met al kan ik deze film van harte aanbevelen: het verhaal is interessant en meeslepend, en alleen al de acteerprestatie van Andrew Scott, maakt de film het bekijken waard.

Een dikke voldoende: 7+!

Volgens deze site had de Verenigde Staten er 40 vliegdekschepen.
Deze waren niet allemaal gelijk in grootte, vandaar de 7 klassen:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_schepen_van_de_United_States_Navy_tijdens_de_Tweede_Wereldoorlog
Hier zijn de foto's ook van 12 vliegdekschepen te zien, de andere 28 zijn geen sites van gemaakt.

Ietsjes later dan jouw vraag, inderdaad waren er nog geen ratings op FV. Momenteel ben ik deze allemaal aan het inbrengen, waren meer dan 1400 films. Klim daardoor ook erg hoog momenteel in de top 150. (om vervolgens wederom naar beneden te kukelen?)🐓

Het uitgangspunt van de film blijft vrij vaag; voor kijkers die niet in Finland wonen of niet bekend zijn met de geschiedenis van het land, kan de film nogal abrupt van start gaan. Twee teams – een Fins en een Russisch – worden eropuit gestuurd om na een langdurige oorlog een nieuwe grens vast te leggen. Ze doorkruisen een desolaat landschap om, op een meer 'beschaafde' manier, uit te vechten wie welk gebied krijgt toegewezen. Hoewel de film zich ruim vierhonderd jaar geleden afspeelt, had het net zo goed vijftig jaar geleden kunnen zijn. Niet dat de film er te modern uitziet voor de tijdsperiode; het is eerder zo dat de personages zich niet in een omgeving met herkenbare culturele verwijzingen bevinden. Afgezien van een bril en de kleding krijgt het publiek vooral moeras en meedogenloze natuur voorgeschoteld.

De twee teams kunnen niet goed met elkaar opschieten, maar degene die de boel echt op scherp zet, is Erik: een doorgewinterde krijger die moeite heeft zich aan te passen aan de pas verworven vrede. Hoewel hij een bril draagt ​​om een ​​voorname uitstraling te veinzen, is hij in werkelijkheid een barbaar die iedereen op zijn pad vermoordt en mishandelt. De enige om wie hij lijkt te geven, is zijn jongere broer, die als student buiten schot is gebleven tijdens de oorlog. De eerste helft van de film besteedt aandacht aan de onderlinge verhoudingen tussen de personages, waardoor het publiek de tijd krijgt om te wennen aan de gebeurtenissen. Vanaf het moment dat ze aankomen in een niet op de kaart vermeld dorp midden in een moeras, doen de kern van het verhaal en de sauna uit de titel hun intrede.

"Sauna" heeft een aantal sterke punten. Allereerst is daar de acteerprestatie van Ville Virtanen, die het personage Erik neerzet als iemand die ronduit angstaanjagend is. Hoe eenvoudig die bril ook mag zijn, hij geeft hem de uitstraling van iemand met een zekere mate van beschaving, terwijl hij in werkelijkheid een verschrikkelijk mens is. Zijn acteerprestatie is bikkelhard en verontrustend. De rest van de cast speelt verdienstelijk mee, al laat niemand echt een diepe indruk achter.

Visueel is de film zeer consistent. Grijze, donkere tinten en ruige landschappen bepalen het beeld. Er zijn geen felle kleuren te zien; zelfs het bloed in de film is donkerrood, bijna zwart. Ook het camerawerk is degelijk en draagt ​​goed bij aan de sfeer. Maar hoewel de film daardoor veel stijl heeft, ontbreekt net dat beetje extra om hem boven de concurrentie uit te tillen. Ook de soundtrack is uitstekend gekozen, met knappe geluidsvervormingen en goede, ondersteunende muziek. De muziek heeft een ambientachtig karakter dat de grimmige, duistere sfeer van de film nog versterkt.

Naarmate de film vordert, wordt het verhaal langzaam duidelijk; hoewel het uitgangspunt intrigerend is, blijf je toch even in het ongewisse over hoe de vork precies in de steel zit. Het einde is enigszins vaag en biedt, ondanks dat het indrukwekkend is, geen duidelijke antwoorden. Achteraf gezien vertoont de film veel parallellen met Vinyan (2008) (zelfs in kleine details, zoals de beelden van water dat in bloed verandert), al is "Sauna" een veel ingetogener film, zonder echte hoogtepunten of explosieve scènes. Afhankelijk van je voorkeur spreekt deze film je wellicht meer aan dan "Vinyan", (ons wel) die veel meer wendingen kent in vergelijking met de rechte lijn die deze film volgt.

Desalniettemin is "Sauna" een indrukwekkende ervaring die op vrijwel elk vlak staat als een huis. Een ijzersterke hoofdrol, fraaie en passende beelden, een geweldige soundtrack en een intrigerend verhaal. Als je geen behoefte hebt aan spectaculaire hoogtepunten, is dit precies wat je zoekt. Een aanrader voor alle liefhebbers van Europese horror. Verwacht echter geen bloederige taferelen; "Sauna" draait om sfeer en rauwe emotie, en voert de kijker mee door de donkere krochten van de menselijke geest.

Een kleine 7. Voor de nieuwsgierigen onder ons: "Vinyan" scoorde bij ons een 6.

Wanneer de aristocraat Eddie Halstead onverwacht het uitgestrekte Engelse landgoed van zijn familie erft, verwacht hij een leven als 'country gentleman' te gaan leiden.

Wat begint als een verhaal over een erfenis, ontwikkelt zich al snel tot
een stijlvol misdaaddrama met zwarte humor, scherpe dialogen, excentrieke personages en een onverbloemde blik op de botsing tussen oud geld en moderne misdaad.

De serie, geïnspireerd op Guy Ritchie's The Gentlemen (2019) uit 2019, behoudt de kenmerkende mix van humor, geweld en charisma van de regisseur. Het verhaal draait om Eddie, die probeert de controle over het landgoed te verwerven, terwijl hij zich staande moet houden tussen – en zich vaak laat manipuleren door – doorgewinterde en gewetenloze criminelen die geenszins van plan zijn hun aandeel in de lucratieve handel op te geven. De spanning tussen Eddie's naïviteit en het harde realisme van het drugsimperium vormt de kern van de serie; in elke aflevering worden lagen van bedrog, familie-erfenis en morele compromissen blootgelegd.

De hoofdrol van Theo James (als Eddie Halstead) is indrukwekkend. James brengt op knappe wijze de evolutie van Eddie in beeld: van nietsvermoedende erfgenaam tot een man die worstelt met morele ambiguïteit en zijn nieuwe machtspositie. Zijn transformatie is zowel geloofwaardig als meeslepend; het publiek krijgt een personage te zien dat zich enerzijds duidelijk buiten zijn comfortzone bevindt, maar zich anderzijds verrassend goed weet aan te passen. De bijrollen – met name die van Kaya Scodelario en Giancarlo Esposito – voegen gewicht en onvoorspelbaarheid toe aan het geheel en geven vorm aan een wereld waarin loyaliteit een betaalmiddel is en vertrouwen een risico vormt.

"The Gentlemen" is een scherpe, stijlvolle en verrassende gelaagde misdaadserie dat de balans vindt tussen de wortels in de actiekomedie en een meer verhalende, op personages gerichte vertelwijze. Dankzij sterk acteerwerk en zelfverzekerde regie is de serie een waardige opvolger van de film, die het universum op frisse en boeiende wijze uitbreidt. Het is een slimme, vermakelijke reis door de Engelse criminele elite – en het bewijs dat zelfs in de wereld van de aristocratie niets is wat het lijkt.

"Even voor de duidelijkheid, zelf ben ik een groot voorstander van de legalisering van weed, wereldwijd. Maar de personages die je hier in de serie ziet, laten mij braken! Men leeft zelf in extreme weelde en alles beneden hen qua hiërarchie, is hen te min. Delen is een woord wat ze niet wensen te kennen en alleen enkele z.g. goede vrienden mogen ook in weelde leven, de rest mond houden en werken. En als je 'buiten het potje pist', kan je dat het leven kosten, leuke werkgevers dus! (Zie seizoen 2, afl. 3 met stakingsleider Ned).

Voor de serie;
Een vette 8!

Een niet al te gek gemaakte oorlogsfilm over verschillende verzetsstrijders en legers in de regio die men vroeger Joegoslavië noemde, helaas meenden ze allemaal gelijk aan hun kant te hebben. En het westen zorgde daar ook wel voor, stiekem wapens leveren voor de dollar.

Het is trouwens ook redelijk realistisch gemaakt, daarop valt niet af te dingen. Liefhebbers van oorlogsfilms van die periode zitten met "Behind enemy lines" in de goede zaal.
Een ruime 7 voor deze film!

Een groot deel van de aantrekkingskracht van deze film komt voort uit de zeer grappige hoofdrol van Seung-ryong Ryu; hij speelt een klungel die zijn krachten eigenlijk alleen wil gebruiken om een ​​goochel act op te zetten. De slapstickachtige humor wordt in balans gehouden door de oprechte bezorgdheid van het personage en zijn spijt over de keuzes die hij in zijn leven heeft gemaakt.

In "Psychokinesis" drinkt de slungelige beveiliger Seok-heon water dat besmet is met buitenaardse invloeden; hij ontdekt vervolgens dat hij voorwerpen met zijn geest kan optillen en wegslingeren. Wanneer zijn ex-vrouw om het leven komt door toedoen van handlangers bij een bouwproject, gebruikt Seok-heon zijn krachten om zijn vervreemde dochter te helpen, die door dezelfde bendeleden wordt bedreigd.

Een andere opvallende acteerprestatie komt van Yu-mi Jung als psychopathische maffiabaas. Met haar excentrieke en meedogenloze houding vormt ze een verfrissend contrast met het ingetogen spel van de overige acteurs.

De film is een interessante mix van uitbundige komedie en duister maatschappijkritisch commentaar. Zuid-Korea wordt geschetst als een land dat volledig in handen is van criminelen en een politiekorps dat daaraan meewerkt (regisseur Sang-ho Yeon liet in Seoul Station (2016) al een vergelijkbaar grimmig beeld van de politie zien).

"Psychokinesis" kiest een interessante invalshoek binnen het superheldengenre. Vroege supermensen werden steevast held of schurk. ​​Latere supermensen kozen soms voor de 'Misfits'-benadering: ze leerden leven met hun krachten zonder enige behoefte aan heldendaden. Seok-heon kiest wel voor de heldenrol, maar dan slechts voor één persoon.

Toch heb ik van deze film genoten. Net als in de eerdere films van Yeon die ik heb gezien, worden bovennatuurlijke elementen hier gecombineerd met geloofwaardige, goed uitgewerkte personages met wie je meeleeft. Nu ik zijn recente bovennatuurlijke films heb gezien, moet ik ook zijn vroege animatiedrama's, zoals Saibi (2013), misschien eens bekijken.

Helaas leidt de poging om standaard superheldenclichés te vermijden soms tot ongeloofwaardige wendingen. Seok-heon bagatelliseert zijn gave als een leuk kunstje, en vreemd genoeg gaat iedereen daarin mee. Hoewel hij geen enkele poging doet om zijn identiteit of krachten te verbergen, wordt hij niet bijzonder beroemd en toont de overheid geen interesse in hem. Sommige clichés blijven nu eenmaal opduiken, simpelweg omdat het lastig is voor te stellen dat het verhaal anders zou verlopen.

Het is inmiddels al weer even geleden dat we de film hebben gezien en deze beoordeling heb ik uit "Word" gehaald, ik maak altijd eerst een beoordeling aan in dat programma, en ben nu dan ook een deel van de film weer kwijt in het geheugen.
Toch staat er een mooie 10 als waardering bij en daar houden we ons aan.😏

Regisseur Cy Endfield's "Zulu" – is een grootschalige productie met een enorme cast die doet denken aan Lawrence of Arabia (1962) – werd geregisseerd door een Amerikaan en draait om Britse acteurs die hun eigen geschiedenis vertellen; wij vonden dat een klein probleempje, dat de film meer Amerikaans dan Brits aanvoelt...

Het acteerwerk lijkt eerder gericht op Oscarnominaties (vooral bij Jack Hawkins, die een belachelijk passieve en tegelijkertijd overdreven theatraal spelende priester neerzet) dan op het vooruithelpen van het verhaal. Dit verhaal speelt zich af bij de Zuid-Afrikaanse buitenpost 'Rorke's Drift', kort na een verpletterende nederlaag van de Britten tegen Zoeloe-krijgers. Twee totaal verschillende luitenants – de stoere, door de wol geverfde bruggenbouwer Stanley Baker en de jonge, verfijnde beroepsmilitair Michael Caine – vernemen dat diezelfde zegevierende Zoeloes onderweg zijn, maar dit levert verrassend weinig spanning, urgentie of dreiging op...

In plaats daarvan zien we scènes die bijna toneelachtig aandoen, alsof het een doodgewone dag is op de buitenpost: zowel binnen in de barak met gewonde buitenbeentjes – waaronder de innemende, eeuwige verliezer James Booth – als buiten bij de luitenants en hun strenge derde man, Nigel Green...

Wanneer vervolgens in de verte het geluid van Zoeloes klinkt die op hun schilden slaan, merkt Caine op: "Daar heb je die trein weer," alsof het een heel alledaagse observatie is. Ondertussen steelt de veel stillere en meer in zichzelf gekeerde Baker de show, juist doordat hij niet probeert op te vallen. Zijn ingetogen kracht en vastberadenheid tillen "Zulu" door de bewust trage opbouw heen, richting de onvermijdelijke, non-stop actie waarin Afrikaanse krijgers massaal oprukken, worden neergestoken en neergeschoten, en zelf ook steken en schieten...

Dat betaalt zich uiteindelijk uit – veel meer dan in de meeste oorlogsfilms. Net als de mannen zelf, zul je je uitgeput voelen. NAGEKOMEN BERICHT 2025: deze film werd in 2024 als rechts bestempeld; laten we dus even de achtergrond feitelijk toetsen: de regisseur was de Amerikaan Cy Endfield – die op een zwarte lijst stond en vanwege zijn extreemlinkse politieke overtuiging naar Engeland moest vluchten – en Stanley Baker, die de hoofdrol speelde en de film samen met Endfield produceerde, was een overtuigd Brits-Welshe socialist... Als "Zulu" dus overdreven patriottisch aandoet, ligt dat niet aan de patriottische politieke opvattingen van de twee mannen die de film naar het witte doek brachten.

Waardering is ruim voldoende, 8.

Caine speelt Dr. Frank Bryant, een hoogleraar Engelse literatuur die duidelijk worstelt met zijn eigen demonen: zijn relatie loopt niet lekker en hij brengt een groot deel van zijn tijd dronken door, zelfs tijdens het lesgeven. In zijn leven verschijnt Rita (Walters), die eigenlijk Susan heet. Ze studeert aan de Open University en wil loskomen van haar arbeidersachtergrond om zich te ontwikkelen en te scholen. Ze moet opboksen tegen weerstand van haar man en familie; zij nemen het haar kwalijk dat ze na zes jaar huwelijk nog geen kind heeft gekregen – iets wat zij blijkbaar als haar enige levensdoel beschouwen.

Het hoogtepunt van deze film is zonder twijfel het acteerwerk van Michael Caine en Julie Walters. Ze waren samen geweldig; ze wisten hun rollen perfect neer te zetten en hadden een fantastische chemie op het scherm. Die sterke acteerprestaties waren essentieel voor het slagen van de film, gezien de thematiek. Het verhaal – in feite een hervertelling van Shaws "https://nl.wikipedia.org/wiki/Pygmalion_(toneelstuk)",
Pygmalion (1937) Pygmalion (1938) , maar dan gesitueerd in de hedendaagse wereld van een universiteitscampus – is niet bepaald origineel (al zitten er wel enkele verrassende wendingen in), maar Caine en Walters maken de film absoluut het bekijken waard.

Ik waardeerde de keuze om er geen zoetsappige romance tussen Bryant en Rita van te maken.

De zin uit de film die me het meest is bijgebleven, wordt uitgesproken door de moeder van Rita. Terwijl het gezin in een pub bijeen is en meezingt met de muziek, ziet ze er duidelijk ongelukkig uit. Rita vraagt ​​haar wat er scheelt, en haar gedenkwaardige antwoord – met een pijnlijke blik op haar gezicht, haar eigen huwelijk is mislukt – luidt: "Er moet toch een beter liedje zijn."
Met andere woorden: zij is de enige in het gezin die begrijpt dat Rita hier weg wil. De film is goed gemaakt; het is een van de talloze bewerkingen van "Pygmalion", waardoor het verhaal voor niemand echt verrassend zal zijn, maar de uitvoering is niettemin geslaagd.

We hebben genoten van het acteursspel van de hoofdpersonen en waarderen deze dan ook met een mooie 8!

"Wind Chill" verdient misschien geen plek in de top van de winterse horrorfilms, maar ondanks een nogal matig script heeft de film wel degelijk zijn charmes. Bovendien speelt Emily Blunt de hoofdrol, wat het een avontuur maakt dat het bekijken waard is.

Het meisje (Emily Blunt) heeft net haar laatste college voor de kerstvakantie achter de rug en zoekt een lift naar huis, dat ver weg ligt. Gelukkig vindt ze een medestudent die naar precies datzelfde stadje rijdt. Samen beginnen ze aan een rit die hen doet stranden in een ijskoude winternacht, op een plek waar mensen zijn omgekomen en die nu wordt geteisterd door geesten op dit verlaten stuk bosweg...

"Wind Chill" weet een fijne, ingetogen en griezelige wintersfeer neer te zetten en vast te houden, aangevuld met prachtige beelden van sneeuw. Het verhaal en de algehele sfeer deden me sterk denken aan een van mijn favoriete horrorfilms voor de langere donkere avonden: Dead End (2003). Die film wint het van "Wind Chill" dankzij een effectievere vertelwijze en betere personages. Toch legt "Wind Chill" meer nadruk op de sfeer en ziet de film er visueel verzorgder uit. Qua plot gaat het van behoorlijk intrigerend naar te voorspelbaar en uiteindelijk zelfs wat teleurstellend, maar de sneeuw, de sfeer, de vormgeving en Emily Blunt doen hun best om je te vermaken op die typische, ijzige manier die bij het seizoen past.

Zelfs na het zien van "Wind Chill" voor de tweede keer ben ik mild en vergevingsgezind; ik heb nu eenmaal een zwak voor horrorfilms die zich rond de herfst en winter afspelen. (is dat echt zo?)
Na jarenlang bij nadering van de winter nieuwe titels te hebben bekeken, moet ik concluderen dat er simpelweg te weinig goede films in dit genre zijn...

"Wind Chill", de tweede film van regisseur Gregory Jacobs, is absoluut een bijzonder geval. Een van de redenen waarom deze film door veel mensen misschien over het hoofd is gezien, is dat dit niet het soort film is dat je met een groep vrienden onder het genot van een biertje bekijkt. Nee, "Wind Chill" is een film die je op een eenzame, regenachtige middag/avond in de dvd-speler stopt om je vervolgens helemaal in het verhaal te verliezen. Als je iemand bent die zich snel verveelt tijdens films, is dit niets voor jou; in dat geval kun je waarschijnlijk beter een Saw (2004) huren🪚🪚.

Een 7.

En dat moet dus nog steeds, komen veel te veel goede films en series uit en het is steeds weer kiezen. Op dit moment volgen we The Gentlemen (2024– ), ook een geweldige serie!

Hier is de trailer, boven is helaas geblokkeerd.
https://www.youtube.com/watch?v=wKe3BBa_rNA
We hebben deze serie in het verleden al gezien en inderdaad, wat SHoKoReeP hier schrijft, onderschrijven wij.
Topserie!, die we opnieuw in de startblokken zetten😊

Daarmee bedoel ik de vriendin van de vader; Robin.😕
Tenminste dat geloof ik wel, het is al even geleden dat we deze film zagen en zo geweldig was het ook niet, dat er veel ruimte voor gereserveerd is in het lange termijn geheugen.😉

Ik ben doorgaans erg kritisch op biopics, omdat ze het imago van een artiest vaak idealiseren en nooit het volledige beeld schetsen. Er zijn uitzonderingen, zoals recentelijk Better Man (2024) en Rocketman (2019).
Waar past "Michael" in dat rijtje? Ik denk ergens in het midden, ook al om het feit dat ik geen groot fan van hem ben. (Een vroegere vriendin van mij verafgoodde hem dusdanig, dat ik er niet veel lol meer in had om naar hem te kijken en/of te luisteren).

Als ik het zou moeten samenvatten, zou ik zeggen dat het geen sterke biopic is maar wel een geweldig eerbetoon aan de muzikale nalatenschap van Michael Jackson. Dat is precies het punt: Antoine Fuqua schotelt ons 125 minuten aan film voor die Michaels imago zozeer idealiseert, dat hij bijna tot heilige wordt verheven. Hij wordt neergezet als perfect: een familieman die aan anderen denkt, een groot artiest, enzovoort. Volledig eendimensionaal. Zijn ontwikkeling van de 'Jackson 5' naar zijn solocarrière – en hoe de wereld aan zijn voeten lag – wordt getoond zonder enige overgang. Tegelijkertijd schetst de film een ​​gezinssituatie die nauwelijks wordt uitgediept, afgezien van de relatie met zijn vader Joseph, die subtiel wordt vertolkt door Colman Domingo.

Opvallend is dat de broers, hoewel ze als producenten bij de film betrokken zijn, slechts een decoratieve rol spelen. Daar komt nog bij dat Janet opvallend afwezig is; zij heeft een conflict met de rest vanwege de manier waarop Michaels imago na zijn dood is gebruikt.

Even dacht ik dat de film eigenlijk "The Jacksons" had moeten heten in plaats van "Michael", gezien de focus op bepaalde aspecten van de artistieke dynamiek binnen de familie. Het was al bekend dat de film de periode tot 1988 zou beslaan en dat een tweede film de laatste twintig jaar van zijn leven zou behandelen.

Ik had graag gezien dat er oprecht aandacht was besteed aan zowel zijn goede als zijn slechte kanten als mens. Een ander minpunt vind ik dat de kwaliteit na het eerste uur aanzienlijk afneemt en de film nogal vlak wordt: Michael zingt een geweldig nummer, krijgt ruzie met zijn vader (die zijn imago wil exploiteren), wordt aanbeden, en dat patroon herhaalt zich twee of drie keer. Is alles aan de film dan slecht? Integendeel. Laten we het zo zeggen: de vertolking van Jafar Jackson is fenomenaal. De manier waarop hij de essentie van zijn oom weet te vangen, zijn bewegingen en vooral zijn glimlach naar de camera maken dit tot een van de beste acteerprestaties in films van dit genre. Hij weet direct empathie op te wekken, terwijl hij tegelijkertijd die uitstraling van mysterie en ongrijpbaarheid behoudt. Het is overduidelijk dat we hem tijdens het prijzenseizoen zullen terugzien; de kans is groot dat hij zelfs enkele prijzen in de wacht sleept.

De montage, het productieontwerp en het camerawerk zijn van hoog niveau, maar de soundtrack springt er niet echt uit – wellicht doordat deze wordt overschaduwd door de geweldige muzikale momenten. Het zien van de totstandkoming van nummers als "Beat It", "Thriller" en andere hits is een ware traktatie voor fans. De film voelt bij vlagen echter meer aan als een documentaire dan als een speelfilm, waarbij de nadruk ligt op een videoclipachtige stijl in plaats van op het uitdiepen van andere thema's.

Het is zonder twijfel een vermakelijke film; daar ligt het probleem niet. We weten dat de film een ​​rol zal spelen tijdens het prijzenseizoen en dat de bioscoopopbrengsten uitstekend waren. Ik had echter meer verwacht dan slechts kopieën van de originelen, een voortdurend gebrek aan diepgang en herhalend familiedrama; dat is wat de film uiteindelijk parten speelt.

De release van Michael 2 wordt mogelijk eind 2027 of in de eerste helft van 2028 gepland, maar er is nog geen officiële aankondiging zolang de productie nog niet is bevestigd.

Hoppa, een voldoende met onze (vaak gegeven) 7.

Hier heb je enige informatie over de serie:
https://nieuwdezeweek.nl/series/dokter-deen-2/
Dokter Deen (2012–2018) (nieuw seizoen)
https://www.tvgids.nl/serie/dokter-deen

Allereerst is er nog de film waarmee dit verhaal als eerste in voorkomt en er drie andere kijk/luister verhalen volgen : The Wonderful Story of Henry Sugar and Three More (2024)
Dit voor de liefhebber van dit soort films waar ik mij ook onder mag scharen.

Dit is een typische Wes Anderson-film, compleet met een charmante vormgeving, kleurrijke decors, symmetrische en zorgvuldig gecomponeerde beelden, wisselende beeldformaten en split-screen-technieken. Kortom: de film bevat alles waar de gevierde regisseur om bekendstaat. Het verhaal is buitengewoon, met eigenzinnige, excentrieke en opmerkelijke personages. De filmstijl is opvallend informeel; zo zijn er scènes waarin toneelknechten rekwisieten verplaatsen en spullen aan de personages overhandigen. De verteller draagt ​​zijn tekst voor en spreekt de camera toe in een razendsnel tempo dat aansluit bij de vlotte camerabewegingen, waarbij hij tussendoor zelfs buiten adem raakt. In een Wes Anderson-film is alles geoorloofd, en zowel de acteurs als de crew zijn zich daar terdege van bewust. Ook de techniek is kenmerkend, met onder meer complexe camerabewegingen, snelle zwenkbeelden ('whip pans') en stop-motion. De aanpak van de regisseur wordt terecht omschreven als 'formalisme', in tegenstelling tot het conventionele 'realisme'.

"The Wonderful Story of Henry Sugar" kan worden omschreven als een korte film met een speelduur van 37 minuten (volgens de gangbare definitie geldt een film van 40 minuten of korter doorgaans als korte film). Het is een hartverwarmend verhaal over een man die leert 'zien' terwijl hij geblinddoekt is en via casinospelletjes een fortuin vergaart. Hij ontdekt echter dat een overvloed aan geld hem geen gemoedsrust brengt. Getalenteerde acteurs als Ralph Fiennes, Benedict Cumberbatch, Ben Kingsley en Dev Patel bundelen hun krachten om er een boeiende film van te maken.

Er zijn nog drie andere korte films van elk 17 minuten die in deze recensie moeten worden meegenomen. Wat kwaliteit betreft zou ik ze als volgt rangschikken: op de eerste plaats Poison (2023), gevolgd door The Rat Catcher (2023) en ten slotte The Swan (2023). Qua stijl en inhoud vertonen deze korte films grote gelijkenissen: ze hanteren een artistieke, uitbundige stijl die doet denken aan een luisterboek.

Een mooie ruime voldoende voor de allereerste die ik van de korte filmpjes van Anderson gezien heb, een 7.

De film begint met de mededeling dat het verhaal gebaseerd is op ware gebeurtenissen. We starten op een plaats delict, waar rechercheur Jim Craddock (B. D. Boudreaux) rondkijkt. Vervolgens zien we Abby (Valentina Lucido) wegrennen voor een man. Dit blijkt haar vader, William (Bryce Johnson), te zijn; het is een spelletje. Daarna zien we dat ze bezig zijn met de aankoop van een huis. Stacy (Sara Antonio) is de makelaar die de verkoop regelt. Terwijl ze vertrekken, zien we dat er iemand boven in het huis is.

William is hoogleraar. Hij werkt blijkbaar met een nieuw team aan een onderzoeksproject. Een van de teamleden is Emily (Quinnlan Ashe). Ze is gefascineerd door William en onder de indruk van zijn werk; ze heeft zelfs twee keer een boek gelezen dat hij over het onderwerp heeft geschreven. Terwijl ze in gesprek zijn, zet Abby een masker op en dwaalt ze af. Ze komt terecht bij Rachel (Lyndie Greenwood). Rachel is aan het oefenen met een dansroutine wanneer ze merkt dat Abby naar haar kijkt. Ze laat Abby wat pasjes zien, totdat William binnenkomt. Het klikt meteen tussen hem en Rachel.

Vervolgens zien we ze op Abby's verjaardagsfeestje. Ze zijn inmiddels getrouwd (ging snel in het filmverhaal) en wonen in zijn huis. Alles lijkt goed te gaan, maar er is een probleem: Abby heeft een denkbeeldige vriend genaamd Eric. Rachel staat Abby toe een stuk van haar verjaardagstaart naar hem toe te brengen. Dit ergert William; hij maakt zich zorgen dat Abby de taart zal opeten en dat de suiker haar slaap niet ten goede zal komen. Die nacht zien we iets angstaanjagends: Eric is misschien helemaal niet denkbeeldig. Er schuilt ook een duistere aanwezigheid in de schaduwen. Abby wordt aangevallen door deze figuur. De situatie is zo ernstig dat ze weigert in haar eigen bed te slapen. Dit zorgt er op zijn beurt voor dat ook Rachel en William niet aan hun nachtrust toekomen (en de bedpret); ze worden prikkelbaar. Er zijn ook andere zaken die hun leven bemoeilijken. William en Rachel zijn niet meer intiem met elkaar, ze groeien uit elkaar, wat extra problematisch is omdat Emily een oogje heeft op William. Daarnaast is er buurvrouw Wendy Elster (Ashley Crows). Haar man is overleden en ze woont in een camper op het terrein bij haar huis. Voor zover de buren weten, woont er niemand in het huis zelf.

Rachel probeert vriendschap te sluiten met Wendy. William vertrekt voor een conferentie, samen met Emily. Abby is nog steeds doodsbang voor wat er zich in de schaduwen schuilhoudt. Het wordt duidelijk dat haar angst verder gaat dan alleen de duisternis.

Tot zover de samenvatting en de introductie van de personages. Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Hoewel ik het gevoel heb dat we hier naar fictieve gebeurtenissen kijken, geloof ik wel dat er in de werkelijkheid gevallen bestaan ​​zoals in deze film; het idee erachter is ronduit angstaanjagend. Ik twijfelde of ik de specifieke term zou noemen, maar aangezien de waarheid al vrij vroeg aan het licht komt:

Laten we eens kijken hoe de film dit concept toepast. Ik vind het mooi hoe William en Rachel aanvankelijk denken dat Abby's denkbeeldige vriendje een manier is om om te gaan met alle veranderingen: de dood van haar moeder, de verhuizing naar een nieuw huis en de komst van een stiefmoeder. William maakt zich hier zorgen over, Rachel minder. Wat ik goed vind, is dat we eerst over Eric horen en vervolgens de schaduw van een jongen in haar kamer zien. Op dat moment veerde ik op in mijn stoel. Ik waardeer hoe er wordt gespeeld met de verwachting dat het om iets bovennatuurlijks zou kunnen gaan, terwijl de ware toedracht voor het publiek langzaam duidelijk wordt.

Wat het geheel nog angstaanjagender maakt, is de manier waarop de inbreuk op de persoonlijke leefruimte wordt verkend, waardoor het veilige thuisgevoel aan diggelen wordt geslagen. Deze indringing drijft Rachel en Abby tot paranoia; Rachel probeert haar angsten te toetsen door de hoeveelheid gegeten voedsel bij te houden, terwijl slaapgebrek zijn tol begint te eisen. Ook wordt pijnlijk duidelijk hoe weinig geloof er vaak wordt gehecht aan de woorden van een kind: aanvankelijk gelooft geen van beide ouders Abby. Hoewel Rachel uiteindelijk bijdraait, blijft de angst om niet geloofd te worden bestaan, naast thema's als rouw, trauma en de uitdagingen van een samengesteld gezin.

Wat het acteerwerk betreft: Greenwood schittert in de hoofdrol en de band met de overtuigend angstige Abby (gespeeld door Lucido) ontwikkelt zich goed. Johnson zet een sterke William neer, al werkt het personage op de zenuwen door zijn arrogante houding en een verwerpelijke beslissing die elke sympathie voor hem wegneemt.
Dan blijven eigenlijk alleen de filmtechnische aspecten nog over. Ik vond het camerawerk en de kadrering goed; de manier waarop het volledige beeldvlak werd benut, verdient lof. Er zijn elementen op de achtergrond, verscholen in de schaduw, waardoor je gaat twijfelen of wat je zag er daadwerkelijk was of niet. Dat vind ik angstaanjagend. De film beperkt zich qua effecten, maar heeft er ook geen overdaad aan nodig. Daarnaast sluiten de muziek en het geluidsontwerp perfect aan bij de spanningsopbouw; de film speelt duidelijk in op angsten.

Ondanks dat het aantal kijkers wat deze film heeft gezien, gemiddeld een negatieve waardering plaatste,
4,4 op IMDb, krijgt de film van ons toch een mooie voldoende, gelukkig weinig tot geen 'scare-jumbs' maar een onderhuidse spanning. Tenminste, die ervoeren wij tijdens het kijken.
Wat speelt zich hieraf?
Vandaar onze 7.

We hadden verwacht, omdat het een Britse productie is, dat deze film iets anders voort zou brengen dan de meeste films met deze naam als filmtitel en gelukkig wordt er gekozen voor een originele aanpak, al is die niet altijd even geloofwaardig. Maar toch is het niet wat we in zijn geheel dachten voor geschoteld te krijgen.

Dat is eigenlijk het probleem met het basisidee van de film. Het is weliswaar goed en origineel, maar het is lastig voor te stellen dat iemand zich al die moeite zou getroosten om de waarheid van bepaalde mensen te achterhalen. Hierdoor voelt de film op sommige punten wat gebrekkig aan en is de kijkervaring niet optimaal, maar gelukkig is de film over de hele linie goed en origineel genoeg om toch de moeite waard te zijn.

Het concept is voor de gemiddelde horrorliefhebber waarschijnlijk meer dan genoeg reden om de film te gaan zien, en voor hen zal het een vermakelijke film zijn, ook al is het geen bijzonder bloederige of angstaanjagende genrefilm. De film leunt sterk op het uitgangspunt en weet dat grotendeels goed uit te werken, al hadden de uitvoering en de doordachtheid ervan hier en daar zeker beter gekund. Er zat duidelijk meer potentieel in, al hebben budgettaire beperkingen er waarschijnlijk voor gezorgd dat de makers niet volledig konden uitpakken om er een echt geweldige film van te maken.

Op verhalend vlak worden er enkele vreemde keuzes gemaakt. De wendingen en verhaalontwikkelingen zijn niet bepaald van het hoogste niveau. Dit maakt de film soms wat lachwekkend en verre van overtuigend, maar goed: het blijft een horrorfilm. Het publiek heeft bepaalde verwachtingen en gaat er min of meer al vanuit dat het script niet het meest strakke of ingenieuze zal zijn. Het verhaal zorgt er in ieder geval niet voor dat de film slecht wordt; daarvoor verloopt alles simpelweg te vlot. Voorlopig maar geen film meer op de stapel met deze titelnaam, het valt vaak tegen helaas.

Het is voldoende maar wel nipt, een 6.

Het is een goed verhaal: eenvoudig en makkelijk te volgen. Het acteerwerk en de dialogen waren uitstekend, maar vooral het camerawerk wist me te boeien. Dat was van uitzonderlijke kwaliteit. De film is niet in Afghanistan opgenomen, maar ergens in Canada, en de cinematografie was fantastisch. Hoe hebben ze dat gedaan. Complimenten voor het camerateam/Director of Photography en uiteraard de regisseur.

Journalist Luke (Nick Stahl) denkt dat hij heeft gezien hoe een Canadese militair (een sluipschutter die bekendstaat als 'Freddy Krueger') de vingers van een gesneuvelde Taliban-strijder afsneed als trofee; hij beschouwt dit als een misdaad. Eenmaal terug bij de krant in Canada gelooft niemand hem. Hij vindt dat hij moet terugkeren naar Afghanistan om bewijs te verzamelen.

Zijn vriend Tom (Nicholas Wright) gaat met hem mee, maar is meer geïnteresseerd in de hoogwaardige drugs die daar te vinden zijn. Hun lokale gids – een zogenaamde 'fixer' – genaamd Mateen (Stephan Lobo), wisselt voortdurend van kamp en verkondigt zaken als: "Je vijand van vandaag is je bondgenoot van morgen." Daarnaast zien we een krijgsheer die ervan droomt muziekproducent te worden. Deze subplots bevatten de nodige humor. Dit is een ander soort oorlogsverhaal. Luke is op missie om de begraafplaats te vinden waar de Talibanstrijders zijn neergeschoten en uiteraard de vingers van de Talibanstrijder. Hoewel Luke dus al vaker in Afghanistan is geweest, merkt hij dat de situatie is veranderd: het is er gevaarlijker en de spanning is om te snijden, omdat niemand kan voorspellen wat er gaat gebeuren.

De meeste mensen zullen deze film waarschijnlijk niet zien, omdat de acteurs onbekend zijn en het budget laag was – en er dus weinig promotie is geweest. Maar als het camerawerk mij wist te boeien, gebeurt dat misschien ook bij jou; bovendien is het verhaal erg goed.

Laten we regisseur Mike Clattenberg (Trailer Park Boys: The Movie (2006)) verwelkomen voor – naar ik meen – zijn vierde speelfilm, en nog een goede ook. "Afghan Luke" heeft een cast van getalenteerde jonge acteurs – met natuurlijk mijn persoonlijke favoriet Nick Stahl, naast Stephen Lobo en Nicholas Wright. Het is een drama dat Luke Benning (Stahl) volgt en het verhaal dat hij probeert te schrijven en te bewijzen over een Canadese militair die tijdens de oorlog in Afghanistan lichamen verminkt. Nadat zijn verhaal aanvankelijk wordt afgewezen, neemt Luke ontslag bij zijn krant en keert hij met zijn beste vriend Thom (gespeeld door N. Wright) terug naar Afghanistan; samen reizen ze door het land op zoek naar bewijs voor het verhaal.

Met een beperkt budget is een sterk project gerealiseerd dat vragen oproept en antwoorden geeft over de oorlog. Het enige dat ontbrak, was een goede soundtrack die de film had kunnen ondersteunen, en de opbouw verliep wat traag. Een waarschuwing voor mensen die snel aanstoot nemen: er is sprake van enig drugsgebruik en grof taalgebruik, al staat dit grotendeels in dienst van het verhaal. Als je op zoek bent naar een unieke, journalistieke blik op de oorlog, is deze film veel beter dan recente titels als The Bang Bang Club (2010) en 5 Days of War (2011); en als je een fan bent van Nick, is deze film zeker het bekijken waard.

Een aardige voldoende voor het geheel; een 7.
(ik ben een liefhebber van oorlogsfilms, dus die scoren bij mij altijd goed, hoop er zelf nooit in te belanden, niet in de film en niet in de (oorlog)sfilms.

Regelmatig zie je films voorbijkomen op Netflix waarbij het geheel draait om de snelle actie en het verhaal bijzaak is, met "I Came By" hebben ze een film van hoger niveau afgeleverd.
De kracht van de film zit hem in het acteerwerk; Hugh Bonneville is angstaanjagend en gevaarlijk. Hij schakelt moeiteloos over van de keurige, correcte personages die hij zo goed kan neerzetten naar een angstaanjagende figuur. Ook de regie is prima in orde; de ​​spannende muziek tijdens sleutelmomenten, in combinatie met close-ups en diverse camerahoeken, zorgt voor een huiveringwekkende sfeer. Dat gevoel krijg je al direct aan het begin van de film. Ik vond het ook prettig dat de film vrij realistisch bleef. Het zou onrealistisch zijn geweest – en slechts bedoeld om het publiek te plezieren –

Toch had het verhaal naar mijn mening sterker gekund. Misschien had er een dieper liggend motief kunnen zijn voor het gedrag van de gepensioneerde rechter? Waarom werd er niet dieper ingegaan op zijn sociopathische neigingen om mensen in de val te lokken en/of te vermoorden? Het was goed geweest als ze hadden uitgelegd wie de man was die hij gevangenhield en waarom die persoon in leven werd gelaten. Dit zijn punten die verder uitgewerkt hadden kunnen worden om er een nog sterkere thriller van te maken. Al met al een boeiende film; ik kon hem nauwelijks uitzetten en wilde graag weten hoe het zou aflopen. Er was weliswaar sprake van gerechtigheid, maar dan wel op een realistische manier, zoals je die ook in het echte leven zou kunnen verwachten.

Al met al, een mooie voldoende met deze 7 als waardering.

Het appartement stond zo vol spullen.
Wij vroegen ons af: komt dat doordat ze erg oud zijn en veel bezittingen hebben – spullen die ouderen vaak niet graag wegdoen – of komt het doordat de geest van de vrouw zo verward is dat ze niet meer goed kan opruimen? Wij denken eigenlijk dat het een combinatie van beide is.
Hij steekt geen vinger uit in huis, terwijl zij tijdens hun hele huwelijk duidelijk het huishouden en de mentale last op haar schouders heeft gedragen. Het is bijzonder om te zien hoe een door dementie aangetast brein werkt. Ze heeft het gevoel dat ze van alles moet doen: rondlopen, in spullen rommelen, papieren weggooien. Haar hersenen bedenken de meest onlogische oplossingen, zoals papier door het toilet spoelen. Het lijkt bijna alsof ze hem probeert te dwarsbomen – al weten wij dat ze dat onmogelijk opzettelijk kan doen. Hij is echter radeloos, kan er niet goed mee omgaan en schreeuwt tegen haar, terwijl zij niet eens begrijpt waarom. Hij is eigenlijk niet zo’n geweldige echtgenoot, en nu al helemaal niet meer. Hij is oud, knorrig en eigenzinnig; hij wil nog steeds schrijven, actief zijn en deelnemen aan debatten en discussies, maar de situatie, zijn ouderdom en zijn gezondheid beginnen dat tegen te werken.

Wij moesten even wennen aan het gesplitste scherm, maar op een bepaalde manier – vooral gezien het begin en het einde – is de film opgezet als een biografie van deze mensen.

Het besef waarom ze de eerste keer het gas had laten aanstaan, was hartverscheurend. Ook het zien van het privéleven van de zoon maakte indruk: hoe hij er totaal niet mee om kon gaan, hoe wankel zijn mentale evenwicht was en hoe hij op een hellend vlak terechtkwam, terwijl zijn eigen zoon in de kamer ernaast lag te slapen.

Het voelde bijna als een documentaire over het dagelijks leven van dit oudere echtpaar; het begint wat traag, maar gaandeweg wordt het steeds dramatischer. De film duurt ruim 2 uur en sommigen vinden dit te lang is ons opgevallen, al is het ook omdat het geen simpel 'hapsnap' verhaal is, maar als je er eenmaal in zit, haal je er veel uit.

Ook wij, en we waardeerden dat met een ruime 8+ op de schaal van 10!

Voor het geval je jezelf afvraagt wie die Franse schoonheid is die het lied "Mon amie la rose" in het begin van de film zingt, dit is Francoise Hardy.
https://music.youtube.com/watch?v=jA0KjTtsVCc

We hebben deze film vanavond voor de 2e maal bekeken en alles blijft bij het oude, nog steeds een prima 👻griezelfilm met een hitsige Sutherland.

"Ride or Die" werd na één seizoen officieel geschrapt door Prime Video, maar volgens Deadline is er nog hoop dat de serie elders een vervolg krijgt. De verantwoordelijke studio, Paramount Television Studio's, probeert de serie momenteel bij andere partijen onder te brengen. Of de serie nu op Paramount+ of bij een andere streamingdienst zal verschijnen, valt nog te bezien; gezien de onverwachte annulering door Prime Video hopen we echter dat er een nieuwe plek voor de titel wordt gevonden.

Het hele verhaal vind je hier. (19/09/'26)
https://www.tvinsider.com/1275377/ride-or-die-season-2-premiere-date-trailer-cast-details/