Reacties

Centraal in de film staan ​​Olga, een gereserveerde vrouw die een teruggetrokken en strikt geordend leven leidt in Mexico-Stad en Cristian, een jongen die daar met zijn vader aankomt.
Wat begint als een ongemakkelijk samenleven, groeit geleidelijk uit tot een kwetsbare, onuitgesproken band tussen twee mensen die elk hun eigen vorm van eenzaamheid met zich meedragen.

Dit is een film die niet haastig uitleg geeft, niet streeft naar grootse uitspraken en nooit probeert indruk te maken met overdaad. Juist die ingetogenheid maakt de film zo diep menselijk. In plaats daarvan nodigt de film de kijker uit om rustig aan te doen en het dagelijks leven van de personages te observeren; betekenis wordt gevonden in alledaagse situaties, kleine gebaren en vluchtige menselijke ontmoetingen.

Hoewel deze film elementen van klassieke vertelkunst bevat (verlangens, emotionele obstakels, een geleidelijke transformatie), volgt de film uiteindelijk een rustiger, observerend en onorthodox pad. Het verhaal wordt niet zozeer gedreven door plotmechanismen, maar door een opeenvolging van momenten. Het is een film die zich eerder ontvouwt dan escaleert. De film laat emoties op natuurlijke wijze ontstaan, mits de kijker zich ervoor openstelt, deze manier van vertellen vereist moed van de filmmakers.
De film weigert betekenis en informatie hapklaar aan te reiken; in plaats van emoties uit te leggen laat "Moscas" ons ze ervaren. Dit schept een diep vertrouwen tussen de filmmakers en het publiek.
De film gaat ervan uit dat we opletten en beloont ons daarvoor. Dat vertrouwen geeft de film een ​​eerlijkheid die steeds zeldzamer wordt.

Het camerawerk is bewust ingetogen. De meeste shots zijn statisch, geduldig en onopvallend, waardoor het voelt alsof we de ruimte simpelweg met de personages delen in plaats van erdoorheen geleid te worden. Wat deze aanpak zo krachtig maakt, is de spaarzame inzet van stilistische keuzes. Wanneer de camera wél dichterbij komt, een beweging maakt en afdwaalt naar een meer subjectieve en poëtische sfeer, voelt dat emotioneel geladen aan en komt de impact des te harder binnen. Deze kleine, zorgvuldig geplaatste accenten dragen enorm veel gewicht.

Even opvallend is de grote zorg waarmee de personages zijn vormgegeven. Je voelt hoeveel liefde er in hun creatie is gestoken. Ze komen authentiek en op een ingetogen manier menselijk over. Hun sociale en emotionele realiteit wordt duidelijk via beelden, gedrag en routines, en niet via uitleg in dialogen. We leren wie deze mensen zijn door te kijken hoe ze zich door de ruimte bewegen, hoe ze reageren en hoe ze zorg dragen voor anderen. Het acteerwerk voelt natuurlijk en ongeforceerd aan, vooral bij de jonge Christian – het middelpunt van het verhaal – wiens openheid en nieuwsgierigheid fungeren als emotioneel anker. Onderlinge relaties worden zichtbaar gemaakt door blikken, kleine zorgzame handelingen en gedeelde routines, niet door grote woorden.

Dit is geen film voor kijkers die op zoek zijn naar spektakel of conventionele dramatische wendingen. Het is een film voor wie bereid is zich open te stellen en betekenis te vinden in kleine gebaren. "Moscas" herinnert ons eraan dat cinema niet luid en schreeuwerig hoeft te zijn om krachtig te zijn. Soms schuilen de meest ingrijpende emoties in een blik, een gedeelde routine, kleine zorgzame handelingen of een vluchtige aanraking. De film voelt bescheiden qua opzet, maar is in emotionele zin op stille wijze monumentaal.

Het geluidsontwerp speelt een belangrijke rol. De film maakt nauwelijks gebruik van traditionele filmmuziek, maar creëert sfeer door middel van tastbare, alledaagse geluiden: het klikken van een computer, verkeer in de verte, het gezoem van een speelautomaat. Deze geluiden geven de film een ​​fysieke aanwezigheid, waardoor de wereld ervan intiem en tastbaar aanvoelt.

Een mooie ruime voldoende met deze 8+! en dat heeft deze film in onze ogen ook echt verdiend!

"Adolescence" is simpelweg een meesterwerk van televisievertelkunst. Hier komt de serie angstaanjagend dicht bij de werkelijkheid; de kwetsbare en vaak turbulente aard van het tienerleven wordt met verbluffende nauwkeurigheid in beeld gebracht.

Het script is van uitzonderlijke kwaliteit en weet op knappe wijze verschillende perspectieven te verweven rondom een ​​ingrijpende gebeurtenis: een 13-jarige jongen wordt beschuldigd van de moord op een klasgenoot. Elke aflevering – briljant gefilmd in 'single takes' – zuigt je dieper mee in de emotionele maalstroom van de nachtmerrie waarin dit gezin verzeild is geraakt.

Stephen Graham, die zowel meewerkte aan de totstandkoming als de hoofdrol speelt, levert een aangrijpende prestatie als Eddie Miller, een vader die moet zien om te gaan met onvoorstelbare omstandigheden. Zijn vertolking is rauw en compromisloos, en laat zien waarom hij tot de beste Britse acteurs behoort. De pijn en verwarring die op zijn gezicht te lezen zijn terwijl hij probeert de situatie van zijn zoon te doorgronden, zullen me nog lang bijblijven.

Wat deze vierdelige miniserie zo meeslepend maakt, is dat ze weigert gemakkelijke antwoorden te geven. De serie laat op meesterlijke wijze bepaalde verhaallijnen open, waardoor kijkers worden gedwongen na te denken over ongemakkelijke kwesties zoals jeugdgeweld, de invloed van sociale media op tieners en de complexe aard van de waarheid zelf. Net wanneer je denkt te begrijpen wat er aan de hand is, dient zich een nieuwe laag aan die je doet twijfelen aan alles wat je dacht te weten.

Toen de aftiteling van de laatste aflevering liep, wilde ik meer zien, maar besefte ik tegelijkertijd dat juist die onbeantwoorde vragen de kern van het verhaal vormen. Net als in het echte onderwijsleven zijn er niet altijd nette oplossingen of pasklare antwoorden. Dit is gedurfde, uitdagende televisie die de weerbarstige realiteit van de puberteit in de huidige wereld durft te weerspiegelen.

Wij kwamen unaniem op een 8,5.

Deze vierdelige dramaserie transformeert wat een droge juridische zaak had kunnen zijn tot een meeslepend en aangrijpend verhaal.

De serie speelt zich af in Corby (Northamptonshire) en volgt drie vastberaden moeders in hun strijd voor gerechtigheid – een ware strijd van David tegen Goliath. Jodie Whittaker zet een krachtige rol neer die de emotionele kern van het verhaal draagt, terwijl de serie oog houdt voor de menselijke kant van de zaak.

Wat "Toxic Town" zo sterk maakt, is de balans tussen persoonlijke verhalen en grotere thema's. De soundtrack vangt de sfeer van die tijd perfect, met kenmerkende jaren 90-nummers van onder meer 'Radiohead', 'The Chemical Brothers' en 'Super Furry Animals' die je direct terugvoeren naar die onzekere periode. Voor wie die tijd bewust heeft meegemaakt maar te jong was om de volledige impact ervan te beseffen, is de serie zowel een eye-opener als een confronterende herinnering aan de gevolgen die nalatigheid op milieugebied kan hebben voor generaties. Het is een absolute aanrader: informatief en emotioneel aangrijpend, zonder ooit uitbuitend aan te voelen.

Een 8-.

Bedankt voor jouw recensie Marcel, het is vlot geschreven en geeft mooi weer wat we ongeveer tegemoet mogen zien in dit seizoen. De acteurs in deze serie spelen altijd op niveau en het is fijn om hen op beeld weer tegen te komen, vandaar dat ik de serie weer oppak waar ik een tijd geleden gestopt ben.

Het is 1972.
Midden in de Vietnamoorlog raken negen Koreaanse soldaten vermist in een gebied op slechts 150 km van Ho Chi Minhstad, bekend als "R-Point" (Arpointeu). Hoewel ze al meer dan zes maanden vermist zijn, ontvangt het Koreaanse hoofdkwartier af en toe radioberichten* waarin om hulp wordt gevraagd. De strenge luitenant Choi Tae In (Kam Woo Sung) krijgt de opdracht om met een peloton naar dit afgelegen gebied te trekken en de vermiste mannen op te sporen. Bij aankomst op de locatie treft Choi een verlaten gebouw aan in de middle of nowhere, omringd door de graven van hen die "R-Point" eerder betraden. Voordat het peloton kan doorgronden wat er aan de hand is, doen ze een schokkende ontdekking: een van de mannen in hun peloton – van wie ze allemaal dachten dat hij bij hen hoorde – blijkt een van de vermiste soldaten te zijn die ze moesten opsporen...

In het promotiemateriaal voor 'R-Point' wordt er prat op gegaan dat de film "geen zoveelste Ringu (1998) -kloon" is – een bewering die zeker hout snijdt. Dit feit alleen verklaart echter niet de aanwezigheid van Sadako zelf in de omgeving van Vietnam; ze put daarbij, op haar eigen wijze, uit de energiematrix – het weefsel dat alle dimensionale staten doorkruist. Misschien kan de ziel van een gerbil wel een deel van de energiematrix van enkele biljarden amoeben, viruscellen en bacteriën in zich opnemen en vervolgens opnieuw tot leven komen als een groter, ectoplastisch dier. Een raadselachtig gegeven dat "R-Point" stuwt richting een status die – meer dan wat dan ook – neerkomt op niets minder dan een heuse Koreaanse, levende en ademende, 'bovennatuurlijke' Apocalypse Now (1979).

"R-Point" pakt uit met elementen die perfect zijn voor een griezelfilm in de late uurtjes. En wat eigenlijk de geleidelijke aftakeling van de geest van de soldaten had moeten zijn, wordt hier letterlijk aan zijn lot overgelaten. Ik ga je niet vervelen of beledigen door voorbeelden te noemen, maar denk eens aan enkele van de beste horrorfilms. Denk aan 'Agent Orange' (Ontbladermiddel) en aan de verdraaide feiten rond het 'Tonkin-incident'.
Wat maakt deze film zo goed? Een psychoseksueel compensatietekort dat in "R-Point" duidelijk aanwezig is – maar goed, als Koreaanse 'Kwaidan' (geestenverhaal) past deze film misschien precies in dat plaatje. Zolang je niet Close Encounters of the Third Kind (1977) – de film met Richard Dreyfuss – verwacht, is het zeker de moeite waard om deze film te bekijken.
Met enkele van de meest spectaculaire beelden, opgenomen in zelden vertoonde, angstaanjagende Cambodjaanse oerwouden.

Waardering: 7+.

• : Aan het einde van de film zie je vermeld dat zelfs in 2004 nog S.O.S berichten worden ontvangen van de groep soldaten.

En dat is een geweldige hobby, je besteedt op deze manier de tijd goed en het houd de hersens scherp.
Helaas voor mij ben ik geen goede schaker, verder dan 2 zetten vooruit denken kom ik niet.
Het heeft te maken met 'ruimtelijk inzicht' zegt men, Natuur-, scheikunde- en wiskunde was ik ook geen ster in op school. Maar probeer nog steeds iemand te verslaan met het schaken, meestal druip ik af met mijn staart tussen de benen.
Misschien dat we eens aan de tafel tegenover elkaar komen te zitten?♟️♟️

En deze serie? Geweldig niveau!
We hadden nooit verwacht dat schaken zo spannend in beeld zou kunnen worden gebracht.
Een compliment voor de makers: Scott Frank en Allan Scott en de Acteurs: Anya Taylor-Joy, Chloe Pirrie en Bill Camp.

Ik heb deze film nu tweemaal gezien en hij verliest nooit zijn charme... of zijn betoverende aantrekkingskracht. Een groot deel van het blijvende succes is te danken aan de geweldige cast. Hoewel ik geen grote fan ben van Laurence Olivier, is hij perfect in de rol van Maxim de Winter; hij speelt een aristocraat die soms kil en afstandelijk overkomt. Ook Joan Fontaine zet een vlekkeloze rol neer als de lieve, onschuldige en naïeve nieuwe echtgenote. Daarnaast is er een uitstekende bijrol cast onder leiding van Judith Anderson, die de onheilspellende huishoudster Mrs. Danvers speelt; zij verafgoodde de eerste Mrs. De Winter zozeer dat ze diens kamers als een soort heiligdom of museum in stand heeft gehouden. Een andere acteur in een bijrol die er echt uitspringt, is George Sanders als Jack Favell, de 'neef' en playboy van de eerste Mrs. De Winter.

Het is een prachtige, beklijvende film, gebaseerd op de gelijknamige roman van Daphne du Maurier; het was tevens Hitchcock's eerste Hollywoodfilm. De samenwerking tussen Hitchcock en producent David O. Selznick bleek een gouden greep. Hitchcock had wellicht het gevoel dat hij 'water bij de wijn had moeten doen', maar daar was in de film niets van te merken. Het resultaat was sfeervol, spannend en ronduit beklijvend.

Het verhaal draait om de Britse aristocraat Maxim de Winter. Na de dood van zijn eerste vrouw ontmoet hij – terwijl hij in Zuid-Frankrijk rouwt – een verlegen, onopvallende (maar naar mijn mening prachtige) gezelschapsdame. De twee raken bevriend en trouwen al snel. Maxim neemt zijn nieuwe vrouw mee naar zijn imposante landgoed, Mandalay. De nieuwe Mrs. De Winter voelt zich meteen verloren en misplaatst in haar nieuwe huis; haar gevoel wordt versterkt doordat het personeel en vrienden van de familie voortdurend de lof zingen van de eerste Mrs. De Winter – en dan vooral huishoudster Mrs. Danvers. De obsessie van Mrs. Danvers met Rebecca (de eerste Mrs. De Winter) gaat alle perken te buiten.

De film bevat enkele verrassende wendingen (het is tenslotte Hitchcock) en ik kan wel verklappen dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken.
In 2020 kwam er een remake van de film; Rebecca (2020) , een remake die ook goed was maar volgens ons toch ietsje minder.

Voor de liefhebber (bent u dat?) een absolute aanrader en voor degene die Hitchcock niet kennen een mooie kennismaking!
De film is bijna perfect maar met 😏onze kritische blik iets minder dan perfect, vandaar de 8.

Enkele dagen geleden voor de 2e maal bekeken, de eerste keer was in de tijd dat deze serie op tv werd uitgezonden en dat is inmiddels weer een goeie 30 jaar geleden. Toen moest je een week wachten voordat het volgende deel werd uitgezonden. Daarvan herinner ik mij dat we het een uitstekende serie vonden en dus (geloof ik) iedere zondagavond startklaar zaten voor een nieuwe aflevering.

"Zwarte Sneeuw" is naar mijn mening een van de beste Nederlandse dramaseries die ooit is gemaakt.
Wanneer de vader van Eva in coma raakt en in het ziekenhuis belandt, gaat zij op onderzoek uit naar zijn leven. Ze ontdekt dat haar vader geen lieverdje was; hij was betrokken bij een Russisch drugssyndicaat. Hoe dieper ze in zijn verleden graaft, des te meer ze over hem te weten komt – en des te dieper ze zelf in de problemen raakt. Uiteindelijk raakt ze volledig verstrikt in het complot en heeft ze grote moeite om er weer uit te komen. Deze serie markeerde het debuut van Tamar van den Dop op de Nederlandse televisie; ze speelt een zeer zelfverzekerde vrouw die zich niet snel uit het veld laat slaan. Ze is een zeer natuurlijke en overtuigende actrice die zich volledig in haar rol weet in te leven. Na 'Zwarte Sneeuw' werd ze gecast als Lorna te George in de film Karakter (1997) van Mike van Diem; deze Nederlandse film won in 1997 de Oscar voor beste niet-Engelstalige film.

In Nederland is er op televisie vaak wel een serie van topkwaliteit te zien, met de beste acteurs die het land te bieden heeft; de kwaliteit van deze producties is meestal hoog. Titels als Pleidooi (1993–1995) en Oud geld (1998–1999) zijn in Nederland zeer bekend en worden vaak naar buurlanden geëxporteerd. Hoewel "Zwarte Sneeuw" een soortgelijk project was, onderscheidde het zich door een totaal andere insteek: de serie was duisterder, diepgaander en simpelweg beter dan ooit tevoren.

Van mij krijgt deze serie een ruime voldoende, 8+!

En de reacties bekijkende, doet men dat "opletten" soms niet.
Door afleiding, babbelen enz, mist men stukjes die vaak essentieel voor het verhaal zijn.
En dat missende, snap je vaak de clou van een verhaal niet, de verhaallijn blijft onduidelijk en dan is de film de "schuldige". Helaas zien we dit probleem in films terug tegenwoordig, plot is simpel want diepgang van een verhaal is voor "rekening" van de filmmakers. Dus krijg je herhaling van actie, simplisme en vlakke lijnen.

Jammer, want "Red Sparrow" is een uitstekende (film) premisse!!

Een aardige film met een iets voorspelbaar verhaal wat in de werkelijkheid zou kunnen plaatsvinden, ware het niet dat we vaker onze doelen niet na streven en helaas dat ook vaak niet durven, "wat zouden anderen daar wel eens van kunnen denken".
Dus leven we vaak het leven van een ander i.p.v. ons eigen leven! ☹️

Shirley Valentine (Pauline Collins) is een verveelde huisvrouw. Ze doorbreekt niet alleen de 'vierde wand'; ze praat daadwerkelijk tegen de muur. Haar man Joe is kil geworden en leeft volgens een vast stramien, en van haar oude vrienden is er niet veel meer over. Ze zijn alleen achtergebleven nadat hun zoon Brian – een dichter zonder geld – en dochter Millandra het huis uit zijn gegaan. Haar vriendin Jane, een gescheiden feministe, wint twee vliegtickets naar Griekenland en neemt Shirley mee.

Op school droomde ze ervan stewardess te worden, maar ze werd voortdurend ontmoedigd door de directrice. Ze werd een rebel en was jaloers op haar rivale Marjorie Majors, het brave meisje van de klas. Als volwassenen komen ze elkaar weer tegen, wat leidt tot verrassende onthullingen. Ze heeft ruzie met Joe en haar dochter. Eenmaal in het vliegtuig laat Jane haar in de steek voor een man. Ze ontmoet Costas (Tom Conti), de eigenaar van een lokale bar. (dikke deugniet 😏)

De film is gebaseerd op een toneelstuk voor één actrice, en draait dan ook volledig om die ene vrouw. Alles rust op de schouders van Pauline Collins, en ze zet een geweldige prestatie neer. Ze eist het scherm op; ze is charmant, grappig en een vrouw van vlees en bloed. Sommige bijfiguren zijn wat karikaturaal. Er zijn een paar momenten die op de lachspieren werken, maar bovenal is het de menselijkheid van Pauline Collins die de film doet stralen.

Een mooie film met een mooie thuiskomer voldoende, een 7+!

Het verhaal speelt zich af in een klein Azerbeidzjaans dorp dat door spoorlijnen wordt doorsneden en volgt Nurlan, een eenzame machinist, in zijn zoektocht naar de eigenaresse van een blauwe bh die aan zijn locomotief is blijven haken. Net als de personages van Tati beweegt Nurlan zich door een wereld vol excentrieke figuren en absurde situaties; de humor ontstaat niet door grappige oneliners, maar door timing, ruimtegebruik en subtiele fysieke gebaren.

"The Bra", geregisseerd door Veit Helmer, is een woordeloze, speelse fabel die aanvoelt als een liefdevol eerbetoon aan de cinema van Jacques Tati. Bij gebrek aan dialoog leunt de film volledig op visuele humor, expressief acteerwerk en oog voor detail – kenmerken van Tati's werk in films als Playtime (1967) en Les vacances de Monsieur Hulot (1953).
Waar Tati's films echter vaak de draak staken met moderniteit en technologie, neigt "The Bra" meer naar een sprookjesachtige romantiek, met een onschuld die op sommige kijkers wellicht naïef of ouderwets overkomt.

Voor liefhebbers van zwijgende komedie en kijkers die cinema als visuele poëzie waarderen, is "The Bra" een charmante, zij het bescheiden, ervaring. De film is niet zo scherp of maatschappijkritisch als het werk van Tati, maar deelt wel diens liefde voor de ingetogen humor van het dagelijks leven.

Mijn vriendin vond dit prachtig (8), bij mij klonk gebrom in de keel (6-), vandaar onze gemiddelde 6,5 , afgerond naar een 7-.

P.s. Ik blijf van mening dat je hiervan moet houden.🤷‍♂️

Ik vermoed dat het meer een Europees en dus geen U.S.A - type film is: er is ruimte voor traagheid en reflectie, en geen behoefte aan een overduidelijk happy end.
Veel Europeanen hebben waarschijnlijk ook het origineel (boek) van Dürrenmatt (https://nl.wikipedia.org/wiki/Friedrich_D%C3%BCrrenmatt) gelezen; de essentie van het boek is juist om de kunstmatigheid aan te tonen van de strakke, bevredigende eindes in de meeste detectiveromans (inclusief Europese, zoals die van Agatha Christie).

Het hoofdpersonage vertelt de verteller over een collega – een briljante rechercheur die het bij het rechte eind had (ook al deelde niemand zijn mening) en de perfecte val voor de moordenaar had opgezet. Maar toen verpestte iets stoms, irrationeels en 'onvoorspelbaars' – een verkeersongeluk waarbij de moordenaar omkwam (net als in deze film) – de hele zaak. Uiteindelijk kwam de waarheid wel aan het licht, maar te laat voor de rechercheur, die zijn leven inmiddels al had verwoest. Ik heb het origineel wel gelezen, maar was het volledig vergeten (en de Amerikaanse setting van de film hielp niet om mijn geheugen op te frissen), totdat het einde van de film me vol raakte: "Nu herinner ik het me weer, ik heb erover gelezen!" Dit is niet zomaar een verrassend einde, maar een echte schok. En het besef dat het leven rommelig is; we verwachten van detectiveromans een soort orde die we ook in het echte leven menen te zien, maar die eigenlijk slechts dient als ontsnapping aan de werkelijkheid. Van Dürrenmatt moet je echter nooit een ontsnapping aan de werkelijkheid verwachten! Misschien ben ik beïnvloed door het origineel (al denk ik van niet, aangezien het me pas aan het einde weer te binnen schoot), maar ik zag oprecht geen spoor van een ongepaste 'obsessie' in de film.

Een agent (oké, een gepensioneerde agent) weet dat er een seriemoordenaar rondloopt – iemand die waarschijnlijk opnieuw zal toeslaan – en doet er alles aan om dat te voorkomen; zelfs zonder die belofte zou zijn handelen logisch zijn geweest. Overigens ben ik het volledig eens met de commentator die suggereert dat de eigenaar van de kerstwinkel de eigenlijke dader was. Ik heb geen 10 gegeven aan deze film – ondanks de geweldige acteurs, het uitstekende acteerwerk en de voortreffelijke regie – vanwege een reden die ook een andere commentator cruciaal vond: het ongeloofwaardige idee dat het ongeluk niet aan het licht zou komen en niet in verband zou worden gebracht met de mogelijke misdaad, zowel door de politie als – vooral – door het hoofdpersonage zelf. In het echt waren er geen zulke kleine, hechte gemeenschappen, waardoor de onwetendheid geloofwaardiger overkwam. Toch blijft het een fraaie film, waarin de kernboodschap – dat volstrekt irrationele toevalligheden onze best doordachte, rationele inspanningen kunnen verpesten – luid en duidelijk overkomt.

Ondanks dat Jack Nicholson altijd mijn favoriete acteur was, blijf ik toch steken op de 7.
Ook een mooie waardering toch?

Woody Harrelson zet Flynt overtuigend neer als een ondernemer die vooral aan zichzelf denkt; een man die zichzelf heeft opgewerkt en via een omweg succes boekte met de publicatie van erotica. Hij is bovendien iemand die er niet voor terugdeinst om controverses op te zoeken en de gemoederen te verhitten. Net als Hefner, Guccione en anderen in de porno-industrie zwaait Flynt met de Amerikaanse vlag en komt hij op voor grondwettelijke rechten, met name die van het Eerste Amendement. Flynt had echter de pech zijn kruistocht te beginnen in Cincinnati: een aangename stad die – gezien diverse spraakmakende censuurzaken – ook een terechte reputatie van preutsheid heeft.

Deze film doet bijna aan als een documentaire, in die zin dat hij weinig emotionele lading bevat. Hij schetst de gebeurtenissen in het leven van Larry Flynt zonder van de kijker te verlangen dat deze de man sympathiek vindt of zich met hem identificeert. Wel vraagt ​​de film ons om ons te identificeren met zijn idealen, die de kern van het verhaal vormen.

Courtney Love speelt Althea, Flynt's (derde) vrouw en zet een indrukwekkende acteerprestatie neer als de complexe vrouw die hem in de moeilijkste tijden trouw terzijde stond.

Het verhaal is grotendeels gebaseerd op feiten, niet op fictie. Wie niet bekend is met Flynts juridische strijd en zijn historische rechtszaken, krijgt hier een beeld van een hoofdstuk in de Amerikaanse worsteling om zich te ontworstelen aan de invloed van zelfbenoemde moralisten. Achteraf gezien – zeker met de huidige beschikbaarheid van porno – mag het verhaal voor sommigen misschien onwerkelijk lijken, maar de strijdfronten en de gevolgen waren net zo reëel als de kogel van een sluipschutter.

Een mooie voldoende met onze gemiddelde 7.

De titel "The Big Heat" verwijst – waarschijnlijk bewust – naar de titels van twee andere misdaadfilms van enkele jaren eerder: The Big Sleep (1946) met Humphrey Bogart en White Heat (1949) met James Cagney. Alle drie kunnen ze worden gerekend tot de traditie van de film noir, al heb ik "White Heat" – hoewel een uitstekende film – altijd als "niet helemaal noir" beschouwd, omdat het die typische noir-eigenschap mist: een sfeer van morele ambiguïteit. De morele grenzen zijn er duidelijk getrokken, met geïdealiseerde politieagenten die de strijd aanbinden met meedogenloze criminelen. In "The Big Heat" zijn de morele grenzen veel minder scherp. Lagana en zijn handlangers zijn weliswaar meedogenloos, maar de weergave van de politie is verre van geïdealiseerd. Het korps is door en door corrupt, van de korpschef tot de laagste rangen; Bannion kan alleen gerechtigheid krijgen voor de dood van zijn vrouw door zijn penning in te leveren en op eigen houtje te handelen, vergelijkbaar met de privédetectives die Bogart speelde in "The Big Sleep" en The Maltese Falcon (1941).

De hoofdpersoon van "The Big Heat" is sergeant Dave Bannion, een rechercheur van de afdeling moordzaken in de fictieve Amerikaanse stad Kenport. Hij onderzoekt de verdachte zelfmoord van zijn collega Tom Duncan en de moord, enkele dagen later, op diens maîtresse Lucy Chapman.

Zelfs Bannion is in sommige opzichten een ambivalente figuur. Hoewel hij een onschuldige man is die veel heeft doorstaan, is hij aan het einde van de film ook een man die wordt gedreven door een potentieel destructief verlangen naar wraak. Zijn persoonlijke erecode staat hem niet toe zijn vijanden koelbloedig te doden, maar hij heeft er geen moeite mee om ervoor te zorgen dat ze elkaar om het leven brengen;

Glenn Ford, wiens acteerstijl uitstekend bij film noir paste, zet een krachtige, eenzame held neer en weet de ambiguïteit en tegenstrijdige kanten van Bannion's karakter goed over te brengen. Voor de glamour zorgt Gloria Grahame als Debby, de cynische en op materiële zaken gerichte vriendin van Stone; zij wordt uit haar cynisme geschud door de kwaadaardigheid van haar geliefde en kiest de kant van Bannion. Grahame – eveneens een ster die perfect in de noir-stijl paste – kwam doorgaans beter tot haar recht als 'bad girl' dan als heldin, en dit is een van haar beste rollen. Ook Lee Marvin is erg goed als de brute Stone, al zijn de andere schurken nogal kleurloos.

De film was bij de verschijning in 1953 omstreden, deels vanwege de compromisloze wijze waarop corruptie bij de politie aan de kaak werd gesteld, maar vooral door de expliciete manier waarop geweld in beeld werd gebracht.

Een mooie voldoende voor deze film uit het verleden, een 7+.***

Bedankt voor jouw toelichting op deze film. Dat en de toelichting van https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/37639 heeft ons doen besluiten om aan deze film maar geen tijd te besteden! Ook omdat we in het verleden eenmaal eerder een film van deze regisseur hebben gezien, Rampage: President Down (2016) en dit toen ook moeilijk te verteren kost (simpel), heeft ons tot dit oordeel gebracht.

Hup, naar de kliko!! (of kringloopwinkel, maar ja, dan zadel je er weer een onwetend mens er mee op☹️)

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=ZZzYBEKowTI

Mooie omschrijving van de film, wel vreemd dat je hier maar een drie aan toekent.
Je bedoeld waarschijnlijk 6 of 7?

Maggie Gyllenhaal levert een overtuigende en authentieke prestatie als een vrouw die in het reine moet komen met haar eigen onvermogen om haar leven in eigen hand te nemen in dit ingetogen maar effectieve drama.

Sherry, die onlangs voorwaardelijk is vrijgelaten uit de gevangenis voor, zoals ze haar dochter vertelt die haar niet eens als moeder erkent, "het stelen van spullen om aan geld voor drugs te komen", keert terug naar haar ouderlijk huis in New Jersey om af te kicken en haar leven weer op de rails te krijgen. Ze woont in een pension voor andere voorwaardelijk vrijgelatenen, wordt door de staat behandeld als een waardeloze crimineel en probeert de band met haar dochter en haar broer, die de voogdij over het meisje heeft gekregen, te herstellen. Het wordt Sherry al snel duidelijk dat haar dochter haar schoonzus als haar moeder ziet in plaats van Sherry, en Sherry reageert hierop zoals ze op alles reageert wat haar frustreert: ze barst uit in woede, krijgt driftbuien en probeert wanhopig aandacht te trekken. Door Sherry's interacties met haar familie – we zien ook hoe ze de band met haar vader en zijn nieuwe vrouw herstelt – komen we meer te weten over hoe Sherry zo is geworden en in hoeverre de omstandigheden tegen haar zijn.

"SherryBaby" voelt aan als honderd andere films die er precies op lijken: kleine, persoonlijke indie-drama's over disfunctionele mensen die vreselijke beslissingen nemen in hun strijd om hun leven weer op de rails te krijgen. Omdat deze films kleinschalig zijn en vaak gemaakt door jonge filmmakers, onderscheiden ze zich zelden qua stijl of technische vaardigheden; hun succes hangt meestal af van het acteerwerk en het script. "SherryBaby" blinkt op beide vlakken uit.

Maggie Gyllenhaal is snel uitgegroeid tot een van mijn favoriete hedendaagse actrices en ze levert hier een fantastische prestatie. Er is nauwelijks een scène zonder haar en ze beheerst elk beeld. Ze geeft dit personage subtiliteit en nuance – kijk maar naar haar gezichtsuitdrukking wanneer haar dochter haar voor het eerst Sherry noemt in plaats van mama, of naar het ingetogen, hartverscheurende einde, waarin ze een harde waarheid over zichzelf ontdekt die desalniettemin noodzakelijk is om verder te kunnen met haar leven. Het is Gyllenhaal's grote verdienste dat ik Sherry geen moment zat ben geworden. Misschien worden we soms ongeduldig met haar, of gefrustreerd door bepaalde keuzes die ze maakt, maar we zien haar koortsachtig haar best doen om haar leven op de rails te krijgen, en daardoor behoudt ze onze sympathie.

Ook de regie was goed, niet te opzichtig of voor de hand liggend. Een van de hoogtepunten van de film is de scène waarin Sherry's hele familie voor het eerst weer bij elkaar is. Wanneer ze haar vader ziet, springt ze als een klein meisje op de bank, onbewust haar eigen dochter nadoend, die precies hetzelfde deed toen ze Sherry voor het eerst weer zag. (pappa heeft bijbedoelingen?) En dan volgt een pijnlijke diner-scène, waarin Sherry een liedje zingt voor de aanwezige gasten als een zevenjarig kind dat ieders aandacht wil. Deze scènes deden me een beetje denken aan een andere film over een vrouw op de rand van de afgrond, A Woman Under the Influence (1974) van John Cassavetes.

Deze film is absoluut de moeite waard vanwege Gyllenhaal's acteerprestatie, maar het is fijn om te kunnen melden dat de film zelf haar ook waardig is.
Voor dit geheel ruime voldoende als waardering, 7+.

Er zitten een paar clichés in maar de rest van de film is aardig met veel grappige momenten, een goede chemie tussen de twee hoofdpersonages en een irritante KGB-agent die zich gedraagt ​​als een absolute baas en die je doet denken aan Hans Landa (Christoph Waltz) uit Inglourious Basterds (2009).

De film sleept niet, er is steeds wel actie en de speelduur voelt niet lang aan.

Het einde was goed, grappig en bevredigend, ik kan de film zeker aanraden. Ook al speelt Ryan Reynolds hetzelfde personage dat hij al het grootste deel van zijn carrière speelt en daar heeft Icky -https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/2565 een punt!, het niveau wordt niet hogerop getild wat je bij Reynolds zijn films vaker ziet, hapklare brok wordt opgediend en de kijker lust het, of niet.
Het is een film voor de kijker die zin heeft aan een actiefilm met weinig diepgang, we noemen dat ontspanning.

Deze ontspannen film krijgt een voldoende en het levert een mooie 6+ op.

😊Vergeet dat ook maar, een nucleaire raket is een type wapen dat gebruikmaakt van de energie die is opgeslagen in atoomkernen om een ontploffing te veroorzaken, in tegenstelling tot conventionele explosieven, die ontploffen door chemische reacties, waarbij de atoomkernen onveranderd blijven. Die kogels van de wapens uit de film hadden de bom niets gedaan, zelfs een ongeval had geen impact gehad.

Lees dit maar eens, over neerstortende waterstofbommen in Amerika en andere "ongelukken" na de 2e wereldoorlog tot heden: https://www.nemokennislink.nl/publicaties/de-veiligheid-van-kernwapens/

Het is het bekende verhaal van een ter dood veroordeelde die zijn onschuld betuigt en een strijdvaardige journalist die voor hem opkomt. Een cliché, dat zeker, maar Clint Eastwood, als producent/regisseur/ hoofdrolspeler, weet er iets van te maken en een goede film neerzet.

Eastwood speelt Steve Everett, een afgeleefde, rokkenjagende en drinkende journalist die betere tijden heeft gekend en wiens huwelijk en baan op het spel staan. Door een speling van het lot krijgt hij de opdracht om Frank Beachum (Isaiah Washington) in de dodencel te interviewen op de dag van zijn executie. Everett gelooft in de onschuld van de man en zet alles op alles om dat te bewijzen in een race tegen de klok.

Washington is uitstekend als de ter dood veroordeelde man die na zes jaar juridische strijd zijn lot heeft aanvaard. Lisa Gay Hamilton, eveneens uitstekend, speelt zijn vrouw. De scène waarin Beachum eerst afscheid neemt van zijn dochter en later van zijn vrouw, zal je tot tranen toe beroeren.

Zoals in vrijwel alle films van Eastwood, is er een fraaie bijrol bezetting.
Dennis Leary speelt Eastwoods yuppieachtige leidinggevende die zich bedreigd voelt door de ervaren journalist. James Woods verschijnt als de hoofdredacteur van de krant. Diane Venora is overtuigend als Eastwoods vrouw, Christine Ebersole heeft een korte rol als collega en Michael McKean is goed als gevangenispredikant, net als Bernard Hill als de gevangenisdirecteur. Ook William Windom en Anthony Zerbe hebben korte rollen.

Regisseur Eastwood weet de spanning erin te houden en de film een ​​goed tempo te geven, terwijl hij de schijnbare hopeloosheid van de situatie en de race tegen de klok benadrukt.
Na zo'n 45 jaar in de filmwereld is het fijn om te zien dat de oude Clint nog steeds zijn shirt uit kan trekken en de liefde bedrijft met dames die half, en in één geval zelfs een derde, van zijn leeftijd zijn. Hij draagt ​​zijn .44 Magnum niet meer bij zich, maar als eerbetoon aan zijn eerdere films is er een goede autoachtervolging in de film.

"True Crime" is een goede film, maar ik moet er een punt aftrekken, omdat het moeilijk te geloven is dat na zes jaar procederen niemand het bewijsmateriaal heeft kunnen vinden, dat het personage van Eastwood in minder dan acht uur ontdekt.

Een aardige film die een aardige voldoende behaald; 7+.

BEDANKT voor deze tip, we zijn door jouw verhaal nieuwsgieriger geworden en hebben hem onder aan "de stapel" gevonden, morgenavond wordt hij afgespeeld. We zullen op de benen van Lily letten. 😉

De serie is prachtig gemaakt, briljant geacteerd en verliest nooit aan vaart. Elke aflevering brengt het verhaal verder zonder onnodige opvulling of melodrama. Maar wat de serie echt onderscheidt, is de emotionele diepgang.
Veel rampendrama's maken de tragedie zelf tot de hoofdattractie. "The Bombing of Pan Am 103" doet precies het tegenovergestelde, en dat maakt de serie zo bijzonder.

In plaats van te blijven hangen in de gruwel van de bomaanslag, belicht de serie de gewone mensen die gerechtigheid mogelijk maakten. De Schotse rechercheurs die maandenlang velden afzochten, de vrijwilligers die zorgvuldig bagage en kleding schoonmaakten, de forensische experts die microscopische fragmenten onderzochten, en de families die de hoop nooit opgaven. De serie herinnert ons eraan dat de geschiedenis vaak niet wordt veranderd door helden die spectaculaire daden verrichten, maar door talloze toegewijde mensen die hun werk met buitengewone zorgvuldigheid doen.

De weergave van het Schotse onderzoek is bijzonder indrukwekkend. Hun geduld, professionaliteit en onvermoeibare aandacht voor detail maken hen tot de ware helden van het verhaal. De serie laat zien dat het oplossen van een misdaad van deze omvang geen kwestie van geluk was, maar van doorzettingsvermogen en nauwgezet werk.

Ook verdient de serie lof voor de respectvolle manier waarop de slachtoffers en hun families worden behandeld. De focus ligt op de menselijke kosten en de zoektocht naar de waarheid, in plaats van de ramp zelf tot een sensatie te maken.

Binnen het genre van waargebeurde misdaadverhalen en historische drama's is dit een van de beste series die er is.
Een dikke voldoende, een 8!

Aanvulling:
Catherine Cookson is een Britse schrijfster die dit boek met de uitgeverij uitgaf in 1978.

De relaxte freelance geheim agent Mike Locken (uitstekend en meeslepend vertolkt door James Caan) raakt zwaargewond aan zijn knie en elleboog nadat hij is verraden door zijn taaie en louche oude vriend en partner George Hansen (zoals altijd een sterke Robert Duvall).

Na een lang en pijnlijk herstel krijgt Locken de opdracht om de nobele Aziatische politicus Yuen Chung (goed gespeeld door Mako) te beschermen en een uitgelezen kans om wraak te nemen op Hansen. Regisseur Sam Peckinpah, die werkte met een scherp en complex script van Marc Norman en Stirling Silliphant, weet de typische jaren 70-sfeer van na 'Watergate', gekenmerkt door angst, paranoia en morele ambiguïteit, treffend vast te leggen, terwijl hij zijn gebruikelijke thema's als ethiek, vriendschap, loyaliteit en verraad verkent. Peckinpah ensceneert diverse spectaculaire actiescènes met zijn kenmerkende stijl: een mislukte aanslag op een vliegveld, een wilde schietpartij met daaropvolgende achtervolging door de straten van San Francisco, en de spannende climax op een verlaten scheepskerkhof.

Caan en Duvall leveren beiden uitstekend werk in de hoofdrollen; ze worden goed ondersteund door Arthur Hill als de dubbelzinnige Cap Collins, Bo Hopkins als de gestoorde, energieke schutter Jerome Miller, Gig Young als de sombere Lawrence Weyburn, Burt Young als de cynische taxichauffeur Mac en de charmante Tiana als Chungs pittige dochter Tommie. Kate Heflin brengt een lieve en aantrekkelijke warmte in haar rol als Lockens behulpzame en sympathieke verpleegster en vriendin Amy. Bovendien wordt de PG-rating in deze film tot het uiterste opgerekt: de schokkende momenten van bruut geweld zijn behoorlijk bruut en gruwelijk en we krijgen zelfs een aardig vleugje smakelijke, en glamourachtige vrouwelijke naaktheid te zien (let goed op de alomtegenwoordige softcore-ster Ushi Digard in een coole, niet-vermelde rol).

Philip H. Lathrops fraaie breedbeeldcinematografie maakt hier en daar mooi gebruik van vloeiende overgangen. Jerry Fielding levert een effectief gevarieerde en huiveringwekkende soundtrack. Hoewel dit niet een van Peckinpah's beste films ooit is (de film is te lang en het verhaal dwaalt nogal af), is hij toch de moeite waard voor fans van 'Bloody Sam'.

Het is zoals gezegd, geen topper van Peckinpah maar hij scoort bij ons nog een voldoende en sluiten wij dit verhaaltje af met een 6+.