Reacties

We gingen deze film in met weinig voorkennis, behalve dat Rachel McAdams en Dylan O'Brien de hoofdrollen spelen als twee mensen die gestrand zijn op een onbewoond eiland, geregisseerd door Sam Raimi. Als Raimi bij een project betrokken is, weet je vrijwel zeker dat je iets bijzonders zult meemaken en met hem als regisseur van dit originele verhaal leek het een veilige gok dat het op zijn minst enigszins goed zou zijn.
Lijst films Raimi: https://www.filmvandaag.nl/regisseur/Sam+Raimi
Beide acteurs deden fantastisch werk, en Rachel McAdams lijkt in het bijzonder veel plezier te hebben in haar rol. Dat gezegd hebbende, vond ik haar een nerdachtige en irritante personage in de introductie,

Ik vond de dynamiek tussen deze twee personages erg leuk, met komische momenten waar ik een aantal keer hardop om heb gegrinnikt. Een film als deze had makkelijk onopvallend en kortstondig in het geheugen kunnen zijn, maar Raimi tilt het hele concept naar een hoger niveau met stijlvolle, overdreven humor en een overvloed aan lichaamsvloeistoffen. Er is bloed, er is gruwel en er wordt overgegeven, allemaal op zo'n overdreven manier gepresenteerd dat je soms met afschuw naar het scherm kijkt. Rachel McAdams en Dylan O'Brien leveren allebei uitstekende prestaties en je merkt dat ze meteen begrepen wat voor soort film Raimi wilde maken.

Ik vond het hele aspect van het gestrand zijn op een verlaten eiland ook erg goed, aangezien ik persoonlijk wel een liefhebber ben van overlevingsverhalen in de buitenlucht sinds ik Cast Away (2000) zag. De film bevat een flink aantal montages en mooi vormgegeven decors die laten zien hoe beide personages proberen hun situatie draaglijker te maken, tot het punt dat het er soms bijna vermakelijk uitziet, wat het op een vreemde manier ook wel is, tenminste voor één van hen.

De film bevat een paar CGI effecten die er wat zwak uitzien, vooral als je de voorkeur geeft aan praktische effecten, met name tijdens de vliegtuigcrash en in een scène met een dier. Wat de film ook enigszins mist, zijn echt memorabele momenten. De speelduur wordt opgerekt doordat de twee personages constant proberen met elkaar om te gaan, totdat er weer iets gebeurt dat hen emotioneel weer uit elkaar drijft. Het is duidelijk de bedoeling dat je een hekel hebt aan het personage van Dylan O'Brien en ik vond hem bijna te onaardig neergezet. De film had wel wat meer impactvolle scènes kunnen gebruiken, zoals het moment waarop het personage van Rachel McAdams gaat jagen, want de bijna twee uur durende speelduur kan op sommige momenten wat langdradig aanvoelen. Het einde maakt dat echter enigszins goed met een memorabele slotscène die ik persoonlijk niet had verwacht en met hem als regisseur van dit originele verhaal leek het een veilige gok dat het op zijn minst enigszins goed zou zijn. Beide acteurs doen fantastisch werk en Rachel McAdams lijkt in het bijzonder veel plezier te hebben in haar rol.

Van ons een mooie 7+!

De horrorfilms van Zak Hilditch zijn vaak fascinerend. 1922 (2017)
Ze draaien bijna altijd om een ​​enkele protagonist die op zoek is naar een manier om "iets voor elkaar te krijgen". "We Bury the Dead" volgt ook datzelfde patroon, en hoewel de posters en het promotiemateriaal je misschien doen denken dat het een zombiefilm is, is dat het niet!

Dit is een sombere (en avontuurlijke) karakterstudie, waarin Ava (Daisy Ridley) een gevaarlijke reis onderneemt om zich met haar man te verzoenen. We krijgen onderweg een aantal interessante momenten te zien, met Clay (Brenton Thwaites) en Riley (Mark Coles Smith) die belangrijke rollen spelen in Ava's reis. Thwaites is met name een leuke toevoeging aan een verder donker en aangrijpend drama. Een ander pluspunt is de cinematografie van Steve Annis.

Er is een ontwikkeling in Ava's personage die zich langzaam ontvouwt, maar dat is niet de emotionele kern van de film. Het is haar veranderende dynamiek met mensen, haar empathie voor de zombies en haar nieuwsgierigheid naar haar man die het verhaal voortstuwen. Ridley is al meerdere keren de enige reden geweest dat een film van haar geslaagd is, gezien haar manier van omgaan met dramatische rollen. Als hoofdpersonage moet het voor haar een plezier zijn geweest om Ava te verkennen en te spelen, en dat is duidelijk te zien.
Mijn favoriete scène in de film is die waarin Ava midden in de nacht een zombie ontmoet voor iets onverwachts "menselijks". Het is een scène die me diep raakte en waarin Hilditch's schrijf- en regiewerk echt tot zijn recht komt.

Een krappe 6!

Je keuzes zijn te extreem voor een film voor ontspanning. De scène in het luchtdichte vliegtuig is prima. Ja, het scenario is gewoon te simpel en brengt niets nieuws; we kunnen het einde al binnen de eerste 45 minuten raden. Maar het tempo van het verhaal is goed voor het publiek. Dus als je niet te veel verwacht, is de film prima. Het is een verhaal over een held en een sexy schoonheid. De luchtgevechtsscène is geweldig en de regisseur heeft slow motion gebruikt zodat we de details van het adembenemende luchtgevecht goed kunnen zien. Jessica Biel is zo aantrekkelijk dat deze traditionele Hollywoodfilm interessanter wordt! Hoe dan ook, het is een ontspannende vakantiefilm met een paar mooie scènes van de vlucht, zonder er diep over na te denken.

"Stealth" heeft een plot, weliswaar in de stijl van een pulp-militaire thriller, maar toch een verhaal dat je kunt volgen.
Allereerst zijn de vliegscènes net een videogame van hoge kwaliteit. Omdat ik eigenlijk geen videogames speel, was dit een leuke ervaring. Sterker nog, ik was enigszins verrast door het aantal extreem complexe effectshots in deze film. Daarnaast wordt vrijwel alles wat je ziet opgeblazen. Echt goed opgeblazen. Ja, het is mogelijk om dingen op te blazen met een zekere mate van creativiteit en originaliteit. Je zou misschien aan Apocalypse Now (1979) kunnen denken door de grootte en hoeveelheid vuurbollen die overal te zien zijn.

Oh ja, de personages, de enige bekende naam is Jamie Foxx. Hij werd duidelijk gecast vóór zijn succes met Ray (2004) en speelt eigenlijk een vrij kleine rol. Er wordt degelijk geacteerd maar deze film draait niet om Oscar-waardige prestaties. Het verhaal is, zoals een criticus het omschreef, een live-actionversie van "Team America". Genoeg landen worden binnengevallen en aangevallen om een ​​Derde Wereldoorlog te ontketenen (maar ja, alle goede dingen komen in drievoud😅). Je hoeft geen van de ongeloofwaardige details in de film te geloven. Als je in staat bent om je verstand niet te veel te gebruiken in zo'n situatie, kun je accepteren dat de meeste grote sensaties in deze film waarschijnlijk eerst bedacht zijn, en dat er vervolgens een verhaal omheen is gebouwd. Maar dat betekent wel dat je niet wordt afgeleid door onzinnige franjes

Bijna 2 uur vermaak maar je zou zeker slechtere films kunnen zien in dit genre.
Ook deze krijgt een nipte 6. (veel 6jes deze week)

Hoe was deze tweede van de 4 paardenmannen?

Ondanks de algemene mening heb ik redelijk genoten van de opvolger van Now You See Me (2013); sommige dingen kloppen misschien niet helemaal, maar ik vond hem wel vermakelijk. In het vervolg zijn we achttien maanden na de gebeurtenissen van de eerste film en krijgen de 'Four Horsemen' de opdracht om een ​​overval te plegen voor Daniel Radcliffe.

Allereerst mag je de indrukwekkende cast noemen; ik heb erg van hen genoten in de eerste film, dus het was geweldig om acteurs als Mark Ruffalo, Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Morgan Freeman en anderen weer terug te zien. Ze doen het natuurlijk allemaal uitstekend en kruipen meteen weer in de huid van hun personages, in wier levens ik volledig geïnteresseerd was. Na de twist aan het einde van de eerste film was ik benieuwd hoe het personage van Ruffalo zich zou ontwikkelen, maar ik heb erg genoten van het grootste deel van zijn verhaallijn en het bouwt voort op wat we al wisten over zijn achtergrond, wat leuk was.
Om even kort op de plot in te gaan: het is een typische heist film met de kenmerkende 'Now You See Me'-stijl, dus vol illusies en visueel aantrekkelijke effecten. Ik heb er best van genoten, er was genoeg actie, veel trucjes en de locaties waren ook interessant, lekker internationaal, wat ik prettig vond. Er zaten wel een paar wendingen in maar sommige zag je al aankomen en andere vond ik niet zo geslaagd. Ze probeerden de grote onthulling uit de vorige film te overtreffen, maar dat lukte niet echt; het leek alsof ze moeite hadden om uit te leggen waarmee ze ons nu precies wilden verrassen. Maar over het geheel genomen werkte het verhaal voor mij wel.

Iets, of beter gezegd iemand, waar ik niet zo van genoot, was een bepaald personage dat ze introduceerden als een familielid van een van de 'Four Horsemen'; zijn rol was een beetje overbodig en wat ze van hem gemaakt hadden, deed de kwaliteit van de film geen goed. Hij paste misschien beter in een of andere komedie, iets waar deze film helaas te veel op leunde. De eerste film had grappige momenten en Harrelson was onze komische noot maar nu hebben ze twee extra "grappige" personages geïntroduceerd en dat maakte de film soms wat goedkoop.

Mijn laatste kritiekpunt is dat, tenzij je de eerste film leuk vond en die recentelijk hebt gezien, ik denk dat je "Now You See Me 2" niet zo leuk zult vinden. Je moet je veel dingen herinneren, wat voor mij geen probleem was omdat ik het origineel een paar keer heb gezien, maar een toevallige kijker zal met een paar vragen blijven zitten. Dus, als je de eerste film niet leuk vond, zul je deze ook niet leuk vinden. Voor mij was hij niet zo strak en gelikt als Now You See Me (2013), maar wel vermakelijk genoeg.

Een redelijke 6+***

Ergens had ik gehoopt dat deze film goed zou zijn, daarom vind ik het jammer dat hij de beloftes niet heeft waargemaakt, want Britse films hebben vaak mijn voorkeur als het om de actie gaat.
De cast is goed en het uitgangspunt is degelijk, zij het een beetje onorigineel. Helaas resulteert dit in een futloze "Die Hard"-imitatie die niet helemaal weet wat hij wil zijn. De trage start is nog te verdedigen, aangezien de hoofdpersonages op een ietwat onhandige manier worden geïntroduceerd.

Naarmate het verhaal zich ontvouwt, lijkt de onsamenhangende plot niet helemaal te weten wat hij wil zijn en bouwt hij zich in één richting op om vervolgens abrupt te schakelen van een overlevingsstrijd tegen alle verwachtingen in naar een eenmansleger. Dit resulteert in een ietwat teleurstellend, zwak verhaal en een eendimensionaal plot dat geen diepgang heeft en onsympathieke hoofdpersonen bevat. Bovenal ontbreekt de actie die de plotgaten en zwakke personages had moeten compenseren met een spannend, non-stop actieavontuur.

Deze matige poging bewijst maar weer eens dat, hoe goed de Britten ook zijn als filmmakers, ze er gewoon niet meer in slagen, om de blockbusters-actiefilm te maken die zo kenmerkend is voor de Amerikaanse cinema. En wanneer ze het wel proberen, voelt het op de een of andere manier treurig en een beetje belachelijk aan. Dat was niet altijd zo, maar moderne Britse actiefilms kunnen zich niet meten met de Amerikaanse pogingen.

Een heel klein 6je.

Hierbij bied ik mijn excuses aan een ieder die de regels heeft gelezen over het verloop van de film.
Ik buig mij diep in het stof. ...Hatsjoe😉

Een satirische film met een knipoog en sportfilms zijn over het algemeen niet bepaald twee genres die je zomaar combineert, maar Burt Reynolds dacht daar anders over. Het resultaat is een film die grappig, ontroerend, intens en alles daartussenin is. Ik snap echt niet hoe de schrijvers, producenten en regisseurs zoiets geweldigs hebben kunnen bedenken. "The Longest Yard" is meesterlijk, grappig maar geen komedie, er wordt veel voetbal gespeeld, maar het is meer dan zomaar een sportfilm. Het is een lastige film om te categoriseren en misschien is dat wel de reden waarom hij zo goed is.

Burt Reynolds speelt een afgedankte voetbalspeler die in de gevangenis belandt vanwege rijden onder invloed. Daar vraagt ​​de gevangenisdirecteur hem een ​​voetbalteam samen te stellen om het op te nemen tegen de bewakers, die in een semiprofessionele competitie spelen. De gevangenen vormen een interessante groep buitenbeentjes en criminelen, perfect neergezet door de verschillende karakteracteurs. Burt Reynolds is een briljante hoofdrolspeler te midden van al deze bizarre oplichters en is perfect in deze rol. Deze film is geweldig, maar dat is in eerste instantie niet direct te merken. Het is zo'n film waarvan je halverwege beseft dat het gewoon een fantastische film is om te kijken.

Los van het feit dat het een onconventionele film is, is het moeilijk te begrijpen waarom deze film zo goed is. Ik weet het zelf ook niet precies; de grappen zijn niet echt hilarisch, maar het wordt duidelijk dat de film zo goed is omdat hij thema's aansnijdt die maar weinig films aan de orde stellen. Er zijn verwijzingen naar raciale problemen, homoseksualiteit (zij het zeer subtiel), gevangenisgeweld, corrupte politieagenten en andere kwesties die zelden op het scherm worden besproken.

Wat me verbaast, is dat deze thema's prominent aanwezig zijn en je er in de film echt aandacht aan besteedt. Tegelijkertijd versmelt de overdreven satire perfect met de film. Zelfs als je deze film vergelijkt met andere komedies die enigszins controversiële thema's zoals racisme aansnijden, zoals Police Academy (1984) (die op een bepaalde manier een komedie maakt van racisme en seksisme, en in mindere mate een film als Caddyshack (1980)), dan zie je dat deze film de komedie en de controversiële thema's combineert, waardoor ze niet één, maar twee compleet verschillende facetten van de film vormen. Normaal gesproken is het moeilijk om zulke intense satirische elementen in een film te verwerken en er een goede film van te maken, maar deze film combineert de twee elementen zo moeiteloos.

Dit is absoluut een underdogfilm, in die zin dat de gevangenen horen te verliezen; het zijn een stelletje criminelen die zelden of nooit voetbal hebben gespeeld en geen schijn van kans hebben tegen een semiprofessioneel team. De personages, te talrijk om op te noemen, maken deze film des te beter. De film is ook een gevangenisfilm en slaagt daarin; dit is een van die films waarbij alles gewoon klopt en het resultaat bijna perfect is. Een van de redenen om deze film te kijken is Eddie Albert, als de altijd glimlachende en zelfvoldane gevangenisdirecteur die het brein achter de hele affaire is. Hij is hier gewoonweg perfect, hij spreekt elk woord zo zorgvuldig uit dat het lijkt alsof hij pijn heeft, en hij is perfect in de rol. James Hampton heeft ook een uitstekende rol als Reynolds' rechterhand in de gevangenis. Dit is gewoon een geweldige film, die op zoveel verschillende manieren uitblinkt.

Als ik een film als deze kijk, vraag ik me vaak af waarom er tegenwoordig zo weinig films zoals deze zijn, films die zo eigenzinnig maar grappig zijn, films met degelijk acteerwerk, films die zo interessant zijn. Deze film is op een bepaalde manier onbetaalbaar. Toen ik er voor het eerst over hoorde, dacht ik niet dat de film zo goed zou zijn, maar nadat ik hem zag, begreep ik waarom hij genomineerd was voor een Oscar en zo hoog aangeschreven stond. Ik weet niet waarom het klikte, maar dat deed het wel, en het resultaat is een film die absoluut de moeite waard is om te zien, en een van de beste films uit de jaren '70.

Een hele mooie 8+

In 2007 zagen we drie revisionistische westerns verschijnen, waaronder 3:10 to Yuma (2007) en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). "Seraphim Falls" was de derde western van dat jaar en hoewel deze niet zo goed was als de eerste twee films, was het een zeer gedurfd en solide debuut van David Von Ancken.

Een zeer interessante achtervolgings-/wraak-/thriller die zich drie jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelt. Het is grotendeels een twee uur durende man-tegen-man-strijd in een slopende strijd van verstand en uithoudingsvermogen, met Liam Neeson die de gruwelijke moord op zijn familie door een groep soldaten onder leiding van Pierce Brosnan wil wreken.

Schrijver/regisseur David Von Ancken (voornamelijk tv-werk) forceert het tempo nooit, waardoor we de pijn en het lijden van de betrokkenen echt voelen. Koud weer, een hete en droge woestijn en een gebrek aan voedsel, water en onderdak spelen een rol in dit overlevingsspel. Hoewel er enkele elementen van The Edge (1997) in zitten, is het vooral een zeer rauwe weergave van wat mensen doen voor overleving en wraak.

Niet geheel zonder humor, met een geweldige grap over "uilenkeutels" en een hilarische truc bij verstoppertje. De geweldige Ed Lauter is een fantastische cowboy. Lauter is al meer dan 30 jaar karakteracteur. Hij was zo geweldig als de kapitein van de gevangenisbewakers in de klassieker The Longest Yard (1974) uit 1974. Hier heeft hij niet veel tekst, maar zijn gezicht en ogen spreken boekdelen. Ook Angelika Huston maakt een opvallende verschijning als de morele verleidster in de woestijn en Tom Noonan als een angstaanjagende dominee met zijn familie in de middle of nowhere.

Maar het draait vooral om Pierce versus Liam. Mijn enige echte probleem met de film is waarom een ​​Brit en een Ier zijn gecast als veteranen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Het land was toen weliswaar nog relatief jong, maar ik vermoed dat de meeste accenten uit het Verenigd Koninkrijk al verdwenen waren, in ieder geval onder de hogere officieren. Een klein puntje van kritiek, want ze doen het allebei goed en ze voelen elkaar ook goed aan. Het is zeker geen actievolle film, maar wel spannend en met een aantal geweldige beelden.

Vandaar mijn 7+ als waardering.

Je kunt sinds 29 september jl., het derde seizoen zien.
Als je deze nog niet hebt gezien, op Stremio kan je deze bekijken met Nederlandse ondertiteling.
Dit is legaal en je kunt dit kanaal downloaden op internet.

https://stremio.nl.download.it

Alleen al de trailer zou mij angstig maken om bij deze mevrouw binnen te treden!

Er is ook een serie gemaakt over een vriendelijk rechter die achter de mens kijkt, Frank Caprio.
Deze is onlangs overleden, hij had begrip voor degenen die op hun schreden terug wilden keren.

Caprio begon in 2000 met zijn programma waarin hij een luisterend oor bood. "Ik hoop dat mensen beseffen dat overheidsinstellingen goed kunnen functioneren door vriendelijkheid, eerlijkheid en mededogen", zei Caprio in 2017 over zijn werk.

https://www.youtube.com/watch?v=g5A0OGQJ8Co

De eerste "Greenland"-film Greenland (2020) maakte indruk op me; een verrassend intense, dramatische en emotionele thriller, die geen blad voor de mond nam met talloze momenten die echt schokkend en moeilijk om naar te kijken waren. Gerard Butler was uitstekend als de doorsnee held, en de film wist een echte spanning te creëren zonder overdreven spektakel, tegen een familiedrama dat authentiek aanvoelde te midden van de chaos. Ik ben fan van Butlers actierollen (ik ben hierin bevooroordeeld - ik ben gewoon dol op Gerard Butler), dus ik ging naar "Greenland 2: Migration" in de hoop op meer van diezelfde intensiteit en dramatische diepgang. Helaas - en dit doet me pijn om te zeggen - schiet dit vervolg op bijna alle vlakken tekort.

"Greenland 2" is een post-apocalyptisch overlevingsverhaal over een roadtrip, waarin Gerard Butler en zijn familie hun bunker in Groenland verlaten en door een verwoest Europa trekken op zoek naar een nieuw thuis. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend, maar de uitvoering voelt goedkoop, voorspelbaar en vreemd genoeg futloos aan gedurende een groot deel van de film. Ten eerste slaagt de film er niet in om het familiedrama te evenaren dat de eerste film zo succesvol maakte. In plaats van betekenisvolle spanning tussen familieleden die voor onmogelijke uitdagingen staan, krijgen we langdradige, ongemakkelijke subplots (zoals de ruzies van tienerzoon Nathan met zijn ouders of zijn ontluikende interesse in de buitenwereld en meisjes) die geforceerd en gênant overkomen. Bovendien leunt het script zwaar op de 'Wet van Murphy': alles wat mis kan gaan, gaat mis, tot het punt waarop het absurd wordt.
Van aardbevingen, vijandige overlevenden, kometen en meer, op een gegeven moment voelt de pech van deze specifieke familie cartoonesk aan en is het ongeloofwaardig, waardoor wat meeslepend had kunnen zijn, verandert in een film om je ogen soms bij te laten rollen.
En wat erg irritant was, misschien voor de Amerikaanse bevolking?, is het veelvuldig voorkomen van tranentrekkende scènes! Daar ging ik mij op een bepaald punt echt aan ergeren!

Desalniettemin zijn er een paar opvallende, intense scènes die echt spannend zijn. Sommige actiescènes – met name die met de ladder – hielden me op het puntje van mijn stoel en deden me denken aan de sterkere momenten van de eerste film. Gerard Butler is hier zoals altijd solide; Hij zet zich volledig in als de beschermende vader die weigert op te geven, zelfs wanneer een normaal mens op zou geven. Zijn chemie met Morena Baccarin is ook erg goed (en laten we eerlijk zijn, Morena is aantrekkelijk, dus dat helpt).

Het emotionele einde is een aspect waarin de film voor mij werkt. Het is een oprechte emotie en biedt een bitterzoet gevoel van hoop en een verdiende afsluiting na al het leed. Het is een sterke finale, maar het kan het algehele gebrek aan vaart, spektakel of dramatische diepgang niet helemaal compenseren.

"Greenland 2" is grotendeels saaier en minder goed dan zijn voorganger; meer een vermoeiende herhaling dan een waardig vervolg. Als je een Butler-fan bent, of gewoon iets zoekt om te kijken op een rustige avond, dan maken de af en toe intense actiescènes en die ontroerende finale het misschien de moeite waard om te streamen, maar - tenminste voor mij - evenaart het niet de gegronde spanning of emotionele impact van Greenland (2020). Teleurstellend.

Een 6.

Dit historische drama draait om een ​​vrouw die zich een weg baant uit onderdrukking naar een leven vol betekenis, liefde en acceptatie. Je merkt dat er veel tijd en aandacht is besteed aan de visuele weergave van haar levensverhaal. Hulde aan de filmmaker voor de artistieke en technische keuzes die hij heeft gemaakt om haar reis zo goed weer te geven!
De Verenigde Staten heeft werkelijk prachtige landschappen en Cotten laat ons zien welke natuurlijke schatten ze vlak voor hun neus hebben. Het verhaal is strak en to the point. In een tijd van overdreven blockbusters, waar wat er daadwerkelijk gebeurt minder belangrijk is dan hoe het eruitziet, focussen Cotten en Lindley zich op een lief maar krachtig verhaal over een vrouw die haar eigen weg vindt in een tijd waarin dat soort dingen niet bepaald werden aangemoedigd.

Van mij een 7!

Nee, voor mij was het te veel over de top maar dat had ik van tevoren eigenlijk ook al verwacht met deze acteurs in de hoofdrollen.

En schijnbaar is Morena Baccarin helemaal weer in, de vrouw van de John Garty (Gerard Butler) in Greenland (2020) en Greenland: Migration (2026), want ook in deze film heeft ze een rol en speelt ze de vrouw van de 'verstandige broer'.

De dynamiek tussen de halfbroers en -zussen in de film is te voorspelbaar, wat de film beperkt in het bereiken van grotere hoogten. Ook ben ik niet zo'n fan van situaties waarin de belangrijkste schurk een pistool op de protagonist richt (die in een verzwakte positie verkeert) en een lang gesprek begint in plaats van gewoon te schieten. Er zit veel onlogica in de film en het verhaal rammelt nogal.

Dat alles zou je ervan moeten weerhouden de film te bekijken, want je staat voor een "slappe hap kijkervaring" van twee uur met over de top actie, een film die ze wat mij betreft, een half uur korter hadden kunnen maken.

Van mij een hele kleine 6.

Danny DeVito en Joe Piscopo blijken een solide komisch duo te vormen in deze redelijk amusante parodie op maffiafilms. Ze spelen twee loopjongens voor een maffiabaas uit Newark (Dan Hedaya).

Wanneer de gokverslaafde DeVito ervoor zorgt dat Hedaya veel geld verliest bij de paardenraces, besluit Hedaya dat hen simpelweg uit de weg ruimen niet genoeg is. Nee, hij besluit hun loyaliteit voor elkaar te testen door hen de opdracht te geven elkaar te vermoorden.
Dit zet een reeks knotsgekke komische avonturen in gang, die absoluut niet de "bijna complete mislukking" is die deze kijker was voorgespiegeld. Toegegeven, sommige grappen en gags werken beter dan andere, maar regisseur Brian De Palma weet zeker hoe hij met serieuze misdaad- of maffiafilms moet omgaan, en hij toont een goed gevoel voor deze komische benadering van dergelijke verhalen.

Het scenario, geschreven door George Gallo (die twee jaar later een grote hit scoorde met zijn script voor Midnight Run (1988), profiteert optimaal van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. De Palma had hen gezien in de maffiaparodie Johnny Dangerously (1984) uit 1984 en had er zo hard om gelachen dat hij hen graag in deze film wilde gebruiken. Ze worden omringd door een topcast: Harvey Keitel, Ray Sharkey, Patti LuPone, Julie Bovasso, Frank Vincent, enz.. Worstelaar Captain Lou Albano gaat op een hilarische manier volledig over de top als de psychotische spierbundel Frank "The Fixer" Acavano.

Bekijk deze film zelf en je zult zien dat hij wel degelijk voor enkele lachbuien kan zorgen. Hij is in ieder geval energiek en heeft een goed tempo, duurt slechts 92 minuten en biedt een bevredigende ontknoping.

Mooie 7 scoort deze film bij ons.

Ik denk dat het probleem dat ik heb met de filmografie van Oz Perkins, is dat de eerste film die ik van hem zag Longlegs (2024) was, waardoor mijn verwachtingen voor zijn toekomstige werk misschien te hooggespannen waren. Ik wil het oprechte succes van die raadselachtige film niet bagatelliseren, maar ik denk dat Perkins misschien niet helemaal de filmmaker is die je zou verwachten als je alleen die film hebt gezien. Per toeval een meesterwerk maken betekent niet dat je geen meesterwerk hebt gemaakt, maar het betekent wel dat het waarschijnlijk moeilijker zal zijn om het nog eens te doen... althans, bewust.

De nieuwste film van de regisseur, "Keeper", is ook heel anders dan zijn andere film van afgelopen jaar, The Monkey (2025), maar is iets vermakelijker, zij het om andere redenen. Het is veel serieuzer en sinisterder, in wezen een surrealistisch spookhuisverhaal met wat verwarrende absurditeit, maar over het algemeen zonder gevoel voor humor. Zelfs met een speelduur van slechts ongeveer honderd minuten voelt het nog steeds een beetje te lang aan, omdat het in feite neerkomt op een relatief langzame opbouw van vreemde gebeurtenissen die culmineren in een finale die bijna volledig draait om een stortvloed aan uitleg die te veel (of in ieder geval te duidelijk) en tegelijkertijd te weinig verklaart.

Desondanks houden de griezelige beelden en de overtuigende hoofdrolspeler je geboeid, en de bereidheid om ronduit vreemd te zijn zonder het publiek te knipogen is ook behoorlijk prijzenswaardig. Het is allemaal een beetje willekeurig, en het publiek zou onmogelijk de details van wat er aan de hand is kunnen raden, maar de bizarheid is op zijn minst interessant, zelfs als het niet ten dienste staat van een groter thema of een specifiek concept. Het script is soms wat onhandig en vervalt in dezelfde valkuilen als veel van zijn inspiratiebronnen, maar het is mysterieus genoeg om je gedurende het grootste deel van de film geboeid te houden. De regie is niet bijzonder, maar wel degelijk - en zelfs zelfverzekerd - genoeg om meer dan een paar vermakelijke schrikmomenten te bieden, terwijl het relatief ingetogen blijft en een claustrofobische sfeer creëert. De film is over het algemeen erg generiek, maar relatief goed uitgevoerd. Het zegt eigenlijk niet veel, maar het is net stijlvol genoeg om het gebrek aan inhoud niet al te storend te vinden. Het is een behoorlijke poging, hoewel het uiteindelijk vrij onopvallend is.

Van ons, een 6.

"Out of Sight" bevat veel kenmerken van Soderberghs stijl: het is een misdaadthriller met meerdere verhaallijnen, een deels niet-lineaire vertelstructuur en een kenmerkende belichting en cinematografie. Maar niet in die mate dat het verhaal wordt overschaduwd door pretenties van arte house-allure, zoals wel eens wordt beweerd over veel van zijn eerdere werk. De film heeft bovendien een fantastische cast, een geweldige soundtrack en een paar erg leuke cameo's. Michael Keaton duikt halverwege op als een personage dat een link vormt tussen deze film en Quentin Tarantino's Jackie Brown (1997). Vervolgens verschijnt Samuel L. Jackson onverwacht om de film af te sluiten met een realistisch positief, zij het niet traditioneel Hollywood-einde.

De film is gebaseerd op een roman van Elmore Leonard. Romans van Leonard die verfilmd worden, betekenen steevast veel dialogen, weliswaar slim en humoristisch op een vaak zwarte manier, maar een overvloed aan dialogen die juist de indruk kunnen wekken dat er weinig actie is. Denk aan de eerdergenoemde Jackie Brown! De lijst is lang. "Out of Sight" is zo'n film; een film van meer dan twee uur met heel veel dialogen en serieuze gesprekken over louche "klusjes", zowel uit het verleden als gepland voor de toekomst, maar zonder grote actiescènes. '

Het verhaal en de personages staan ​​centraal, en vooral de relatie tussen de geweldloze bankrover Jack Foley (George Clooney) en US Marshal Karen Sisko (het zit in de familie). De chemie tussen hen in hun (verrassend genoeg slechts) twee cruciale scènes is voelbaar intens en plezierig. Beiden acteren goed, waarbij Clooney zijn groeiende status toentertijd als topacteur bevestigt en Lopez met een bewust ingetogen sensualiteit bewijst dat ze echt kan acteren en meer dan capabel is om een ​​film als een hoofdrolspeelster te dragen. Er is fantastische ondersteuning van onder anderen Ving Rhames, die min of meer hetzelfde doet als in Mission Impossible, Don Cheadle, die overtuigend de joviale, maar duidelijk gevaarlijke schurk speelt, en Steve Zahn, als de nerveuze, onhandige komische noot die de aanleiding vormt voor veel van de latere actie. De cast zit vol met talent.

Voor deze schrijver (Elmore Leonard) is "Out of Sight", hoewel het de lovende kritieken en de monumentale status die het heeft gekregen, niet helemaal verdient, toch een zeer vermakelijke, zij het wat praatgrage, leuke en professioneel gemaakte film. Het had zeker een groter publiek verdiend bij de oorspronkelijke release en had waarschijnlijk beter gepromoot moeten worden door de studio.

Een mooie 7!

Het enige minpuntje van 'Matchstick Men' is dat er, zonder het einde, geen echt hoogtepunt in de film zit. De film begint echter veelbelovend. Roy Waller (Nicolas Cage) en Frank Mercer (Sam Rockwell) zijn oplichters en de film begint met een scène waarin ze geld binnenhalen.

Daarna laat de film zien wie Roy is: een man met allerlei eigenaardigheden. Hij heeft spasmen, paniekaanvallen en dwangmatig gedrag. Hij wil dat alles schoon is en op een bepaalde manier gedaan wordt, anders wordt hij een beetje (erg) gek. Daarom gebruikt hij pillen voor deze problemen, maar raakt ze kwijt, en zo ontmoet hij Dr. Klein (Bruce Altman), een psychiater. Via hem komt Roy erachter dat hij een 14-jarige dochter heeft, Angela (Alison Lohman, die in werkelijkheid 24 was). Hij wil voor haar zorgen, tijd met haar doorbrengen en onthult zelfs wat hij echt doet.

Roy en Frank hebben een grote klus gepland waarbij ze 80.000 dollar van een man genaamd Frechette (Bruce McGill) willen aftroggelen. Ze stelen in feite zijn geld, maar Roy bekijkt het anders. Hij denkt, en hij heeft eigenlijk gelijk, dat ze het hem gewoon geven. Omdat het allemaal illegaal is, kunnen ze niet klagen als ze zelf worden opgelicht.

Het is lastig om veel meer over de plot te vertellen zonder details te verklappen die het einde zouden kunnen bederven. Scotts regie is, zoals gebruikelijk bij zijn films, een absoluut hoogtepunt. Het is mogelijk zijn meest vloeiende film en hij slaagt erin om Roy's mentale inzinkingen over te brengen met subtiel camerawerk, terwijl het veelvuldige gebruik van blauwtinten de kalmte van water oproept, wat een soort motief wordt. Visueel deed de film me erg denken aan 'Catch Me If You Can' vanwege de levendigheid en het kleurenschema. Ook de montage en de overgangen zijn naadloos uitgevoerd. Ook vermeldingswaardig is de muziek van Hans Zimmer; hij ruilt zijn gebruikelijke bombastische composities in voor meer jazzy en basrijke stukken die perfect bij deze film passen.

Ridley Scott heeft weer een prima film afgeleverd, waarvoor een 7+.

Het is al weer een tijdje geleden dat we een Poolse film hadden gezien en deze "Ziarno prawdy" lag al een tijdje op de stapel "te kijken films", gisteravond kwam hij aan de beurt en eerlijk, een mooie film! Je moet wel de aandacht erbij houden om het verhaal te kunnen volgen.

Om deze film te begrijpen, is het belangrijk te weten dat er in Sandomierz niet één, maar twee kerken zijn met houten panelen waarop het bloedsprookje is afgebeeld. Het schilderij in de kathedraal, verborgen achter een gordijn, speelt een rol in het verhaal. De moordenaar gebruikt de legende en de behoefte van mensen om in fantastische complotten te geloven om de verdenking af te leiden.

De officier van justitie in het historische stadje Sandomierz onderzoekt twee gruwelijke moorden die gebaseerd lijken te zijn op de middeleeuwse legende van de bloedsprookje (dat het offer van een niet-Joodse baby nodig is om matzes voor Pesach te maken).

Voordat je Polen veroordeelt vanwege hun geloof in het ongelooflijke, bedenk dan de hardnekkigheid van de 'Birthers' in Noord-Amerika. Ook moet de kijker realiseren dat het Katholieke geloof in Polen vrij letterlijk is en er geen nuancering mogelijk is, de kerk speelt een grote rol in hun leven. Een tweede belangrijk stukje achtergrondinformatie is dat het Poolse rechtssysteem lijkt op het Franse systeem, waarbij een officier van justitie het onderzoek leidt in plaats van een politieagent, zoals in landen met een common Law-systeem zoals de Verenigde Staten en het Britse Gemenebest. Nederland heeft dus een Civil Law-systeem.

“Ziarno Prawdy” is goed geschreven en geacteerd en geeft enig inzicht in latent antisemitisme en de behoefte aan een zondebok om de schuld voor het kwaad op af te schuiven. Ik zou de film een extra ster geven als er niet zo'n behoefte was aan extra gruwelijke moorden in Poolse mysteries.

Een ruime 7!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=OiOJT34sNhQ

De vierde verfilming van een boek van Michael Crichton is best goed. Na het kassucces van Jurassic Park (1993) en de kleinere hit Congo (1995), doet "Sphere" niet onder voor deze films. En met zoveel talent aan boord is het zeker aantrekkelijk. Oscarwinnaars Barry Levinson en Dustin Hoffman (die toevallig allebei een Oscar wonnen voor dezelfde film) en Oscar-genomineerden Sharon Stone en Samuel L. Jackson spelen de hoofdrollen.

Het eindresultaat is redelijk goed, maar met zoveel talent had het iets beter gekund. De film slaagt echter in wat hij probeert te bereiken. Er zijn genoeg angstaanjagende momenten en de film is vermakelijk. De beklemmende spanning wordt al snel gevolgd door even huiveringwekkende actie. Dit is positief, want andere thrillers zoals The Sixth Sense (1999) bouwden de spanning wel op, maar er volgde geen actie. Bij die film verloren de schrikmomenten hun kracht bij een tweede kijkbeurt. Maar in het geval van "Sphere" behoudt de spanning elke keer zijn intensiteit.

De film begint veelbelovend, maar wordt gaandeweg minder om uiteindelijk toch tot een bevredigende conclusie te komen. De scènes in het midden zijn niet slecht, maar ze zijn iets te somber en griezelig. Een ander minpunt is het duidelijke gebrek aan originaliteit. De hoofdplot van Event Horizon (1997), die een jaar eerder werd gemaakt, lijkt sterk op die van deze film. Er zijn ook stukjes uit andere sciencefictionfilms, zoals Alien (1979), hier en daar overgenomen. Gelukkig zijn het de beste stukjes en blijft de film spannend tot het einde. Maar het eindproduct is niet zo meeslepend als het zou moeten zijn. Het verhaal kan soms ingewikkeld zijn, maar over het algemeen is het eigenlijk best slim bedacht.

En de cast met bekende gezichten zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Dustin Hoffman is goed gecast als de kalme, stabiele psychiater en is een geschikte hoofdrolspeler. Het is niet haar meest uitdagende rol, maar Sharon Stone is geloofwaardig als de excentrieke biochemicus. Ze heeft na Casino (1995) echter nog steeds geen echt uitdagende rollen gehad. Samuel L. Jackson, die het meest complexe personage in de film speelt, laat zijn gebruikelijke machogedrag achterwege voor overtuigend scepticisme en een ongewone dosis gekkigheid. De bijrollen, waaronder Leiv Schreiber, Queen Latifah en Peter Coyote, worden adequaat vertolkt, hoewel ze er niet veel mee kunnen doen. De regie is, zoals verwacht van een topregisseur, uitstekend. Levinson creëert op prachtige wijze de gewenste spanning en de beelden zijn ook zeer indrukwekkend. De glinsterende gloed van de enorme gouden bol uit de titel is een lust voor het oog.

De sterren schitteren en het verhaal is meeslepend. Er zitten wel een paar plotgaten in en het verhaal zakt in het midden even wat in. Desondanks is "Sphere" een indrukwekkende sciencefiction-horrorfilm die op vrijwel alle andere vlakken slaagt.

Onze waardering is een 7.

Het enige wat ik kende, voordat ik "The Destructors" ging kijken, was de cast.
Hoe kon een film met Michael Caine, Anthony Quinn en James Mason in de hoofdrollen nou slecht zijn? Gelukkig werd ik niet teleurgesteld. Het is een uiterst vermakelijke film met drie topacteurs die het beste uit hun rollen halen.

Aan het begin van de film zien we Anthony Quinn en zijn minnares Alexandra Stewart zich aankleden na een vrijpartij. Ze lijken een liefdevolle band te hebben, maar vervolgens zegt ze dat ze naar huis moet, om de babysitter af te lossen – ze is getrouwd.
Het is een perfecte waarschuwing voor het publiek, want niets is wat het lijkt in deze film.
Tony is een politieagent en hij is voortdurend gefrustreerd door een drugsbaron die steeds weer aan het rechtssysteem ontsnapt. De schurk smokkelt niet alleen enorme hoeveelheden drugs het land in en uit, maar hij en zijn handlangers plegen ook moorden zonder dat er bewijs is dat ze er verantwoordelijk voor zijn. Tony is het zat en besluit het heft in eigen handen te nemen door een huurmoordenaar in te huren.

Nog meer dan de acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers – die overigens erg goed zijn – bewonder ik het scenario van Judd Bernard. Hij introduceert elk personage met een unieke, interessante scène die het publiek helpt een accuraat beeld te krijgen. Er zijn zoveel scènes die ik graag zou willen beschrijven om je nieuwsgierig te maken, van de betekenisvolle, spannende scènes tussen Tony en Alexandra tot de kennismaking tussen Tony en Michael Caine – die natuurlijk en tegelijkertijd zenuwslopend is.
James Mason is al wat ouder, maar hij is stijlvol en bijna vorstelijk, en zijn gevoelige uitdrukkingen compenseren ruimschoots zijn slechte gedrag.

Als je van een van de drie acteurs houdt, van Europese films, thrillers met slechteriken, of de beroemde tien minuten durende autoachtervolging wilt zien die later in zoveel films is gekopieerd, kijk dan "The Destructors" voor een leuke filmavond in het weekend.

Een vorstelijke 8!

Ken je dat gevoel wanneer je aan een film begint en een doorsnee alieninvasie verwacht, en dan – boem – de film je compleet verrast? Dat is Extinction in een notendop.

Deze sciencefictionthriller begint met Peter (Michael Peña), een doodgewone man die geplaagd wordt door intense nachtmerries over een naderende apocalypse. Hij begint te vermoeden dat het meer zijn dan alleen dromen en, voordat hij het goed en wel beseft, breekt de chaos los. De film verspilt geen tijd en stort je direct in de actie, waarbij de spanning van overleven wordt afgewisseld met een groeiend gevoel dat er iets niet klopt.

Wat Extinction echt onderscheidt, is dat je als kijker al snel het gevoel krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is voor een sciencefictionfilm, en later onthult de film een ​​onverwachte wending. Zonder iets te verklappen, verandert dit je kijk op alles wat eraan voorafging volledig. Het verhaal leunt sterk op mysterie, en hoewel sommige sciencefictionfans het misschien zien aankomen, is het toch een frisse kijk op het genre. De acteerprestaties zijn solide: Peña doet het met name erg goed als een gewone man die verzeild raakt in iets dat veel groter is dan hijzelf.

Er is een boeiend mysterie en de eerdergenoemde twist, en over het algemeen is de film snel en vermakelijk.

Dat gezegd hebbende, de film is niet perfect; hij benut zijn sterke punten niet volledig. Het tempo voelt soms gehaast aan, waardoor er een gebrek aan emotionele diepgang is (en ik heb het niet over de schreeuwende kinderen waar sommige recensenten hier zo bitter en overdreven over klagen), de karakterontwikkeling is oppervlakkig en de opzet voelt gehaast. Er is ook een gebrek aan verfijning in de uitvoering: de dialogen voelen soms stijfjes aan, de CGI en visuele effecten zijn wisselvallig qua kwaliteit en de derde akte voelt wat gehaast aan, waardoor de film naar het einde toe raced.

Maar als je van sciencefiction houdt met een twist die je aan het denken zet, is Extinction een leuke, prikkelende film die de 90 minuten van je tijd zeker waard is.
Een waardering van een 7+.

Dit schreef ik op Moviemeter (9 april 2013):

Spannende en onderhoudende film over gijzelingsactie van Iranezen in Amerikaanse ambassade in Teheran, nu alweer 34 jaar geleden.

In feite is de politieke situatie tussen de Amerikanen en de Iranesen nu nog steeds (helaas) hetzelfde. Droevig dat mensen onderling niets kunnen oplossen vanwege valse ideologieën en politieke bekrompenheid aan beide zijden.

De film heeft een goede spanningsboog en is zelfs voor mensen die niet van politiek houden spannend.

Een pracht 8!

Lee Holloway wordt op dezelfde dag als de bruiloft van haar zus ontslagen uit een psychiatrische inrichting en merkt dat haar familie nog steeds hetzelfde is. Al snel wordt ze weer overmand door de drang tot zelfbeschadiging. Ze vindt echter werk als secretaresse en probeert zo meer zin aan haar leven te geven. Ze gaat werken bij het eenmanskantoor van advocaat E. Edward Grey en geniet van het werk, ondanks dat hij een nogal excentrieke man is. Naarmate hun werkrelatie zich ontwikkelt, wordt Edwards houding steeds dominanter, wat een onverwachte reactie bij Lee oproept.

Hoewel de film werd gepromoot met de nadruk op de pikante elementen en de belofte van duistere seksuele komedie, is Secretary eigenlijk een subtiel en ambigu karakterdrama dat de ontwikkeling van een onderdanige vrouw en de innerlijke conflicten van een man met een voorliefde voor S&M onderzoekt. Het is lang niet zo schokkend als de marketing deed vermoeden, en de film probeert de zaken ook niet geforceerd te presenteren ten koste van de personages. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar werd al snel meegesleept door de twee personages, dankzij het sterke scenario.
Ik heb zelf geen affiniteit met S&M en ken die wereld niet, maar de film maakte de gevoelens en emoties van de personages toch toegankelijk en begrijpelijk (en zelfs als ik me er niet in kon verplaatsen, was het een pluspunt dat de film dit ook niet van me vroeg). Shainbergs scenario verdient veel lof, maar ook zijn regie is goed, omdat hij veel in de film ambigu en intrigerend houdt.

De cast reageert hier uitstekend op.
Ik schrijf "cast" alsof het een groepsactie is, maar het is eigenlijk een tweemansvoorstelling van een getalenteerd duo. Spader is erg goed en weet een personage neer te zetten van wat anders een zwak punt in de film had kunnen zijn. Hij is overtuigend en heeft de complexiteit die je zou verwachten van iemand met een "ongebruikelijke" fetisj. Gyllenhaal is nog beter, omdat ze haar personage gedurende de film ontwikkelt en volledig lijkt te begrijpen wie ze probeert te zijn. Hoewel hun scènes potentieel uitdagend waren, zijn hun acteerprestaties sterk genoeg om ze te laten slagen.

Al met al is het een film die begrijpelijkerwijs niet voor iedereen geschikt is, vanwege het onderwerp dat sommigen wellicht afschrikt. Het is echter veel toegankelijker dan het op het eerste gezicht lijkt, dankzij de sterke personages die door Shainberg zijn geschreven en door Spader en Gyllenhaal zo overtuigend worden neergezet.

Het wordt uiteindelijk na veel wikken en wegen net geen 7,5, dus een 7!

Audrey Rose (1977) is een psychologisch horror-drama dat zich meer richt op de beklemmende spanning van het onbekende dan op de gebruikelijke schrikeffecten van een spookverhaal. De film draait om een ​​jong meisje genaamd Ivy en haar familie, die een reeks vreemde gebeurtenissen meemaken die de aandacht trekken van een mysterieuze man genaamd Elliot Hoover (gespeeld door Anthony Hopkins).

Elliot gelooft iets diep persoonlijks en ingrijpends over Ivy, en zijn obsessie met haar begint het normale leven van het gezin te ontwrichten. Wat volgt is een langzame, intense ontrafeling van overtuigingen, geestelijke gezondheid en vertrouwen. De film roept huiveringwekkende vragen op over identiteit, rouw, reïncarnatie en hoe ver iemand zou gaan in naam van liefde – of waanideeën.

De film heeft die sombere, serieuze toon waar de jaren 70 zo goed in waren, meer gericht op angst dan op schrikeffecten. Het is een verhaal dat zich langzaam in je hoofd nestelt en daar blijft hangen, vooral als je van psychologische horror met filosofische ondertonen houdt.

Wij hebben van het geheel genoten, een mooie 7.

P.s. het boek is een prima aanrader als je van lezen houdt.