Reacties

Klein foutje in de naam: The Descent (2005)
😉

Gisteravond hebben mijn vriendin en ik deze film voor het eerst gezien en tijdens het kijken voelde ik me meer dan eens ijskoud worden. Dit was absoluut dé film van die tijd. Gepresenteerd in een zakelijke documentaire stijl, laat het mensen zien die zich volkomen onbewust zijn van wat er zou kunnen gebeuren in geval van een nucleaire aanval. En inderdaad, sneller dan je 'On The Beach' kunt zeggen, komt er een aanval en verandert het leven van de mensen die zich een moment daarvoor nog niets aantrokken voorgoed.

Sommige scènes zijn nog steeds ronduit schokkend. Plunderaars die proberen te vluchten met het enige waardevolle dat er nog over is in de wereld, ingeblikt voedsel, worden neergeschoten door uitdrukkingsloze Britse politieagenten. Een man toont een jachtgeweer en verklaart dat er in zijn schuilkelder alleen plaats is voor zijn gezin en dat hij niet zal aarzelen om zijn buren neer te schieten als ze proberen binnen te komen. Een arts klaagt dat zwaargewonde mensen naar een 'sterfkamer' worden gebracht en daar zonder zorg of pijnstillers worden achtergelaten om te sterven. Lichamen worden opgestapeld als boomstammen voor massale crematie. Getraumatiseerde overlevenden zitten er alleen maar bij en staren voor zich uit. Deze film duurt slechts 48 minuten maar je zult elke seconde ervan, bewust ervaren!

Deze film is gemaakt in 1965, iets later dan het jaar waarin ik geboren ben, dus ik kan niet zeggen dat ik begrijp wat de mensen van toen moeten hebben gevoeld, maar na het zien ervan heb ik wel een globaal idee van de mentaliteit van het publiek in die Koude Oorlog-dagen.

Na het zien van die door de Amerikaanse overheid geproduceerde films die mensen vertelden zich twee weken lang in hun kelder te verschuilen, waarna de VS niet alleen een nucleaire oorlog zouden hebben gewonnen, maar de wereld ook weer op orde zouden hebben gebracht, is "The war Game" het filmische equivalent van een mokerslag.

Met nazinderende gevoelens waarderen wij deze productie met een 8!

"The cake will be burned". Dat is de reactie van Hilda nadat ze de schuilplek in zijn gekropen en de bom komt tot ontploffing.
Was het maar zo simpel in het leven.🤷‍♀️
De aquarel-esthetiek van Raymond Briggs is getrouw vertaald naar het scherm, met zachte, melancholische beelden die wreed contrasteren met het onderwerp. Een bejaard echtpaar stuntelt zich door de aanloop naar en de nasleep van een nucleaire aanval, zich vastklampend aan overheidsbrochures en een stijfkoppig optimisme terwijl de wereld om hen heen instort. De animatie is inderdaad prachtig; de intentie (het bekritiseren van de zelfgenoegzaamheid van de Koude Oorlog door middel van tragische naïviteit) is duidelijk.

Maar goede bedoelingen leiden niet altijd tot een prettige kijkervaring. De aanhoudende, bijna opzettelijke onwetendheid van Jim en Hilda wordt naarmate de film 80 minuten duurt steeds irritanter. Hun weigering om de ernst van hun situatie te beseffen (het bouwen van een gammele schuilplaats, zich zorgen maken over thee terwijl de stralingsziekte toeslaat) voelt minder aangrijpend en meer frustrerend naarmate de minuten verstrijken. Waar The War Game (1966) zijn nucleaire horror met brute, efficiënte precisie presenteert, blijft deze film hangen in de hulpeloosheid totdat empathie omslaat in ongeduld. Het had (en misschien wel gemoeten) half zo lang kunnen zijn.

Een goedbedoelde, visueel opvallende film waarvan de emotionele impact wordt ondermijnd door het trage tempo en personages wier onschuld omslaat in irritatie.
Ondanks enige irritatie over onnozelheid van de hoofdrolspelers en de lengte van de film, kwam ik met mijn beoordeling toch uiteindelijk op een ruime voldoende, een ruime 7.

Wij hebben hier echt van genoten en dat vandaag voor een tweede keer.
Het is een ontroerend, soms moeilijk te bekijken verhaal over het leven als jongste broertje van een non-verbale autistische broer tijdens de moeilijkste periode van de puberteit: daten! Voeg daar een verhuizing naar een nieuwe stad en school aan toe, een vader die in het leger zit en de komst van een babybroertje, en je krijgt een zeer emotionele klap in je gezicht. Een blik achter de gesloten deuren van een gezin dat de vreugde en valkuilen ervaart van het opvoeden van een opgroeiende jongen die op een unieke, non-verbale manier communiceert, een manier die alleen begrepen kan worden door geduld en begrip: twee dingen waar een tiener die probeert erbij te horen, te daten en zijn autistische broertje te verbergen, niet veel van heeft!

Het verhaal wordt op een vrolijke, soms hilarische manier weergegeven, waardoor het er leuk en makkelijk uitziet. Als voormalig begeleider van mensen met een beperking weet ik dat het veel moeilijker is dan het lijkt, en zeker net zo lonend, zo niet meer, dan in deze film wordt voorgesteld. Maar voor de duidelijkheid: de film gaat over een tiener die naar verschillende scholen verhuist, acceptatie vindt en samenleeft met een broer met speciale behoeften. En de film gaat over liefde. Heel veel liefde in allerlei vormen!

Een ruime voldoende van ons, .... een 7+.

Door de geschiedenis heen zijn er vele "Bloody Sundays" geweest, zowel qua naam als qua onderdrukking van marsen of protesten. Hoewel dit misschien niet de bloedigste zondag van de eeuw is, verre van dat, is het de onrechtvaardigheid en bitterheid die het zo belangrijk maken.
Greengrass heeft zijn reputatie gevestigd met het maken van authentieke en ongeremde drama's over waargebeurde tragedies en Bourne-sequels (2007/2016). "Bloody Sunday" is een voorbeeld van het eerste. De film laat de vonken zien die de meest turbulente periodes van 'the Troubles' aanwakkerden.
(The Troubles is het etnisch-nationalistische conflict in Noord-Ierland van de jaren '60 tot de ondertekening van het Goede Vrijdagakkoord op 10 april 1998).

Op een zeer zakelijke manier introduceert de film eerst alle belangrijke personages. Dit zijn de organisatoren van de mars, met name Ivan Cooper (die, als je er een zou moeten aanwijzen, misschien wel de hoofdpersoon is) en zijn ondergeschikten, evenals de deelnemers die vanaf de eerste minuten van de film duidelijk als slachtoffers worden neergezet. Voor het Engelse militaire commando worden de troepen niet gepresenteerd als een kwaadaardige macht, maar eerder als een eenheid die probeert te profiteren van een mars waarvan ze weten dat die verboden maar onvermijdelijk is. Het lijkt erop dat veel van de mensen die op 30 januari 1972 aanwezig waren, figuranten waren, en dat is te zien. De reacties van de menigte in deze scènes zijn uitzonderlijk goed weergegeven, van geschreeuw tot simpelweg ineengedoken zitten en rennen. Ze brengen de paniek en de escalatie ervan effectief over. Zelfs als de film enigszins tekortschiet in de intentie om duizenden aanwezigen in beeld te brengen.

Wanneer de schietpartij eindelijk begint en de handheld camera hevig begint te schudden, de panische bewegingen van mensen vastleggend terwijl de echo van geweervuur ​​in de verte klinkt, verandert de film in een soort documentaire. Zo overtuigend is het. Wat daarbij helpt, is de natuurlijke, sombere belichting, waardoor het lijkt alsof het weer zelf ziek is. Wat naar mijn mening niet goed is, is de keuze voor die overgangen met een zwart scherm. Het is onnodig en ondermijnt eerlijk gezegd de chaotische sfeer die de film duidelijk probeert te creëren. Het hoort een chaotische scène te zijn, zowel op straat, aan de kant van de parachutisten, als in de 'oorlogskamer'. Iedereen schreeuwt, dus waarom die pauzes tussendoor? Om de kijker niet te overweldigen? In een film die draait om een ​​chaotisch en onrechtvaardig bloedbad?

Op dit punt gaf zelfs de Britse regering toe dat wat er gebeurd was 'onrechtvaardig' en 'niet gerechtvaardigd' was. Dus als je serieus beweert dat de film een ​​beetje partijdig is tegen de Britse strijdkrachten, dan weet ik het niet; ik denk dat je meer bezwaren hebt dan deze film ooit kan behandelen. Niettemin laat de film ondubbelzinnig zien dat niemand in de bevelvoerende staf de intentie had om iemand te doden. Het was oorlogspropaganda die uit de hand liep, en het meest verontrustende aspect is de reactie en de rechtvaardiging die daarop volgde. De film laat oprecht zien dat een van de parachutisten zich er terdege van bewust is dat hij zojuist heeft deelgenomen aan een bloedbad zonder een wapen te hebben gezien en dat de mensen om hem heen gewoon schietgrage idioten zijn die wraak nemen voor een andere schietpartij. Toch, hoe pijnlijk het ook voor hem is, schaart hij zich uiteindelijk achter zijn eenheid en houdt hij vast aan het overeengekomen sprookje over gewapende demonstranten.
De film eindigt nogal abrupt maar wat moest deze na de negatieve samenvatting van de gebeurtenissen nog brengen?

De soundtrack, inclusief U2's "Sunday Bloody Sunday", is prachtig gecomponeerd en op de juiste momenten ingevoegd. Kortom, de beelden hielpen het publiek echt om de verschillende factoren te proberen begrijpen, die leiden tot de gebeurtenissen in deze film.
Een film over groepen die er nog steeds bestaan als je de berichtgeving van de laatste maanden mag geloven.

Een ruime voldoende voor deze film, een 8.***

Het is absoluut mijn smaak niet, zelf houd ik meer van echte creativiteit.
Groepen als The Golden Earring, Earth & Fire, Brainbox, Solution, Focus en Supersister zijn er helaas niet meer, te moeilijke muziek?
Toch respect als ik zie waarmee men tegenwoordig 3 maal het Ziggo Dome mee kan vullen. Wat dat betreft zijn ze wel commercieel denkend en creatief.
Maar gelukkig dat ze in mijn smaakontwikkeling geen storende factor waren, het lijkt mij verschrikkelijk als je dit de hele dag aan zou moeten horen!

Gelukkig voor hen en hun fans, smaken verschillen .

"Beirut", geregisseerd door Brad Anderson en geschreven door Tony Gilroy, is een ouderwetse, spannende thriller met hoge inzet, die helaas tegenwoordig niet veel meer gemaakt wordt.

De openingsscène speelt zich af op een feest dat de Skiles organiseren voor andere hoogwaardigheidsbekleders.
Het is 1972. Mason Skiles (Jon Hamm) leidt een goed leven als diplomaat in Beiroet. Hij en zijn vrouw, Nadia (Leila Bekhti), wonen in een prachtig huis en begeleiden een dertienjarige Palestijnse jongen genaamd Karim (Yoav Sadian).

We springen naar 1982, waar vanwege een dreigende burgeroorlog de CIA-agenten de voormalige Amerikaanse diplomaat Mason Skiles moeten sturen om te onderhandelen over het leven van zijn vriend Cal, die hij achterliet.

De gebeurtenissen in deze film waren in de tijd van wat in Libanon bekend staat als "de invasie".
Deze begon op 6 juni 1982, toen de Israëlische strijdkrachten (IDF) Zuid-Libanon binnenvielen, na herhaalde aanvallen en tegenaanvallen tussen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), die actief was in Zuid-Libanon, en de IDF, waarbij burgerslachtoffers vielen aan beide zijden van de grens.

[De militaire operatie werd ingezet nadat gewapende mannen van Abu Nidal's* organisatie 'Fatah-Revolutionaire Raad', een poging hadden gedaan om Shlomo Argov, de Israëlische ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk, te vermoorden. De Israëlische premier Menachem Begin gaf Abu Nidal's vijand, de PLO, de schuld van het incident en gebruikte het als aanleiding voor de invasie. Vervolgens vonden de bloedbaden in Sabra en Shatila plaats, waarbij Palestijnen en Libanezen werden vermoord. "Het Parijs van het Midden-Oosten stond in brand. De Amerikanen wilden hun geheimen bewaren en de Israëliërs wilden toentertijd de spanning opvoeren.
Zoals je ook hier ziet, het Midden-Oosten is een brandhaard van (wraak) gevoelens t.o.v. elkaar.]

De uitstekende cast wordt aangevuld door Rosamund Pike, Dean Norris, Colin Stinton, Shea Whigham en vele anderen. Deze rauwe, soms wat lastig te volgen film laat niet alleen de gevolgen van oorlog zien voor de slachtoffers in de landen waar de gevechten plaatsvinden, maar ook voor de soldaten en diplomaten die worden gestuurd om de situatie te 'helpen'. We moeten films zoals deze zien om ons bewust te blijven van de verschrikkingen van de oorlog en dan vooral die oorlogen die maar nooit schijnen te eindigen omdat iedere groepering 'het gelijk aan zijn zijde heeft'. Denken ze.

Een ruime voldoende, iets meer zelfs, vandaar onze 8-.

• Abu Nidal was nogal omstreden in Arabische kringen. Zo werd hij bij verstek ter dood veroordeeld door Palestijnse, Libanese en Jordaanse rechtbanken.

https://www.absolutefacts.nl/politiek/data/nidalabu1937.htm
https://nl.wikipedia.org/wiki/Aboe_Nidal

BEDANKT SjoKoReeP voor de correctie, er lag eentje te slapen😄
Ook zaten er foutjes in en natuurlijk, Michael Peña speelt niet in deze film.
Wel heb ik beide gezien maar door elkaar gehutseld. Dom, dom, dom....

Ken je dat gevoel wanneer je aan een film begint en een doorsnee alieninvasie verwacht, en dan – boem – de film je compleet verrast? Dat is "Extinction" in een notendop.

Deze sciencefictionthriller begint met Peter (Michael Peña), een doodgewone man die geplaagd wordt door intense nachtmerries over een naderende Apocalypse. Hij begint te vermoeden dat het meer zijn dan alleen dromen en, voordat hij het goed en wel beseft, breekt de chaos los. De film verspilt geen tijd en stort je direct in de actie, waarbij de spanning van overleven wordt afgewisseld met een groeiend gevoel dat er iets niet klopt.

Wat "Extinction" echt onderscheidt, is dat je als kijker al snel het gevoel krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is voor een sciencefictionfilm, en later onthult de film een ​​onverwachte wending. Zonder iets te verklappen, verandert dit je kijk op alles wat eraan voorafging volledig. Het verhaal leunt sterk op mysterie, en hoewel sommige sciencefictionfans het misschien zien aankomen, is het toch een frisse kijk op het genre. De acteerprestaties zijn solide: Peña doet het met name erg goed als een gewone man die verzeild raakt in iets dat veel groter is dan hijzelf.

Er is een boeiend mysterie en de eerdergenoemde twist, en over het algemeen is de film snel en vermakelijk.

Dat gezegd hebbende, de film is niet perfect; hij benut zijn sterke punten niet volledig. Het tempo voelt soms gehaast aan, waardoor er een gebrek aan emotionele diepgang is (en ik heb het niet over de schreeuwende kinderen waar sommige recensenten hier zo bitter en overdreven over klagen), de karakterontwikkeling is oppervlakkig en de opzet voelt gehaast. Er is ook een gebrek aan verfijning in de uitvoering: de dialogen voelen soms stijfjes aan, de CGI en visuele effecten zijn wisselvallig qua kwaliteit en de derde akte voelt wat gehaast aan, waardoor de film naar het einde toe racet.

Maar als je van sciencefiction houdt met een twist die je aan het denken zet, is "Extinction" een leuke, prikkelende film die de 90 minuten van je tijd zeker waard is.
Een waardering van een 7+.

Zoals ik al zo vaak heb gezegd (en ongetwijfeld klink ik als een kapotte grammofoonplaat), zit effectieve horror hem in de sfeer en de opbouw van spanning, waardoor we de rillingen over onze rug voelen in plaats van overspoeld te worden met smakeloze verminkingen. Ik ben dol op een goed ouderwets spookhuisverhaal, en "The Changeling" is eentje van diezelfde richting en meest onderschatte, griezelverhalen die er zijn.

"The Changeling" neemt de tijd om een ​​knusse sfeer te creëren en dompelt ons onder in een gigantisch landhuis in New England (eigenlijk Shaughnessy, voor wie het kan raden), bewoond door de eenzame, wanhopige geest van een jonge jongen die daar tientallen jaren eerder een tragisch lot vond. George C. Scott speelt de componist die er in zijn eentje intrekt, op zoek naar eenzaamheid terwijl hij het verdriet verwerkt van het verlies van zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk. Hij is er nog maar net op een avond wanneer er vreemde dingen beginnen te gebeuren: ritmisch gebonk uit een verre kamer, griezelige huilgeluiden, deuren die vanzelf open- en dichtgaan en een mysterieuze stuiterbal die hem onheilspellend volgt. Geplaagd door een toch al onrustige geest, gaat hij op zoek naar de oorsprong van de geest en probeert hij de situatie op te lossen en er een einde aan te maken.

Het verhaal is slim en bondig, met voorouderlijk bedrog en een bejaarde Amerikaanse Congreslid (Melvyn Douglas, die elke scène steelt) met banden met het verleden. Het is nooit te ingewikkeld of te druk, blijft altijd kalm en houdt de angstaanjagende momenten op een minimalistische manier in toom, wat een groot effect heeft. De weelderige, overwoekerde omgeving van Vancouver vormt een prachtig decor, bijna Stephen King-achtig, en het huis zelf is een torenhoge verzameling stoffige gangen en wijd open plafonds die eeuwenoude geheimen verbergen en met een onzichtbaar oog waken over iedereen die er een voet binnen zet.

Ik had nooit gedacht dat een stuiterbal en een kinderrolstoeltje zoveel kippenvel konden veroorzaken, maar wanneer ze zo goed worden gebruikt als hier, in scènes die de griezelfactor prachtig opbouwen, zullen ze je zeker raken.
Scott is vermoeid en wantrouwend, maar heeft een sterk gevoel van mededogen voor de rusteloze geest, wat blijkt uit zijn onheilspellende, ijsblauwe ogen en hem het charisma geeft dat een horrorprotagonist nodig heeft.
Deze film werd indertijd door HBO uitgezonden en is een voorbeeld van een prima pareltje van bescheiden vakmanschap en een luchtige, moeiteloze vaardigheid.

Een prima voldoende, 7+.

Het is moeilijk om een ​​goed rechtbankdrama op het scherm te overtreffen als het gaat om spanning en conflict. Hoewel het draait om een ​​rechter die al lang in functie is en beschuldigd wordt van doodslag, en verdedigd wordt door zijn vervreemde zoon, een succesvolle advocaat, vermijdt deze film de actie in de rechtszaal en kiest in plaats daarvan voor ongemakkelijke en explosieve familiedynamiek. En dankzij de acteerkunsten van Robert Duvall en Robert Downey Jr. is dat een goede zaak.

Downey's Iron Man/Tony Stark-achtige personage heeft bij het filmpubliek zijn spraakzame, bijdehand persoonlijkheid in zijn geheugen gegrift, die perfect past bij de gewetenloze advocaat die alleen witteboordencriminelen verdedigt die zich zijn ongeëvenaarde juridische expertise kunnen veroorloven. Wanneer Hank (Downey) thuiskomt voor de begrafenis van zijn moeder, zien we al snel de slechte relatie met zijn veeleisende, perfectionistische vader (Duvall), en de historische details druppelen de volgende paar uur langzaam binnen.

Hanks oudere broer (Vincent D'Onofrio) was ooit een veelbelovende honkbalspeler wiens carrière abrupt eindigde na een auto-ongeluk. Hanks jongere broer (Jeremy Strong, die Lee Harvey Oswald speelde in Parkland) is een verstandelijk gehandicapte jongeman die aan zijn videocamera gekluisterd is. Hank komt natuurlijk ook zijn jeugdliefde (Vera Farmiga) en haar dochter (Leighton Meester) tegen, als een herinnering aan wat hij achterliet in zijn pittoreske geboortestad toen hij koos voor fortuin en het leven in de grote stad.

John Grisham heeft een carrière, eigenlijk twee (boeken en films), opgebouwd rond advocaten en rechtszalen. Zoals je je kunt voorstellen, heeft regisseur David Dobkin (Wedding Crashers, Fred Claus) niet Grishams oog en oor voor de rechtszaal, waardoor het script tijdens het proces afglijdt naar manipulatief melodrama (denk aan een afgezwakte versie van Grisham). Maar de scènes tussen Duvall en Downey maken de oppervlakkige momenten ruimschoots goed. De confrontatie in de keuken en de scène in de badkamer hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, en even krachtig kunnen zijn. De ene is de bevrijding van een ontspoorde ouder-kindrelatie, de andere is een levendige weergave van ouderdom en ziekte.

Dit is ouderwetse, mainstream filmkunst. Het gaat over relaties, familie, persoonlijkheid en levenskeuzes. Er zijn geen explosies, CGI of autoachtervolgingen. Zelfs de belangrijkste misdaad wordt niet getoond. De film is ook niet vernieuwend en zou, ware het niet voor het acteerwerk, zomaar een doorsnee tv-film kunnen zijn. Een perfect voorbeeld is Vera Farmiga, die een rol die anders overbodig zou zijn, een extra dimensie geeft. Hetzelfde geldt voor Hanks broers. Beide rollen zijn zwaar onderontwikkeld, maar D'Onofrio en Strong weten er op de een of andere manier toch iets van te maken. Billy Bob Thornton voegt een element toe aan een verder ongeloofwaardige rol als gladde speciale aanklager in dure pakken. Zelfs Dax Sheperd speelt zijn komische plattelandsadvocaat op een ingetogen (voor zijn doen) manier.

Andere bijrollen worden vertolkt door Ken Howard als rechter, Emma Trembley (Hanks dochter), Balthazar Getty als de wraakzuchtige hulpsheriff, Grace Zabriske als de wraakzuchtige moeder van het slachtoffer, David Krumholtz als officier van justitie en Denis O'Hare als Duvalls dokter.

In betere handen had het script mogelijk scherper en de film vlotter kunnen zijn. Bereid je voor op kitsch en sentimentaliteit, maar het is moeilijk voor te stellen dat je meer plezier beleeft dan Duvall en Downey tegenover elkaar te zien staan.

Een ruime plus, mooie 8!

Als je een emotionele verhaallijn in de stijl van Saving Private Ryan (1998) of een gelikt spionageverhaal verwacht, dan is dit niet wat je zoekt. Het ligt qua sfeer dichter bij Black Hawk Down (2001), hoewel de operatie in de laatstgenoemde aanzienlijk succesvoller was.

Het is overduidelijk een film die bedoeld is om de Oekraïense nationale trots te versterken en zowel Oekraïners als de rest van de wereld te laten zien hoe het Oekraïense leger dapper en met overtuiging voor zijn vrijheid heeft gevochten. In die zin kan het zeker als een propagandafilm worden beschouwd. Niettemin is de cinematografische kwaliteit niet minder dan die van vele andere films in hetzelfde genre. Als oorlogsfilm is hij visueel indrukwekkend en technisch zeer goed gemaakt.

We zijn allemaal bedroefd door de bezetting van Oekraïne en door de talloze levens die in de oorlog verloren zijn gegaan – zowel Oekraïense als Russische. Vaders, moeders, kinderen en heel veel dieren hebben hun leven verloren en de prachtige natuur van Oekraïne heeft verwoestende schade geleden. Het is werkelijk hartverscheurend.

Tegelijkertijd vind ik dat ook erkend moet worden dat Oekraïne vóór de invasie een aantal politieke fouten heeft gemaakt die hebben bijgedragen aan de oplopende spanningen met Rusland. Zo waren de beperkingen op het gebruik van de Russische taal in het onderwijs ongetwijfeld moeilijk voor veel leden van de Russischsprekende minderheid in Oekraïne. Niets van dit alles kan de invasie rechtvaardigen, maar dergelijke kwesties, samen met Oekraïens streven naar toetreding tot de NAVO, hebben ongetwijfeld de spanningen doen oplopen en behoorden tot de factoren die Rusland gebruikte om zijn agressie te rechtvaardigen.

Ik bezocht Oekraïne jaren geleden en was diep onder de indruk van de mensen. Ik heb bij families gelogeerd die weer familie waren van mijn Poolse schoonouders en vond de Oekraïners vriendelijk, intelligent, warm en ongelooflijk behulpzaam. Nu weet ik ook dat ze erg aanhoudend kunnen zijn in hun mening en uitingen en dat is nu te zien aan de oorlogsvoering tegen de vijand; Rusland.

Wat de film zelf betreft, deze is duidelijk bedoeld om de Russische kant in een zo negatief mogelijk licht te plaatsen en de Oekraïense kant te verheerlijken. Dat is begrijpelijk in de context van een land dat vecht voor zijn voortbestaan. Toch brengt oorlog uiteindelijk dezelfde duisternis, hetzelfde lijden en dezelfde tragedie met zich mee voor gewone mensen en soldaten aan beide zijden. Bijna alle rollen worden gespeeld door Oekraïense acteurs, inclusief degenen die de president van de Verenigde Staten en leden van zijn kabinet vertolken. Hoewel de film af en toe kleine inconsistenties in het verhaal vertoont, blijft het verhaal de hele tijd boeiend.

Helaas is het geluidsontwerp en de nasynchronisatie soms problematisch.
Ik heb de film in de originele Oekraïense taal bekeken, en de geluidskwaliteit deed af en toe afbreuk aan de kijkervaring. Maar toch bleef het geheel boeiend en interessant.

Een mooie voldoende voor deze film: 7+.

"The Big Noise" wordt door veel fans van Laurel en Hardy beschouwd als de slechtste film die het komische duo ooit heeft gemaakt. Zelfs Laurel en Hardy zelf waren niet erg te spreken over deze film. Ik heb niet alle Laurel en Hardy-films gezien, maar van wat ik wel heb gezien, durf ik gerust te stellen dat deze film absoluut onder het gemiddelde ligt voor dit komische duo.

Eerlijk is eerlijk, de film is niet helemaal humoristisch; er zitten een paar grappige momenten in die echt amusant zijn. En Laurel en Hardy brengen wel wat energie in de film met hun acteerwerk. Maar de lachmomenten zijn schaars. Er zijn veel pogingen tot humor waarbij je je afvraagt: "Dacht iemand dat dit grappig was?" En de scène in het bed in de treinwagon duurt tergend lang. De film is nooit echt slecht, maar je bent hem meteen vergeten zodra hij is afgelopen.
Een waarheid als een koe, want voor dit verhaal moest ik een dag later de synopsis van de film wederom bekijken.

Maar toch, het zijn 'mijn lievelingen' uit het verleden en blijf ik hangen op een 7-.

Een naadloze mix van drama en diepe bovennatuurlijke horror. De absolute grootste troef van de film is het tempo van het verhaal. Het verhaal loopt opmerkelijk soepel en creëert een vloeiend, emotioneel aangrijpend drama zonder ooit de beklemmende horroratmosfeer te verliezen.
Het uitgangspunt van "Lockbox" is een claustrofobisch verhaal met hoge inzet over familieloyaliteit onder bovennatuurlijke dreiging: een vastberaden vrouw zet haar veiligheid, geestelijke gezondheid en hele leven op het spel om haar mysterieuze neef te beschermen tegen een meedogenloze, buitenaardse entiteit die op hem jaagt. In plaats van puur te vertrouwen op luide, goedkope schrikeffecten, kiest de film voor een meer ingetogen aanpak – een mix van een diep emotioneel familiedrama en een beklemmende, duistere bovennatuurlijke angst.

De centrale dynamiek – een vrouw die haar familie fel beschermt tegen een onzichtbare, angstaanjagende dreiging – geeft het verhaal een sterke, gegronde emotionele ruggengraat. De spanning die steeds verder oploopt, terwijl de sfeervolle horror zich steeds nauwer om de personages heen sluit, houdt je van scène tot scène geboeid.
De valkuil van het mysterie: Korte achtergrondverhalen van personages en vage informatie over de entiteit. Waar de film de plank misslaat, is de wereldopbouw en de diepgang van de personages. Het script houdt de achtergronden van zowel de protagonist als haar raadselachtige nicht frustrerend kort. Hoewel een beetje mysterie de spanning kan verhogen, zorgt het afraffelen van hun geschiedenis ervoor dat we de kern van hun complexe band niet volledig begrijpen.

Nog opvallender is de oorsprong van de angstaanjagende entiteit zelf. De film behandelt de geschiedenis van de demon met iets te veel vaagheid. We zijn getuige van zijn gevaarlijke, angstaanjagende kracht, maar het script weigert ons een bevredigende diepgaande blik te geven op de oorsprong van deze entiteit, waarom hij op de neef jaagt, of de eeuwenoude regels die zijn bestaan ​​beheersen.
"Lockbox" is een aardig uitgevoerde horrorthriller met een sterke sfeer die slaagt in het opbouwen van emotionele spanning en oprechte angst. Als je de oppervlakkige achtergrondverhalen van de personages en de duistere demonische mythologie kunt negeren, levert het een bevredigende, spannende filmervaring op.

Doordat de achtergronden van het geheel niet duidelijk waren en de diepgang bij de personages soms ontbrak, kost dit punten, we blijven op de 6 hangen.

Ik denk dat deze film de tand des tijds heeft doorstaan ​​als een van de beste Laurel & Hardy-films, omdat het een van de meest professionele films is die ze hebben gemaakt. Laurel was niet helemaal tevreden met een paar eerdere films die ze hadden gemaakt; hij vond dat het slapstick omwille van de slapstick werd. Daarom werd er een nieuw schrijversteam ingeschakeld om samen met hem een ​​strakker, op personages gebaseerd lachfestijn te creëren.

Als leden van de vrijmetselaarsclub "The Sons of the Desert" willen Stan en Ollie dolgraag naar een van de bijeenkomsten van de club in Chicago. Hun vrouwen (Mae Busch en Dorothy Christy) keuren dit echter af, dus veinst Ollie ziekte en regelen de jongens via een dierenarts een zogenaamde zeereis om hem te helpen herstellen. Natuurlijk gaan ze naar Chicago voor hun eigen plezier, zonder te weten dat het schip waarop ze hun vrouwen hadden verteld te reizen, op zee is gezonken!

De grootste troef van de film is de integratie en de impact van de vrouwen; zij dragen enorm bij aan de komedie met hun sprankelende dialogen en visuele gekte. Er zitten zoveel geweldige momenten in dat ik er niet één specifiek wil noemen; je moet het gewoon zelf zien en ervan genieten. De liedjes zijn leuk, het verhaal is zo netjes als je van een film uit die tijd mag verwachten en de onderliggende boodschap dat eerlijkheid de beste politiek is, is er een waar we allemaal rekening mee zouden moeten houden.

Ruime voldoende dus, 8!

En onze niet, ik beoordeel de film dan ook niet want na 10 minuten hadden wij geen trek meer.

Je moet van "slasherfilms" houden, dan zit je hier wel goed.

Ik zat al een paar weken er tegen aan te hikken, deze film lag op het stapeltje maar kreeg toch niet de volledige aandacht die het behoorde te krijgen. Vandaag was het dan eindelijk zo ver en heb ik ook nog de tijd gehad om een stukje er over te schrijven, dat ontbrak nog op de site.
Wat deze film onderscheidt van veel recente oorlogsfilms over de marine of kustverdediging in de Tweede Wereldoorlog, is de weigering om militaire bekwaamheid te romantiseren. De sfeer wordt gedomineerd door onzekerheid, onvolledige inlichtingen, uitgeput personeel en verouderde infrastructuur. Technisch gezien begrijpt de production design precies hoe een militaire instelling in een schemergebied tussen ceremoniële prestige en praktische veroudering moet worden weergegeven. Het fort voelt niet aan als een actievolle omgeving die is ontworpen voor filmische gevechtschoreografie; het voelt administratief, koud, ondergewaardeerd en deels verouderd. Dat detail is belangrijk, omdat de historische gebeurtenis zelf volledig afhangt van de spanning tussen verouderde wapens en beslissend menselijk oordeel. De film visualiseert zware artillerie herhaaldelijk niet als triomfantelijke machines, maar als logge industriële overblijfselen die menselijke improvisatie vereisen.

Ook het geluidsontwerp is ongebruikelijk gedisciplineerd voor een moderne oorlogsfilm. In plaats van elke scène te overspoelen met overweldigende bombardementen, laat de film vaak stilte, echo, verre motoren, metaalachtige resonantie en omgevingsgeluiden van de fjord de soundtrack domineren. Wanneer de artillerie eindelijk losbarst, voelt de impact echt fysiek aan, juist omdat de film het publiek niet heeft afgestompt met constant lawaai. Er is een duidelijke poging gedaan om het angstaanjagende schaalverschil tussen stationaire kustbatterijen en oprukkende marineschepen te recreëren. Het lage frequentiegeluid tijdens de vuurscènes behoort tot de sterkste technische prestaties van de productie. Je voelt de massa van de artillerie in plaats van alleen maar explosies te horen die in de nabewerking zijn toegevoegd.

De acteerprestaties spelen zich af binnen een zeer specifiek Scandinavisch register van emotionele beheersing. De hoofdrolspeler vermijdt het theatrale patriottisme dat Hollywoodproducties vaak opleggen aan bevelhebbers in oorlogsverhalen. In plaats daarvan leunt de karakterisering sterk op vermoeidheid, aarzeling, korte, bondige gesprekken en de last van institutionele verantwoordelijkheid. De acteur begrijpt dat de dramatische kern van de film niet ligt in fysiek heldendom, maar in procedurele moed. Het gezicht zegt vaak meer dan de dialoog. Er zijn scènes waarin stilte en houding de druk van het bevel effectiever overbrengen dan het scenario zelf. Deze terughoudendheid werkt goed omdat de historische context draait om officieren die gedwongen worden onomkeerbare beslissingen te nemen met onvolledige bevoegdheid, een thema dat diep verankerd is in de Scandinavische oorlogsherinnering.

De montage is effectief tijdens de operationele scènes, maar minder overtuigend in de politieke en reflectieve passages. De film wil duidelijk oorlogshandelingen verbinden met de naoorlogse verantwoording en het nationale geheugen, een ambitie die historisch gezien logisch is gezien het gecompliceerde oorlogsverhaal van Noorwegen en de latere herwaardering van het militaire leiderschap tijdens de bezettingsperiode.

Het probleem met het tempo is niet dat de film traag is; het is eerder dat de emotionele energie ongelijkmatig verdeeld is. Men heeft het gevoel dat de cruciale militaire gebeurtenis te vroeg komt in verhouding tot de totale speelduur, waardoor het laatste deel afhankelijk is van de procedurele nasleep die het scenario niet volledig tot een even meeslepend drama weet te verheffen. Visueel en thematisch gezien doet de film soms denken aan 9. April (2015), een andere Scandinavische WOII-film die zich minder richt op de overwinning dan op de verwarring tijdens de openingsfase van de Duitse invasie. Beide films delen een interesse in ongeorganiseerde commandostructuren en alledaags militair professionalisme onder onmogelijke omstandigheden. Deze Noorse productie heeft echter een zwaardere institutionele melancholie, terwijl de Deense film meer neigt naar de directe actie en beweging van de infanterie.
Een meer afstandelijke, maar nog steeds relevante vergelijking kan worden gemaakt met The Cruel Sea (1953), niet qua stijl maar qua filosofie: beide films beschouwen oorlog primair als een langdurige procedurele beproeving in plaats van een spektakel. In tegenstelling tot veel moderne WOII-producties probeert deze film nooit gevechten om te zetten in entertainment door middel van versnelling of visuele overdaad.

Een mooie 8+ film!

👀We hebben een vermoeden over het waarom👀

                    😉

Rock Hudson speelt een efficiënte, ingetogen onderzeebootcommandant die de opdracht krijgt een sluwe Britse burger (Patrick McGoohan, een passende keuze voor de rol) af te leveren bij een ogenschijnlijk onbelangrijk weerstation in het Noordpoolgebied. Onder degenen die hem vergezellen om deze missie te volbrengen, bevinden zich een Russische overloper (Ernest Borgnine) en een door de regels gedreven marine-kapitein (Jim Brown).

Gezien de hoge kosten is het jammer dat de grote confrontatie op de Noordpool er nogal nep uitziet. Geen scène van de sneeuw en het ijs in deze film lijken op echte sneeuw en ijs (toch werd de film genomineerd voor een Oscar voor beste speciale effecten en kleurencinematografie). Desondanks is de film uitstekend geregisseerd door John Sturges, een meester in grootschalige entertainmentfilms zoals The Great Escape (1963), en weet hij spanning en spannende momenten te creëren. Het hoogtepunt is de confrontatie tussen Hudson en de Russische parachutist Alf Kjellin. Dit zijn twee zeer toegewijde militairen, beiden vastbesloten hun missie te volbrengen. Dit alles wordt begeleid door een grandioze soundtrack gecomponeerd door Michel Legrand.

MGM schijnt veel geld in deze productie van de speelfilm gestoken te hebben, maar de schrijver Alistair MacLean van dit verhaal was een gevestigde naam en daarom durfde men het wel aan. Het is een goed geproduceerde film van bijna epische proporties, die bijna tweeënhalf uur duurt. De ingetogen cast bestaat uitsluitend uit mannen. En dit zijn allemaal mannen op een missie, die onderweg worden gehinderd door sabotage en de onvermijdelijke gespannen confrontaties tussen de verschillende partijen.

Tot de uitstekende bijrollen behoren Tony Bill, Lloyd Nolan, Gerald S. O'Loughlin, Ted Hartley, Ron Masak en Jonathan Goldsmith. Hoewel iedereen hier goed presteert, is het Hudson als de coole, kalme en beheerste leider die het team bij elkaar houdt.

De film heeft mij in elk geval positief verrast ondanks de leeftijd van al bijna 60 jaar, het is ruim voldoende, vandaar 'mijn gewoonlijke' 7 als ik tevreden ben.

Een deels waargebeurd verhaal uit de Tweede Wereldoorlog, over kapitein James Castle en de Slag om de Ardennen. De titel van de film is misleidend, aangezien het verhaal zich richt op zijn afhankelijkheid van de radio, maar dat was niet de naam of het merk van de radio.
Er is wat actie en spanning, maar het grootste deel van de film bestaat uit het volgen van de kapitein terwijl hij loopt en zich een weg baant door het terrein.

Zoals je uit het verhaal kunt opmaken, gaat het al snel mis als Eastwood gewond raakt en achter de vijandelijke linies strandt. Op dit punt gaat het de verkeerde kant op met het realisme van de film. Eastwoods acteerwerk is zo houterig als een boomstronk, en het helpt niet dat het script kinderachtig en onhandig is. Bovendien worden de Duitsers neergezet als malloten die op een gegeven moment zelfs aan de vrouw van een Belgische boer vragen waar het Amerikaanse brandstofdepot zich bevindt! Hebben ze geen kaart leren lezen?

En ik ben geen expert in de Duitse Tweede Wereldoorlog, maar kan wel het verschil zien tussen een Tiger- of Panther-tank en een oudere Mark 3 (misschien 4) tank, die in 1944 door de Duitsers als verouderd werd beschouwd en nauwelijks werd gebruikt in de Slag om de Ardennen. Blijkbaar hebben de producers een oude Mark 3 of 4 gevonden en CGI (of AI) gebruikt om ze massaal te laten zien. Foei foei!!
Eigenlijk ging het al mis in het begin van de film; deze begint met een vrachtwagen met twee zwarte chauffeurs, blijkbaar onderdeel van de "Red Ball Express" die voorraden naar de troepen bracht. Maar nee, er zitten soldaten achterin de vrachtwagen in plaats van voorraden! Zoals gezegd, deze reden eigenlijk alleen maar voorraden. https://www.ww2info.nl/red-ball-express
En vrachtwagens mochten alleen in konvooien rijden. Elk konvooi moest uit minimaal vijf vrachtwagens bestaan, dus deze ene in de film is de artistieke vrijheid van de regisseur.😜

Tot slot wordt Eastwoods personage aan het begin en einde van de film afgebeeld als een volwaardige kolonel, maar de adelaars op zijn schouderemblemen zijn piepklein (bedoeld om op de kraag te dragen, niet op de schouder). Je zou denken dat de producenten wel zo'n drie dollar konden uitgeven aan een paar levensgrote adelaars. Ik heb zijn lintjes niet gecontroleerd, maar die waren misschien ook niet helemaal accuraat.

Met een speelduur van een uur en tweeënveertig minuten is dit een relatief korte WOII-film.
Gezien het gebrek aan actie, de trage voortgang en de verwarrende focus, is deze film wellicht de moeite waard om te streamen wanneer hij beschikbaar is.

Voor alsnog een kleine voldoende, een mini 6.

Het verhaal is, zoals bij veel van deze films, niets bijzonders: Danny (Tony Schiena) is een gerespecteerde agent die erin wordt geluisd en in de gevangenis belandt. In deze gevangenis worden ondergrondse kooigevechten georganiseerd door een meedogenloze misdaadbaas genaamd Anton Vargas (Vinnie Jones), en het duurt niet lang voordat Danny gedwongen wordt mee te doen. Gelukkig heeft hij een trainer in zijn celmaat Irving (stemacteur Dave Fennoy). Zal Danny het er levend vanaf brengen? Kan zijn onschuld bewezen worden? Waarom worden zoveel Mixed Martial Arts-sterren gepromoot, maar krijgen ze slechts kleine rollen?

Voordat ik het over de goede en slechte punten heb, wil ik even vermelden dat MMA-sterren Kimbo Slice en Rashad Evans op de dvd- en Blu-ray-hoesjes staan. Dit is opmerkelijk, omdat de afbeelding van Kimbo dezelfde is als die van de hoes van "Circle of Pain", alleen staat hij nu een beetje op de achtergrond. Ik weet niet of ik mijn hoofd moet schudden om hoe goedkoop dit is, of dat ik het moet toejuichen.

Nu, over de details. Wat de slechte punten betreft, tja, er zijn er genoeg slechte aan deze film. Hoewel de productiewaarden verbeterd zijn, worden de actiescènes nu gefilmd met super slow motion en technieken uit muziekvideo's, wat nogal irritant is. Bai Ling speelt er ook in mee, maar niet erg lang, en het is duidelijk dat ze alleen is gecast zodat ze naakt te zien is. Bovendien lijkt ze er duidelijk geen zin in te hebben en liever iets te doen dat tenminste een beetje waardiger is.

Afgezien daarvan zijn het de gebruikelijke klachten die je hoort over dit soort "Tapout Presents"-films: overwegend houterige acteerprestaties, het feit dat Mixed Martial Arts-sterren worden gepromoot als deelnemers, maar weinig anders te doen krijgen dan vechten en vloeken (hoewel dat maar goed ook is, want Kimbo Slice brengt zijn dialogen met de overtuiging van een twaalfjarige), meer gratuit seks en naakt dan gebruikelijk (waarom veranderen deze films steeds even in iets dat lijkt op een softcore Cinemax-film?), een vreselijk script, meer clichés dan de meeste actiefilms, verschrikkelijke nu-metal, pseudo-grunge en hiphop die door de soundtrack knallen, enzovoort. En dan is er Tony Schiena zelf. Het is duidelijk dat de regisseur en de producers (alle 22 – ja, in totaal 22 mensen staan ​​vermeld als producers) hem als een soort actieheld willen neerzetten, maar hij is gewoon niet overtuigend genoeg als stoere gast of als acteur om die status te bereiken.

Nu, de paar positieve punten. Zoals ik al zei, zijn de productiewaarden verbeterd. Het lijkt nu meer op een film dan op een videoclip. Regisseur Zirilli weet met zijn beperkte budget iets te bereiken en het resultaat oogt duurder dan het waarschijnlijk was. Ook de muziek klinkt eindelijk als een echte filmmuziek, en er zijn bovendien meerdere goede tot redelijke acteerprestaties te zien. Natuurlijk steelt Vinnie Jones de show, die duidelijk veel plezier heeft in zijn rol. Fennoy levert echter ook een goede prestatie en haalt het beste uit wat uiteindelijk een erg clichématige rol is. Sarah Ann Schultz doet het ook redelijk.

Ik kan "Locked Down" alleen aanraden aan mensen die niet al te veel eisen stellen aan actiefilms. Afgezien daarvan is dit tot nu toe de beste "Tapout Presents"-film – hoewel dat niet veel zegt – en het geeft me in ieder geval een (waarschijnlijk valse) hoop dat ze ooit nog eens iets zullen maken dat enigszins kijkbaar is. Het is zeer onwaarschijnlijk dat dat gebeurt, maar je mag altijd hopen.

Vandaar dat mijn waardering niet een voldoende kan zijn, we blijven haken bij een kleine 5.

Het verhaal is meer gericht op het boeien van het publiek met intriges dan op goedkope schrikeffecten of shockeffecten. Het is gericht op het betrekken van de kijker bij een verwarrende reis, een 'raadselachtige reis' waarin de tijd zelf zijn kostbare lineariteit loslaat en iets omarmt dat ons fysieke domein overstijgt.
Er is een soort gedeeld of parallel universum, waar de tijdlijnen van verleden en heden elkaar niet kruisen maar overlappen, ze lijken op hetzelfde vlak en in dezelfde tijd te bestaan; naarmate de herinnering aan die twee afzonderlijke tijdlijnen sterker wordt, vervaagt de grens tussen verleden en heden.
En daar kan de kijker het pad kwijt raken.

Ook bij ons liepen de gedachten over dit alles niet gelijk tussen ons als kijker(s) en de scriptschrijver van het verhaal. Nu en dan kwam er een uitdrukking op ons gezicht van het niet begrijpen in welke tijd we nu weer waren beland.
Op zich een mooi bedacht gegeven werd hierdoor verstoord en bleven we na de laatste scène iets verbouwereerd achter en waren er vragen overgebleven.
Misschien nog maar eens kijken?

Een hele kleine 7-.

Peter Glanz' 'Savage House' is een film die de wereld van geërfd privilege op de hak neemt. Deze heerlijk bijtende zwarte komedie volgt de charmante schurk Sir Chauncey Savage en zijn vrouw Lady Savage, terwijl ze zich voorbereiden op de komst van de hertog van Devonshire naar hun eens zo weelderige landgoed, Savage House. Met een pokkenepidemie en een mogelijke Jacobitische opstand die de boel dreigt te verstoren, kunnen de Savages de schijn ophouden of begint hun façade al barsten te vertonen?

Het is een vermakelijke film, een mix van Barry Lyndon (1975) en Waiting for Godot (2001) , met een vleugje jicht erbij. Glanz' dialogen zijn heerlijk overrijp en vulgair. De personages spreken met een Shakespeareaanse lyriek, doorspekt met plotselinge uitbarstingen van platvloerse scheldwoorden; schoonheid wordt voortdurend ondermijnd door smerigheid; elegantie stort midden in een zin in elkaar en vervalt in vulgariteit. Deze botsing tussen elegantie en vulgariteit geeft ook vorm aan de personages in de film. In de wereld van Sir Chauncy en Lady Savage zijn manieren en moraal geen principes, maar instrumenten – nuttig tot op zekere hoogte en gemakkelijk aan de kant te schuiven wanneer de druk toeneemt. Ze zijn gangreneus egoïstisch en oppervlakkig – maar niet louter eendimensionaal. In veel opzichten is hun liefdesverhaal een ranzige. Glanz laat een oprechte, zij het gecompromitteerde, band tussen hen bestaan, waardoor hun gezamenlijke intriges een onverwachte tederheid krijgen.

De film heeft een ironische vertelstem die doet denken aan die in , maar is thematisch gezien niet bijzonder origineel. Films hebben het verval en de rot onder de façade van de hogere klasse al talloze keren blootgelegd, soms op subtielere wijze (het feit dat Fanny, de dochter van de Savages, ratten houdt in een nagebouwd huis is wel erg voor de hand liggend). Bovendien maken de hoofdpersonen hun naam niet echt waar. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Jack, gespeeld door Peter O'Toole in 'The Ruling Class', zijn de Savages niet bijzonder verdorven, noch zijn ze transgressief genoeg om de anarchistische ambities van de film te evenaren. Ze zijn, simpel gezegd, te menselijk voor een film die in de kern om pure onmenselijkheid vraagt. Daarnaast is het einde een beetje een teleurstelling, veel te abrupt. In zekere zin mist de film, ondanks zijn scherpe kantjes, de diepgang om echt een litteken achter te laten.

Het blijft echter een uitbundige burgerlijke satire, en bovendien een visueel aantrekkelijke. Adriano Goldmans cinematografie is een etterend feest voor de ogen, met een bijna ongemakkelijke intimiteit die de texturen van verval laat zien. Extreme close-ups van vuil, rot, maden en verkleurde tanden geven de film een ​​rauwe, meeslepende kwaliteit en dwingen de kijker de onaangenamere hoeken van de film in. Het is een met modder besmeurd, met rode wijn bevlekt tapijt van overdaad en bombast, rijk aan de gekneusde kleuren van decadentie.

Een dikke voldoende!
7+.

Mogelijk bedoel je Pachelbel's Canon in D Major.
(La Serin)
Ik heb gezocht op Shazam en daar kwam deze suggestie uit. Het stemt volgens mij niet overeen maar ik laat het oordeel aan jou over.😊

"Burning" vertelt het verhaal van Jong-su.
Aan het begin van de film loopt hij bij toeval Hae-mi tegen het lijf, die hij kende in zijn jeugd in Paju. Ze kunnen het meteen goed met elkaar vinden. Hae-mi vertelt hem dat ze op vakantie naar Afrika gaat en vraagt ​​of hij op haar kat wil passen. Natuurlijk stemt hij toe. Wanneer ze terugkomt uit Afrika en hem vraagt ​​haar op te halen van het vliegveld, is hij erg verrast als hij ontdekt dat ze niet alleen is: Hae-mi heeft in Afrika vriendschap gesloten met Ben... Wat is hier precies aan de hand? Om meer over de plot te vertellen zou ik jouw kijkervaring bederven, je zult het zelf moeten zien.

Regisseur Lee Chang-dong presenteert ons hier een mysterie-thriller, zoals ik die de afgelopen jaren niet meer heb gezien. Door het complexe plot van de film kan en wil ik er niet veel meer over zeggen, bekijk hem gewoon!

De regisseur laat ons een aantal interessante details uit het echte leven zien (in het ouderlijk huis van Jong-su in Paju zijn bijvoorbeeld de Noord-Koreaanse propaganda-luidsprekers duidelijk hoorbaar). Van de drie hoofdrolspelers kende ik alleen Steven Yeun (als Ben). We zullen ongetwijfeld meer zien van nieuwkomer (en de mooie) Jeon Jong-seo (als Hae-mi). Hoewel de film bijna 2,5 uur duurt, vloog de tijd voorbij.

"Burning" ging in 2018 in première op het filmfestival van Cannes en werd positief ontvangen. Ik zag de film voorbij komen toen ik op zoek was naar informatie over films die uit Korea vandaan komen. Als je zin hebt in een uitstekende buitenlandse mysteriethriller, raad ik je van harte aan deze te bekijken en je eigen oordeel te vormen. Wat mij betreft is "Burning" allang een absolute aanrader.

Van ons krijgt hij een 8 als waardering!