Reacties

Mooi om te zien hoe de film onderscheid maakte tussen de Taliban en ISIS. Hoewel het Westen grotendeels op gespannen voet staat met het Midden-Oosten, laat de film zien hoe moslims zich niet monolithisch gedragen.

Ik vond dat de film de chaos van Afghanistan en hoe ongetemd het land is goed overbracht. De Afghanen gebruiken een mix van Russische AK's en RPG-7, Amerikaanse M4's en Humvee's en archaïsche geweren. Het laat duidelijk zien hoe veroveraars in Afghanistan niet succesvol kunnen zijn.

De actie is redelijk, maar niet geweldig. Eva Green speelt een belangrijke rol in de film. Veel films met 'vrouwelijke hoofdrollen' mislukken jammerlijk, maar deze is goed. De actie is organisch - het zijn geen supervrouwen. De film is het kijken waard, vooral als je van Eva Green houdt want deze loopt de hele film in beeld.

Een magere 7.

De film lijkt op het drama "Macbeth", een overigens goede man die in de verleiding komt om de koning te doden zodat hij de troon kan overnemen. Maar uiteindelijk begint de nieuwe koning te zien dat zijn samenzwering (met zijn vrouw) ontrafeld wordt en hij moet blijven doden om niet gedood te worden.
Het koningschap verwijst hier naar het hoofd van een zeer groot staalbedrijf en deze film zou gebaseerd zijn op de families Krupp òf Junkers, hoewel in werkelijkheid geen van beide families dit heeft meegemaakt (het moet ook vermeld worden dat de historische Macbeth in werkelijkheid zijn voorganger ook niet stilletjes vermoordde, maar openlijk in de strijd).

Het probleem met deze film is dat hij nazi-Duitsland (begin jaren 30) afschildert als een plek waar moraliteit er waarschijnlijk niet toe doet. Helaas voor de onwillige moordenaar en het publiek is dat echter wel gebeurd en is deze selectieve verdraaiing van de geschiedenis op zijn zachtst gezegd verwarrend voor de kijker. Moord was een misdaad in het vroege nazi-Duitsland en de film probeert te benadrukken dat de moordenaar nog steeds vervolgd kan worden, maar slaagt daar niet in, omdat het ook de "populaire" en sensationele opvatting suggereert dat moord geen big deal was. Nou ja, het was een big deal toen een Duitser een Duitser met een titel doodde. Verwarrend? Nou ja, inderdaad.

Toch heeft de film prachtige decors en zullen mensen van beide geslachten genieten van de naakte lichamen in de verschillende seks- of moordscènes, of beide. Het is een intense film met een aantal zaken die in 1969, toen deze film uitkwam, in de meeste samenlevingen gewoon niet eens ter sprake kwamen.
De film schetst de populaire voorstelling van de nazi's als verwrongen, krankzinnige personages met weinig respect voor het menselijk leven.
Het probleem is dat men de Holocaust eerder zou kunnen accepteren als veroorzaakt door zulke individuen dan door het type mensen dat daadwerkelijk massamoorden pleegde (in concentratiekampen of op het slagveld).
Het gruwelijke feit is dat de nazi's in werkelijkheid niet zo ziek waren als wat deze film laat zien. De huiveringwekkende realiteit is dat als ze perfect Brits Engels hadden gesproken, ze zich vrij gemakkelijk hadden kunnen aanpassen aan de Britse samenleving. Er was eigenlijk niet zoveel verschil tussen hen en de Britse vliegtuigbemanningen die tijdens de oorlog Duitse steden bombardeerden met brandbommen, of de Amerikaanse mariniers in de Stille Oceaan die de Japanse burgers als geschikte doelwitten voor atoombommen beschouwden. Misschien beseffen we niet graag hoe dicht we zelf bij de monsters staan.
Dat is mijn grootste kritiek op deze film; de nazi's waren in werkelijkheid niet zo pervers als deze film laat zien, maar toch pleegden ze afschuwelijke daden!!

Wat ik wel jammer vond, is dat alle acteurs de dialogen in hun moedertaal filmden en dat het geheel vervolgens in het Engels/Italiaans werd nagesynchroniseerd. Het maakt de acteerprestaties moeilijk te beoordelen, omdat iedereen klinkt alsof ze in een telenovela zitten, en het voegt een laagje campy melodrama toe dat er volgens mij anders niet zou zijn geweest.

Een ruime 8!!

Als je de Airplane!-films hebt gezien (en wie niet?), ga je er waarschijnlijk van uit dat de originele Airport-franchise behoorlijk beroerd was. Eigenlijk zijn ze niet alleen vermakelijk, maar de film die voornamelijk door Airplane! werd geparodieerd, was Zero Hour! (1957) uit 1957 (zelf nog niet helemaal gezien). Het scenario werd in sommige scènes letterlijk overgenomen. Geef de andere franchise dus een kans.

"Airport '77" is het derde deel, en het is spannend!
Jack Lemmon speelt de kapitein, en voordat je denkt dat hij er het talent niet voor heeft, bekijk de film dan.
Gewapend met een snor uit de jaren '70 neemt hij het stuur en later de crisis in handen, en toont zelfs onverwachte mannelijkheid bij zijn vriendin, Brenda Vaccaro. Als hij zo mannelijk en de baas is, wat gebeurt er dan waardoor de boel letterlijk de mist in gaat?
Er vindt een kaping plaats en de hele bemanning en passagiers worden bewusteloos door slaapgas. Als ze wakker worden, zinkt het vliegtuig inmiddels al richting de bodem van de oceaan. O nee! 🙏

Zoals gebruikelijk trekken rampenfilms een enorme cast, inclusief oude rotten waar we ons zorgen over kunnen maken omdat ze soms zo kwetsbaar zijn en we tientallen jaren aan filmgeschiedenis hebben, om hun films te zien: Olivia de Havilland en Joseph Cotten. Lee Grant, die het jaar ervoor een Rag Award won voor haar rol in een andere rampenfilm, Voyage of the Damned (1976), voegt zich ook bij de cast. Darren McGavin, Christopher Lee, Kathleen Quinlan, Maidie Norman, Robert Foxworth, M. Emmet Walsh en een cameo van Jacks zoon Chris Lemmon zijn enkele andere bekende gezichten die je misschien herkent. Aan de buitenkant proberen James Stewart en natuurlijk George Kennedy de passagiers te redden. Ik zal nooit begrijpen waarom hij geen cameo kreeg in Airplane! Hij was immers de enige acteur die in alle vier de Airport-films speelde. Bekijk desalniettemin deze prima geregisseerde rampenfilm met talloze special effects, stunts en verrassingen!
En.....nog goed ook, als je ervan uit gaat dat deze film bijna 50 jaar jong is!

Vandaar ook weer die ruime voldoende, een 7+.

Bruce Joel Rubins scenario probeert twee soorten films met elkaar te verbinden: het surrealistische werk uit het David Lynch-tijdperk en de film over thuiskomen uit Vietnam. Maar hij heeft óf meer ambiguïteit nodig, óf minder rommel in de opbouw van het script.
Regisseur Adrian Lyne Fatal Attraction (1987) en scenarioschrijver Bruce Joel Rubin Ghost (1990) brengen dit provocerende drama met een vleugje horror. Het combineert elementen van een psychologische thriller, een hallucinerende spookshow en een samenzweringsverhaal voor een vermakelijke kijkervaring. De film wisselt vaak genoeg tussen verschillende scenario's om het publiek te laten twijfelen over wat realiteit is en wat niet. Wie zich echter bewust is van de belangrijkste literaire invloed, kan zo'n beetje alle spanning voor hen wegnemen.

Toch is het redelijk leuk om tot die conclusie te komen. Het helpt dat de acteerprestaties zo oprecht zijn. Tim Robbins speelt Jacob Singer, een Vietnamveteraan die nu een gewoon leven leidt als postbode in New York. Hij begint te lijden onder verontrustende visioenen en begint te geloven dat er iets sinisters aan de hand is. Hij komt samen met zijn kameraden uit Vietnam en neemt zelfs een advocaat (Jason Alexander) in de arm. Soms woont hij samen met een vriendin, Jezzie, gespeeld door de sexy Elizabeth Pena, en soms heeft hij een relatie met een andere vrouw, Sarah (Patricia Kalember), met wie hij drie kinderen heeft.

Er is een overvloed aan verontrustende beelden te zien in een film die je vaak eerder ervaart dan alleen bekijkt. Regisseur Lyne houdt de zaken altijd enigszins scheef en nachtmerrieachtig. Rubins' verhaal is meeslepend in de manier waarop het met de elementen jongleert en de kijkers op het puntje van hun stoel houdt. De cast is van begin tot eind uitstekend; het is gaaf om mensen als Alexander en Ving Rhames te zien vóór hun doorbraakrollen. Danny Aiello is geweldig als Jacobs' chiropractor en goede vriend Louis. Matt Craven heeft een mooie scène als degene die de sleutelrol vertolkt. Andere bijrollen zijn voor Pruitt Taylor Vince, Eriq La Salle, Brian Tarantina en S. Epatha Merkerson. Macaulay Culkin verschijnt ongenoemd in een kleine maar belangrijke rol. De muziek van Maurice Jarre (de vader van Jean-Michel Jarre) en de cinematografie van Jeffrey L. Kimball zijn twee zeer waardevolle extra's.

Na de hernieuwde kennismaking herwaarderen we het geheel naar een 9!!

Het onderwerp is ongebruikelijk met sporen van Pinter-achtige dreiging.
Een echtpaar van middelbare leeftijd, gespeeld door Richard Attenborough (broer van David!) en Kim Stanley, die alleen wonen in een vervallen oud huis in een dorpje op het platteland, smeedt een plan om de vrouw, een praktiserend medium, tot grote bekendheid te verheffen en zo fortuin te maken.

En natuurlijk verloopt het verhaal niet helemaal volgens plan, maar hoewel spannend, kan de film zeker niet als een rechttoe rechtaan thriller worden beschouwd. De focus ligt vooral op de vreemde relatie tussen Attenborough en Stanley. Zij is de dominante van de twee, waarschijnlijk in die positie zodra ze beviel van een doodgeboren zoon die ze Arthur noemden en die ze tijdens haar reguliere seances als haar gids benoemt.
Attenborough's rol als haar nerveuze, onderdanige echtgenoot lijkt "een proef" te zijn voor zijn latere rol in het nog duisterdere 10 Rillington Place (1971). Deze werd door ons 8 jaar geleden met een uitzonderlijke 9 beoordeeld.

De film is strak geregisseerd door Forbes in zwart-wit en hij past het tempo slim aan, door de scherpe, claustrofobische dialogen

Hoewel het slot, dat plaatsvindt met de 'deus-ex-machina' optreden van Patrick Magee als politierechercheur die de ontwrichtende mentale toestand van Stanley oppikt, een beetje vergezocht lijkt
en meer lijkt op een toneelstuk van, The French Connection (1971), J. B. Priestley, was dit toch een vreemd en boeiend drama van het begin tot het eind.

Voor het geheel, een zeer ruime voldoende: 8!

Ik zal even spoileren.
Sorry, maak dit aan in "Word" en stond er niet bij stil.

Een redelijke rampenfilm met Tommy Lee Jones als spilfiguur in de L.A..
Een OEM medewerker (Office of Emergency Management) Mike Roark (Tommy Lee Jones) doet er alles aan om Los Angeles te redden van een zee van gesmolten gesteente, lava. De lava gutst uit een ondergrondse vulkaan zo'n 95 kilometer ten zuiden van de stad.

Mike neemt een weekje vrij om tijd door te brengen met zijn tienerdochter Kelly, gespeeld door Gaby Hoffmann, en krijgt een bericht binnen, als een aantal lichte trillingen de stad treffen. Wanneer de trillingen afnemen en het gevaar geweken lijkt, vermoeden geoloog Dr. Amy Barnes en Anne Heche dat dit mogelijk slechts het begin is van iets groots. Een mogelijke vulkaanuitbarsting die, als de hulpdiensten van de stad er niet op inspelen, het centrum van Los Angeles zou kunnen verwoesten en tienduizenden inwoners zou kunnen doden.

De voorspelling van Dr. Barnes en Dr. Heche komt de volgende dag schokkend uit als een grote aardbeving, veroorzaakt door een ondergrondse vulkaan, uitbarst met het epicentrum zo'n 95 kilometer ten zuiden van de stad, in het woestijnstadje Palmdale. Bij het aanbreken van de dag bewegen kokende lavastromen van de vulkaan zich noordwaarts richting Los Angeles, waar ze door de, na zo'n 10.000 jaar nog steeds actieve, 'La Brea' teerputten in het hart van de stad barsten. https://nl.wikipedia.org/wiki/La_Brea-teerputten
Het is nu een race tegen de klok, waarbij Mike Roark en Dr. Amy Barnes hun leven riskeren, samen met honderden brandweerlieden, politieagenten en leden van de Californische Nationale Garde, om te voorkomen dat de aanstormende en dodelijke lava de stad overspoelt. De lava baant zich vrijwel ongehinderd een weg naar het westen, op weg naar de Stille Oceaan. Op de weg van de dodelijke lava bevindt zich West Los Angeles met zijn miljoenen inwoners.

De fantastische special effects houden je soms op het puntje van je stoel terwijl we zien hoe L.A. wordt verschroeid en verpulverd, niet alleen door de lavastroom, maar ook door "tonnen dodelijke rotsen, ontstoken door de vulkaanuitbarsting", die uit het ondergrondse metrosysteem van de stad spuiten. Terwijl de ogenschijnlijk onstuitbare lavastroom richting het 'Ceadars-Sinai Medical Center' in L.A. gaat, waar duizenden gewonden worden behandeld.

Volgens het het verhaal van de film moeten we geloven dat er brokken steen uit de vulkaan komen en vervolgens bij het neerstorten uiteen barsten.
Stap maar af van dat geloof, de verhaalschrijver had gewoon een grote portie aan fantasie.
Uit een vulkaan komen meestal wolken as en gassen (o.a. zwavel). Er kunnen tijdens een uitbarsting wel rotsblokken uit een vulkaan schieten, zo groot als vrachtwagens. Dat zijn stukken lava die al deels afgekoeld zijn.
En nee, deze knallen niet uiteen zoals in "Volcano".
Voor de liefhebbers die van dit soort actie houden een aanrader en iets beter gemaakt is in hetzelfde jaar: Dante's Peak (1997)

Ondanks dat de film ons regelmatig op het puntje van de stoel bracht, is de waardering een 6+, omdat het brein van de kijker teveel op 'hoe is dit mogelijk??' kan staan en voor mij te afleidend is, omdat ik dat dan weer op moet zoeken of het klopt of niet.

Ja, je zou deze op Stremio (ook met Nederlandse ondertiteling) kunnen zien.
Dat is gratis en legaal.

"There's a nice list and a naughty list" en dan die heerlijke 7 spitse tandjes die van boven naar beneden uitsteken!
Je zal het maar achter in jouw auto hebben, jij liever dan ik!😅
We kijken uit naar de dag dat hij komt met seizoen 2!
Nu eerst proberen aan seizoen 1 te komen🙂

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=G3oz0FL08zo

De film heb ik zelf nog niet bekeken, maar het schijnt dat deze voor 500.000 dollar is gemaakt in de Oekraïne en natuurlijk zijn de VFX niet te vergelijken met die van Hollywood maar schijnen wel goed te zijn.

Als iemand me zou vragen om de film 'Crown Vic' te beschrijven, zou ik zeggen dat het een fictieve aflevering van een Amerikaanse politiedocumentaire is. De film is echt precies dat. We ontmoeten een paar agenten, één op zijn eerste dag en volgen vervolgens hun bewegingen gedurende de nacht. We wisselen af ​​tussen de gesprekken in de politieauto en hun interacties met criminelen, het publiek en andere agenten. Dit gaat door tot het einde van de film. En op de een of andere manier werkt het. Terwijl de meeste films een begin, een midden en een einde hebben, heeft deze film gewoon een doorlopend midden.

De sleutel tot succes was het vinden van een paar personages die erg interessant waren en een paar echt goede acteurs om ze te spelen. Ze hebben beide goed gedaan en daarom is deze film zo goed. Thomas Jane speelt een gehavende en chagrijnige veteraan-agent die onder zijn stoere uiterlijk een hart van goud verbergt. Dat klinkt misschien als een cliché (en dat is het waarschijnlijk ook), maar wat maakt het uit of het werkt?

Mijn favoriete delen van de film waren die waarin deze mannen, en vooral de beginnende agent, in posities werden geplaatst waarin ze moeilijke beslissingen moesten nemen op basis van hun ethiek. De film doet het goed door de kijker in hun schoenen te plaatsen en hen te laten afvragen wat ze in zo'n situatie zouden doen. De film sleept zich voort in een geweldig tempo en is eigenlijk nooit saai ondanks dat jotofilm dat wel vond. Waarschijnlijk zie ik minder films over politiemensen dan hem? Er zit dan ook geen enkele mislukte scène in de film. Elke interactie is interessant om te zien. Ik heb echt genoten van 'Crown Vic' en geef als waardering
een 7+!

Geïnspireerd door het verhaal van Irena Gut en Dan Gordons toneelstuk over haar heldendaden tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen, waar ze twaalf jonge Joodse mannen en vrouwen verborg voor de Duitse indringers, is dit een meeslepend en spannend verhaal.

Sophie Nelisse, geregisseerd door Louise Archambault, is overtuigend in de titelrol. De kostuums en decors uit die tijd lijken accuraat, net als het gladde, nonchalante sadisme van de SS. Het is moeilijk te geloven dat Irena Gut hier allemaal mee is weg gekomen, maar we zijn blij dat ze dat heeft gedaan en we leefden met haar mee. Het is een meeslepende film van 121 minuten, een bondige weergave van een onderdeel van de Holocaust en de poging van één vrouw om zowel haar leven en die van 12 anderen, als haar deugd te redden.
Later heeft ze hier een onderscheiding voor gekregen, Irene Gut Opdyke werd in 1982 door 'Yad Vashem' gehuldigd als een van de Poolse Rechtvaardigen onder de Volkeren.

Een mooie waardering van een 7+.

"Train Dreams" is een ingetogen, verbluffende film die opvalt als een van de meest emotioneel geladen releases van de afgelopen jaren. In de kern is de film een ​​poëtisch portret van doorzettingsvermogen, waardigheid en de onwrikbare toewijding van een man die zijn hele leven wijdt aan hard werken en zijn gezin. De film heeft een prachtig tempo, is diep ontroerend en rijk aan menselijkheid in elk frame. Wat de film nog opmerkelijker maakt, is Joel Edgerton's acteerprestatie – misschien wel de beste uit zijn hele carrière.

Edgerton levert een vertolking vol terughoudendheid, authenticiteit en emotionele diepgang. Elke subtiele uitdrukking, elk moment van stilte en elke strijd die hij doorstaat, voelt echt en doorleefd aan. Zijn band met het personage tilt de film uit boven een eenvoudig kostuumdrama en verandert hem in een diepgaande verkenning van wat het betekent om een ​​leven op te bouwen door inspanning, opoffering en onwrikbare loyaliteit. Dit is een acteerprestatie die absoluut Oscarnominatie(s) verdient, zo niet een of meer gaat mogen winnen.

De film zelf is met uitzonderlijke zorg gemaakt. De cinematografie legt zowel de schoonheid als de hardheid van het tijdperk vast, terwijl de regie een delicate balans bewaart tussen visuele poëzie en gefundeerd realisme. Het verhaal beweegt zich zacht maar krachtig en laat zien hoe gewone mensen buitengewone levens kunnen leiden door volharding, integriteit en liefde voor hun familie. Elke scène draagt ​​bij aan een grotere emotionele boog die lang na afloop van de film een ​​blijvende indruk achterlaat.

Wat "Train Dreams" echt bijzonder maakt, is het vermogen om zoveel te zeggen in eenvoud – het herinnert ons eraan dat grootsheid vaak voortkomt uit stille toewijding in plaats van dramatische heldendaden. Het is een film over hard werken, trouw blijven en betekenis vinden in de banden die ons definiëren.

Uiteindelijk is "Train Dreams" niet zomaar een goede film; het is een gedenkwaardig en prachtig gemaakt stukje cinema. De film verdient erkenning, lof en een plek tussen de beste Oscarkandidaten van het jaar.

Van ons alle lof en een 8 als waardering!

Drugshandel is een groot, wereldwijd probleem; het veroorzaakt wereldwijd chaos en leidt tot criminaliteit in vele vormen. Je hoort over druggerelateerde problemen op tv, in de krant, op de radio en in de media in het algemeen. Het is een mediasensatie geworden; overheden doen er zogenaamd alles aan om het te stoppen en de politie pakt het probleem zogenaamd tot de kern aan. Veel mensen zien de "drugsepidemie" als iets dat wordt gecommuniceerd via kleine driehoekjes die via straatbendes, corrupt door armoede, worden verspreid. Wanneer een probleem als drugshandel echter tot de kern wordt aangepakt, is een woord als "corruptie" een sleutel tot het probleem. "Traffic" bewijst hoe groot de drugshandel is en dat het een driehoek is die constant in beweging is.

"Traffic" is een studie naar de maatschappelijke dilemma's waarmee men te maken krijgt in de recente strijd tegen de drugshandel. De film laat zien hoe iedereen door het probleem wordt getroffen. "Traffic", in tegenstelling tot andere drugsfilms zoals Trainspotting (1996) of Requiem for a Dream (2000) die zich richten op de zielseffecten van mensen, is "Traffic" erop gericht om de betrokkenheid bij alles te tonen. Het is een prachtige anti-drugsfilm die de aanpak en het ontstaan ​​van het probleem laat zien. De rauwe aard van de film is nodig om de snelle stijl te creëren, de fade-in/fade-out montage is meestal perfect en leidt de kijker niet af van het verhaal. Alles is met elegantie gemaakt; het verhaal weet met een verbazingwekkende hoeveelheid druk om het script heen te werken.

Traffic personifieert het film maken en met wat zonder twijfel een van de beste regies uit de 21e eeuw is, zal het een sterk aan film doen denken. Stephen Soderbergh is een regisseur van wie ik persoonlijk nooit een fan ben geweest, maar Traffic springt eruit als een tour de force voorbeeld van zeer uitdagende cinema. De regie grijpt je vast; ze legt de volharding en het smerige karakter vast die nodig zijn voor de film. De uitstekende montage en schermovergangen tonen een enorme vaardigheid in de kunst van het film maken. Het gebruik van kleuren om de verschillende verhalen te onderscheiden werkt als een briljante metafoor. De prachtige soundtrack begeleidt scènes met een gepolijste stijl; elk nummer of muziekstuk is zo gekozen dat het perfect bij elke scène past.

De cast is een van de beste casts die toen uit de filmwereld is gekomen. Met acteurs als Benicio Del Toro, Catherine Zeta Jones, Michael Douglas, Don Cheadle en Dennis Quaid zou je verwachten dat de film erg "mainstream Hollywood" zou aanvoelen. Dat is echter niet het geval en elke acteur weet zijn acteerprestaties met de nodige emotionele kracht neer te zetten. Benicio Del Toro levert een prima prestatie uit zijn carrière en slaagt erin een geloofwaardig personage neer te zetten dat met de nodige realistische reacties op een situatie reageert. Hij wordt zijn personage gedurende de tweeënhalf uur durende speelduur van de film, die nooit vervaagt en ook niet in tempo- of structuurproblemen vervalt. De andere schitterende prestatie is die van Catherine Zeta Jones, die een zeer aangrijpende vertolking neerzet die doet denken aan een Oscar-waardig werkstuk. Al met al is het Benicio Del Toro die de show steelt en zijn Oscar verdient met een werkelijk moeiteloos staaltje genialiteit.

"Traffic" geeft de kijker morele waarden door middel van conflicten; het is een film die op scholen bekeken zou kunnen worden, omdat hij de uiteindelijke effecten van drugs op onze samenleving laat zien. Hij stelt op een beheerste en verfijnde manier vele ethische vragen, waarden en verantwoordelijkheden aan de orde. De aanzienlijke hoeveelheid dialoog die de film gebruikt, blijft een boeiend filmisch instrument dat helpt de huidige situaties en het verleden van de personages te begrijpen. De film is scherp en komt tot de kern, en omdat dat nodig is, slaagt de film op een ander vlak in zijn grootsheid.;
Deze film verdient alle vier de Oscars die hij heeft gewonnen, een aanrader als je deze nog niet hebt gezien.

Dit is onze tweede keer dat we de film hebben gezien en
de 8 als waardering blijft staan!

Sorry, maar bij de trailer boven hoor ik een presentatie die goed past bij een kinderfilm.
Daarom ben ik op zoek gegaan naar iets realistischer: https://www.youtube.com/watch?v=KcPoMolZlF0

Mag ik meerijden op dat stokpaardje?
Helemaal met jou eens!

En hierboven staat mijn mening al vermeld! Trek uw eigen conclusie en koop "Vegan".
Vermijd cosmetica met dierproeven.

800 verschillende bedrijven die dat al kunnen:

https://www.shoplikeyougiveadamn.nl/nederlandse-dierproefvrije-cosmetica-lijst

En nu 5 jaar later:
De structuur van Stephen Gaghan's complexe, sombere politieke thriller daagt de kijker uit zonder de beloning te bieden die een succesvolle voltooiing van zo'n uitdaging verdient. Afzonderlijke scènes werken ongelooflijk goed, maar de film slaagt er niet in om als geheel samen te smelten. Dit is misschien opzettelijk, een treffende verwijzing naar de uiteenlopende aspecten die bijdragen aan de politieke, zakelijke en ideologische schurken die schuilgaan achter de sensationele krantenkoppen waar we allemaal maar al te gewend aan raken, of het zou simpelweg een indicatie kunnen zijn dat Gaghan's ambitie zijn vermogen als verhalenverteller overstijgt.

George Clooney, die zijn matinee-idool verbergt achter een dikke baard en een fors postuur, ontdoet zich met succes van zijn glamourimago om van zijn koppige CIA-agent een geloofwaardige zondebok te maken, terwijl Damon juist die eigenschappen uitspeelt die Clooney vermomt, terwijl de grote cast elk een ander aspect van de (voornamelijk Amerikaanse) maatschappij/ideologie vertegenwoordigt. Als je naar dit soort films kijkt, zie je Clooney worstelen om zich te bevrijden van het imago waarop zijn eigen carrière is gebouwd en ik hoop dat het hem lukt, hij is een intelligente acteur en werkt hard. Soms krijg je echter de indruk dat hij op de grens van zijn kunnen opereert en dat kan soms afleidend werken.

Het onderliggende thema van de film is voor niemand echt nieuws, en vergelijkingen met Gaghan's Traffic (2000) zijn onvermijdelijk. (samen met Steven Soderbergh geregisseerd) Uiteindelijk zul je je, net als ik, toch afvragen waarom hij zo'n ingewikkelde manier kiest om zijn verhaal te vertellen. Ik dacht dat ik iets gemist moest hebben, dat er een diepere betekenis achter zat, maar ik denk nu dat dat niet het geval is. Ik vermoed dat Gaghan in plaats daarvan probeert een vrij alledaags corruptieverhaal te verpakken als iets veel grootser en belangrijkers dan het in werkelijkheid is…

Tenzij je ongelooflijk scherpzinnig en oplettend bent, zul je mogelijk niet alles in één keer begrijpen. Het is echter de moeite waard om de film nog een keer te zien om een volledig overzicht te krijgen van wat er aan de hand is. Was dus ook bij mij het geval, want bij de tweede keer dat ik deze film zag, viel het kwartje!

Een ruime 7!

"The Hand That Rocks the Cradle" blijft een van de meest psychologisch geladen thrillers van begin
jaren '90, een film die erin slaagt verdriet, wraak en manipulatie te verweven tot een huiveringwekkende nachtmerrie. Geregisseerd door Curtis Hanson, legt deze originele versie de essentie van langzaam oplopende spanning vast – een spanning die geduld beloont, maar ook het risico loopt het moderne publiek te verliezen met zijn methodische tempo. Bij het bekijken is het duidelijk dat, hoewel het verhaal opmerkelijk goed standhoudt, de structuur van de film zwaar leunt op een langgerekte uiteenzetting, waarbij de tijd wordt genomen om de wereld op te bouwen voordat de sinistere plot zich echt ontvouwt.

Wat de film zelfs decennia later nog zo boeiend maakt, is de premisse: een vrouw die haar ongeboren kind en echtgenoot verliest na een medisch schandaal, infiltreert in het leven van juist het gezin dat ze de schuld geeft en zich voordoet als hun nanny. Rebecca De Mornay levert een krachtige prestatie als Peyton Flanders, een vrouw die tegelijkertijd charmant, moederlijk en verontrustend gestoord is. Ze belichaamt een stille dreiging – elke glimlach verbergt gif, elke aanraking is een berekening. Deze ingetogen vertolking houdt de spanning levend, zelfs tijdens de tragere scènes van de film.

Annabella Sciorra, als de nietsvermoedende moeder Claire, levert een nuchtere en sympathieke vertolking die de film zijn emotionele lading geeft. Het is zowel frustrerend als hartverscheurend om te zien hoe de geestelijke gezondheid van haar personage onder Peyton's manipulatie instort. De chemie en het conflict tussen de twee vrouwen bepalen het hele verhaal, en het succes van de film is grotendeels te danken aan hoe geloofwaardig hun relatie verslechtert.

Het scenario, hoewel scherp van opzet, lijdt soms onder het feit dat het te veel dialoog gedreven is. De film besteedt lange stukken aan huiselijke gesprekken die ingekort hadden kunnen worden om het momentum te behouden. Hansons regie zorgt er echter voor dat deze rustigere momenten toch een doelgerichte spanning creëren, waardoor het ongemak onder de oppervlakte suddert en wat een typische thriller over een huisoverval had kunnen zijn, verandert in iets veel psychologischer.

Visueel gezien floreert de film in zijn eenvoud. Er zijn geen flitsende trucs of overmatige stijlkeuzes - alleen een heldere, methodische verhaallijn die de kijker laat focussen op de personages en hun escalerende paranoia. De laatste akte, waarin de spanning uiteindelijk explodeert in geweld en chaos, is het wachten waard en biedt een bevredigende afronding die zowel verdiend als intens aanvoelt.

Uiteindelijk blijft "The Hand That Rocks the Cradle" een bepalende thriller van zijn tijd - een langzame maar bekwame verkenning van vertrouwen, verdriet en de duistere kant van moederlijke obsessie. Hoewel de film baat had gehad bij een strakker tempo en minder dialoogrijke opvulling, houden de acteerprestaties en psychologische diepgang de film zelfs vandaag de dag relevant. Het is een film die na de aftiteling blijft hangen en je eraan herinnert hoe gevaarlijk een glimlachend gezicht kan zijn. (behalve dat van mij🙂)

Waardering is een dikke 7!

Deze horrorfilm is geregisseerd door Freddie Francis en naar een scenario van Milton Subotsky bewerkt, gebaseerd op het korte verhaal "The Skull of the Marquis de Sade", geschreven door Robert Bloch. (Het boek viel mij om eerlijk te zijn iets tegen) De film is een Technicolor/Techniscope-productie met Peter Cushing, Christopher Lee, Jill Bennett en Patrick Wymark in de hoofdrollen. De muziek is gecomponeerd door Elisabeth Lutyens en het camerawerk is van John Wilcox.

Wanneer verzamelaar van occulte artefacten Christopher Maitland (Cushing) The Skull of the Marquis de Sade koopt, krijgt hij meer dan hij had verwacht.......👀

"Amicus Productions" heeft "The Skull" uitgebracht, een van de succesvolste projecten voor de studio, afgezien van de portmanteau-formule waar ze bekend om zouden worden. Dat wil niet zeggen dat de film zonder tekortkomingen is, want die heeft het zeker, maar met Francis die de productie een etherische glans geeft, is de film een ​​echte Gothic-griezel uit de jaren 60. Sterker nog, het is een van de zeldzame films die door de meeste schrijvers die erover hebben geschreven, vrij accuraat wordt gerecenseerd. De meesten zijn het erover eens dat het materiaal niet helemaal geschikt is om tot een speelfilm te worden uitgerekt, aangezien de lange stiltes in het verhaal eerder een noodzaak dan een griezelige tactiek van de makers blijken te zijn. De strijkerseffecten zijn cheesy, Lee wordt echt onderbenut en de rest van de cast, afgezien van Cushing, is dun getekend. Maar het overwint de tekortkomingen wel.

Er zitten een aantal geweldige dingen in de film. Het gebruik van Skull-Cam, dat ons een perspectief geeft vanuit de schedel zelf, werkt erg goed, net als de kleurtinten die Francis gebruikt wanneer de schedel goed in beeld komt. Een decorstuk met een personage dat door glas-in-lood valt, is zeer goed geconstrueerd (ook goed stuntwerk), en Lutyens muziek is van topklasse, het zorgt voor een zenuwslopende spanning. Dan is er Cushing zelf, die grotendeels gedwongen wordt te reageren op niets meer dan een rekwisiet. Hij geeft veel visueel acteerwerk, wat hem in het bijna stille laatste derde deel van het stuk een goed stuk acteerwerk ten toon laat spreiden.

Met duistere personages, spannende stiltes (de plundering van De Sade's graf aan het begin is ronduit macaber) en visuele hoogstandjes is "The Skull" zeker de moeite waard om te bekijken.

Een mooie 7+!

Dit is een echte "Indiefilm" in de beste zin van het woord, die de verwachtingen van de filmindustrie op alle fronten ondermijnt en er tegelijkertijd van begin tot eind werkelijk verbluffend (en griezelig) uitziet. Wat er echter het meest verfrissend aan is, is dat het meer is dan zomaar een horrorfilm vol schrikmomenten. Het heeft natuurlijk de schrikmomenten en het soms bloederige en dat soort dingen maar daaronder schuilt een ontroerend verhaal over generatietrauma en rouw dat de meeste mensen die de film gaan kijken zal aanspreken.

De plotwending was zo goed dat ik hem helemaal niet zag aankomen (en ik sta erom bekend😅dat ik filmwendingen goed kan doorgronden). Die wekte een aantal behoorlijk diepe en duistere emoties op, maar deed dat op een duistere en mooie manier.

Een echte aanrader voor fans van de meer verheven horror!
Een 7!

Het plot van de film is oppervlakkig gezien simpel – een vrouw onderneemt drastische maatregelen nadat ze tot het uiterste is gedreven – maar de manier waarop het zich ontvouwt is allesbehalve simpel. Perry bouwt meesterlijk spanning op, niet alleen via de plot, maar ook via emotie. Het tempo, de close-ups van Janiyah's ogen, de manier waarop het geluid op bepaalde momenten wegvalt om haar innerlijke chaos de overhand te laten nemen – elke creatieve beslissing staat in dienst van het verhaal.

Vanaf de allereerste scène had Taraji P. Henson me in een wurggreep. Haar vertolking van Janiyah is de definitie van rauw, gelaagd en menselijk. Ze acteerde niet zomaar – ze belichaamde de ervaring van een vrouw die te lang te veel met zich meedraagt. Taraji speelde geen personage, ze leefde het.

Wat "Straw" zo effectief maakt, is dat het Janiyah's keuzes niet sensationaliseert. Het probeert haar niet af te schilderen of te rechtvaardigen, het laat haar gewoon zien. Een moeder, uitgeput door een systeem dat haar als wegwerpartikel ziet. Een mens die tot het uiterste wordt gedreven. Het is geen misdaaddrama. Het is geen film met een boodschap. Het is een reflectie. En het is er een die pijn doet omdat het zo dicht bij het echte leven staat.

Ik moet ook de bijrollen niet vergeten. Sherri Shepherd verraste me met de diepgang en compassie die ze in haar rol legde. Haar scènes met Taraji behoorden tot de meest emotioneel eerlijke momenten in de film. Teyana Taylors rol als rechercheur voegde een stille morele lading toe aan het verhaal. Ze overdreef het niet. Ze luisterde gewoon. En soms is dat alles wat iemand nodig heeft om gehoord te worden.

Een van de krachtigste dingen aan "Straw" is hoe het een spiegel voorhoudt over hoe we mensen in nood behandelen. De film dwingt ons ongemakkelijke vragen te stellen: 'Wat moet iemand doen om uit zijn vel te springen? Waarom maakt het ons alleen uit als iemand in het nieuws komt? Waarom wordt overleven behandeld als een moreel falen'?

Tyler Perry ging met deze film een ​​stap verder. Hij gaf ons geen makkelijk verhaal, en Godzijdank daarvoor. Hij gaf ons de waarheid – een lelijke, hartverscheurende, noodzakelijke waarheid. En het deed me afvragen hoeveel vrouwen in de echte wereld in stilte schreeuwen, net als Janiyah.
Ik weet dat sommige mensen zullen zeggen dat deze film "te zwaar" of "te donker" is, maar voor mij is dat wat hem onvergetelijk maakt. Hij probeert je niet te vermaken, hij probeert je wakker te schudden. En dat doet hij.
Deze film verdient prijzen, jazeker, maar meer dan dat, verdient hij aandacht. Iedereen zou hem moeten zien. Vooral degenen die denken te begrijpen wat het betekent om te worstelen.

Een mooie 7+ als waardering!

Misschien een Spoiler Alert? Nu weet je al dat hij een E.T. is en Quaid bijna gelijk afgeschoten wordt.
Nu was ik niet van plan om deze te gaan zien maar toch...😉
Toeval, ik was op zoek naar informatie over Kin (2021–2023) Lijkt een prima serie die ondanks de mooie kijkersscore van een 8,0/10/18.360 op IMDb niet voortgezet is. Hopelijk vanwege de "korte" lengte van het verhaal.

En dan hier ook nog een ❤️ voor jouw "doorzettingsvermogen" en omdat ik de serie nu helemaal uit ga kijken omdat jij het ook de moeite waard vind, ik ben bij S02E01.
Dus heb nog een beeldreis in het vooruitzicht.
Als je iets zoekt op het gebied van films en series, zou je ook eens een kijkje kunnen nemen op "Stremio". Vaak zitten er Nederlandse en/of Engelse subs bij. En......het is legaal!!

In deze SF-Film is een tiener samen met zijn vader in het dagelijkse leven bezig met kleine oplichtingspraktijken. Alles wat te groot is, zou de verkeerde aandacht trekken. Ian is behept met een vreemde kracht; hij kan mentale illusies creëren die anderen als realiteit beschouwen, tenminste zolang hij hen beïnvloedt. Uiteindelijk gebeurt dit onvermijdelijk en Ian komt er al snel achter dat hij niet de enige is met zulke krachten. Gevangengenomen door een schimmige instantie, krijgt hij te horen dat hij nodig is om zichzelf te beschermen tegen anderen zoals hij die de krachten op grote schaal misbruiken; in het bijzonder een gevaarlijk individu dat bekendstaat als 'De Muilezel'. Na een ontsnapping vertellen anderen hem dat juist de instantie het echte gevaar vormt... wie moet hij geloven? Gezien hun krachten, kan hij dan überhaupt het bewijs van zijn eigen ogen geloven?

Persoonlijk vond ik dit een aardige sciencefictionfilm, vooral omdat er voor het einde talloze wendingen zijn. Het was aardig gevonden hoe deze, de kijker in het ongewisse lieten over welke kant, als die er al waren, als de goede kant beschouwd kon worden. Er is voldoende actie en de special effects zijn behoorlijk goed. De cast doet het uitstekend. Je zult ongetwijfeld aan andere films denken tijdens het kijken, zoals 'Hanna', Inception (2010) en The Matrix (1999)... ook al lijkt deze film daar niet echt op. De meest voor de hand liggende knipoog is naar de Foundation (2021– ) -serie van Isaac Asimov, met een personage met telepathische krachten, bekend als The Mule.
Al met al een plezierige sciencefictionfilm met een flinke dosis actie; ik raad je aan om hem eens te proberen.

Van mij mag hij een 7 noteren.