Reacties

Het probleem met "Passenger" is, dat de film geleidelijk de interesse verliest in juist het personage dat het emotionele middelpunt van de film lijkt te zijn. Hoewel het publiek het grootste deel van de film gevangen zit in Maddie's steeds angstiger wordende perspectief, blijft Tyler frustrerend onderbelicht. De film geeft ons zelden toegang tot Tylers gezichtspunt, waardoor een enorme kans gemist wordt om Scipio's bewezen talent voor het portretteren van diepe emotionele kwetsbaarheid onder een stoere buitenkant te benutten. We krijgen zelden inzicht in zijn angsten, schuldgevoelens, frustraties of emotionele reactie op de nachtmerrie die zich om hen heen ontvouwt.

Zonder Tylers emotionele kant te verkennen, ontaardt "Passenger" geleidelijk in een generiek spookverhaal met weinig onderscheidend vermogen. Geen wonder dat "Passenger" terrein verliest aan een concurrent als Obsession (2025). In plaats van de spanning van de film te baseren op de schuldgevoelens en emotionele kwetsbaarheid die Scipio op het scherm brengt, vervalt de uiteindelijke versie in een veel conventionelere horrorformule, die zwaar leunt op elementen van het 'Final Girl'-trope, angstige gezichtsuitdrukkingen en een generieke demonische entiteit die diepgang en een gevoel van echte dreiging mist. Door Scipio's emotionele diepgang weg te nemen, verliest de film juist het contrast dat hem had kunnen onderscheiden van andere horrorfilms van dit seizoen.

In plaats van zijn romantische horror-identiteit te omarmen, laat "Passenger" die geleidelijk los ten gunste van een meer vertrouwde 'Final Girl'-structuur, waarbij Tyler naar de achtergrond wordt verdrongen en bijna alle emotionele last op Maddie's reacties op de dreiging rust.

Eerlijk gezegd zijn een aantal van de schrikmomenten effectief en roepen ze oprechte reacties bij het publiek op. Ironisch genoeg is het probleem niet dat "Passenger" te veel schrikmomenten bevat, maar dat de film bereid lijkt te zijn om karakterontwikkeling op te offeren om die schrikmomenten prioriteit te geven. De film voelt nooit langdradig aan en de sterkste momenten zijn vaak die rond de relatie tussen Tyler en Maddie. Een iets langere versie had het verhaal waarschijnlijk veel meer ten goede gekomen dan de onophoudelijke drang naar het volgende horrormoment.

Uiteindelijk zijn we wel content met deze film geweest en belonen hem met onze gemiddelde tevredenheidscijfer, de 7!

Toch is het een feit dat jij de film een 7 geeft, ondanks dat je de "himmelhoch jauchzende" kritieken overdreven vind.
Jouw oordeel is vaak wel een weg die wij graag volgen, dus dit weekend gaat er iemand 'onder het bed' kruipen. 👀
En dat is geen wens maar een zekerheid😊

Bedankt voor jouw opmerking hier op FV, wij houden wel van een film die wat traag op gang komt.
"Verveelde ook geen moment" is ook belangrijk.
Vaak wordt er dan beter kennis gemaakt met de personages die men speelt en we zien ook in de commentaren, @Michelvd71, dat het "origineel, fris, effectief en soms best bruut is", precies wat wij in dit genre film zoeken.

Hoe kom jij bij Netflix??
Het is HBO die dit uitzendt.

Hoe kom jij bij Netflix??
Het is HBO die dit uitzendt (2 jaar geleden ook) en seizoen 4 is vandaag beëindigt met aflevering 10.
Gegarandeerd dat er nog een seizoen volgt want er was een 'open einde'.

😊😅😂🤣
Vermoedelijk wel ! ?

De film volgt een trio winkeldieven en wederverkopers – Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) en Mariah (Taylour Paige) – die het gemunt hebben op kledinggigant 'FreedomWear' en haar charismatische CEO, Christie Smith, prachtig gespeeld door Demi Moore. Christie's hele bedrijfsmodel draait om de verkoop van 'zuiverheid', 'vrijheid' en 'authenticiteit' als lifestyle-merk. Riley begrijpt duidelijk, in marxistische termen, hoe het kapitalisme morele taal absorbeert en omzet in iets dat verhandelbaar is. Vrijheid zelf wordt slechts een handelswaar. In het licht van het recente nieuws over de twee Amerikaanse boegbeelden van de commercialisering van puurheid in kleding – de sluiting van 'Allbirds' en de overname van 'Everlane' door de Chinese fast-fashion-gigant 'Shien' – lijkt Rileys focus in deze film realistischer dan hij waarschijnlijk had verwacht.

De zaken worden vreemder wanneer het trio ontdekt dat fabrieksarbeiders in China een van FreedomWears experimentele apparaten hebben gestolen – wat het best omschreven kan worden als een "dialectische motor", een machine die de beweging van these naar antithese naar synthese versnelt. In de handen van een andere regisseur zou dit uitgangspunt zelfingenomen of puur conceptueel kunnen worden. Riley kiest echter voor chaos, humor, sciencefiction, horror en zijn inmiddels bekende mix van absurdistisch Afro futurisme en antikapitalistische satire. Zelfs wanneer de film afstevent op een conclusie die hij niet volledig kan vasthouden, blijft hij kijkbaar – zelfs inspirerend – omdat Riley zo'n sterk instinct heeft voor momentum en komische energie.

De overkoepelende boodschap van de film is dat het kapitalisme niet alleen functioneert als een economisch systeem, maar ook als een manier om het bewustzijn zelf vorm te geven – door concurrentie, ambitie, branding en isolatie aan te moedigen als natuurlijke leefwijzen. De uiteindelijke alliantie tussen Corvette, Sade, Mariah en de stakende Chinese arbeiders suggereert dat solidariteit allereerst vereist dat deze denkpatronen worden doorbroken.

Toch overtreffen de ambities van de film soms de karakterontwikkeling. Corvette en Sade zijn sympathiek genoeg om de film geloofwaardig te houden, maar veel van de bijfiguren blijven meer representatief dan volledig uitgewerkt. Sommige scènes met de oprechte, onderdrukte Chinese fabrieksarbeiders – hoewel duidelijk oprecht bedoeld – neigen iets te veel naar het presenteren van hen als symbolische belichamingen van collectieve deugdzaamheid in plaats van als individuen, met name op manieren die ongemakkelijke raciale implicaties met zich meebrengen. Dit alles maakt de film niet minderwaardig, maar het creëert wel een zekere emotionele afstand.

Desondanks slaagt Riley erin iets werkelijk moeilijks te bereiken: een film vol politieke theorie, arbeidskritiek en surrealistische sciencefictionideeën levendig, grappig en boeiend te maken, in plaats van er alleen maar van een afstand naar te kijken. De fantastische acteerprestaties van de hoofdpersonages zorgen bovendien voor de nodige houvast. Als een eigenzinnige variant van solarpunk sciencefiction biedt "I Love Boosters" een dosis hoop die haalbaar aanvoelt, al is het niet helemaal waarschijnlijk.

Een fraaie 7+ voor deze film met boodschap.

Al met al een leuke film die komedie- en thrillerelementen goed combineert. Het is een behoorlijk grappig en boeiend regiedebuut van Jake Johnson, hoewel het plot erg voorspelbaar is en de film over het algemeen vrij veilig aanvoelt, omdat hij te veel in de clichés van komedies uit de jaren 2010 vervalt.

Wat ons in deze film interesseerde, was het het regiedebuut van Jake Johnson maar ook dat hij het script schreef en er zelf in speelt. Daarnaast waren wij benieuwd naar zijn humor en het uitgangspunt, dat volgens ons wel geschikt was voor een komische thriller. Wij hadden alleen geen idee hoe de film zou uitpakken. Self Reliance was een grappige en vermakelijke film die het concept goed benut, maar misschien niet zo goed als het mogelijk had gekund. De acteerprestaties zijn goed en het script is ook niet slecht. Wij vonden dat Jake Johnson goed werk heeft afgeleverd met deze film en het beste heeft gemaakt van het grappige en interessante concept.

Jake Johnson als hoofdpersonage Tommy is grappig en je merkt dat hij moeite heeft met relaties vanwege een relatiebreuk. Dit leidt ertoe dat hij alleen is en besluit mee te doen aan het spel. Naast het feit dat zijn familie niets gelooft van wat hij zegt over het spel of de ninja's die hem in de gaten houden en hem voor gek verklaren, raakt hij bevriend met een dakloze die eigenlijk best relaxed is. Anna Kendrick als Maddy, die ook meedoet aan het spel, was ook grappig, maar ze worstelt ook met wat Tommy doormaakt. Ik vond dat Jake Johnson en Anna Kendrick in veel scènes waarin ze samen te zien zijn, erg goed samenspeelden. Bovendien maakt het feit dat Tommy bij Maddy is het voor hen beiden makkelijker om de dertig dagen van het spel te overleven, wat ook zorgt voor een goede chemie tussen hen.

Hoewel niet alle grappen of dialogen even grappig zijn, is de film toch vermakelijk dankzij sommige grappen en dialogen van de hoofdpersoon en de andere acteurs. Het is ook grappig om te zien hoe de hoofdpersoon probeert bij iemand anders te blijven om de dertig dagen te overleven, terwijl zijn familie hem voor gek verklaart. De film bevat een aantal goede stunts en er zijn cameo's van bekende mensen. Sommige momenten hadden beter gekund, maar dat doet de film niet echt afbreuk. Er zijn ook een paar willekeurige momenten en een aantal ontroerende momenten die goed samengaan met de komische en spannende scènes, waardoor de film van komedie naar thriller en uiteindelijk naar een emotionele film gaat.

De film was een vermakelijke en grappige komische thriller waarin Jake Johnson een respectabele prestatie leverde als regisseur, scenarioschrijver en hoofdrolspeler. De film was grappig, met goede acteerprestaties en stunts, en de plot werd goed uitgewerkt, ondanks dat de film potentieel beter had kunnen zijn. Wij raden deze film aan als je Jake Johnson leuk vindt of als je van dit soort komedies houdt, wij wisten niet wat wij van zijn regiedebuut moesten verwachten en wij waren aangenaam verrast en hebben ervan genoten.

Een filmverhaal wat wij mooi vonden en wij geven deze dan ook de 7.

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=QD-5FTC84RM

Jaja, aardige film die rustig op gang komt en daarna zijn ware gezicht laat zien. Dat sprak ons aan, dat rustige begin, de humor en dan de gaspedaal op de film.
Ideaal voor de horror liefhebber en dat Japans dat went snel.

Schreef ik op 23 december 2012, 23:41 uur, onder mijn alter ego "Knusse Stoel" op Moviemeter.

Gisteravond film opnieuw bekeken en beviel prima, * erbij!

Veel mensen die deze film noemen, verwijzen er vaak naar als een 'gorefest' of zeggen dat hij erg bloederig en gewelddadig is. Ik denk echter dat je deze film zelf moet zien voordat je te veel conclusies trekt uit die nogal oppervlakkige vergelijkingen. Deze film heeft veel meer subtiele lagen dan alleen gewelddadige scènes. De gewelddadige gedeelten zijn veel minder expliciet dan je misschien zou verwachten.

Ik denk dat de aantrekkingskracht van de Aziatische cinema voor sommige mensen schuilt in het feit dat ze toegang krijgen tot nieuwe niveaus van geweld en vernedering – gebieden die in de westerse cinema anders gecensureerd worden. Als je een sensatiezoeker bent die op zoek is naar een schokeffect, is dit misschien niet de film voor jou.

Er valt veel te leren over fantastische cinematografie en stilistische regie van de grote namen in de Aziatische cinema. Ik geloof dat er in deze film een ​​zekere terughoudendheid is in het tonen van de volle kracht van extreme actie of emoties, een kenmerk dat ik terugvind in veel van de betere Aziatische films. Ik denk dat hierin de aantrekkingskracht van de Aziatische cinema voor de andere helft van het publiek ligt – in de impliciete elementen van de film. Je kunt er zoveel in lezen als je verbeelding toelaat, een essentieel element van veel van de meer 'intellectuele' filmgenres. Dit is wat ervoor zorgt dat je jaren na het zien van een film erover nadenkt, en "Audition" is absoluut zo'n film die je bijblijft.

Een kleine 8? Vooruit maar, een 8!

Het moet gezegd worden: het is absoluut verbazingwekkend dat er iets van echte kwaliteit uit The Asylum komt. The Asylum? Ik moest de aftiteling terugspoelen toen ik het voor het eerst las. Het is het bedrijf dat meestal goedkope, gedachteloze kopieën van echte films maakt, met meestal slechte acteurs en vaak nog slechtere scripts.
Je weet meteen waar deze serie over gaat als Harold zegt: "God, wat haat ik morele dilemma's." Niet dat ik "The Walking Dead" en hun speciale afleveringen niet leuk vind, maar het is gewoon zo verfrissend om mensen zombies te zien doden zonder constant na te denken over de zin van het leven, het universum, God, nihilisme en alles wat er verder nog bestaat.

Ik was aanvankelijk sceptisch door de slechte recensies, maar dit is Syfy op zijn best. Goedkoop, goed, zinloos, betekenisloos vermaak.

Ik dacht meteen: "Die gast uit "Lost!"" (Harold), "Tante Wanda!" (uit The Bernie Mac Show), "Russell!" (uit Southland), en zelfs de andere acteurs die ik nog nooit eerder had gezien, hadden mijn aandacht vanaf het begin. Geen sjofele, ouderwetse vrouw, geen warrige, vriendelijke boer-opa met zes half suïcidale dochters. Geen van die ballast. Iedereen leeft in het nu. Er zijn personages zoals "meisje met honkbalknuppel met spijkers", "oude meth-dealer", "emo-achtige sluipschutter", "Jon Hamm-achtige zwerver-gevangene-zombie-geneesmiddel voor zombies".

Nog een pluspunt is het tempo. De gebeurtenissen van de pilotaflevering zouden in TWD-tijd misschien anderhalf seizoen beslaan. Ik denk niet dat Z Nation tijd zal verspillen aan al die onzin die TWD steeds maar weer herhaalt. Geen zelfonderzoek hier, mensen! Gewoon ouderwets zombie-slachtplezier.

Het is alsof "28 Days Later", "Dawn" en "Shaun of the Dead", en misschien "From Dusk Till Dawn" samenkomen. Ik vind het gewoon geweldig. Het is alsof iemand naar TWD keek en dacht: "Weet je wat, dit is leuk en aardig, maar wat als het niet zo saai was? Stel dat zombies leuk waren? Zouden we dat misschien kunnen doen?"

Van mij mogen er meer van dit soort series komen, een mooie (uiteraard🙂) 7!

De serie was redelijk spannend en intens, maar er zijn een paar echt domme beslissingen genomen die de immersie verstoren. Een enkel schot in het hoofd lijkt voldoende, maar er wordt ook veel op het lichaam geschoten... hele magazijnen worden verspild aan lichaamsschoten. De zombies kunnen geen deuren openen, maar de acteurs laten de deuren steeds openstaan ​​terwijl ze proberen te ontsnappen.

De sfeer en het geluid waren geweldig en de acteurs waren, op een paar uitzonderingen na, geloofwaardig.

Toch vond ik seizoen 1 beter lopen dan het tweede wat zich meer afspeelde in de bergen en sneeuw.
Voor het eerste seizoen geef ik een kleine 8 en voor het tweede een 7.
Dus afgerond een 7. (zoals zo vaak🙂)

En het vervolg is Z Nation (2014–2018) waar ik al een klein stukje van heb gezien.
Begon gelijk al weer heftig, met hollen voor de dorstigen, naar bloed.

De filmmakers maakten geen documentaire, maar hebben de gebeurtenissen herschikt voor een dramatisch effect, waarbij ze feiten en fictie combineerden. Zo was de goed geënsceneerde aanval op Monte la Difensa in werkelijkheid de eerste veldslag van de Force.

"The Devil's Brigade" is een meeslepende WOII-film, met sterke acteerprestaties van hoofdrolspelers William Holden en Cliff Robertson, en een interessante cast van bijrollen, waaronder Michael Rennie, Dana Andrews, Carroll O'Connor, Claude Akins, Richard Dawson, Andrew Prine, Richard Jaeckel en Harry Carey Jr.

Een groot deel van de film blijft dicht bij de "echte" gebeurtenissen. Holden's personage, luitenant-kolonel Robert T. Frederick, kreeg daadwerkelijk de opdracht om de allereerste Special Service Force op te richten, bestaande uit Canadese en Amerikaanse troepen met speciale vaardigheden. De First Special Service Force werd zo succesvol bevonden dat ze uiteindelijk de 'Congressional Gold Medal' ontving, en de huidige speciale eenheden vinden hun oorsprong in deze WOII-eenheid.

Patric Knowles speelt Lord Mountbatten, de Britse admiraal die als eerste het idee voor deze eenheid kreeg. Michael Rennie speelt de Amerikaanse generaal Mark Clark, die besloot dat de eenheid speciale operaties in Italië moest uitvoeren, terwijl de geallieerden probeerden de Asmogendheden daar te verdrijven en Rome in te nemen.

De enige misstap in de film, namelijk het neerzetten van de Amerikaanse soldaten van de Devil's Brigade als 'buitenbeentjes', waarvan sommigen uit legergevangenissen zoals Leavenworth kwamen, werd ongetwijfeld beschouwd als een interessant dramatisch middel. Het zette de 'buitenbeentjes' tegenover de goed getrainde Canadezen in hun poging de eenheid te vormen en te trainen. In werkelijkheid waren de Amerikaanse soldaten ook elitetroepen. Hoewel dit wel enige interesse wekt en de geweldige Britse karakteracteur Jack Watson de kans geeft de soldaten in gevechtsvorm te trainen (inclusief het aanleren van man-tegen-man-gevechten), pakte het middel uiteindelijk averechts uit. "The Devil's Brigade" werd namelijk slechts enkele maanden na The Dirty Dozen (1967) in de bioscoop uitgebracht, die hetzelfde concept van 'buitenbeentjes' gebruikte. Hoewel de opnames van "The Devil's Brigade" al lang voor de release van "The Dirty Dozen" begonnen, werd de film ten onrechte beschuldigd van het kopiëren van het idee van die laatste film.

Afgezien van dat ene minpuntje is dit een uitstekende WOII-film met een geweldige cast, spannende gevechtsscènes, en de kijker leert iets van de geschiedenis
.
Een mooie voldoende, een 7+.

Vermoedelijk is her erg moeilijk om films te maken met een serieus kernthema die tegelijkertijd grappig zijn, zij het op een nerveuze en ongemakkelijke manier. Ik kan niet echt iets over de plot zeggen zonder spoilers, ga er gewoon blanco in. Qua acteerprestatie is dit verreweg mijn favoriete rol van Patterson, een wereld van verschil met zijn Twilight-jaren. Zendaya is voor mij altijd een beetje een wisselvallige film; ik geloof dat ze echt schittert als ze goed materiaal krijgt, zoals in Euphoria (2026) en The Challengers (1990). Ik weet bijna zeker dat iedereen Alana Haim na afloop zal haten, maar ik denk ook dat ze daarin slaagt, omdat haar personage ook gehaat hoort te worden.

We moeten A24 prijzen voor deze kleine pareltjes, terwijl alle grote studio's zich nog steeds voornamelijk richten op de massa.

Een film die een mooie opbouw heeft, vandaar mijn 8.

In "The Stepfather" wordt het verhaal verteld van een heel bijzonder soort seriemoordenaar. Het is het type dat je zou kunnen aantreffen in het stadje waar Hitchcock zijn Shadow of a Doubt (1943) situeerde, en zijn hoofdrolspeler als schurk, Joseph Cotten, die eenzame oude vrouwen vermoordt, wordt hier vervangen door Terry O'Quinn als een man die zich nestelt in gezinnen, waar de vader dood is en de vrouw een vaderfiguur nodig heeft om het gezin compleet te maken. Dus wanneer Jerry Blake (voorheen een meneer Harrison o.i.d., het maakt eigenlijk niet uit) trouwt met de weduwe Susan Blaine, is haar dochter (Jill Schoelen) daar niet blij mee. Er is iets..... vreemds aan hem, iets wat ze niet helemaal kan benoemen, en dat vertelt ze ook aan haar therapeut. Maar dit weerhoudt haar er niet van om zich te misdragen en van school gestuurd te worden (in een bijna zinloze scène, behalve om haar onsympathiek te maken en een flauw plotpunt te creëren), en het is iets waar Jerry gewoon wat harder aan zal moeten werken om het gezin bij elkaar te houden..... anders....!

Het plot is niet echt bijzonder, en slechts een paar scènes (misschien die bedoeld waren om echt spannend te zijn, of misschien ook niet) springen er echt uit als spannend of interessant. De rest bestaat uit een reeks saaie/flauwe acteerprestaties of gewoon overdreven momenten waarin iedereen, behalve Terry O'Quinn, zijn best doet om te acteren, maar verdikkeme, niemand het kan. Misschien heeft dit minder te maken met de scenarioschrijver, de overleden romanschrijver Donald E. Westlake, en meer met regisseur Joseph Ruben, die een paar jaar later The Good Son (1993) zou maken, alweer zo'n gekunstelde 'ik-ben-gewoon-een-normaal-gezicht'-moordenaarsfilm. Ik denk dat als je de film aanzet tijdens een scène met bijvoorbeeld de moeder en dochter die praten, of zelfs die onverschrokken jongeman die zijn zus wil wreken, met die grappige achternaam en die snelle auto, je waarschijnlijk niet verder dan vijf minuten zou kijken.

Rubens enige echte vondst om de film de moeite waard, en soms zelfs fantastisch, te maken, is de casting van O'Quinn. Voor degenen die hem kennen van Lost als Locke (en jullie weten wie jullie zijn, zoals ikzelf), is het een waar genot – hij speelt de rol perfect in de rustige, 'normale' scènes, en gaat vervolgens helemaal los als hij die Jerry Blake naar een andere dimensie van waanzin tilt. Alleen al een simpele gezichtsuitdrukking nadat Jerry flipt over de kus van zijn stiefdochter met een andere jongen is onbetaalbaar.

Zoals zo vaak bij ons, een 7 als waardering.

Twee vrijgevochten mannen die elkaar regelmatig in de buurt van Los Angeles ontmoeten, een vrij gevochten leventje leiden waarin de huidige dag een grote rol speelt, we hebben het over Harley Davidson (Mickey Rourke) en The Marlboro Man (Don Johnson). De mannen zijn al jaren goede vrienden en na hun hereniging besluiten ze hun oude stamkroeg te bezoeken: "The Rock N' Roll" Bar & Grille.

Daar komen ze erachter dat hun geliefde bar gesloopt zal worden om plaats te maken voor een nieuw, duur vastgoedproject. Wanneer het huurcontract afloopt, gaat de bank de huur drastisch verhogen, verwijzend naar de stijgende vastgoedprijzen in Burbank en de plannen om er een wolkenkrabber te bouwen. Omdat ze geen andere oplossing kunnen bedenken om hun favoriete bar te redden, besluiten de twee een bank te beroven om het geld te bemachtigen dat ze nodig hebben om de huur te betalen. Wat volgt is een avontuur vol schietpartijen, relaties, benarde situaties en memorabele oneliners.

De film biedt regelmatig die onmiskenbare, overdreven visuele stijl van de jaren 80, samen met stijlvolle choreografie van lichamen in de ruimte – compleet met rook, schijnwerpers en gekleurde lenzen voor de camera. Meesters van deze visuele stijl zijn onder anderen Tony en Ridley Scott, maar Simon Wincer doet er niet veel voor onder. Vooral de openingsscène – met Bon Jovi's "Wanted Dead or Alive" op de achtergrond – is pure genialiteit: "I'm a cowboy, on a steel horse I ride." Harley Davidson and the Marlboro Man vertegenwoordigt een van de laatste ademtochten van het actiekomedie-tijdperk van de jaren '80. Passend genoeg wordt de film gedragen door twee hoofdrolspelers wiens carrière op dat moment in de nadagen zat – Johnson en Rourke. Don Johnsons carrière bereikte een hoogtepunt met zijn hoofdrol in de succesvolle tv-serie Miami Vice (1984–1989), waarna zijn carrière, afgezien van deze film en de thriller The Hot Spot (1990), wat rustiger verliep.

Mickey Rourke was eveneens op zijn hoogtepunt in verschillende films die in de jaren 80 uitkwamen, waaronder Rumble Fish (1983), Nine 1/2 Weeks (1986) en Angel Heart (1987). Zijn carrière raakte in het begin van de jaren 90 in het slop, totdat hij een sterke comeback maakte als de crimineel Marv in Sin City (2005).

De film is goed gemaakt en biedt af en toe ontroerende momenten van vriendschap en humor. Het is een gegarandeerde nostalgische trip voor iedereen die de jaren '80 heeft meegemaakt - of voor iedereen die gefascineerd is door dat tijdperk.

Tot slot een verzameling van de beste oneliners uit de film: "Hoe ouder de stier, hoe stijver de hoorn." "De juiste vrouw kan je maken - de verkeerde vrouw kan je breken." "Het is beter om dood en cool te zijn, dan levend en niet cool." "Jaag nooit achter bussen of vrouwen aan - je blijft altijd achter."

Wij laten jou achter met de uiteindelijke beoordeling van een ruime 6+.

P.s. De filmnaam heeft géén enkele connectie met de merken die sommigen erin weerspiegeld zien!

Vanavond opnieuw gezien en waardering blijft gelijk.
Dus die 7.

De Amerikaanse 1e Cavaleriedivisie heeft onlangs de 1e Pantserdivisie afgelost in Sadr City, Bagdad. Alles lijkt vredig

Een aardige serie maar hij vereist wel wat geduld.
Ik had aanvankelijk een serie verwacht zoals Generation Kill (2008), gebaseerd op een waargebeurd militair verhaal, waarin je een eenheid volgt en geboeid raakt door de kameraadschap en de rauwe actiescènes. De serie faalde enigszins op dat vlak. Scènes met soldaten en hun familie voelden soms geforceerd, opgevuld en oppervlakkig sentimenteel aan. De kameraadschap binnen de eenheid kwam ook nogal kunstmatig over, onnatuurlijke dialogen en interacties.

De eerste 2-3 afleveringen waren allemaal zo, tot het punt dat ik erover dacht om de serie op te geven. Het vergelijken met "Generation Kill" is natuurlijk een erg hoge lat, want is een van de beste militaire miniseries aller tijden, alleen Band of Brothers (2001) is iets beter, dus misschien was enige teleurstelling onvermijdelijk.

Vanaf een bepaald punt kwam de serie echter op gang. De achtergrondverhalen van de soldaten veranderden van alledaagse kennismakingen met hun familie naar interessante gebeurtenissen die verband hielden met hun huidige situatie en hun karakters onthulden. De dialogen en interacties werden geloofwaardiger. Dit alles verhoogde de betrokkenheid aanzienlijk. Bovendien werd de actie grimmiger, intenser en meeslepender.

Ondanks alles heb ik deze toch een ruime voldoende gegeven omdat het een mooi te volgen serie is, met een prima verhaal, een 8 op de plank!

Al weer bijna 40 jaar oud deze film en het is voor sommigen een klassieker uit de jaren '80 geworden.
Hoewel het verhaal fictief is, zijn de acteurs stuk voor stuk nog herkenbaar. De cast bestaat uit grote namen, zoals naast Sly ook Donald Sutherland, John Amos, Frank McRae, Jordan Lund en natuurlijk de hoofdpersoon Sylvester Stallone.
Het acteerwerk van iedereen is goed, het onderwerp is inherent mannelijk en het verhaal heeft een brute inhoud.

Het was een van onze favoriete films in onze tienerjaren. Het kijken naar deze film bracht vandaag de dag nostalgische gevoelens bij me naar boven. Bovendien is er in de meeste scènes mooie achtergrondmuziek te horen. Deze is gecomponeerd door Bill Conti, die ook meewerkte aan de Rocky-films en memorabele melodieën componeerde.

Een mooie 7 als waardering.

👍Gelijk even opgezocht en ja.... de verhalen spreken ons wel aan, vooral de laatst genoemde, BEDANKT🙂.

Het lijk van tienermeisje Monika wordt aangespoeld op een strand gevonden. De manier waarop ze is vermoord, vertoont overeenkomsten met een oude zaak van 15 jaar eerder. De man die destijds voor die misdaad werd veroordeeld, is net voorwaardelijk vrijgelaten. Hij beweert dat hij in beide gevallen erin is geluisd en pleegt zelfmoord.

De politie en hoge officieren van justitie zijn vastbesloten om de zaak af te sluiten. Maar een jonge officier van justitie zet het onderzoek voort en deelt zijn vermoedens met de moeder van het meisje, die rechter is. Er zijn talloze dwaalsporen wat betreft de verdachten, maar al snel wordt het duidelijk dat er de afgelopen 20 jaar een lange lijst vrouwen is verdwenen of vermoord.

Een duistere, verontrustende film met scènes van misbruik, geweld en gruwelijke moorden. Een club, gerund door een misdaadbaas, speelt een rol in verschillende moorden, evenals corruptie binnen de politie, corruptie die waarschijnlijk ook in het rechtssysteem voorkomt. Een solide thriller die je tot de slotscènes in spanning houdt. Geregisseerd door Adrian Panek, scenario door Panek, Lukasz M. Maciejewski en Malgorzata Oliwia Sobczak.

Onze 7 voor deze film.***

De meeste films over psychische aandoeningen benaderen de personages en stoornissen op een sensationele manier, waarbij vaak de nadruk ligt op wat opmerkelijk is aan hen of hun ziekte (bijvoorbeeld Rain Man (1988)). "Silver Linings Playbook" draait dit echter om. De film kijkt verder dan de diagnoses en ziet de bipolaire hoofdpersonen als menselijke wezens met bijzondere eigenschappen. De stoornis zelf is op zijn best van ondergeschikt belang. Deze invalshoek is zo verfrissend, zowel vanuit cinematografisch als psychologisch/sociologisch oogpunt, dat we al een vliegende start hebben voordat regisseur David O. Russell zijn plot introduceert en onthult dat zijn film eigenlijk een conventionele romantische komedie in vermomming is.

Maar als je dan toch een romantische komedie wilt maken, wat misschien wel het meest clichématige filmgenre is, dan is dit de manier om het aan te pakken. De focus moet niet liggen op de ontknoping en het gelukkige einde (hoewel dat uiteindelijk altijd zo is), maar op de personages en hun worstelingen. En de personages in "Silver Linings Playbook" hebben zeker hun worstelingen. Geen typische Hollywood-achtige, plot gedreven conflicten, maar diepe, persoonlijke problemen die opmerkelijk accuraat worden weergegeven. Het is overduidelijk dat David O. Russell, die ook het script schreef, weet waar hij het over heeft. Wij denken dat veel mensen met een bipolaire stoornis het zullen waarderen om een ​​film te zien die dit onderwerp serieus behandelt, maar toch met humor. Vooral Pats ontwikkeling, die vaak bestond uit twee stappen vooruit en één stap achteruit, vonden we authentiek, mede dankzij de ingetogen acteerprestatie van Bradley Cooper. En die man is ook nog eens erg grappig.

Naarmate het einde nadert, begint "Silver Linings Playbook" helaas wat voorspelbaar te worden. Na zo origineel te zijn geweest en een eigen universum te hebben gecreëerd, waren we enigszins teleurgesteld, dat Russell geen andere manier kon vinden om zijn hoofdpersoon zijn meisje te laten veroveren dan door ons mee te slepen door een reeks clichés en gewaagde plotwendingen. Wij nemen aan dat het voor degenen die er zin in hebben nog steeds zal werken, maar het haalt niet het hoge niveau dat de film in het eerste uur of zo heeft neergezet.

Ondanks dat we met een originele start begonnen en een beetje voorspelbaarder einde eindigden, waarderen wij toch het geheel met een ruime voldoende, een 8.

Dat is anders wel de bedoeling van de mensen die hier hun REACTIES neer pennen.
Je wisselt dan van gedachten over het hoe en het wat van een film of serie.
En op een enigszins grove toon iemand hier te woord staan, vind ik ook niet prettig overkomen. Of ken jij de privé situatie van @Carmen163?
En verder ben ik van mening dat als je een film of serie niet uitkijkt, nog niet eens 10 minuten ervan hebt bekeken, dan moet je er ook geen waarderingscijfer aangeven!
Je weet niet eens waar het verhaal uiteindelijk om gaat.

Eerst meende ik dat dit een remake was van The Dunwich Horror (1970) maar dat is niet het geval, ondanks dat de verhalen veel op elkaar lijken.
Wel zien we acteur Dean Stockwell in beide films terug maar speelt in beide films een andere personage.
En dat is nog niet alles: als je het woord 'Necronomicon' gebruikt, denk je automatisch aan Lovecraft. En wetende dat Lovecraft's korte verhaal "The Dunwich Horror" in het publieke domein valt, tja, dan breekt de hel los (geen woordspeling). Het acteerwerk is oké, we zien een paar bekende namen, zoals Jeffrey Combs Re-Animator (1985), Dean Stockwell Paris, Texas (1984), Battlestar Galactica (2004–2009) en Griff Furst Now You See Me (2013).

Maar namen alleen zijn niet genoeg. Vanaf het begin weet je dat dit vreselijk mis gaat. De bezetene, tja, ze heeft gewoon gekleurde contactlenzen. Dan krijgt ze CGI-vleugels. Het is koud in de kamer, doet denken aan The Exorcist (1973). Haar stem, doet denken aan Evil Dead (2013), de piramide is een soort puzzeldoos en doet denken aan Hellraiser (1987). Maar wat deze film echt een flop maakt, is een van de slechtste CGI die ik ooit in een moderne horrorfilm heb gezien. Vonken die uit vingers schieten, zo typisch jaren tachtig. Het is nooit eng of bloederig. Het draait alleen maar om bezweringen.

Een magere 4.

Dit is voor mij geen komedie, er zitten wel grappige momenten in maar die komen op mij niet goed over.
Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is goed.
Austin Butler als Hank, een aardige kerel met een ernstig drankprobleem, Zoe Kravitz als een ambulanceverpleegster met een slechte smaak in mannen, Regina King als Roman, een cynische agente, en Matt Smith als een Britse punker die vreselijke levensbeslissingen neemt, zijn allemaal geweldig.

Sommige delen van het verhaal zijn erg goed uitgewerkt, andere... minder. De betrokkenheid van de concurrerende criminele organisaties is vaak onsamenhangend en de bijrollen van de "goede jongens" zijn een wisselvallige verzameling qua acteerprestaties. De slechteriken variëren van sadistische moordenaars tot nonchalant gewelddadige gangsters met een erecode. Dit zorgt voor zeer onevenwichtige verhaallijnen en enorme toonwisselingen in de film.

Die toonwisselingen, van psychotisch, krankzinnig geweld tot komische, incongruente momenten, maken dit een lastige film om te kijken. Zoals wanneer Butler aan tafel zit met de orthodox-joodse gangsters en het er alleen maar om gaat om oma (baba) tevreden te houden. Matt Smith heeft duidelijk plezier in zijn rol als een domme, grofgebekte drugsdealer met meer energie dan verstand, maar het personage staat haaks op de enorme chaos die hij over zichzelf en indirect over Hank heeft afgeroepen.

Sommige bloederige scènes zijn heftig, andere zijn bedoeld om te lachen.
Die grote verschillen komen als vreemd op mij over.

Als je een Butler-fan bent, zul je waarschijnlijk niet teleurgesteld zijn, maar zelf vond ik de film nogal fragmentarisch, gewelddadig en rommelig.

Ik kom uit op een 6 als waardering.