Reacties

Van de regisseur van Starred Up (2013) en Hell or High Water (2016) kwam er in 2018 dit middeleeuws epos, dat ongetwijfeld zijn meest ambitieuze productie tot toen toe was. "Outlaw King" leverde wat ervan verwacht werd, (niet voor mij), en was wreder dan gedacht, maar het volgt ook de geijkte paden en voegt niet echt iets nieuws toe.

Het verhaal van "Outlaw King" speelt zich af in Schotland in de 14e eeuw en volgt de Schotse koning Robert the Bruce, die na de val van Willem Wallace een opstand begint tegen het Engelse rijk. Hij leidt zijn kleine groep strijders in een gevecht tegen de veel grotere en beter uitgeruste Engelse cavalerie door middel van guerrilla-oorlogvoering.

De film, mede geschreven, geproduceerd en geregisseerd door David Mackenzie, begint met een ononderbroken shot van ongeveer 8 minuten, waarin vrijwel alle personages worden geïntroduceerd, voordat de basis wordt gelegd en de stukken op het bord worden geplaatst. Het drama slaagt er niet in de vereiste spanning op te bouwen en pas in het derde deel begint de echte interesse zich te ontwikkelen.

De film is opgenomen op prachtige locaties en brengt de historische details op schitterende wijze tot leven. De film is goed thuis in de tijdlijn die hij probeert weer te geven, maar neemt af en toe wat vrijheden met de geschiedenis om een ​​gewenst segment te creëren. Het subtiele camerawerk komt goed tot zijn recht in de winterse sfeer en aardse kleuren, maar de montage had nog wel wat verbetering kunnen gebruiken.

Het verhaal schiet wat tekort in het ontwikkelen van een sterke, overtuigende relatie tussen Robert en Elizabeth, waardoor het iets geforceerd overkomt. Chris Pine houdt zich de hele film staande, terwijl de rest van de cast varieert van degelijk tot ronduit overdreven.

Al met al is Outlaw King een goed gemaakte en fijnzinnige historische dramafilm die velen, zo niet iedereen, zal bekoren, maar hij behoort zeker niet tot de grote voorbeelden van het genre. Deze film vult het gat tussen de finale en de epiloog van Braveheart op met een middeleeuws gegeven, dat volgens mij de moeite waard is om een keer te bekijken, maar dat ik dan persoonlijk waarschijnlijk weer vergeet.

Kortom, David Mackenzie's film voldeed niet geheel aan mijn hooggespannen verwachtingen.
Jammer voor mij, maar wel een voldoende voor de film, want die gaat er vandoor met een 7-.

De film is een zeer vrije bewerking van de waargebeurde kaping van een TWA-vliegtuig in Athene in 1985, uitgevoerd in een pure, fantasierijke Hollywoodstijl. Het zou de laatste film zijn van de stoere acteur Lee Marvin, die helaas een jaar later zou overlijden. Helaas bleek dit geen waardig afscheid voor hem te zijn. Alle ingrediënten waren aanwezig: een sterrencast met een van de actiehelden uit de jaren 80 in de hoofdrol en een actueel onderwerp dat zich leende voor serieuze drama en spanning. Helaas maakt de film de belofte van diepgang niet waar.

Maar als je een fan bent van actiefilms en je niet druk maakt over politieke correctheid, slogans en openlijk patriottisme, dan valt er genoeg te beleven. Los van de politieke aspecten is het een typische Norris-cartoon, terwijl Marvin nog één laatste flinke salarisverhoging krijgt. De actie is goed in elkaar gezet, allemaal waanzinnig, heerlijk waanzinnig, vooral wanneer Norris de hoofdrol speelt. Of het nu gaat om hand-tot-handgevechten of motorchaos (raketwerpers, jeetje!), het is buitensporig vrolijk.

Jazeker! Er is genoeg kitsch, vooral wanneer het menselijke drama van het eerste uur plaatsmaakt voor macho-geweld, terwijl Silvestri's muziek irritant, en irritant aanstekelijk is - het klinkt meer alsof het in een Brat Pack-film uit de jaren '80 thuishoort - en je kunt je niet anders dan ergeren dat vrijwel alle grote namen in de bijrollen slecht worden benut!
Het is ook triest om een ​​fragiele Marvin op deze foto te zien, getekend door jarenlang nicotine- en alcoholgebruik.

Een magere 6, dus een nipte voldoende.

Deze Brits-Amerikaanse coproductie is geschreven en geregisseerd door Kevin Tenney en je moet zeggen dat "Witchboard" een behoorlijk vlotte, degelijke en vermakelijke bovennatuurlijke horrorfilm is. Hij is niet uitzonderlijk, origineel of briljant, maar wel prima om ongeveer 98 minuten mee door te brengen, vooral als je een fan bent van het horrorgenre in het algemeen.

Alles aan deze film is een stuk beter dan de gemiddelde low-budget horrorfilm, van de verrassend goede personages en dialogen tot een script dat iets anders probeert te doen met een ietwat routineuze inspiratie. Daardoor zitten er een paar aardige plotwendingen aan het einde, hoewel die eerlijk gezegd niet echt veel invloed hebben op het verhaal. Toch is het fijn dat ze er zijn om de spanning erin te houden. Natuurlijk is "Witchboard" verre van perfect; er zitten een paar plotgaten in,

Witchboard ziet er verrassend gelikt uit.

Het karakteristieke huis dat in "Witchboard" te zien is, is vaker in films en tv-series gebruikt, waaronder Willard (1971) en de redelijk Waxwork (1988).

Met een vermeend budget van ongeveer $2.000.000 (nu ongeveer $4.600.000) heeft deze film goede productiewaarden en ziet er beter uit dan je op basis van het budget zou verwachten. Ook het acteerwerk is beter dan je zou denken; Todd Allen verschijnt in het vervolg in een compleet andere rol, terwijl Kathleen Wilhoite als Zarabeth tegelijkertijd irritant en grappig is. (mijn vriendin vond haar irritant en ik vond haar grappig)

A little 7 als waardering, dus ruim voldoende!

Inderdaad, 40 of 41 jaar (1985) is hij nu en in principe kan hij nog veel materiaal regisseren en laten we hopen dat dit ook mag gebeuren.
Whateverest (2013), deze mockumentary van hem uit 2013 heb ik nog niet gezien, de volgende producties wel.

Daarna kwam in 2022 de eerste echte speelfilm uit, Sick of Myself (2022) en volgden er nog 2 tot nu toe, waarvan "The drama" uit het huidige jaar de laatste was.

Kijkend naar de kwaliteit hoop ik dat hij nog veel films mag regisseren!

Dat valt mij ook wel eens op, te lange scènes en "over de top" spel van een acteur.
Nu is het natuurlijk wel zo, dat wij kijken met een "westerse blik". Vrij rationeel en niet te veel poespas, wij zijn natuurlijk ook het volkje van "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg"!

Onze nuchtere kijk zorgt er waarschijnlijk ook voor dat wij het soms al snel te lang en te overdreven vinden. Zelf probeer ik met een iets mindere "westerse blik" naar dit soort films te kijken maar toch....., ondanks dat het wat onbevangener kijkt, neem je toch iets van de nuchter kijk mee.

En eerlijk blijven, als sommige scènes toch te lang lijken, er zit een 10 seconden knop voorwaarts op de afstandsbediening en raad eens wat er dan gebeurt....🤔

Film is een blijvertje, vandaag voor de tweede keer gezien en onze waardering blijft gelijk aan die van 8 jaar geleden. ☺️

In de herhaling, vonden wij in de film ditmaal niet de "constante spanning" terug van 8 jaar geleden.

Ouderdom van de kijker?😢
Wie het weet mag het zeggen.
Wel bleven wij de kwaliteit van de acteurs en het gefilmde terugvinden in het geheel.

Maar door de mindere spanning die wij ervoeren, daalt onze waardering wel iets, van de 8 naar de 7 gaan we ditmaal. Ruime voldoende dus.

De film verdwijnt binnenkort van Netflix.
Wie de De Marathon (2012) nog niet heeft gezien, zou ik willen aanraden om deze dan te bekijken, voordat hij afscheid neemt van Netflix.
In onze ogen was het een juweeltje van eigen bodem!

De film is nu en daarna nog te streamen via Videoland, waar de productie in de toplijst van honderd beste films staat. Verder kunnen filmliefhebbers terecht bij Pathé Thuis, waar de komedie gehuurd kan worden vanaf 2,99 euro of gekocht voor minimaal 5,99 euro.

Een aardige miniserie waar ik iets langer over heb gedaan dan normaal. Ik had deze binnen gekregen op 2 dvd's en dan heb je de tijd om zoiets anders te bekijken dan een normale film, dus 2 avonddelen was ik hiermee aan de haal.
Bij dvd 2 vond ik het gedeelte met de Duitse onderzeeër goed gedaan en het deed me zo nu en dan denken aan de geweldige tv-serie Das Boot (1981), waarschijnlijk omdat beiden een Duitse inbreng hebben.

Het enige minpuntje in het verhaal was dat de vertelvorm in het begin te snel ging. In de eerste helft had het diepgaander verteld kunnen worden en zelfs uitgebreid kunnen zijn met een extra aflevering. Ik had graag meer gezien over het leven aan boord van de "Laconia" en de onderzeeër vóór het zinken van eerstgenoemde. Aan de andere kant: het gedeelte met de laffe vader en zijn twee kinderen was tijdverspilling en voegde weinig toe aan het verhaal.

Goed acteerwerk, vooral van Ken Duken als U-boot commandant.

Een mooie voldoende met een 7.

Deze film voegt niet veel toe, afgezien van een groot budget om alles spectaculairder te maken. De film draait om een ​​confrontatie van een "Star Fleet" Admiraal en de primaire richtlijn (die natuurlijk het taboe inhoudt om een ​​bestaande cultuur schade toe te brengen). Het brengt echter wel het klassieke dilemma van het algemeen belang versus de rechten van een kleine minderheid ter sprake. Het helpt dat de tegenstanders gedreven worden door wraak en kwaadaardig en onbuigzaam zijn geworden.

Er zitten wel wat flauwe clichés in. Op een gegeven moment riskeert de jongen ieders leven, inclusief dat van zijn moeder, om terug een grot in te gaan om een ​​soort cavia-huisdier op te halen. Natuurlijk gaat zijn moeder achter hem aan en dat heeft gevolgen. Er zijn een paar scènes waarin Riker zijn sporen verdient wanneer hij geconfronteerd wordt met een ogenschijnlijk hopeloze situatie.

Picard is, zoals altijd, een moreel man, hoewel hij zijn verantwoordelijkheden bij "Star Fleet" even moet laten varen om de slechterik (Salieri tegenover zijn Mozart) te confronteren. Hij wordt ook verliefd op de moeder, 300 jaar jong, die er ongelooflijk goed uitziet voor haar leeftijd. Data heeft veel schermtijd gekregen, en er wordt nog steeds gezocht naar plezier en een gevoel van echte menselijke emotie. Al met al is het best vermakelijk, visueel adembenemend maar het voegt weinig toe aan de Star Trek-canon.

Een hele kleine 7-.

Shatner's oorspronkelijke concept was misschien (politiek gezien) niet te verfilmen, maar het was ambitieus en sloot perfect aan bij waar Star Trek altijd al voor stond: een futuristische setting gebruiken om zeer beladen thema's aan te snijden. En wat is er nu explosiever dan een film die niet het bestaan, maar de aard van God ter discussie stelt; dat ieder mens, elke samenleving door de tijd heen "God" naar zijn eigen beeld herschept.

Er is een oud gezegde dat er niets boven ervaring gaat en dat geldt ook voor filmregisseurs. Ervaring als manager leert je welke gevechten je aangaat en hoe hard je moet vechten; sommige dingen laat je voor wat ze zijn en voor andere moet je bereid zijn je leven te geven. Veel van de humor waar mensen over klagen, werd op aandringen van de studio toegevoegd. Als een subtiele aanpak succesvol was gebleken bij Star Trek IV, zo redeneerden ze, laten we er hier dan nog meer in stoppen. Hetzelfde geldt voor de basis van het plot; de film ging van het in twijfel trekken van ons concept van God met een hoofdletter "G" naar het afgezaagde plotmiddel van een alien die er alleen maar uitziet als God (met een kleine "g").

Hetzelfde geldt voor de mindere kwaliteit van de speciale effecten. Shatner gaf zelf toe dat het resultaat niet was wat hij voor ogen had en dat was grotendeels te wijten aan zijn onervarenheid als regisseur. Hij raakte verstrikt in de details om ervoor te zorgen dat scènes aan het begin van de film "precies goed" waren en verloor uit het oog dat hij een beperkt en vast budget had en niets meer over zou hebben aan het einde, wanneer het tijd was om de "climax" te creëren waarin Captain Kirk "God" confronteert.

We blijven hangen op een 6-je.

Dit is de eerste en waarschijnlijk ook de laatste groene mannetje film die ik gezien heb, want van alle Marvel films die over de wereldhelden gaan, is dit een held die mij niet zo aanspreekt en vermoedelijk ben ik niet de enige.

Bruce Banner is nu een voortvluchtige van het Amerikaanse leger in Brazilië en is erin geslaagd om al een tijdje niet in de Hulk te veranderen. Hij werkt momenteel in een flessenfabriek en leert technieken voor woedebeheersing. Hij voert ook online gesprekken met iemand die hij kent als "Mr. Blue", waarin ze een mogelijke remedie voor Bruce's aandoening bespreken. Helaas voor Bruce weet het leger hem op te sporen, en tijdens hun achtervolging wordt hij aangevallen door collega's in de fabriek, waardoor hij uiteindelijk weer in de Hulk verandert! Het leger pakt hem deze keer niet, maar hij is opnieuw op de vlucht! De volgende dag bevindt hij zich in Guatemala en al snel weet hij terug te keren naar de Verenigde Staten, waar hij zijn ex-vriendin Betty Ross ontmoet, de dochter van generaal Ross. Vanaf hier gaat zijn conflict met het leger verder, en er ontstaan ​​nog meer problemen wanneer een ander machtig, gigantisch groen wezen verschijnt: The Abomination!

Wat Ang Lee's "Hulk" de das om deed, waren onder andere het slechte acteerwerk, een aantal lachwekkende dialogen in het script, Talbot als een nogal irritant personage en de onhandige cameravoering. Gelukkig heb ik geen van deze dingen opgemerkt in deze tweede poging om The Incredible Hulk naar het grote scherm te brengen. Het acteerwerk is niet echt om over naar huis te schrijven, maar het is in ieder geval beter dan voorheen. Het script is hier en daar wat zwak, maar gelukkig zijn er geen dialogen zo laag als die van Betty tegen Bruce nadat hij de gammastraling in de eerste film heeft overleefd. Bovendien zijn er geen personages zo irritant als Talbot, en is er geen sprake van meerdere camerastandpunten. "The Incredible Hulk" uit 2008 is ook spannender. Ik had er aanvankelijk moeite mee om mijn aandacht erbij te houden, maar uiteindelijk hield de actie me gedurende het grootste deel van de film in spanning, te beginnen met het gevecht tussen de Hulk en het leger op de universiteitscampus. Om het nog vermakelijker te maken, zit er ook wat humor😏in deze film, zoals de gestoorde taxichauffeur. Sommige vechtscènes zijn misschien iets langdradig, maar ik denk niet dat ze ook maar in de buurt komen van de langdradige scène waarin de Hulk vecht tegen gemuteerde honden in de film uit 2003.

Ondanks alle pluspunten is deze stripboekverfilming niet de beste die sinds de jaren 90 op het witte doek is verschenen (en daar zijn er genoeg van geweest), maar het is zeker een enorme verbetering ten opzichte van de eerste "Hulk"-film en absoluut beter dan bepaalde andere stripboekverfilmingen uit dat decennium, zoals de met een Razzie Award bekroonde Catwoman (2004). Net als Ang Lee's film uit 2003 is deze 'oei oei', wat sommigen zullen waarderen en anderen niet, maar dat heeft eigenlijk niets te maken met de kwaliteit van de film.

Een 6-.

https://www.dailymotion.com/video/x88rf18 voor de trailer.

In deze film hebben we twee persoonlijke verhalen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben en lijnrecht tegenover elkaar staan: een stoere tangodanseres, een voormalige held en gepensioneerde politieagent, en een zingende travestiet die ernaar streeft een "echte vrouw" te zijn. Schumacher verweeft deze twee verhalen bijna feilloos tot één geheel.

Deze film was net niet briljant. Er waren een paar scènes die niets toevoegden aan het verhaal of de personages, bijvoorbeeld de vechtpartij na de finale van de schoonheidswedstrijd. Desondanks was ik gefascineerd door het feilloze acteerwerk van Mr. Hoffman, die ook goed was in films als Magnolia (1999) en The Talented Mr. Ripley (1999), maar met zijn vertolking van Rusty heeft hij zichzelf overtroffen. En dat tegenover "één van de grootste" en mijn persoonlijke favorieten, Robert De Niro.

Het plot deed me denken aan een andere goede film As Good as It Gets (1997) een homofoob (Jack Nicholson) heeft een homoseksuele buurman die hij veracht. De buurman komt in de problemen, de homofoob helpt hem. Ze worden vrienden en overwinnen hun eigen vooroordelen. In "Flawless" komen ze allebei in de problemen, maar helpen ze elkaar ook, waardoor ze zichzelf en ons allemaal verlossen.

Een hele mooie voldoende, een 8+.

https://www.youtube.com/watch?v=rH9LwZYUZK8

Heerlijke en toegankelijke humor uit het verleden van de vorige eeuw. Wij groeiden op met Stan Laurel en Oliver Hardy en dat waren komische genieën, zowel individueel als samen, en hun samenwerking was terecht iconisch en een van de beste ooit.
Ze lieten een omvangrijk oeuvre na, waarvan het overgrote deel bestaat uit vermakelijke komedies en klassieke komedies. Op hun best waren ze hilarisch en hun beste films waren geweldige voorbeelden van hoe je komedie kunt maken zonder kinderachtig of smakeloos te zijn.

Hoewel de meeste eerdere films van Laurel en Hardy varieerden van bovengemiddeld tot zeer goed, 45 Minutes from Hollywood (1926) was de enige misser en vooral de moeite waard om te zien als curiositeit en vanwege de historische waarde en zelfs die was geen complete ramp.
Ik vond 'Scram!' niet helemaal een van hun beste films, maar het was voor mij wel een van hun beste films uit 1932 en behoort tot de betere helft van hun oeuvre tot dan toe.
In 1928 was Two Tars (1928) voor mij hun eerste echte klassieker met een bijna perfecte uitvoering.

Toegegeven, het verhaal is vrij dun en standaard en het sleept een beetje in het midden maar 'Scram!' ziet er visueel goed uit, zit vol energie en de regie haalt het beste uit de sterren, gaat comfortabel om met het materiaal en zorgt ervoor dat het niet te druk of statisch wordt.
De bijrollen worden goed vertolkt, met Arthur Houseman als vermakelijke dronkaard, maar het is toch echt de show van Laurel en Hardy.
'Scram!' is ontzettend leuk, altijd even grappig en de beste momenten, zoals het einde, zijn klassieke hilariteit. Het is nooit te flauw, er is een gekkigheid die nooit zijn energie verliest en de subtiele humor is aanwezig.
Sommige grappen zijn misschien niet nieuw, maar de uitvoering voelt niet te bekend aan en het wordt niet repetitief. Er gebeurt veel, maar het voelt nooit gehaast of overvol. Het bevat een van de grappigste openingen uit hun filmografie en het einde is een waar genot.

Laurel en Hardy zijn hier in topvorm, ze worden allebei goed gebruikt, ze hebben allebei materiaal dat hen waardig is en ze zijn gelijkwaardig in plaats van dat de een grappiger is dan de ander (voorheen was Laurel vaak grappiger en interessanter dan Hardy, die vaak onderbenut werd). Hun chemie voelt hier ook als een echt partnerschap en hun komische timing is onberispelijk zoals gewoonlijk.

Beloning is ruim voldoende, een 7.***

Klein foutje in de naam: The Descent (2005)
😉

Gisteravond hebben mijn vriendin en ik deze film voor het eerst gezien en tijdens het kijken voelde ik me meer dan eens ijskoud worden. Dit was absoluut dé film van die tijd. Gepresenteerd in een zakelijke documentaire stijl, laat het mensen zien die zich volkomen onbewust zijn van wat er zou kunnen gebeuren in geval van een nucleaire aanval. En inderdaad, sneller dan je 'On The Beach' kunt zeggen, komt er een aanval en verandert het leven van de mensen die zich een moment daarvoor nog niets aantrokken voorgoed.

Sommige scènes zijn nog steeds ronduit schokkend. Plunderaars die proberen te vluchten met het enige waardevolle dat er nog over is in de wereld, ingeblikt voedsel, worden neergeschoten door uitdrukkingsloze Britse politieagenten. Een man toont een jachtgeweer en verklaart dat er in zijn schuilkelder alleen plaats is voor zijn gezin en dat hij niet zal aarzelen om zijn buren neer te schieten als ze proberen binnen te komen. Een arts klaagt dat zwaargewonde mensen naar een 'sterfkamer' worden gebracht en daar zonder zorg of pijnstillers worden achtergelaten om te sterven. Lichamen worden opgestapeld als boomstammen voor massale crematie. Getraumatiseerde overlevenden zitten er alleen maar bij en staren voor zich uit. Deze film duurt slechts 48 minuten maar je zult elke seconde ervan, bewust ervaren!

Deze film is gemaakt in 1965, iets later dan het jaar waarin ik geboren ben, dus ik kan niet zeggen dat ik begrijp wat de mensen van toen moeten hebben gevoeld, maar na het zien ervan heb ik wel een globaal idee van de mentaliteit van het publiek in die Koude Oorlog-dagen.

Na het zien van die door de Amerikaanse overheid geproduceerde films die mensen vertelden zich twee weken lang in hun kelder te verschuilen, waarna de VS niet alleen een nucleaire oorlog zouden hebben gewonnen, maar de wereld ook weer op orde zouden hebben gebracht, is "The war Game" het filmische equivalent van een mokerslag.

Met nazinderende gevoelens waarderen wij deze productie met een 8!

"The cake will be burned". Dat is de reactie van Hilda nadat ze de schuilplek in zijn gekropen en de bom komt tot ontploffing.
Was het maar zo simpel in het leven.🤷‍♀️
De aquarel-esthetiek van Raymond Briggs is getrouw vertaald naar het scherm, met zachte, melancholische beelden die wreed contrasteren met het onderwerp. Een bejaard echtpaar stuntelt zich door de aanloop naar en de nasleep van een nucleaire aanval, zich vastklampend aan overheidsbrochures en een stijfkoppig optimisme terwijl de wereld om hen heen instort. De animatie is inderdaad prachtig; de intentie (het bekritiseren van de zelfgenoegzaamheid van de Koude Oorlog door middel van tragische naïviteit) is duidelijk.

Maar goede bedoelingen leiden niet altijd tot een prettige kijkervaring. De aanhoudende, bijna opzettelijke onwetendheid van Jim en Hilda wordt naarmate de film 80 minuten duurt steeds irritanter. Hun weigering om de ernst van hun situatie te beseffen (het bouwen van een gammele schuilplaats, zich zorgen maken over thee terwijl de stralingsziekte toeslaat) voelt minder aangrijpend en meer frustrerend naarmate de minuten verstrijken. Waar The War Game (1966) zijn nucleaire horror met brute, efficiënte precisie presenteert, blijft deze film hangen in de hulpeloosheid totdat empathie omslaat in ongeduld. Het had (en misschien wel gemoeten) half zo lang kunnen zijn.

Een goedbedoelde, visueel opvallende film waarvan de emotionele impact wordt ondermijnd door het trage tempo en personages wier onschuld omslaat in irritatie.
Ondanks enige irritatie over onnozelheid van de hoofdrolspelers en de lengte van de film, kwam ik met mijn beoordeling toch uiteindelijk op een ruime voldoende, een ruime 7.

Wij hebben hier echt van genoten en dat vandaag voor een tweede keer.
Het is een ontroerend, soms moeilijk te bekijken verhaal over het leven als jongste broertje van een non-verbale autistische broer tijdens de moeilijkste periode van de puberteit: daten! Voeg daar een verhuizing naar een nieuwe stad en school aan toe, een vader die in het leger zit en de komst van een babybroertje, en je krijgt een zeer emotionele klap in je gezicht. Een blik achter de gesloten deuren van een gezin dat de vreugde en valkuilen ervaart van het opvoeden van een opgroeiende jongen die op een unieke, non-verbale manier communiceert, een manier die alleen begrepen kan worden door geduld en begrip: twee dingen waar een tiener die probeert erbij te horen, te daten en zijn autistische broertje te verbergen, niet veel van heeft!

Het verhaal wordt op een vrolijke, soms hilarische manier weergegeven, waardoor het er leuk en makkelijk uitziet. Als voormalig begeleider van mensen met een beperking weet ik dat het veel moeilijker is dan het lijkt, en zeker net zo lonend, zo niet meer, dan in deze film wordt voorgesteld. Maar voor de duidelijkheid: de film gaat over een tiener die naar verschillende scholen verhuist, acceptatie vindt en samenleeft met een broer met speciale behoeften. En de film gaat over liefde. Heel veel liefde in allerlei vormen!

Een ruime voldoende van ons, .... een 7+.

Door de geschiedenis heen zijn er vele "Bloody Sundays" geweest, zowel qua naam als qua onderdrukking van marsen of protesten. Hoewel dit misschien niet de bloedigste zondag van de eeuw is, verre van dat, is het de onrechtvaardigheid en bitterheid die het zo belangrijk maken.
Greengrass heeft zijn reputatie gevestigd met het maken van authentieke en ongeremde drama's over waargebeurde tragedies en Bourne-sequels (2007/2016). "Bloody Sunday" is een voorbeeld van het eerste. De film laat de vonken zien die de meest turbulente periodes van 'the Troubles' aanwakkerden.
(The Troubles is het etnisch-nationalistische conflict in Noord-Ierland van de jaren '60 tot de ondertekening van het Goede Vrijdagakkoord op 10 april 1998).

Op een zeer zakelijke manier introduceert de film eerst alle belangrijke personages. Dit zijn de organisatoren van de mars, met name Ivan Cooper (die, als je er een zou moeten aanwijzen, misschien wel de hoofdpersoon is) en zijn ondergeschikten, evenals de deelnemers die vanaf de eerste minuten van de film duidelijk als slachtoffers worden neergezet. Voor het Engelse militaire commando worden de troepen niet gepresenteerd als een kwaadaardige macht, maar eerder als een eenheid die probeert te profiteren van een mars waarvan ze weten dat die verboden maar onvermijdelijk is. Het lijkt erop dat veel van de mensen die op 30 januari 1972 aanwezig waren, figuranten waren, en dat is te zien. De reacties van de menigte in deze scènes zijn uitzonderlijk goed weergegeven, van geschreeuw tot simpelweg ineengedoken zitten en rennen. Ze brengen de paniek en de escalatie ervan effectief over. Zelfs als de film enigszins tekortschiet in de intentie om duizenden aanwezigen in beeld te brengen.

Wanneer de schietpartij eindelijk begint en de handheld camera hevig begint te schudden, de panische bewegingen van mensen vastleggend terwijl de echo van geweervuur ​​in de verte klinkt, verandert de film in een soort documentaire. Zo overtuigend is het. Wat daarbij helpt, is de natuurlijke, sombere belichting, waardoor het lijkt alsof het weer zelf ziek is. Wat naar mijn mening niet goed is, is de keuze voor die overgangen met een zwart scherm. Het is onnodig en ondermijnt eerlijk gezegd de chaotische sfeer die de film duidelijk probeert te creëren. Het hoort een chaotische scène te zijn, zowel op straat, aan de kant van de parachutisten, als in de 'oorlogskamer'. Iedereen schreeuwt, dus waarom die pauzes tussendoor? Om de kijker niet te overweldigen? In een film die draait om een ​​chaotisch en onrechtvaardig bloedbad?

Op dit punt gaf zelfs de Britse regering toe dat wat er gebeurd was 'onrechtvaardig' en 'niet gerechtvaardigd' was. Dus als je serieus beweert dat de film een ​​beetje partijdig is tegen de Britse strijdkrachten, dan weet ik het niet; ik denk dat je meer bezwaren hebt dan deze film ooit kan behandelen. Niettemin laat de film ondubbelzinnig zien dat niemand in de bevelvoerende staf de intentie had om iemand te doden. Het was oorlogspropaganda die uit de hand liep, en het meest verontrustende aspect is de reactie en de rechtvaardiging die daarop volgde. De film laat oprecht zien dat een van de parachutisten zich er terdege van bewust is dat hij zojuist heeft deelgenomen aan een bloedbad zonder een wapen te hebben gezien en dat de mensen om hem heen gewoon schietgrage idioten zijn die wraak nemen voor een andere schietpartij. Toch, hoe pijnlijk het ook voor hem is, schaart hij zich uiteindelijk achter zijn eenheid en houdt hij vast aan het overeengekomen sprookje over gewapende demonstranten.
De film eindigt nogal abrupt maar wat moest deze na de negatieve samenvatting van de gebeurtenissen nog brengen?

De soundtrack, inclusief U2's "Sunday Bloody Sunday", is prachtig gecomponeerd en op de juiste momenten ingevoegd. Kortom, de beelden hielpen het publiek echt om de verschillende factoren te proberen begrijpen, die leiden tot de gebeurtenissen in deze film.
Een film over groepen die er nog steeds bestaan als je de berichtgeving van de laatste maanden mag geloven.

Een ruime voldoende voor deze film, een 8.***

Het is absoluut mijn smaak niet, zelf houd ik meer van echte creativiteit.
Groepen als The Golden Earring, Earth & Fire, Brainbox, Solution, Focus en Supersister zijn er helaas niet meer, te moeilijke muziek?
Toch respect als ik zie waarmee men tegenwoordig 3 maal het Ziggo Dome mee kan vullen. Wat dat betreft zijn ze wel commercieel denkend en creatief.
Maar gelukkig dat ze in mijn smaakontwikkeling geen storende factor waren, het lijkt mij verschrikkelijk als je dit de hele dag aan zou moeten horen!

Gelukkig voor hen en hun fans, smaken verschillen .

"Beirut", geregisseerd door Brad Anderson en geschreven door Tony Gilroy, is een ouderwetse, spannende thriller met hoge inzet, die helaas tegenwoordig niet veel meer gemaakt wordt.

De openingsscène speelt zich af op een feest dat de Skiles organiseren voor andere hoogwaardigheidsbekleders.
Het is 1972. Mason Skiles (Jon Hamm) leidt een goed leven als diplomaat in Beiroet. Hij en zijn vrouw, Nadia (Leila Bekhti), wonen in een prachtig huis en begeleiden een dertienjarige Palestijnse jongen genaamd Karim (Yoav Sadian).

We springen naar 1982, waar vanwege een dreigende burgeroorlog de CIA-agenten de voormalige Amerikaanse diplomaat Mason Skiles moeten sturen om te onderhandelen over het leven van zijn vriend Cal, die hij achterliet.

De gebeurtenissen in deze film waren in de tijd van wat in Libanon bekend staat als "de invasie".
Deze begon op 6 juni 1982, toen de Israëlische strijdkrachten (IDF) Zuid-Libanon binnenvielen, na herhaalde aanvallen en tegenaanvallen tussen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), die actief was in Zuid-Libanon, en de IDF, waarbij burgerslachtoffers vielen aan beide zijden van de grens.

[De militaire operatie werd ingezet nadat gewapende mannen van Abu Nidal's* organisatie 'Fatah-Revolutionaire Raad', een poging hadden gedaan om Shlomo Argov, de Israëlische ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk, te vermoorden. De Israëlische premier Menachem Begin gaf Abu Nidal's vijand, de PLO, de schuld van het incident en gebruikte het als aanleiding voor de invasie. Vervolgens vonden de bloedbaden in Sabra en Shatila plaats, waarbij Palestijnen en Libanezen werden vermoord. "Het Parijs van het Midden-Oosten stond in brand. De Amerikanen wilden hun geheimen bewaren en de Israëliërs wilden toentertijd de spanning opvoeren.
Zoals je ook hier ziet, het Midden-Oosten is een brandhaard van (wraak) gevoelens t.o.v. elkaar.]

De uitstekende cast wordt aangevuld door Rosamund Pike, Dean Norris, Colin Stinton, Shea Whigham en vele anderen. Deze rauwe, soms wat lastig te volgen film laat niet alleen de gevolgen van oorlog zien voor de slachtoffers in de landen waar de gevechten plaatsvinden, maar ook voor de soldaten en diplomaten die worden gestuurd om de situatie te 'helpen'. We moeten films zoals deze zien om ons bewust te blijven van de verschrikkingen van de oorlog en dan vooral die oorlogen die maar nooit schijnen te eindigen omdat iedere groepering 'het gelijk aan zijn zijde heeft'. Denken ze.

Een ruime voldoende, iets meer zelfs, vandaar onze 8-.

• Abu Nidal was nogal omstreden in Arabische kringen. Zo werd hij bij verstek ter dood veroordeeld door Palestijnse, Libanese en Jordaanse rechtbanken.

https://www.absolutefacts.nl/politiek/data/nidalabu1937.htm
https://nl.wikipedia.org/wiki/Aboe_Nidal

BEDANKT SjoKoReeP voor de correctie, er lag eentje te slapen😄
Ook zaten er foutjes in en natuurlijk, Michael Peña speelt niet in deze film.
Wel heb ik beide gezien maar door elkaar gehutseld. Dom, dom, dom....

Ken je dat gevoel wanneer je aan een film begint en een doorsnee alieninvasie verwacht, en dan – boem – de film je compleet verrast? Dat is "Extinction" in een notendop.

Deze sciencefictionthriller begint met Peter (Michael Peña), een doodgewone man die geplaagd wordt door intense nachtmerries over een naderende Apocalypse. Hij begint te vermoeden dat het meer zijn dan alleen dromen en, voordat hij het goed en wel beseft, breekt de chaos los. De film verspilt geen tijd en stort je direct in de actie, waarbij de spanning van overleven wordt afgewisseld met een groeiend gevoel dat er iets niet klopt.

Wat "Extinction" echt onderscheidt, is dat je als kijker al snel het gevoel krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is voor een sciencefictionfilm, en later onthult de film een ​​onverwachte wending. Zonder iets te verklappen, verandert dit je kijk op alles wat eraan voorafging volledig. Het verhaal leunt sterk op mysterie, en hoewel sommige sciencefictionfans het misschien zien aankomen, is het toch een frisse kijk op het genre. De acteerprestaties zijn solide: Peña doet het met name erg goed als een gewone man die verzeild raakt in iets dat veel groter is dan hijzelf.

Er is een boeiend mysterie en de eerdergenoemde twist, en over het algemeen is de film snel en vermakelijk.

Dat gezegd hebbende, de film is niet perfect; hij benut zijn sterke punten niet volledig. Het tempo voelt soms gehaast aan, waardoor er een gebrek aan emotionele diepgang is (en ik heb het niet over de schreeuwende kinderen waar sommige recensenten hier zo bitter en overdreven over klagen), de karakterontwikkeling is oppervlakkig en de opzet voelt gehaast. Er is ook een gebrek aan verfijning in de uitvoering: de dialogen voelen soms stijfjes aan, de CGI en visuele effecten zijn wisselvallig qua kwaliteit en de derde akte voelt wat gehaast aan, waardoor de film naar het einde toe racet.

Maar als je van sciencefiction houdt met een twist die je aan het denken zet, is "Extinction" een leuke, prikkelende film die de 90 minuten van je tijd zeker waard is.
Een waardering van een 7+.

Zoals ik al zo vaak heb gezegd (en ongetwijfeld klink ik als een kapotte grammofoonplaat), zit effectieve horror hem in de sfeer en de opbouw van spanning, waardoor we de rillingen over onze rug voelen in plaats van overspoeld te worden met smakeloze verminkingen. Ik ben dol op een goed ouderwets spookhuisverhaal, en "The Changeling" is eentje van diezelfde richting en meest onderschatte, griezelverhalen die er zijn.

"The Changeling" neemt de tijd om een ​​knusse sfeer te creëren en dompelt ons onder in een gigantisch landhuis in New England (eigenlijk Shaughnessy, voor wie het kan raden), bewoond door de eenzame, wanhopige geest van een jonge jongen die daar tientallen jaren eerder een tragisch lot vond. George C. Scott speelt de componist die er in zijn eentje intrekt, op zoek naar eenzaamheid terwijl hij het verdriet verwerkt van het verlies van zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk. Hij is er nog maar net op een avond wanneer er vreemde dingen beginnen te gebeuren: ritmisch gebonk uit een verre kamer, griezelige huilgeluiden, deuren die vanzelf open- en dichtgaan en een mysterieuze stuiterbal die hem onheilspellend volgt. Geplaagd door een toch al onrustige geest, gaat hij op zoek naar de oorsprong van de geest en probeert hij de situatie op te lossen en er een einde aan te maken.

Het verhaal is slim en bondig, met voorouderlijk bedrog en een bejaarde Amerikaanse Congreslid (Melvyn Douglas, die elke scène steelt) met banden met het verleden. Het is nooit te ingewikkeld of te druk, blijft altijd kalm en houdt de angstaanjagende momenten op een minimalistische manier in toom, wat een groot effect heeft. De weelderige, overwoekerde omgeving van Vancouver vormt een prachtig decor, bijna Stephen King-achtig, en het huis zelf is een torenhoge verzameling stoffige gangen en wijd open plafonds die eeuwenoude geheimen verbergen en met een onzichtbaar oog waken over iedereen die er een voet binnen zet.

Ik had nooit gedacht dat een stuiterbal en een kinderrolstoeltje zoveel kippenvel konden veroorzaken, maar wanneer ze zo goed worden gebruikt als hier, in scènes die de griezelfactor prachtig opbouwen, zullen ze je zeker raken.
Scott is vermoeid en wantrouwend, maar heeft een sterk gevoel van mededogen voor de rusteloze geest, wat blijkt uit zijn onheilspellende, ijsblauwe ogen en hem het charisma geeft dat een horrorprotagonist nodig heeft.
Deze film werd indertijd door HBO uitgezonden en is een voorbeeld van een prima pareltje van bescheiden vakmanschap en een luchtige, moeiteloze vaardigheid.

Een prima voldoende, 7+.