Reacties

latevogel heeft 2253 reactie(s) geplaatst.

In "Dead Ringer" speelt Bette Davis in haar carrière na "Baby Jane", What Ever Happened to Baby Jane? (1962), een dubbele rol als tweeling: de een, Edith, een venijnige bareigenaar; en de ander, Margaret, een rijke Society Lady, die haar fortuin verdiende met de man die Edith jaren eerder het hof had gemaakt. Wanneer Edith haar zusje vermoordt en besluit de rol over te nemen, ontstaan er natuurlijke problemen.

Bette Davis staat bekend om haar rol als een nietsontziende bitch op het scherm, en ze heeft het grootste deel van haar latere carrière besteed aan het perfectioneren daarvan. Ze is net zo beroemd om haar fenomenale vroege werk als om haar rol als psychotische, gemeen vrouwen in de reeks cultthrillers die ze in de jaren zestig maakte, en "Dead Ringer" is een solide toevoeging aan die tijdlijn.

Niet zo gestoord als What Ever Happened to Baby Jane? (1962), is "Dead Ringer" een vrij ingetogen thriller die bijna al zijn spanning haalt uit Edith's vermomming als haar overleden zus. Dit is een voorspelbaar plot, maar regisseur Paul Henreid weet de spanning op het scherm te behouden, grotendeels dankzij Davis nerveuze en paranoïde acteerwerk, maar ook dankzij de mooie cinematografie en het slimme camerawerk, waardoor de dubbele scènes op het scherm zelfs vandaag de dag nog opmerkelijk goed standhouden.

Zoals sommigen al hebben opgemerkt, mist de film een beetje pit, omdat het volgens de meeste mensen een thriller is die nooit echt spannend wordt. De speelse spanning die de maskerade genereert, is de belangrijkste attractie, hoewel het script wel een opmerkelijk slimme wending biedt die volledig uit het niets komt. Davis' acteerwerk is geweldig; lang niet zo theatraal als sommige andere in deze periode, en Karl Malden houdt ook een gelijkmatig tempo aan als de goedaardige agent/vriend.

Over het geheel genomen is "Dead Ringer" een solide thriller uit de vroege jaren zestig die vandaag de dag nog steeds goed standhoudt. Hij sleept soms wat, maar is van begin tot eind niet minder boeiend. Voor fans van Davis is dit een absolute aanrader, maar ook liefhebbers van melodramatische thrillers in de stijl van Hitchcock zullen zich hier prima vermaken.

Een fraaie film en een 8 als waardering.

Ja, hij was bruut, bloederig en onverzettelijk, maar hallo, dit is een film over slavernij en de effecten ervan op de menselijke psyche. En ja, dat is bruut, bloederig en onverzettelijk. Het verhaal was niet moeilijk te volgen; het ontvouwt zich met het dagelijks leven, afgewisseld met flashbacks. De flashbacks onthullen echter niet het hele verhaal, want als er echt vreselijke dingen in je leven gebeuren ga je niet zomaar aan tafel zitten en alles eruit gooien. Het verhaal van de film is veel meer een karakterstudie dan een rechttoe rechtaan dit-dit-en-uiteindelijk-dit-plot.

Na het lezen van de andere recensies -ook op andere filmsites- kan ik me alleen maar afvragen wat mensen verwachtten toen ze deze film zagen? Voordat ik aan deze film begon, had ik een algemeen idee van waar Toni Morrisons originele boek over ging en wist ik dus dat de toon duister en bruut in de film zou zijn en vond het een ongelooflijk krachtige en goed gemaakt geheel.

Ik vind het altijd verbazingwekkend hoe veel Amerikanen reageren op films over slavernij. Het is niet alleen "mijn naam is Kunta Kinte" en "ik weet niets van het baren van kinderen". Het was afschuwelijk, tragisch en vernederend. En op de reacties waarin geklaagd wordt over het sadistische, onsympathieke en clichématige karakter van de blanke personages, is dit een goed moment om er nogmaals op te wijzen dat het een film over slavernij en de gevolgen ervan is? Het gaat niet om de blanke personages en het is fijn om eens een film over de zwarte geschiedenis te zien zonder een willekeurig sympathiek blank personage erin, alleen maar om het voor sommige kijkers wat aantrekkelijker te maken (denk aan Rosewood (1997) en Glory (1989) als twee snelle voorbeelden hiervan. Beide uitstekende films, maar ze lijden aan dit probleem.)

Over het algemeen vond ik dit een diep ontroerende film, een film die me nog lang bijblijft... maar ik ben zelf ook pas vijf of zes generaties na de slavernij. De acteerprestaties zijn uitzonderlijk, in die zin dat ze ingetogen zijn (in plaats van de overacting waartoe het onderwerp zich zou kunnen lenen). De regie is passend broeierig, met prachtige en onheilspellende shots die de buitenaardse sfeer van “Beloved" (met name de scène in het donker met Denver) en de somberheid van Sethe’s leven benadrukken.

Onze waardering komt op de 8!

TRAILER: https://www.youtube.com/watch?v=I-2PwWmCR0g

Bullet Train Explosion is een energieke Japanse actiethriller geregisseerd door Shinji Higuchi en is een vervolg op de klassieker Shinkansen daibakuha (1975) (die 18 minuten langer duurt dan deze film) van regisseur Jun'ya Satô. Alleen gingen treinen toen nog niet zo snel en mocht die niet onder de 80 km per uur komen. ;)

Het verhaal speelt zich af aan boord van de Hayabusa nr. 60 Shinkansen, die met meer dan 300 passagiers van Aomori naar Tokio racet. De spanning loopt op wanneer een terrorist het controlecentrum belt en een bom aankondigt die zal ontploffen zodra de snelheid van de trein onder de 100 km/u komt. De inzet loopt op met een losgeldeis van 100 miljard yen, waardoor spoorwegfunctionarissen en treinpersoneel in een wanhopige race tegen de klok terechtkomen om zoveel mogelijk levens te redden.

De cast levert geaarde en meeslepende acteerprestaties die het meedogenloze tempo van de film bepalen. Tsuyoshi Kusanagi valt op als dirigent Kazuya Takaichi, die een leider onder druk vertolkt met een constante mix van autoriteit en empathie. Non, als machinist Matsumoto, en Kanata Hosoda, als dirigent Fujii, leveren sterke ondersteuning en brengen de toenemende paniek en vastberadenheid van de bemanning effectief over. Hana Toyoshima's vertolking van Yuzuki Onodera, het ogenschijnlijk onschuldige schoolmeisje met een duister geheim, voegt emotionele complexiteit toe aan het verhaal, vooral wanneer haar motieven en connectie met het oorspronkelijke incident uit 1975 worden onthuld.

Shinji Higuchi, bekend van zijn werk aan Godzilla: Resurgence (2016), brengt kinetische energie en visuele flair in de film. Hij combineert op deskundige wijze een grootschalig rampenspektakel met intieme momenten van personage gedreven spanning. Regisseur Shinji Higuchi gebruikt strak, claustrofobisch camerawerk in de trein, langzame zooms en dynamische montage om de toenemende druk visueel te versterken. De muziek en het geluidsontwerp worden intenser naarmate de crisis escaleert, met behulp van muziek en geluidssignalen om de verwachting en angst te manipuleren. Het tempo van de film is soms meedogenloos en houdt de spanning vast vanaf de openingsdreiging tot aan de explosieve climax. Higuchi's regie zorgt ervoor dat, zelfs wanneer het verhaal onwaarschijnlijk wordt, de kijker geboeid blijft, dankzij gelikte cinematografie, strakke montage en goed gechoreografeerde actiescènes.

Bullet Train Explosion excelleert als thriller en maakt optimaal gebruik van de klassieke tikkende klok. De beperkte setting van de trein versterkt het gevoel van claustrofobie en urgentie, terwijl de zich ontwikkelende crisis de inzet hoog houdt. De film is doorspekt met verbluffende scènes, waaronder gewaagde evacuatiepogingen, gespannen onderhandelingen en een climax waarbij treinwagons worden losgekoppeld om het aantal slachtoffers te minimaliseren. De plotwendingen – met name de onthulling van de ware identiteit en motieven van de bommenlegger – voegen lagen van intrige en emotionele diepgang toe die verder gaan dan standaard rampenfilms.

Bullet Train Explosion is een gelikte, adrenaline-aangedreven rampenthriller. De film is een succes dankzij toegewijde acteerprestaties, scherpe regie en een meedogenloos tempo. De film biedt zowel spektakel als spanning en is daarom zeker de moeite waard.

Van ons een 7+ als waardering.

Toen ik met de serie begon, verwachtte ik min of meer een propagandaserie die de oorlog in Irak verheerlijkte. Tot mijn aangename verrassing was dat niet het geval.

"Over There" volgt een eenheid 'groentjes' bij hun aankomst in Irak. Het geeft een vrij realistische kijk op de situatie en probeert het er niet allemaal heldhaftig en geweldig uit te laten zien. Men durft het aan om te vertellen dat er daar een hoop rotzooi is. De oorlog wordt niet verheerlijk of verdedigt. Het laat je de soldaten gewoon volgen tijdens hun dagelijkse taken. Natuurlijk voegen ze wat pit toe, maar ze overdrijven het niet en houden het geloofwaardig. Je leert de personages niet meteen kennen maar je leert ze wel wat beter kennen naarmate ze elkaar beter leren kennen.

De acteurs doen het uitstekend. Ze komen in lastige situaties terecht en de emoties zijn overal voelbaar, geen gemakkelijke opgave. Deze mannen en vrouwen doen het echter uitstekend in het neerzetten van hun personages en het op een goede manier combineren van zachtheid en hardheid.

Wat betreft de cinematografie: die is uitstekend. De compositie van de shots is erg mooi en de belichting en het actieve cameragebruik zijn erg goed. De meeste shots zijn met de hand genomen, wat soms een documentaire gevoel geeft en de serie geloofwaardiger maakte. Het ziet er ook geweldig uit in actiescènes wanneer de camera snel kan bewegen en de verwarring van de situaties beter weer geeft.
De muziek is prachtig, het heeft een mooie moderne rock met gitaren wat erg goed past bij deze serie en prima klinkt in de actiescènes. De rustigere muziek is ook goed, met een meer klassieke klankbeeld.
De sets en locaties zien er ook mooi uit. Gefilmd in Amerika maar het lijkt op Irak. Het ziet er eenvoudig en verlaten uit. De montage is ook goed. Ze gebruiken wat special effects en die zien er goed uit.

"Over There" is een betere serie dan ik had verwacht. Het is geloofwaardig en technisch goed. De serie probeert niet tijdloos te zijn en werd al gestopt na 1 seizoen waar ik kans zag om meerdere seizoenen te maken. We hebben dit hele oorlogsgebeuren al vaak in films gezien, maar niet zo vaak als serie. Als je van goede tv houdt, moet je deze serie zeker eens bekijken, het is geen must-see voor iedereen maar ook zeker geen tijdverspilling.

Van mij een mooie 8 als waardering.

Willie Stark, een man van het volk, wordt verkozen tot gouverneur van de grote staat Louisiana, maar maakt zich schuldig aan dezelfde slinkse manoeuvres waartegen hij tekeerging toen hij het hoogste gekozen ambt in de staat bereikte. Dat is in wezen het verhaal achter All the King's Men, een naar verluidt getrouwe verfilming van de gelijknamige roman van Robert Penn Warren (ook verfilmd in 1949)All the King's Men (1949), met Sean Penn als Stark en Jude Law als Jack Burden, de journalist die Stark hielp roem en rijkdom te verwerven.

Verteld vanuit Burdens perspectief, moet het verhaal ons laten zien dat hoewel macht corrumpeert, absolute macht absoluut corrumpeert, of zoiets. Burden ontmoet Stark voordat deze überhaupt de politiek ingaat, in een poging een nieuwe basisschool volgens de regels te laten bouwen. In plaats daarvan zorgt lokale vriendjespolitiek ervoor dat de school goedkoop gebouwd kan worden, waardoor een brandtrap breekt en drie kinderen omkomen. Stark besluit de boel op zijn eigen manier te runnen, maar pas wanneer hij wordt aangespoord door Burden en zijn assistente/minnares Sadie Burke (Patricia Clarkson, die hier uitstekend acteert) transformeert hij van zomaar een blanke kerel die op zoek is naar wat macht in een gegalvaniseerde, levendige, gebarende bliksemafleider voor de have-nots in de staat. Stark belooft de staatsregering te ontdoen van rijke lieden en zich in te zetten voor het volk. Ergens onderweg verandert hij echter in degene die hij had gezworen uit te roeien, allemaal in naam van het beschermen van degenen die zichzelf niet konden beschermen.

Penn is goed als Stark, hoewel zijn accent (net als dat van de meeste personages in de film) even wennen is, hoe dik het ook is. Als je de versie uit 1949 met Broderick Crawford ooit hebt gezien, had je misschien iemand in gedachten die wat... groter, misschien, wat steviger was. Penn is een kleintje, maar hij is een verdomd goede acteur, dus hij weet op de een of andere manier kracht, overtuiging en vasthoudendheid neer te zetten in een personage dat meer dan levensgroot is. Als zijn dictie niet zo vaak onbegrijpelijk was, zou Penn's acteerprestatie een krachtpatser genoemd kunnen worden. Maar ik heb niet het gevoel gehad dat ik begreep waarom Stark veranderde. Het ene moment is hij aan het gluren, het volgende moment zet hij druk op een gepensioneerde rechter die hem niet wil steunen (Anthony Hopkins). Waar was zijn motivatie? Was het pure hebzucht, machtswellust, of ....? Warrens roman was waarschijnlijk wat uitgebreider dan Steve Zaillian's scenario.

Penn geeft een sterke indruk bij de rolbezetting maar Law voelde zich niet helemaal op zijn gemak als verslaggever/columnist was mijn indruk. Waarom is hij überhaupt met Stark in zee gegaan? (Stark vertelt hem dat het niet om geld ging of omdat Burden in Stark geloofde, maar omdat Stark was wie hij was en Burden wie HIJ was, wat dat ook mag betekenen.) In wezen was Burden slechts een middel om het verhaal van Stark's opkomst en uiteindelijke ondergang te vertellen. Sterker nog, zo komen de andere personages ook over, slechts een decorstukje voor de scène die de bombastische (en iconische) Penn opdreunt en uitspuugt.

Er is zelfs een gekunsteld romantisch subplot – samen met het altijd aanwezige spook van 'Buried Secrets' – met Burden en Anne Stanton (Kate Winslet). Het is leuk om Winslet en Law te zien, die beiden elders uitstekend werk hebben geleverd, maar de relatie voelt geforceerd aan, net als het personage van Annes broer Adam, gespeeld door Mark Ruffalo. Wat een geweldig, jeugdig talent, verspild! De wendingen met deze personages zijn vrij voor de hand liggend, wat leidt tot onhandige regie en overdreven acteerwerk.

Uiteindelijk slaagt de remake er niet in om de kijker echt te boeien, waardoor je er onbevangen naar blijft kijken, terwijl je eigenlijk voor Burden (en Stark, tenminste in het begin) zou moeten juichen. Het zou een verhaal moeten zijn van manipulatie en dwang, zowel psychologisch als fysiek. Maar het is in ieder geval leuk om Jackie Earle Haley (herinner je je nog? De Kelly Leak van The Bad News Bears (1976)) te zien als Starks scherpschutter en lijfwacht.

Op basis van wat ik zag, geef ik een 6, maar......als groot fan van Penn, geef ik toch een 7.

Parker is zeer overtuigend als een onschuldige tiener die achter de tralies zit.
Nadat haar man wordt gedood bij een poging een tankstation te beroven, wordt de 19-jarige Eleanor Parker (als Marie Allen) als medeplichtige in de gevangenis gegooid. Tijdens haar lichamelijk onderzoek blijkt ze zwanger te zijn en ze hoopt dat haar moeder en stiefvader de baby houden tot ze voorwaardelijk vrijkomt. Zowel de voorwaardelijke vrijlating als de oplossing voor de baby blijken echter moeilijker dan Marie Allen had gedacht.

Parker en de andere vrouwen worden mishandeld door de gespierde bewaarster Hope Emerson (als Evelyn Harper). De geharde gevangene Betty Garde (als Kitty Stark) wil dat Parker zich bij haar bende aansluit, en de rijke Lee Patrick (als Elvira Powell) wil haar seksuele gunsten...
De aardige directrice Agnes Moorehead (als Ruth Benton) biedt hoop...

Een van de meest "gruwelijke dingen" die een vrouw vroeger in de gevangenis kon overkomen, was dat haar haar werd geknipt. Seksuele activiteit werd beperkt tot de subtekst. Maar de these, over het vermogen van de gevangenis om te rehabiliteren, is effectief gemaakt.

Dit is een goed geproduceerd drama, hoewel het hier en daar simplistisch en oppervlakkig overkomt.
Het is gebaseerd op een verhaal van Virginia Kellogg, maar lijkt gebaseerd op een toneelstuk en dit werkt uitstekend, onder de opzettelijk sluwe regie van John Cromwell.

Een fraaie 8+.

De periode midden tot eind jaren '80, begin jaren '90, zat vol met films met "Oost versus West"-thema's, die zich voornamelijk concentreerden op de voormalige Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. De meeste daarvan waren spionagefilms of films met een militair thema en 75% was zo slecht dat ze behoorlijk afgekraakt werden door de critici.

Deze film is echter best goed en hoewel hij geen hoge lof kreeg van critici en verre van een kaskraker was, is het een van de betere films over dit onderwerp die begin jaren '90 uitkwam. Ikzelf heb deze film in de bioscoop gezien met mijn toenmalige vriendin en we hebben er allebei van genoten. Soms als hij op tv is, kijk ik hem opnieuw. Dit is waarschijnlijk niet een van Gene Hackmans beste films, maar hij maakt het personage "Sam Boyd" geloofwaardig. Later hoorde ik van een beroepsmilitair dat deze film behoorlijk accuraat is. Toegegeven, er zit een hoop Hollywood-achtige trucjes in voor entertainment maar de aard van de film is behoorlijk goed.

Een 7.

Oeps, zie het nu pas en inderdaad het verhaal bij de verkeerde film ( geplaatst 🫣
Het stond al bij de juiste film: Cabrini (2024)

Ik maak altijd eerst het verhaal in Word en kopieer dit dan naar hier. Zal dit binnenkort even rechtzetten en "Rock2Share", Bedankt voor jouw opmerking!!

Hoewel "Forgotten Love" (oorspronkelijke titel "Znachor", wat "kwakzalver" betekent) twee jaar geleden uitkwam, is het een ouderwetse popcornfilm, net zo gekunsteld en overdreven als alles wat je tegenwoordig op TCM tegenkomt. Ondanks de krakkemikkige plot (het is een verfilming van een Poolse roman uit 1937), is de film buitengewoon vermakelijk, met een sterke, aantrekkelijke cast, prachtige cinematografie en veel weelderige folkloristische details in de decors – ik kan me geen enkel bestaand Pools dorp voorstellen dat zo charmant pittoresk is als dit. (en ik ben in het grootste deel van Polen geweest)

De kitsch van het plot dwingt alleen maar respect af: een gerespecteerd chirurg uit Warschau, Dr. Wilczur, waagt zich in een ruig stadsdeel op zoek naar zijn vrouw, die met hun dochtertje is gevlucht om zich bij haar geliefde te voegen. Hij wordt in elkaar geslagen door hooligans en verliest zijn geheugen; het lijkt erop dat een ambitieuze jongere collega van de kliniek hier iets mee te maken heeft, hoewel dat niet helemaal duidelijk is. Vijftien jaar later, nog steeds lijdend aan geheugenverlies en reizend met valse papieren, belandt hij in hetzelfde afgelegen dorp waar zijn dochter, die zelf denkt dat ze een wees is, als barvrouw werkt. Zijn medische vaardigheden hebben hem echter niet in de steek gelaten, en nadat hij tussenbeide komt om twee zwaargewonde dorpelingen te redden, van wie één zijn dochter is, wordt hij gearresteerd en aangeklaagd voor znachorstwo (het uitoefenen van de geneeskunde zonder vergunning, wat een straf van vijf jaar gevangenisstraf met zich meebrengt). Er is een rechtszaak en een dramatische herkenningsscène, als iets uit een opera en het doek valt...

De acteurs die de dokter en zijn dochter spelen, hebben allebei een enorme uitstraling; je kunt je Paul Muni of Spencer Tracy gemakkelijk voorstellen als de dokter in de Hollywood-versie (Barton Fink?), met misschien Miriam Hopkins of Bette Davis als de dochter. Er zijn een paar personages – een Joodse herbergier die vooral voor de komische noot speelde en een telg uit de lokale adel wiens dochter Marysia de liefdespartner was – die het in het echte leven waarschijnlijk niet zo goed zouden hebben gedaan, maar een Pools publiek is volgens mij wel gewend aan dergelijke ironieën. De auteur van de roman sneuvelde in een schermutseling met Sovjettroepen in 1939; zijn andere claim to fame in het Westen is dat de plot van een eerdere roman sterk lijkt op Jerzy Kosinski's "Being There" (in Nederland uitgebracht onder de titel "Aanwezig", wat volgens sommige critici onwaarschijnlijk toeval was.

Van ons krijgt deze film een waardering van een 8+!

Theodore J. Flickers "The President's Analist" is een werkelijk unieke film uit het verleden. Hij bevat fantastisch en vooruitziend subversief materiaal. Flickers scenario combineert spionnen, samenzweringen en een vleugje sciencefiction in een duistere, amusante paranoia-stoofpot.

De tweede helft van de film lijdt onder een beetje lukrake plot en een gebrek aan focus (tot de prachtige laatste akte). Toch een behoorlijk indrukwekkend document. De scène waarin William Daniels als de goed bewapende "Liberaal" (een stand-in voor de Nixon 'Silent Majority'-types?) de overvallers confronteert, is hilarisch. Dat is dan ook een van de weinige komische scènes in de film, persoonlijk zou ik dit niet als een komedie classificeren maar meer als een "flauwe" thriller.

Moeilijk te geloven dat een grote studio tegenwoordig zo'n overtuigend anti-corporate politiek explosieve film zou financieren en uitbrengen. Geweldige acteerprestaties van Severn Darden, Godfrey Cambridge en een relaxte James Coburn. Cultactrice Jill Banner speelt 'Sneeuwwitje'. Barry McGuire schreef een van de nummers en verschijnt als bandlid in de film. Flicker (medebedenker van de klassieke tv-serie "Barney Miller" https://www.imdb.com/title/tt0072472/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_4_nm_4_in_0_q_Barney%2520Miller
levert een aantal verhelderende commentaren, waarvan sommige tot op de dag van vandaag relevant zijn.

Een 7!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=EtXfbnarJTY

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=OJE5HzyuN2w

Of je een film nu leuk vindt of niet, er kunnen veel factoren zijn die een kijker ertoe aanzetten een mening over het geheel te vormen, zonder aandacht te besteden aan de subtiele technische details. Maar als je een film als “The Sunset Limited” met al zijn componenten, scènes en vervagende momenten een collectief briljant stuk vindt, een samenspel van geweldig scenario, cinematografie, regie en acteerwerk – dan is het extreem moeilijk om de redenen op te noemen waarom deze film diep in de ziel van de menselijke conditie snijdt.

Ik merk dat ik tevergeefs zoek naar de meest gepaste manier om zo'n film te beoordelen - een manier die de boodschap van een kunstenaar bij uitstek als Mr. McCarthy zou kunnen vatten - maar een film van dit niveau beoordelen is een veelvoud aan gevoelens en observaties samenvatten in één hopeloos oneerlijke kritiek.

Je zou deze film kunnen zien als een poging om de onverenigbaarheid van twee drastisch onverenigbare wereldbeelden aan te tonen. Deze interpretatie ondermijnt de diepgang van het thema van de film enorm en getuigt van een gebrek aan inzicht dat zelfs niet tot de buitenkant van het uiachtige schema van de film kan doordringen.

"Wat is er gebeurd?" is de vraag die Peter Wessel Zappfe stelde in zijn beroemde artikel ‘De laatste Messias’, maar het antwoord lag voor de hand. Het was: "Een breuk in de eenheid van het leven zelf, een biologische paradox, een gruwel, een absurditeit, een overdrijving van de rampzalige aard. Het leven had zijn doel voorbijgeschoten en zichzelf opgeblazen."

Dat het leven niet de betekenis heeft - de theologische zin waar mensen zo wanhopig naar verlangen - is al bekend sinds de tijd van de oude Grieken en wordt door slimme kunstenaars door de eeuwen heen tot op de dag van vandaag herhaald. Het probleem van existentieel nihilisme heeft nooit enige gelijkenis vertoond met andere dierenproblemen; dit komt doordat het geen ziekte is die haar oorsprong vindt in iets anders dan de mens. En als een remedie voor menselijke angst, voor onze essentie - de absurditeit van het over ontwikkelde dier - alleen in de dood kan liggen, betekent dat niet dat er geen palliatieve middelen zijn die het probleem kunnen maskeren?

Dus, wat gebeurt er als jezelf verankeren aan een "fundamenteel firmament" niet meer werkt? Depressies, excessen en zelfmoorden zijn het gevolg. Maar is teruggaan een haalbare optie? Dat is wat de film probeert te beantwoorden. We kunnen niet anders dan onszelf ergens aan vastzetten, of het nu een religie is, een zaak, of aspecten van onze eigen cultuur; want jezelf daaraan onttrekken leidt alleen maar tot een gruwelijke val in de ziel verpletterende afgrond van een intelligent dier in een niet zo intelligente wereld.

Ondanks mogelijk "één hopeloos oneerlijke kritiek", een fraaie 8-!

Na het zien van The Astronaut voelt het alsof schrijver/regisseur Jess Varley District 9 (2009), Dark Skies (2013) en Close Encounters of the Third Kind (1977) heeft gezien en dacht: 'Wat zou er gebeuren als ik deze drie zou combineren en dit doe met een beperkt budget'?
Het resultaat: een grotendeels voorspelbare, doorsnee spookhuisfilm over aliens, met een vleugje horror voor de juiste mixage.

Sam (Kate Mara) is net terug van een ruimtemissie met een nogal harde landing en moet dagelijks medische en fitheidstesten ondergaan om te bepalen of alles in orde is. Wat voor missie het was? Dat kom je later te weten. Sam begint dingen te ervaren die astronauten naar verluidt zouden kunnen ervaren na terugkeer op aarde: duizeligheid, oorsuizen, hallucinaties, en vreemde vlekken op haar lichaam. Volkomen normaal, toch?
Toch??

Bij binnenkomst in de atmosfeer van de aarde sloeg er iets tegen Sams capsule. Ondanks alle tegenspoed weet Sams (adoptie)vader, generaal Harris (Laurence Fishburne), haar op een idyllische plek in 'the middle of nowhere' te laten verblijven. Sams lange afwezigheid heeft de relatie met haar man Mark (Gabriel Luna) en dochter Izzy (Scarlett Holmes) onder druk gezet. Dit wordt niet geholpen door haar verlangen om nog een missie te doen, maar wanneer haar collega-astronaut Val (Macy Gray) haar vertelt dat ze eventuele nare symptomen geheim moet houden, moet Sam een keuze maken: toegeven dat het langzaam erger wordt, of zwijgen. En als ze niet zwijgt vertelt hij erbij, zou ze een volgende missie kunnen vergeten.

De film verdient een pluim voor het einde, dat een unieke wending biedt die oprecht welkom was. Desondanks speelt het grootste deel van de film zich af als een checklijst met horrorhuis-elementen. Griezelige geluiden; check, schaduwen die op de achtergrond bewegen; check, objecten die uit zichzelf bewegen; check en andere personages geloven het slachtoffer niet; check.

We hebben het al honderd keer eerder gezien. Het was misschien leuk geweest om dingen te zien die wat........ buitenaardser waren. Tijdens de aftiteling worden we getrakteerd op een aantal fantastische buitenaardse beelden, en ik wenste dat meer van DAT, daadwerkelijk in de film had gezeten.

Bovendien zijn de aliens grotendeels continu verborgen. De duisternis van de nacht verduistert ze vaak, hoewel er scènes zijn die zo donker zijn dat je helemaal niets kunt zien. Dit is frustrerend wanneer Sam ergens bang voor is, terwijl wij het niet kunnen zien. Ik moet de film echter wel complimenteren met de effecten, die niet slecht zijn.

Deze film is een 'Kate Mara-film', en ze houdt het goed bij elkaar maar laten we eerlijk zijn: ze heeft niet veel om mee te werken. Ze brengt angst meesterlijk over, hoewel het script, als het om haar familie gaat, tekortschiet in wat te doen en hetzelfde geldt voor haar als persoon. Wat doet ze graag als ze niet in de ruimte is? Waarom is ze astronaut geworden? Hoe heeft ze haar man ontmoet? Wat we over Sam weten, kan in één zin worden samengevat, wat niet ideaal is wanneer we bijna elke scène met haar doorbrengen.

Ik houd het ditmaal op een 6, dus net binnen de voldoende grens maar dan ook niets meer!

SJoKoReeP, je vergist je met die 8.
Het is een 8,1 😉

Grappige en nu en dan ook wel griezelige film.

Het begin en eerste helft verlopen rustig maar wel in een goede sfeer met aansprekende karakters.

Had het veel slechter verwacht, dus dit was echt een opsteker.
Dus als je van aanstekelijke humor en een griezelige sfeer houdt; kijken!

Een 7+.

Een ontroerend verhaal over twee broers die elk een verwoestend geheim hebben, maar zonder dat de ander het weet, delen ze het.

Het verhaal begint met een gewapende overval op de Black Rabbit, een opkomende bar en restaurant, ergens verscholen in de stadsdelen van New York.

Het verhaal schakelt dan over naar een punt tijdens de overval, waarin een van de broers wordt vastgehouden door een gewapende maniak. We betreden een wereld van drugs, mishandeling, huiselijk geweld, sociale status, beroemdheid, ondergrondse criminaliteit, kunst, eten, passie en een flinke dosis wanhoop; alles verweven in een vaak langdradige en haperende interpretatie van de gebeurtenissen die tot de overval leidden.

Soms liepen de scènes traag maar misschien was dat wel de bedoeling van de productie; Een zwart konijn dat doet denken aan een versie van "Alice in Wonderland", waarin Jack de duistere versie van Alice was en Vince een gekke hoedenmaker die beschadigd was door iets sinisterder dan kwik. Jacks tijd begon te dringen en uiteindelijk, nadat de gekke hoedenmaker, oftewel Vince, tot de conclusie was gekomen dat hij inderdaad gek was en Alice, oftewel Jack, niet langer op zijn gekke theekransje wilde houden, maar hem in plaats daarvan wilde bevrijden, kon Jack een glimp van de realiteit opvangen.

Het briljante van de serie is voor mij dat het de wetten van Newton aanraakt. Jake en Vince zijn evenwichtige krachten in hun pogingen om de criminele onderneming aan te pakken. Ze gaan nergens heen terwijl de onderneming op hen afkomt. Wanneer ze onevenwichtige krachten worden, wordt Jake het doelwit. De scène op het dak tegen het einde is waar een actie-reactie plaatsvindt. Jake draait zich zelfs om, en Vince gaat neer en nu kan Jake versnellen.

Het beoordelen van een briljant geschreven maar soms traag lopend verhaal is moeilijk. Ik denk dat deze serie erg gewaardeerd zal worden door degenen die van abstractie houden.
Een ruime 7

Wie of wat schuilt er achter de gesloten deur boven?
Wat is Albies geheim?

Stephen Kings vingerafdrukken zijn overal te vinden in het verhaal van "The Life of Chuck", maar we sluipen erg aarzelend naar de antwoorden op die vragen. We moeten niet vrezen wat er komen gaat in een nachtmerrieachtige reis. In plaats daarvan worden we dansend naar het onbekende geleid, lichtvoetig, door een dromerig landschap dat eerder betoverend dan bedreigend is.

"Ik ben groot. Ik ben menigten," horen we twee keer bij het voorlezen van Walt Whitmans gedicht "Song of Myself." https://www.youtube.com/watch?v=VjMoRb5f-EQ

Ja, in dit universum tussen Stephen Kings oren, is er een enorme levenservaring, in de relaties die onze ervaring vormgeven en is er magie in de kostbare momenten, totdat die er niet meer zijn. Tot het allemaal eindigt. Tot de tijd, of het einde der tijden, de enormiteit van het leven doet krimpen tot de grootste levensvraag: "is dit het dan"?
Is er niets meer wanneer de klok van het universum afloopt?

"The Life of Chuck" is een coming-of-age verhaal dat op wonderbaarlijke wijze wordt verteld als een verhaal over de eindtijd. De dans en het fantastische karakter van het verhaal halen de angel uit de existentiële zwaarte van de thema's.

Een mooie 7.

Het valt mij op dat nog niemand "Kalifat" besproken heeft op de site terwijl de serie inmiddels 5 jaar oud is en er meer dan 100 "in gezien lijst" hebben aangetikt.

Deze miniserie is absoluut geweldig. Hij is zo huiveringwekkend en we zijn nog "nooit" zo geboeid geweest gedurende een geheel seizoen. Elke aflevering is zo spannend en realistisch dat we soms de angst van de personages voelden, er is continue een spanning!

Ik wil niet over het verhaal schrijven, want dan zou het vol spoilers staan. Ik raad iedereen aan om de hele serie minstens één keer in zijn leven te kijken.
Hij is zo goed gemaakt en gedetailleerd dat het de realiteit weergeeft zoals die is, zonder opsmuk, zonder extra's.

De acteurs en actrices speelden hun rollen allemaal echt natuurlijk en er was geen moment saai.
We hebben onze aandacht het hele seizoen niet verloren en hebben de serie in 2 avonden uitgekeken. Je wordt er helemaal in meegezogen.

Een pracht 8!

Gebaseerd op de gebeurtenissen van Camp Fire -https://en.wikipedia.org/wiki/Camp_Fire_(2018)- in 2018, een van de dodelijkste door de mens veroorzaakte bosbranden in Californië.
In de Verenigde Staten gebruikt men draden van paal naar paal voor het transport van elektriciteit. Tijdens harde wind gaat dat wel eens mis en zo ook nu. Terwijl de brand zich verspreidt en er geen tijd is om zich voor te bereiden op deze situatie, worden 22 schoolkinderen geëvacueerd in een schoolbus, vergezeld door hun lerares Mary en buschauffeur Kevin. De film legt de gruwelijke momenten vast waarop ze door de vurige vlammenzee rijden, in de hoop dat ze er veilig uitkomen, terwijl ze alles geven om de kinderen in de bus te beschermen.

We maken kennis met Kevin McKay als de buschauffeur, die het moeilijk heeft terwijl hij zijn leven voor zijn ogen ziet afbrokkelen. Zijn relatie met zijn 15-jarige zoon is verbroken en hij zit in financiële problemen. Terwijl hij probeert zijn werk en gezin in evenwicht te brengen, vormt de woedende brand een ernstige bedreiging. Deze eerste scènes maken het voor de hoofdpersoon mogelijk om zich te ontwikkelen en vervolgens draait het allemaal om de reis door de brand. Deze scènes zijn inderdaad nagelbijtend en van topklasse, gecombineerd met sterke acteerprestaties.

Matthew McConaughey leeft zich in zijn personage als Kevin McKay helemaal uit en dat is wat zijn eerste scènes zo indrukwekkend maakt. Ook de rest van de cast speelt uitstekend de rollen en zoals je in deze film ook kunt zien, CGI speelt ook een grote hoofdrol.

Ondanks de ruim 2 uur dat de film duurde, was hij zo voorbij.
Een mooie 7.

Link voor de trailer: https://www.google.com/search?client=opera&q=reacher.trailer&sourceid=opera&ie=UTF-8&oe=UTF-8#fpstate=ive&vld=cid:225920e7,vid:GSycMV-_Csw,st:0

Goed dat je mij erop wijst.
In 2019 had Filmvandaag nog geen sterrensysteem, of ik vulde het niet in.
Bij deze alsnog het * bovenaan ingevuld.

Dinosaurussen en oorlog botsen – wat heb je nog meer nodig? "Primitive War" dropt een Special Forces-team in de jungle van Vietnam, om er vervolgens achter te komen dat hun echte vijand niet de Vietcong is, maar roofdieren uit een ander tijdperk.

Geïnspireerd op de cultroman van Ethan Pettus, verspilt de opzet geen tijd. Eén verkeerde stap in de jungle en de soldaten staan oog in oog met roofvogels, pterosauriërs en een torenhoge rex. De film omarmt zijn 'grind-house' wortels en stormt zonder aarzeling voorwaarts.

Het tempo is hoog, en wisselt zonder veel onderbreking van vuurgevechten naar dinosaurusaanvallen en hinderlagen. De personages zijn niet diepgaand uitgewerkt, maar de dynamiek van het team voelt authentiek genoeg om de chaos te gronden. De praktische smerigheid komt hard aan en de CGI geeft de wezens een echte bedreiging. (de eerste dinosaurus die ik in beeld kreeg, was trouwens slechte CGI in de film als een bewegende schaduw op de achtergrond) Ondanks het bloedbad heeft de film in een ondertoon in het verhaal meegeven over de zinloosheid van oorlog, maar het gaat vooral om overleven tegen elke prijs.

Dit is geen gepolijste blockbuster – het is rauw, bloederig en gemaakt voor fans die met hand en tand door het slagveld willen scheuren.
"Primitive War" is ruw aan de randen, maar maakt zijn belofte waar: soldaten vechten tegen dinosaurussen in de jungle, en het resultaat is woest vermaak.

Een kleine 7.