Reacties

Ik heb de documentaire gezien voor driekwart, dus 75%. Na een uur had ik er schoon genoeg van vooral nadat ik er achter kwam dat het voornamelijk ging over de wijsheden van haar moeder, de inzichten die haar op het niveau van "First Lady" (FOTUS) hadden gebracht en de voorbereiding daartoe. Zelf heb ik van haar weinig gehoord over de politiek, haar man is toch POTUS, en dat viel mij tegen. Ze had nu de kans om haar eigen mening eens te laten horen maar nee, we zagen haar kleding uitzoeken en een tekst voor POTUS beoordelen. Totaal geen diepgang!

Nu begrijp ik ook waarom mensen geld kregen om te komen kijken😅
Tijdens de openingsavond van de film in Boston zouden de zalen vrijwel leeg zijn geweest, ondanks claims van Donald Trump dat de film snel uitverkocht zou raken. (Volgens Trump hadden de zalen nog NOOIT zo vol gezeten als tijdens de documentaire over zijn Melanie)
Op Rotten Tomatoes laten vroege gebruikersreviews weinig aan de verbeelding over: ‘Als je je afvroeg hoe een 104-minuten parfumcommercial voor ‘Gold-Plated Despair’ eruitziet, dan is "Melania" je cinematografische nachtmerrie… een glanzende, holle oefening in ijdelheid.’
Dergelijke negatieve reviews helpen niet mee aan de verkoopcijfers, hoewel leedvermaak voor sommigen natuurlijk ook vermaak kan zijn en de bezoekcijfers wat op zou kunnen krikken.
Op sociale media circuleert inmiddels een cynische tip voor de eerdergenoemde echt nieuwsgierigen: koop een kaartje voor een andere film en loop dan de zaal van ‘Melania’ binnen. ‘Zo voorkom je dat de zakken van de familie Trump -en Amazon- nog verder worden gespekt.

Een "fraaie" 2. (1 voor het maken en 1 voor de distributie)

POTUS: President of The United States
FOTUS: First Lady of The United States

Het grootste probleem met deze film was de gebrekkige karakterontwikkeling in het begin, gecombineerd met de verlammende hoeveelheid onophoudelijke actie waarmee de film direct begon en die maar doorging tot de eerste plotwending. Ja, ik weet zeker dat ze er veel voor getraind hebben en dat de apparatuur authentiek is, maar er had nog 15 of 20 minuten aan de openingsscène met het vuurgevecht moeten worden besteed. Laat ons de personages leren kennen en laat ons niet op het verkeerde been gezet worden over het verhaal. Ik kon me niet echt inleven in de personages en was niet zo bang als ik had moeten zijn, en dat komt waarschijnlijk ook door het script en de ietwat mechanische acteerprestaties.

Het verhaal had moeten uitleggen waarom deze specifieke groep 'actief' werd op het moment dat ze dat deden, wat eigenlijk vrij eenvoudig te verklaren is: een aantal van dergelijke kamers waar ze sinds de andere acties mee bezig waren, was geen aandacht aan besteed en de explosie die eerder plaatsvond, had de stroom naar de kamer afgesneden. De meeste films hebben problemen met te veel uitleg, maar deze had meer uitleg nodig gehad en beter uitgedacht moeten worden. Dat had een bevredigender onthulling opgeleverd.

Het begint als een 5, wordt een 6- en eindigt misschien wel rond een 6+. Zelfs als mensen de informatie hiaten zelf kunnen invullen, is er nog steeds te veel actie in het begin, te weinig karakterontwikkeling en geen echte kans op memorabele acteerprestaties.

Een mager 6-je.

Zoals je zou verwachten, leverde Al Pacino een solide en stabiele prestatie als de New Yorkse politieagent Frank Serpico, een eerlijke agent die verstrikt raakt in een web van corruptie binnen het korps en de vijandschap van zijn collega's op zich laadt door te proberen de misstanden aan de kaak te stellen.

Sterker nog, de film zelf begint op Pacino's acteerprestatie te lijken: solide en stabiel. Het is zeker geen actiefilm en bevat niet de schietpartijen en aanhoudende spanning die je van een politiedrama zou verwachten. Het gaat meer over de details: Serpico's frustratie over het feit dat zijn superieuren niet naar hem luisteren, de impact daarvan op zijn privéleven en de voortdurende onthullingen van de corruptie die heerst. Die corruptie is endemisch. Het verhaal onthult niets bijzonder dramatisch - agenten gokken, worden omgekocht, enzovoort. Het zegt meer over de politiecultuur van die tijd dan over de aard van de corruptie zelf. Er heerste een gevoel van superioriteit; een gevoel van "iedereen doet het, dus waarom zou ik het niet doen?"

Het laat zien dat als gevolg van dat gevoel van superioriteit een agent die niet meespeelt niet alleen buitengesloten en vriendenloos is binnen het korps, maar ook een makkelijk doelwit is voor iedereen. Dat werd zeer goed weergegeven. Het mysterie van de schietpartij waarmee de film begint, wordt uiteindelijk onthuld en de film eindigt op een positieve en hoopvolle noot, met Serpico die getuigt voor een commissie die is ingesteld om politiecorruptie te onderzoeken.

Noch de film, noch de rol behoren tot Pacino's beste werk, en dit wordt duidelijk overschaduwd door het feit dat de film zich afspeelt tussen Pacino's beroemde rol als Michael Corleone in The Godfather (1972) / The Godfather: Part II (1974) en The Godfather: Part III (1990). Dit mag echter niet over het hoofd worden gezien. Het is een goede film met een goede acteerprestatie, die zelfs aanleiding gaf tot een kortstondige televisieserie met dezelfde naam.

Vandaar onze 8-!

Een uitstekende weergave van het 242 dagen durende beleg van Tobroek, met Richard Burton als de Britse kapitein Tommy MacRoberts, die standhoudt tegen golf na golf van Duitse en Italiaanse aanvallen op de Libische havenstad Tobroek. Ook zien we opnieuw James Mason, in de rol van de Duitse generaal Erwin Rommel, die de aanval leidt op de havenstad die hij nodig heeft om zijn troepen te bevoorraden voor zijn geplande verovering van Egypte en het Suezkanaal – een zet die Groot-Brittannië uit de oorlog zou kunnen slaan.

Aangezien bijna 90% van de troepen onder zijn bevel uit Australiërs bestaat, moet de Britse kapitein MacRoberts eerst hun respect winnen voordat zij bereid zijn hun leven voor hem te wagen. Een van die Australiërs is MacRoberts' voormalige leraar Tom Bartlett (gespeeld door Robert Newton); hij is inmiddels een hulpeloze dronkaard, maar vraagt ​​MacRoberts om hem aan het front in te zetten, in de hoop zo zowel zijn drankprobleem te overwinnen als zijn moed te hervinden.

In opdracht van de bevelvoerende generaal – Leslie Morshead, in de aftiteling aan het einde van de film gespeeld door Robert Douglas – moet MacRoberts Tobroek tot elke prijs verdedigen.

P.S. De Britse en Australische troepen wisten Rommel's aanvallen op Tobroek daadwerkelijk af te slaan en werden uiteindelijk op 27 november 1941 afgelost tijdens "Operatie Crusader", onder leiding van de Britse generaal Auchinleck – bijgenaamd "The Auk" – nadat zij tijdens het 242 dagen durende beleg zo'n 6.000 slachtoffers (voornamelijk Australiërs) hadden geleden. Het Afrika Korps verloor tijdens de gevechten in de woestijn bijna twee keer zoveel manschappen.

Een mooie 7 voor deze film, ruim 82 jaar oud.

Voor de liefhebbers: The Desert Fox: The Story of Rommel (1951)

De scenaristen Spenser Cohen, Anna Halberg en Nicholas Adams hebben een redelijk script afgeleverd. Ik moet zeggen dat het geen echt uitmuntende horrorfilm was, maar het bood wel een alleszins adequate kijkervaring. Ik vermoed dat als je een nieuwkomer bent in het horrorgenre, je meer plezier zult beleven aan "Tarot" dan ik deed, met mijn vele jaren ervaring in het kijken van horrorfilms. Het concept van de film had absoluut potentieel, maar de uitwerking bleef steken in het generieke.

Ik vond het script enigszins simplistisch; de regisseurs Spenser Cohen en Anna Halberg maakten simpelweg gebruik van de ene na de andere 'jump scare' om het publiek op het puntje van de stoel te houden. Natuurlijk heb ik niets tegen 'jump scares' op zich, maar ze hebben de neiging om vermoeiend en saai te worden wanneer ze worden overdreven. En helaas was dat precies het geval in "Tarot". Wat ik echter wel kon waarderen, was de manier waarop de voorspellingen van de kaarten voor elk van de personages in de film werkelijkheid werden; dat was absoluut een leuke inventieve en creatieve vondst van de scenaristen.

Sterker nog: de scenaristen Spenser Cohen, Anna Halberg en Nicholas Adams speelden op veilig en maakten gebruik van de geijkte horrorclichés. En wanneer je keer op keer de figuren van de kaarten in de verte op de achtergrond van een hoofdpersonage ziet staan ​​– slechts zichtbaar als silhouet en gehuld in duisternis – begin je er uiteindelijk je schouders over op te halen. Eén keer werkt het en heeft het effect, maar door het keer op keer te herhalen, wordt het repetitief en overbodig. Bovendien speelde het grootste deel van de film zich af in bijna volledige duisternis. Kom op, echt waar? Dat werkte misschien nog in de jaren tachtig, maar tegenwoordig kijk ik liever naar horrorfilms waarin ik duidelijk kan zien wat er gebeurt, in plaats van dat het grootste deel van het scherm gehuld is in schaduwen of totale duisternis. En helaas was ook dat het geval in "Tarot". Van de gehele cast van "Tarot" was ik alleen bekend met Jacob Batalon. Ik moet echter wel zeggen dat ze een redelijke cast voor de film hebben samengesteld en dat de acteerprestaties degelijk waren.

Op visueel vlak vond ik Tarot geslaagd. Ik kon de effecten en de wezens in de film waarderen. Gelukkig hielp dat om de film overeind te houden en ervoor te zorgen dat hij goed te bekijken bleef. Het grootste deel van de film was echter gehuld in voortdurende schaduwen of duisternis, wat afbreuk deed aan het algehele kijkplezier.

Zeker, Tarot is een kijkbare horrorfilm, maar het is bepaald geen uitmuntende of memorabele horrorervaring. En het is geen film die ik nog een tweede keer op mijn scherm zal vertonen. Als je van horrorfilms houdt, is de film uit 2024 van regisseurs Spenser Cohen en Anna Halberg het bekijken waard; misschien valt hij wel in de smaak, want het was zeker geen slechte film.

Toch vanwege de minpuntjes, maar een kleine voldoende, 6!

En die vlizotrap........die gebruiken we voorlopig maar niet👀

Ik had Kevin James nooit als hoofdrolspeler in deze film verwacht, maar hij deed het fantastisch. Deze vijftigplusser, diep verliefd voor het eerst, plande een bruiloft in Rome, gevolgd door een romantisch arrangement samengesteld door een reisbureau.

De blik op zijn gezicht terwijl hij wachtte tot de bruid het altaar afkwam, is onvergetelijk. Het besef dat er iets mis was gegaan, raakte iedereen die toekeek. Je kon zijn hart voelen breken, ondanks het feit dat hij dagenlang ontkende dat ze weg was. Hij spreekt geen Italiaans, maar blijft toch, omdat hij het arrangement al betaald heeft en geen reden heeft om terug te keren naar de VS.

Hij raakt bevriend met andere Amerikaanse toeristen, min of meer gelukkig getrouwde mensen, die hem meeslepen in het ene avontuur na het andere. En op de een of andere manier duikt de eigenaresse van een café steeds weer op in zijn gezelschap, en zij spoort hem aan om dingen te proberen die hij nooit eerder heeft durven doen. Hij ontdekt een andere man in zichzelf, maar dan keert de weggelopen bruid terug, zich afvragend of ze een fout heeft gemaakt.

De locaties in Italië waren ons bekend, de taal is prachtig en Kevin James horen zingen met Andrea Bocelli is iets wat niemand mag missen. Een groot deel van de muziek is van Bocelli, en voor romantiek... of gebroken harten... is er geen betere zanger. Het verhaal is leuk en de tijd vloog voorbij. Toen de film was afgelopen, hadden we het gevoel dat we Italië verlieten.

Een fraaie 8 voor dit kunststukje!

Het is absoluut de moeite waard om te zien hoe deze film de carrières van veel hedendaagse Hollywoodsterren lanceerde. Hoewel Will Smith al een populaire sensatie was dankzij zijn succesvolle tv-serie The Fresh Prince of Bel-Air (1990–1996), was dit Smiths eerste stap in het actiegenre, en daarna is hij nooit meer van dat genre afgeweken. Martin Lawrence bevond zich min of meer in dezelfde positie, alleen was hij nog niet zo bekend als Smith. Ook Lawrence zou met deze film in de actiefilm-categorie belanden. En dan is er nog de grootste verrassing. Afgezien van het regisseren van een aantal muziekvideo's, was dit de eerste film geregisseerd door actieregisseur Michael Bay. Het is opmerkelijk dat er voor deze man geen enkele overgang nodig was. Rechtstreeks van muziek naar actie blockbusters. Zelfs geen tv-film daarvoor, hij moet wel connecties hebben gehad.
De film kreeg gemengde recensies maar was een enorm kassucces. De film werd een zeer invloedrijke productie die niet alleen de hedendaagse actietrends (ten goede of ten kwade) herdefinieerde, maar ook de carrières van Will Smith, Martin Lawrence en regisseur Michael Bay een boost gaf, zoals ik boven al beschreef.

Het verhaal draait om een ​​drugsroof onder leiding van meesterbrein Fouchet (Tchéky Karyo), waarbij twee agenten die samen opgroeiden, Mike Lowrey (Will Smith) en Marcus Burnett (Martin Lawrence), slechts een paar dagen de tijd hebben om te achterhalen waar de drugsdeal plaatsvindt. De enige manier waarop ze aan de informatie kunnen komen, is door ooggetuige Julie Mott (Téa Leoni) te beschermen, die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Het script, geschreven door drie auteurs – Michael Barrie, Jim Mulholland (beiden schreven voor de komische sketchshows van Dave Letterman) en Doug Richardson (Die Hard 2 (1990)) – is van hoge kwaliteit. Will Smith en Martin Lawrence hebben een energieke chemie en vullen elkaar goed aan. Beiden tonen op de juiste momenten hun emoties en geven de kijker precies de juiste hoeveelheid hints over hun persoonlijke ontwikkeling. Will Smith is de kalme en beheerste man. Zelfs als hij boos is, blijft hij rustig. Martin Lawrence speelt het tegenovergestelde; Een hyperactieve, luidruchtige en onstuimige getrouwde man.

Daarnaast zijn er tal van andere castingkeuzes die elke scène de moeite waard maken. Theresa Randle (een populaire actrice in dit decennium) speelt Marcus' vrouw, die ook Theresa heet (vreemd genoeg). Joe Pantoliano speelt Mike, de commandant van het korps van Marcus, die zich zeker als een commandant gedraagt. En dan zijn er nog Nestor Serrano en Julio Oscar Mechoso, die een ander agentenpaar spelen dat samenwerkt met Mike en Marcus. De enige acteur die niet interessant is in zijn rol is Tchéky Karyo als Fouchet. Afgezien van zijn pogingen om zijn plan uit te voeren zonder gepakt te worden en zijn buitenlandse accent, valt er niet veel te zeggen over zijn acteerprestatie. Karyo is weliswaar een gevoelloze man zonder geweten, maar in de meeste van zijn scènes heeft hij geen directe interactie met de hoofdrolspelers. Het voelt gewoon alsof er een gebrek aan verbinding is. Verder hebben Will Smith en Martin Lawrence een aantal zeer komische dialogen. Bovendien, met een R-rating (geschikt voor 16 jaar en ouder), kunnen ze allebei hun gedachten ongeremd de vrije loop laten.

Téa Leoni als Julie voegt ook een aantal inventieve scènes toe die je normaal gesproken niet in buddy cop-films ziet. Hoewel deze film in dat genre valt, voelt het hier niet zo sterk aan. Handelt Julie moedig? Jazeker, maar doet ze het omdat het nodig is? Nee. Het is altijd goed om een ​​eigenzinnig vrouwelijk personage te hebben, maar hier is Julie er alleen maar om Marcus en Mike op te jutten. Dan zijn er nog de actie en de special effects van deze film. Het lijkt erop dat er geen CGI is gebruikt, alleen praktische effecten. Er is ook volop actie met veel vuistgevechten, schietpartijen en af ​​en toe een explosie. Die er allemaal heel realistisch uitzien. Het is grappig om een ​​film van Michael Bay te zien die volledig met praktische effecten is gemaakt en slechts af en toe een explosie bevat. Het voelt gewoon niet aan als dezelfde man die iedereen tegenwoordig kent.

De cinematografie van Howard Atherton (vooral bekend van Fatal Attraction (1987)) is echter niet om over naar huis te schrijven. Er zijn weliswaar enkele camerashots die de setting van Miami goed weergeven, maar veel van de scènes spelen zich af in kleine ruimtes. Of het nu een huis of een magazijn is, de camerahoeken van binnenuit zijn gewoonweg onvoldoende. Er zijn een aantal slow-motion shots (waarschijnlijk op verzoek van Bay) die er goed uitzien, maar wederom niet altijd opvallen. Tot slot was de muziek een aangename luisterervaring. De filmmuziek werd gecomponeerd door Mark Mancina, die zijn eerste succesvolle muziek uitbracht met Speed (1994) en vervolgens Fair Game (1995). Gezien de setting en de hoofdrolspelers klinkt dit passend. De actiemuziek, die doet denken aan die van Trevor Rabin (maar niet volledig kunstmatig klinkt), is ook levendig genoeg om de getoonde scènes te ondersteunen. Het zijn die momenten; Er wordt meer percussie gebruikt, samen met strijkers en blazers en het is zeker effectief.

Helaas zijn Bay's sterke punten echter net zo duidelijk als zijn zwakke punten. Hij neemt een bekend buddy cop-genre en blaast het onnodig op met overbodige scènes en slecht getimede humor, waardoor de entertainmentwaarde van Bad Boys afneemt en de film moeite heeft om op gang te komen.

Vandaar dat de 8 die ik eerst in mijn hoofd had, zakt naar een 7+.

Veel van de films haal ik van de site: https://spotnet.forum/viewtopic.php?t=11
De nieuwste is dus Spotnet Classic 1.9.2.3 , deze staat gelijk rechtsboven.
Ook kan je vaak streamen via Stremio: https://www.stremio.com
Die is legaal maar iets moeilijker te installeren, vond ik.
Gewoon proberen.

Alles begint met een pelgrim, Halil Rexhepi (hij is Albanees, lees "Rejepi"), die per ongeluk pokken mee terugneemt naar Joegoslavië. Rexhepi combineert de kenmerken van twee echte mensen: de geestelijke die tijdens zijn pelgrimstocht besmet raakte en de leraar die het van hem kreeg. De eerste had een milde vorm, die niet eens op pokken leek, de tweede de dodelijke hemorragische vorm. (zie link beneden)
Rexhepi laat zien hoe verschillende mensen zich gedragen in het licht van de levensbedreigende epidemie, met name in het in quarantaine geplaatste algemene ziekenhuis van Belgrado. Ik zal me ook richten op een aantal opmerkelijke personen daar. De meest sympathieke en heldhaftige persoon is naar mijn mening Dr. Marković. Ze is niet alleen onbaatzuchtig en vriendelijk, maar voor haar is het helpen van anderen een natuurlijke, intieme behoefte. Dr. Grujic heeft ongelijk als hij suggereert dat ze het ziekenhuis moet verlaten, want dit werk is precies hetgeen wat ze onbaatzuchtig wil doen.

Dr. Grujic is ook sympathiek en heldhaftig. Zijn geflirt en zoektocht naar losse seksuele relaties lijken hem moreel twijfelachtig te maken. (Het is overigens opmerkelijk hoe losse seksuele relaties en obscene vloeken – het wordt misschien afgezwakt vertaald, maar het is obsceen! – gebruikelijk lijken te zijn in dit ziekenhuis.
Maar hij functioneert goed als arts en verliest zijn humeur niet, zelfs niet als hij besmet is. Grujic lijkt enigszins op de zorgeloze hedonist Bora, die gemakkelijk met iedereen bevriend raakt. Ik weet bijna zeker dat de VN-epidemioloog geïnspireerd is door D.A. Henderson, een belangrijk persoon in het pokkenbestrijdingsprogramma. De echte Henderson kwam in die tijd naar Joegoslavië en is een lange, sterke man met een "schorre stem" – de VN-epidemioloog heeft de enige echte en duidelijke schorre stem in dit verhaal. De boekhandelaar is het typische product van een unieke mix van socialisme en kapitalisme.

Iemand die ook mijn aandacht trok, is de morfineverslaafde verpleegster. Bij verslaving rijst de vraag: is het slechts een hedonistische ondeugd of gaat het om dieperliggende psychologische problemen die therapie vereisen? Het zou allebei kunnen zijn, maar ik denk dat de belangrijkste boodschap is dat zij ook maar een mens is en dat niets menselijks haar vreemd is, ondanks haar twijfelachtige gedrag. Ze is zeker beter dan de hoofdarts – maar dat is niet onrealistisch. Hoofdartsen zijn vaak niet de best gekwalificeerde, maar wel de meest brutale en vaak niet de beste mensen. (Maar ik vraag me af waarom Amerikaanse auteurs nooit vermelden wat hij gestolen heeft – of ik weet iets niet.) Zeker de aandacht is op Danka's geliefde gericht (ik denk dat hij een beroerte kreeg door stress en angst – aangeraakt worden door zo'n patiënt is eng!) en op dokter Ciric. En er is een reden waarom ze weigert haar afdeling te verlaten: ze weet dat er al veel virusinfectie is op de rest van de verdieping en wil niet dat iedereen er doorheen loopt.

Er zitten wel wat feitelijke fouten en onduidelijkheden in de film.
"Hij wil eten, maar kan hij dat wel na een inwendige bloeding"? Grujic heeft duidelijk de gewone pokken, niet de hemorragische variant. Variola major was de meest erge en ook de meest voorkomende variant van het virus. Mensen die niet tegen deze variant werden gevaccineerd, hadden een grote kans om dood te gaan van het virus. Ten slotte waren er binnen de erge variant twee ergere varianten: de plattepokkenvariant en de hemorragische variant. Bij de plattepokkenvariant bleven de pokken zacht en plat, waardoor er bloedvergiftiging optrad. Bij de hemorragische variant ontstonden er in het lichaam bloedingen. De pokken werden hierdoor paars of zwart en steeds erger, waarna de besmette persoon eraan doodging.
(zie link beneden)

Maar ik denk niet dat dit de waarde van de film erg vermindert. Het is een eerlijke film over mensen voor en tijdens een ramp, met hun goede en slechte eigenschappen, hun ware karakter dat aan het licht komt in het licht van de ramp, en het lijden dat daarmee gepaard gaat. Ik wil iets benadrukken dat zelden wordt genoemd, maar waarschijnlijk een rol heeft gespeeld in het feit dat de ziekte niet snel werd herkend. Voor de meeste mensen zijn boeken boeken en de werkelijkheid de werkelijkheid. De meeste medische medewerkers kunnen zich niet voorstellen dat ze in hun dagelijkse praktijk te maken krijgen met een ziekte uit de 'oude tijden'.

Onze waardering is een mooie 8!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pokken
Op deze site staat ook een foto van een kind met pokken (1973) en misschien dat de lezer hierdoor inziet hoe erg deze ziekte kan zijn!

De film ademt absoluut die nostalgische sfeer van een vervlogen tijdperk van zorgeloosheid, met slechts één keer gebruik van moderne technologie. Vinyl en vintage bandshirts vullen het scherm en het voelt allemaal best prettig aan. De esthetiek die Corbin Hardy heeft gekozen voor een Amerikaanse middelbare school voelt echter nogal gekunsteld aan, zeker gezien het feit dat hij een Brit is. We zien een klassieke gele schoolbus en felrode kluisjes, maar zonder enige diepgang, terwijl we een groep zogenaamde "buitenbeentjes" ontmoeten.

Het zijn niet echt buitenbeentjes; we zien twee populaire meisjes en een basketbalspeler, compleet in letterjack-outfit, die samen met het nieuwe meisje en haar nichtje extra les krijgen. Nick Frost heeft een

Wederom een ​​opzettelijke verwijzing naar de late jaren 90 en vroege jaren 2000, met vreemd geplaatste en onmiskenbaar knullige CGI. We leven in een tijd waarin mensen in 'Iron Man-pakken' door de lucht vliegen, maar we lijken geen fatsoenlijke CGI te kunnen maken voor een horrorfilm. Er lijkt geen middenweg te zijn, het is of slecht of geweldig. Een beetje apart vond ik dit.

Een 6, het vermaakt de horrorkijker wel.

Ai, laten wij dat enkele jaren geleden nou net wel gedaan te hebben👀
Het enige wat ons te wachten staat is......afwachten!

Ik bloos een beetje van het compliment.😊
Mogelijk dat de kijkers die gebruik maken van Filmvandaag weinig films van Tarkovsky zien maar deze regisseur is ook geen onbekende als je de filmsites doorneemt.
Ook op IMDb zijn er ruim 100.000 stemmen uitgebracht op deze film. Gelukkig heb ik ook nog enkele van hem hier liggen en door jouw reactie ben ik daar weer op geattendeerd.
B.v. Offret (1986)
Komende week ligt Stalker (1979) klaar en vervolgens Ivan's Childhood (1962) een weekje later.
De laatste schijnt een surrealistische film te zijn, waarin via droomsequenties, herinneringen en beelden van de realiteit een verhaal wordt verteld over verloren onschuld en over snel verworven volwassenheid. We zijn benieuwd en komen erop terug met recensies, na het kijken van deze 3 producties!

Tarkovsky (1932-1986) werd alom gezien als één van de grootste talenten van zijn tijd. Een tweede Sergei Eisenstein noemden filmcritici hem, en in de Westerse wereld werd hij op één voetstuk geplaatst met grootheden als Ingmar Bergman, Akiri Kurosawa en Stanley Kubrick. Net als Kubrick was Tarkovsky niet bepaald een veelfilmer. Zijn oeuvre omvat slechts 7 producties, die hij in een periode van ruim 25 jaar maakte. Waar Kubrick in de weg werd gezeten door zijn eigen perfectionisme, werd Tarkovsky belemmerd door de Sovjetautoriteiten.
In 1986, toen Tarkovsky in Zweden bezig was met het filmen van Offret (1986), werd bij hem een kwaadaardige hersentumor geconstateerd en aan het eind van dat jaar overleed hij, slechts 54 jaar oud.

In de film is Thor (Chris Hemsworth) na al zijn avonturen enigszins de weg kwijt en besluit hij terug te keren naar Nieuw Asgard. Voordat hij terugkeert, komt hij erachter dat een duister wezen genaamd Gorr de Godenslachter (Christian Bale) eropuit is om alle goden te doden.

Wanneer hij in Nieuw Asgard aankomt, wil hij Valkyrie (Tessa Thompson) om hulp vragen, maar daar ziet hij dat zijn oude hamer Mjolnir is gerestaureerd, maar een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Deze eigenaar is zijn ex-vriendin Jane Foster (Natalie Portman), die op magische wijze zijn hamer en krachten heeft overgenomen. Samen met Valkyrie en Korg (ingesproken door Taika Waititi) proberen ze Thors Gorr te stoppen voordat hij nog meer goden kan doden.

Met deze film is Thor de eerste superheld uit de Marvel-filmreeks met vier eigen films. Taika Waititi wist de Thor-reeks nieuw leven in te blazen met de derde Thor-film en probeert dat met deze vierde film opnieuw te doen. Samen met andere scenarioschrijvers en storyboardschrijvers van andere Marvel-projecten wist hij de derde Thor-film om te toveren tot een meer passende komische actie-sciencefictionfilm. In deze vierde Thor-film is het script volledig in handen van Taika Waititi zelf en de meer ambitieuze schrijfster Jennifer Kaytin Robinson. Dat er nu minder mensen aan het script meewerken, is merkbaar in de film. Deze vierde Thor-film bevat eigenlijk te veel komische elementen, die de dramatische momenten en andere elementen vaak onnodig overschaduwen. De humor gaat vaak ook ten koste van sommige verhaallijnen, waardoor sommige wat gehaast en onduidelijk overkomen, wat soms een langdradig gevoel kan geven.

Gelukkig weet Taika Waititi prachtige en geloofwaardige visuele effecten in de film te verwerken en zo de verschillende werelden van de goden op creatieve wijze tot leven te brengen. Zo laat hij de goddelijke kanten van het Marvel-filmuniversum duidelijker en speelser zien dan bijvoorbeeld in de Marvel-film Eternals. In deze film weet hij ook op een leuke en passende manier rockmuziek uit de jaren '80 als soundtrack te gebruiken.

De terugkerende castleden kruipen opnieuw in de huid van hun personages in deze film. Ondanks de minder sterke punten van het script, wist Taika Waititi Natalie Portman te overtuigen om terug te keren naar de Thor-filmreeks. Portman krijgt in deze film meer dramatische scènes, maar ook superkrachten om mee te werken. Naast Natalie Portman wist Taika Waititi ook Christian Bale te strikken voor een superheldenfilm, dankzij het script en de wens van zijn kinderen. Na zijn rol als Batman in de The Dark Knight-trilogie had hij geen zin meer in superheldenfilms. Bale brengt een donkerdere, serieuzere kant naar deze film, wat zorgt voor meer duisternis en een vleugje spanning.

Geen 7 zoals ik zo vaak bij andere films geef maar een ruime 6.
Het is niet zo sterk als de vorige Thor films.

Het is Dharmendra's laatste film, hij schijnt een legende te zijn als acteur, maar zowel Jaideep Ahlawat als hijzelf wisten geen emotionele diepgang aan hun scènes te geven. Dat valt echter in het niet bij het tamme acteerwerk van hoofdrolspeler Agastya. Het was bij vlagen wel oké, maar over het geheel genomen was het niet memorabel.

Het grootste probleem met de film vond ik de onevenwichtige verhaallijn. Ja, er zijn andere films met een vergelijkbare structuur, maar deze film voelde hol en oppervlakkig aan. Raghavan slaagde er niet in om een ​​goede balans te vinden tussen de verhaallijnen in het verleden en het heden.

De cinematografie, regie en het scenario zijn gemiddeld. Niets, behalve een paar scènes die gefilmd zijn voor de 'Slag om Basantar', was memorabel. De montage was ondermaats, vooral de lange en storende climax, waardoor ik steeds op de klok keek en hoopte dat de film snel voorbij zou zijn. Halverwege de film scheelde het niet veel of ik was in slaap gekukeld. Uiteindelijk eindigt de film met een jazz-achtig klarinetsolo dat veel pretentieuzer klinkt dan waarschijnlijk de bedoeling was.
Voorlopig even geen "Bollywood" achtige film(s), ze liggen iets te zwaar op de maag.😉

Een kleine 5.

Lucas Reyes (Josh Hartnett) is een voormalig geheim agent die, nadat hij door zijn agentschap is verstoten, wegkwijnt in Bangkok, Thailand. Hij leeft van de schamele restjes die hij bij elkaar sprokkelt en drinkt zichzelf bijna dood. Wanneer zijn voormalige collega en geliefde Katherine Brunt (Katee Sackhoff) een onbekende cyberterrorist, bekend als "de Geest", in beeld krijgt, dwingt een tekort aan beschikbare agenten in Bangkok, waar "de Geest" op het punt staat een vliegtuig naar San Francisco te nemen, haar om contact op te nemen met Lucas.

Fight or Flight is een productie van Thunder Road Productions, de producenten van John Wick en Sicario, via hun productiemaatschappij Asbury Park Pictures. Deze joint venture was oorspronkelijk bedoeld om genrefilms met een laag tot gemiddeld budget te produceren voor Redbox (Red Right Hand (2024) en Black Site (2022) waren de enige eerdere releases), totdat Redbox failliet ging. Gezien het feit dat "Fight or Flight" onopgemerkt is gebleven en in het Verenigd Koninkrijk als Sky Cinema Original wordt uitgebracht, was het waarschijnlijk de bedoeling dat het een Redbox Original zou worden. Dit blijkt wel uit het feit dat de film, ondanks een behoorlijke release in meer dan 2000 bioscopen in de Verenigde Staten door Vertical (die met beperkt succes van VOD-releases zoals The Exorcism (2024) en In the Lost Lands (2025) ook andere markten hebben betreden), relatief weinig promotie heeft gekregen. Het is jammer dat "Fight or Flight" door de producenten en distributeurs als zo'n wegwerpfilm werd beschouwd, want het is eerlijk gezegd een vermakelijke film.

Geïnspireerd door recente actiefilms na "John Wick", zoals Bullet Train (2022) , is "Fight or Flight" gebaseerd op een simpel concept: een groep gewelddadige personages in een buis onder druk, waarna de actie vanzelf ontstaat. Josh Hartnett is echt goed als onze hoofdrolspeler Lucas Reyes, die de pechvogel-actieheld overtuigend neerzet met zijn frustratie over alle onzin. Een leuke grap, is dat zijn kleren steeds kapot gaan, waardoor hij zich moet omkleden (waaronder het ruilen van shirts met zijn taxichauffeur, die vervolgens halfnaakt wegrijdt), vaak ten koste van zijn waardigheid en praktische bruikbaarheid.

De bijrollen worden vertolkt door allerlei excentrieke figuren en eigenzinnige moordenaars, waaronder Charithra Chandren, Danny Ashok en Hughie O'Donnell als de bemanning die Lucas onvrijwillig moet bijstaan ​​en probeert de orde in het vliegtuig te bewaren. Daarnaast zijn er diverse moordenaars en vechters aan boord, variërend van wannabe-entertainers tot kungfu-vechters rechtstreeks uit een oude Shaw Brothers-film, en natuurlijk meer standaard criminelen of leden van een triade die er alleen maar zijn om het dodental op te krikken. Hoewel "Fight or Flight" vrij rechttoe rechtaan is, waren er een paar verrassingen, zoals wie "de Geest" uiteindelijk blijkt te zijn en de betrokkenheid van een bepaald bedrijf, die me echt verrasten.

"Fight or Flight" pretendeert niets anders te zijn dan wat het is en levert een maximale hoeveelheid waanzin in een minimale ruimte. Met een sterke hoofdrol van Hartnett, die zich goed staande houdt tegenover een reeks gewelddadige excentrieken, heb ik echt genoten van "Fight or Flight" en ik hoop dat genoeg mensen de film ontdekken, zodat ze misschien terugkeren naar dit personage en deze wereld.

Een ruime 6+.

De vierde film in het MCU, "Thor", werd uitgebracht slechts een jaar nadat de aftiteling van Iron Man 2 (2010) fans had geprikkeld met een shot van Thors hamer die door S.H.I.E.L.D. in een krater werd gevonden.

"Thor" heeft de mogelijkheden van het MCU echt vergroot door niet alleen twee sterke en geschikte hoofdrolspelers te introduceren voor de rollen van Thor (Chris Hemsworth) en zijn broer Loki (Tom Hiddleston), maar de film waagde zich ook aan compleet nieuwe werelden buiten de aarde, waar tot dan toe alle helden vandaan kwamen. En dat waren allemaal mensen met superkrachten of geavanceerde technologie en unieke vaardigheden, zoals Iron Man, de Hulk en Black Widow. In deze film zien we de God van de Donder, Thor, en de God van de Misleiding, Loki, in Asgard, een nieuw rijk vol Goden, magie en de kracht om tussen de negen rijken te reizen. Het is Marvels eerste uitstapje naar een wereld buiten de aarde en het is zeer goed gedaan en visueel adembenemend.

Het verhaal van de film is sterk en goed geschreven en geeft Thor en Loki vrijwel evenveel schermtijd, waardoor hun rivaliteit als broers wordt opgebouwd, terwijl ze ook hun eigen verhaallijnen hebben met unieke ambities en persoonlijkheden. Hun rivaliteit en verhalen worden voortgezet in toekomstige Thor-films, wat geweldig is om te zien, aangezien Thor en Loki zonder twijfel twee van de beste personages in het MCU zijn.

De speciale effecten en CGI in deze film zien er fantastisch uit. Je ziet echt het verschil tussen deze film en de Iron Man- en Hulk-films die eraan voorafgingen. Na "Thor" werd er meer aandacht besteed aan de details in de Marvel-films, met meer kleur en gedetailleerdere ontwerpen. Dit kwam voornamelijk door een groter budget, aangezien het nieuwe MCU-concept van Marvel zijn vruchten afwierp en kassarecords brak, waardoor er meer dan genoeg winst werd gemaakt om de budgetkosten te dekken.

Van mij krijgt deze film een ruime voldoende, een 7+.

The Staircase (2022)#comments

Een, vinden wij, geweldige serie die we 4 jaar geleden al mochten zien.
Dit is een serie waarvan wij zeggen: "Kijken mensen"!

We volgen Irene, die door parallelle universums reist om de moordenaar van haar dochter herhaaldelijk te doden uit wraak, totdat ze op een gegeven moment een van zijn andere slachtoffers, Mia, tegenkomt.
Het concept van "Redux Redux" klonk veelbelovend. Films met parallelle universums of tijdslussen kunnen, mits goed uitgewerkt, geweldige verhalen opleveren. Dat verwachtte ik ook van deze film, vooral omdat de eerste recensies overwegend positief waren.

Ik verwachtte een film met verschillende scenario's waarin Irene de moordenaar tegenkomt en hem in spannende actiescènes moet verslaan, of een verhaal met een meedogenloze protagonist die altijd twee stappen vooruit is en haar wraak genadeloos voltrekt. In plaats daarvan krijgen we een vrij traag verhaal over de band tussen Irene en Mia, waarbij de moordenaar veel minder aandacht krijgt dan ik had verwacht.

Deze aanpak werkt goed voor de personages zelf, want zij vormen waarschijnlijk de grootste kracht van de film. De acteerprestaties van de hoofdrolspelers zijn solide en de emotionele band tussen de personages en het publiek wordt sterker naarmate het verhaal vordert. Die connectie wordt echter af en toe verzwakt door twijfelachtige karakterkeuzes en opvallende plotgaten. Het script is zonder twijfel de grootste zwakte van de film, aangezien verschillende plotpunten nooit goed worden uitgelegd of simpelweg geen zin hebben zoals ze worden geïntroduceerd.

Het is duidelijk dat dit een low-budgetproductie is, en de sterkere focus op karakterontwikkeling in plaats van actie was waarschijnlijk te wijten aan die beperkingen. Desondanks kan ik niet anders dan enigszins teleurgesteld zijn over het einde. Dat gezegd hebbende, is het nog steeds een redelijk vermakelijke film en zeker geen tijdverspilling. Maar met zo'n interessant concept had ik er iets meer van verwacht.

Mag ik het bij een kleine 7 houden?

Een mooie creatie van de regisseur filmmaker Rodrigo Moreno met dit drie uur durend Heist drama, interessante dynamieken en concepten die binnen de setting van het verhaal worden verkend. Hoewel Moreno een aantal sterke elementen bevat, zijn deze niet sterk genoeg om de hele film te dragen.

De cameravoering, de productie en het geluidsontwerp zijn over het algemeen goed en dragen bij aan de sfeer en de ambiance. Veel van de acteurs leveren goede acteerprestaties, met interessante dialogen en concepten die worden behandeld. Moreno ‘s regie is ook aardig solide. Het verhaal is een langzaam opbouwende Heist film die verschillende thema's verkent, zoals 'bankoverval', 'kapitalisme', 'vrijheid', enzovoort. Sommige van deze concepten worden goed uitgewerkt, maar tegelijkertijd ook weer niet helemaal. De structuur van het verhaal voelt namelijk onevenwichtig aan, alsof het verhaal niet helemaal weet wat het wil overbrengen.

Door deze structuur voelt het verhaal wat rommelig aan; het eerste uur is geweldig, maar de rest voelt wat verward of verloren. Dit zorgt ervoor dat de speelduur soms wat langdradig en onbevredigend aanvoelt. Er zijn een aantal goede soundtrackkeuzes, sommige personages zijn interessant en andere hadden wat meer uitgediept kunnen worden. Al met al heeft Moreno zeker een visie met deze film en het is een behoorlijke prestatie van hem in de Argentijnse cinema. Maar het had sterker gekund.

Wij houden van films met een rustig tempo, in deze opbouw leer je de hoofdpersonages kennen maar dit was soms te veel om te verdragen. Soms was het ondragelijk om naar te kijken, en dat is een sterk woord om het te beschrijven, maar het is geen overdrijving. Het had niet zo hoeven zijn. In onze ogen waren sommige scènes zinloos: wij willen geen man drie minuten door de stad zien lopen. Bela Tar en andere regisseurs van hetzelfde kaliber Sátántangó (1994), kunnen dat wel. Deze film had niet zo traag moeten zijn.

Mogelijk vind de gemiddelde kijker de speelduur van 3 uur aan de forse kant en ook bij ons dus, was de lengte voelbaar. We hebben de film “doormidden geknipt” en deze in 2 avonden gezien. De film eindigt met drie mogelijke scenario's om over na te denken over waar de personages terecht zouden kunnen zijn gekomen. Het einde is ambigu en staat open voor interpretatie.

Ondanks enige noten van kritiek is het toch een film die we wel weer eens willen zien,
vandaar onze 7+!

Bela Tar:
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/06/bela-tarr-overleden-regisseur-hongarije/

"een hechte gemeenschap die te maken krijgt met voortdurende intimidatie door een buurman wiens vijandigheid escaleert tot een dodelijke misdaad".
De buurman is dus een buurvrouw.
Klein foutje bij een fraaie documentaire, waarbij je de vijandigheid van deze buurvrouw door de beeldbuis heen kunt voelen! 👀

"Marty Supreme", een dijk van een film en een van de eersten dit jaar die ik iedereen graag aanbeveel, zonder bang te hoeven zijn voor 'toetsenbord klappen'.

Ik begin met de pluspunten: de film speelt zich goed af in de jaren '50; alle kostuums en rekwisieten uit die tijd zien er authentiek uit. De pingpongscènes in Londen en Japan waren echt leuk. Die scènes deden me denken aan mijn eigen probeersels in de jaren '70, toen ik met grof geweld probeerde te tafeltennissen zonder een enkele spelregel. Ik wist dus voor deze film niets van tafeltennis. Deze film maakt die sport geloofwaardig en respectabel. De film gebruikt ook die verschillende momenten muziek uit de jaren '80, gelukkig de betere songs uit die tijd. Wel vroeg ik mij af waarom deze film de muziek uit de jaren '50 niet heeft laten horen.

Het verhaal komt wat traag op gang en nu en dan begon ik me af te vragen waar de film naartoe ging. Ik stoorde me aanvankelijk ook een beetje aan de onsympathieke karaktereigenschappen van de hoofdpersoon gedurende het grootste deel van de film, zelfs zo erg, dat ik hoopte dat hij van de Japanner Koto Endozou zou verliezen en zie, mijn wens kwam uit!

(Stukje informatie van internet:
"Het personage Koto Endozou wordt vertolkt door de echte Japanse doven-tafeltennisser en acteur Koto Kawaguchi".

Uiteindelijk levert de film een ​​uitstekende afloop op. Het einde is spannend en bevredigend. De hoofdpersoon wordt iemand voor wie je kunt juichen. De boodschap van de film komt goed over.
En misschien wel het belangrijkste: ik was onder de indruk van Chalamet. Zijn acteerwerk is vloeiend en indrukwekkend. Zijn gezichtsuitdrukkingen en stemgebruik hadden niet beter gekund, of het nu tijdens zijn woede-uitbarstingen was of zijn vastberaden blikken tijdens de pingpongwedstrijden. Hij laat veel scènes echt levensecht overkomen.

Ondanks al mijn lof kan ik de film echter geen perfecte score geven – hoewel Chalamet's acteerwerk goed is, waren er enkele scènes waarin zijn lichaamsbouw een beetje ongemakkelijk overkwam. Hij is duidelijk klein en tenger, maar de film probeert hem soms macho te laten lijken. Ik vond hem geen geloofwaardige tegenspeler voor Gwyneth Paltrow (opmerking: ik denk eigenlijk dat deze rol perfect zou zijn geweest voor een jonge Leo DiCaprio in de tijd van Catch Me If You Can (2002)

Qua plot wordt de film donkerder dan nodig. Zonder te veel te verklappen, kan ik zeggen dat de film tussen de pingpongscènes door eigenlijk een rechttoe-rechtaan misdaadthriller wordt, met een verhaallijn rond een verdwaalde hond. De intensiteit van die scènes zorgt voor een iets storend en misplaatst gevoel.

Maar goed, was hij perfect geweest een ruime 9 en nu met bovenstaande minpuntjes, een fraaie 8!

"The Big Ugly" is een misdaadthriller geschreven en geregisseerd door Scott Wiper. De film volgt Neelyn (Vinnie Jones), een handlanger van de Britse misdaadbaas Harris (Malcolm McDowell). Harris komt naar West Virginia om een ​​deal te sluiten met oliemagnaat Preston (Ron Perlman). De samenwerking draait om Preston die een lening nodig heeft en Harris die een legitiem bedrijf zoekt om zijn geld wit te wassen. Neelyn neemt zijn vriendin Fiona (Lenora Crichlow) mee. Wanneer Fiona echter overlijdt en Prestons zoon Jr. (Brandon Sklenar) de hoofdverdachte is, begint Neelyn aan een wraaktocht die de nieuwe zakelijke deal tussen Harris en Preston in gevaar brengt.

Belangrijke bijrollen worden gespeeld door Will, Prestons voorman en voogd van Jr, en Kara , Wills vriendin. Er is een belangrijke subplot waarin Jr. en Will ruzie maken over de vraag of Will met Kara mag daten, omdat zij de enige aantrekkelijke vrouw😍 in de buurt van hun bouwplaats is en Jr. het niet leuk vindt om te horen dat hij geen vrouw mag versieren.
(Welke man zou dat wel fijn vinden om dat te horen?)

Ik heb gemengde gevoelens over deze film, enerzijds vond ik het wraakverhaal rond Neelyn goed maar was niet helemaal overtuigd van alle aspecten van zijn vertolking van het personage. Ik vond Prestons vertolking ook erg goed. Will is een sympathiek personage als de "goede man".

Ik had echter het gevoel dat de film niet echt op één lijn bleef. Er is een wraakverhaal rond Neelyn, maar dan is er ook een subplot over een conflict tussen Will en Jr,., en vervolgens nog een subplot over Harris en Preston. Daartussen zit ook nog een verhaal over een gemeenschap die de minerale grond waar de olie wordt gewonnen, heeft verkocht. Er zijn gewoon zoveel verhaallijnen en vreemde scènes dat ik het gevoel had dat de film nooit echt op één lijn bleef, wat teleurstellend was, want de film had best sterke stukken.

Ondanks dat de film wel een goed verhaal heeft, kom ik met de waardering niet verder dan een 5.

"Ik ben niet gek, ik ben gewoon nerveus".

Deze film is gebaseerd op een volstrekt frivole en heerlijke toneelkomedie, die de politieke intriges in Londen aan het einde van de achttiende eeuw uitbeeldt, toen koning George III voor het eerst tekenen van geestelijke instabiliteit vertoonde. De regerende Tory-regering wilde niet dat hij werd vervangen door zijn zoon, die volgens de grondwet als regent (dat wil zeggen, in feite koning) zou optreden, omdat de prins de neiging had om de oppositie, de Whigs, politiek te steunen. De Whig-leiders beseften daarentegen dat als ze een regentschapswet konden doordrukken om deze vervanging te bewerkstelligen, de dankbare prins hen veel steun zou geven. Ze deden er alles aan om de aandacht te vestigen op de problemen van de koning en dienden tegelijkertijd de regentschapswet in bij het parlement. De Tories reageerden hierop met vertragingstactieken, gecombineerd met pogingen om de koning in het openbaar te laten verschijnen op momenten dat hij niets deed wat op mogelijke geestelijke instabiliteit zou wijzen; en later met drastische pogingen om medische hulp te bieden om de problemen van de koning te verhelpen of te minimaliseren. Men begreep in die tijd medisch gezien weinig van waanzin, maar de geschiedenis leert dat de zeer onconventionele behandelingen die door de aangestelde hofarts werden bedacht uiteindelijk succesvol bleken. De koning herstelde voor een lange periode, hoewel zijn waanzin uiteindelijk terugkeerde en voor iedereen duidelijk zichtbaar werd. Zijn zoon werd uiteindelijk prins-regent voor de laatste negen jaar van zijn vaders leven. Het toneelstuk, en deze film waarop het gebaseerd is, tonen gebeurtenissen tijdens de eerdere periode van mentale instabiliteit van de koning, waaruit blijkt dat hij naar alle waarschijnlijkheid vrijwel volledig herstelde.

De humor zit hem vooral in de reconstructie van de politieke intriges van die tijd en de manier waarop deze door de Londense society werden geaccepteerd. Ook veel scènes waarin hovelingen en ander personeel zich ontspannen nadat de koning een kamer heeft verlaten, zijn erg amusant. Dit klinkt misschien niet als veel, maar ik vond het een zeer bevredigende film. Er waren ook momenten van oprechte ontroering en drama, waarin de koningin (gespeeld door de sublieme actrice Helen Mirren) haar man op alle mogelijke manieren steunde. Ikzelf raakte zo betrokken bij het verhaal dat ik oprecht genoot van het moment dat de koning zijn strijd won en zijn normale taken hervatte. De film zelf is niet bijzonder, maar als je van komedies over manieren en situaties houdt, moet je deze zeker niet missen.

Nigel Hawthorne speelde de koning en Rupert Everitt de prins van Wales. Dr. Willis, de onconventionele arts die zo'n belangrijke rol in de gebeurtenissen speelde, werd prachtig vertolkt door Ian Holm. Deze film vermeed de veelvoorkomende valkuil om een ​​toneelstuk zo letterlijk te verfilmen dat veel scènes onnodig langdradig en statisch worden. Het originele toneelstuk van Allan Bennett was zeer succesvol in Engeland en hij werd gelukkig (maar ongebruikelijk) gevraagd om zelf het filmscript te schrijven. Op basis van dit voorbeeld zou ik willen aanbevelen dat de auteurs van de meeste toneelstukken die als basis voor een film dienen, de kans krijgen om veel meer inspraak te hebben in de het tot standkoming van het filmscript. De verschillende prijzen die deze film won, waren allemaal welverdiend, maar de film wordt nog steeds gedomineerd door de sublieme prestatie van Nigel Hawthorne. (Dit was ook het algemene oordeel over de originele Londense toneelproductie en het zal een dappere theatermanager zijn die het stuk daar met een andere hoofdrolspeler terugbrengt.)

We hebben ons vermaakt met deze prachtige Britse film, als waardering een 7+, reikend naar misschien een 8 bij een herziening?

Neem mij niet kwalijk, de casting ruikt naar goede acteurs maar ze hebben misschien eens iets gepreveld wat jou niet aanstaat? Ik vind bijvoorbeeld dat Robert De Niro en Jesse Plemons vaak goede prestaties leveren.
Als ik door de bekeken films en series scroll bij jou, zie ik alleen, op een enkele na, negatieve reacties.
Misschien zou je je eens langer moeten verdiepen in iets dan 5 minuten, opent soms inzichten.

Eindelijk behoor ik tot de groep van mensen die deze film goed vindt. Vandaag voor de derde keer bekeken. Mijn eerste keer was in 2000 en echt, de film kon mij niet bekoren. De tweede kijkbeurt was in maart 2021 en kreeg ik meer contact met het filmverhaal en vandaag kwam ik er achter dat de ratings voor de film het waard waren.

De mensen denken dat ze in 1999 in een normale wereld leven, maar in werkelijkheid is het 200 jaar later. De wereld zoals wij die kennen, is verwoest in een oorlog tussen (A.I.) robots en mensen. Hoewel de mensen dachten dat ze de robots konden stoppen door hun energievoorziening af te snijden, waren de robots hen te slim af en maakten ze de mensen tot slaven, die meer dan genoeg energie produceren om de robotmaatschappij in stand te houden. Maar om de mensen tevreden te houden en onwetend te laten over hun werkelijke situatie, hebben de robots een virtuele wereld gecreëerd, een valse versie van het leven in de 20e eeuw. Deze virtuele wereld heet 'de Matrix'.

Neo is altijd op zoek geweest naar de waarheid achter de Matrix en op een dag krijgt hij dankzij Morpheus de kans om die te ontdekken. Morpheus is een van de weinige mensen die ooit aan de robots is ontsnapt en hij is op zoek naar de 'uitverkorene', de enige mens die de robots kan verslaan. Hij gelooft dat Neo degene is naar wie hij altijd op zoek is geweest.

Naast het verhaal zijn het de speciale effecten die deze film legendarisch hebben gemaakt. Ik denk dat iedereen dit al weet, dit was de eerste film waarin super slow motion, oftewel "bullettime", werd gebruikt. Natuurlijk was dit destijds een revolutie, maar zelfs na al die jaren is het nog steeds ongelooflijk mooi om naar te kijken. En er zijn nog meer interessante dingen te ontdekken. De makers hebben CGI ten volle benut en dat op een voortreffelijke manier gedaan. Maar naast het goed uitgewerkte verhaal en de geweldige speciale effecten, zijn er natuurlijk ook de acteurs. Soms zou je ze bijna vergeten, maar ze spelen een belangrijke rol in deze film en doen dat op een goede manier.

De film zit boordevol actie, heeft een goed verhaal, veel interessante special effecten en er wordt goed geacteerd. Wat wil je nog meer van een film? Ik denk dat dit ook over 20 jaar nog een klassieker zal zijn.

Een fraaie 8!