Reacties

Het is moeilijk om een ​​goed rechtbankdrama op het scherm te overtreffen als het gaat om spanning en conflict. Hoewel het draait om een ​​rechter die al lang in functie is en beschuldigd wordt van doodslag, en verdedigd wordt door zijn vervreemde zoon, een succesvolle advocaat, vermijdt deze film de actie in de rechtszaal en kiest in plaats daarvan voor ongemakkelijke en explosieve familiedynamiek. En dankzij de acteerkunsten van Robert Duvall en Robert Downey Jr. is dat een goede zaak.

Downey's Iron Man/Tony Stark-achtige personage heeft bij het filmpubliek zijn spraakzame, bijdehand persoonlijkheid in zijn geheugen gegrift, die perfect past bij de gewetenloze advocaat die alleen witteboordencriminelen verdedigt die zich zijn ongeëvenaarde juridische expertise kunnen veroorloven. Wanneer Hank (Downey) thuiskomt voor de begrafenis van zijn moeder, zien we al snel de slechte relatie met zijn veeleisende, perfectionistische vader (Duvall), en de historische details druppelen de volgende paar uur langzaam binnen.

Hanks oudere broer (Vincent D'Onofrio) was ooit een veelbelovende honkbalspeler wiens carrière abrupt eindigde na een auto-ongeluk. Hanks jongere broer (Jeremy Strong, die Lee Harvey Oswald speelde in Parkland) is een verstandelijk gehandicapte jongeman die aan zijn videocamera gekluisterd is. Hank komt natuurlijk ook zijn jeugdliefde (Vera Farmiga) en haar dochter (Leighton Meester) tegen, als een herinnering aan wat hij achterliet in zijn pittoreske geboortestad toen hij koos voor fortuin en het leven in de grote stad.

John Grisham heeft een carrière, eigenlijk twee (boeken en films), opgebouwd rond advocaten en rechtszalen. Zoals je je kunt voorstellen, heeft regisseur David Dobkin (Wedding Crashers, Fred Claus) niet Grishams oog en oor voor de rechtszaal, waardoor het script tijdens het proces afglijdt naar manipulatief melodrama (denk aan een afgezwakte versie van Grisham). Maar de scènes tussen Duvall en Downey maken de oppervlakkige momenten ruimschoots goed. De confrontatie in de keuken en de scène in de badkamer hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, en even krachtig kunnen zijn. De ene is de bevrijding van een ontspoorde ouder-kindrelatie, de andere is een levendige weergave van ouderdom en ziekte.

Dit is ouderwetse, mainstream filmkunst. Het gaat over relaties, familie, persoonlijkheid en levenskeuzes. Er zijn geen explosies, CGI of autoachtervolgingen. Zelfs de belangrijkste misdaad wordt niet getoond. De film is ook niet vernieuwend en zou, ware het niet voor het acteerwerk, zomaar een doorsnee tv-film kunnen zijn. Een perfect voorbeeld is Vera Farmiga, die een rol die anders overbodig zou zijn, een extra dimensie geeft. Hetzelfde geldt voor Hanks broers. Beide rollen zijn zwaar onderontwikkeld, maar D'Onofrio en Strong weten er op de een of andere manier toch iets van te maken. Billy Bob Thornton voegt een element toe aan een verder ongeloofwaardige rol als gladde speciale aanklager in dure pakken. Zelfs Dax Sheperd speelt zijn komische plattelandsadvocaat op een ingetogen (voor zijn doen) manier.

Andere bijrollen worden vertolkt door Ken Howard als rechter, Emma Trembley (Hanks dochter), Balthazar Getty als de wraakzuchtige hulpsheriff, Grace Zabriske als de wraakzuchtige moeder van het slachtoffer, David Krumholtz als officier van justitie en Denis O'Hare als Duvalls dokter.

In betere handen had het script mogelijk scherper en de film vlotter kunnen zijn. Bereid je voor op kitsch en sentimentaliteit, maar het is moeilijk voor te stellen dat je meer plezier beleeft dan Duvall en Downey tegenover elkaar te zien staan.

Een ruime plus, mooie 8!

Als je een emotionele verhaallijn in de stijl van Saving Private Ryan (1998) of een gelikt spionageverhaal verwacht, dan is dit niet wat je zoekt. Het ligt qua sfeer dichter bij Black Hawk Down (2001), hoewel de operatie in de laatstgenoemde aanzienlijk succesvoller was.

Het is overduidelijk een film die bedoeld is om de Oekraïense nationale trots te versterken en zowel Oekraïners als de rest van de wereld te laten zien hoe het Oekraïense leger dapper en met overtuiging voor zijn vrijheid heeft gevochten. In die zin kan het zeker als een propagandafilm worden beschouwd. Niettemin is de cinematografische kwaliteit niet minder dan die van vele andere films in hetzelfde genre. Als oorlogsfilm is hij visueel indrukwekkend en technisch zeer goed gemaakt.

We zijn allemaal bedroefd door de bezetting van Oekraïne en door de talloze levens die in de oorlog verloren zijn gegaan – zowel Oekraïense als Russische. Vaders, moeders, kinderen en heel veel dieren hebben hun leven verloren en de prachtige natuur van Oekraïne heeft verwoestende schade geleden. Het is werkelijk hartverscheurend.

Tegelijkertijd vind ik dat ook erkend moet worden dat Oekraïne vóór de invasie een aantal politieke fouten heeft gemaakt die hebben bijgedragen aan de oplopende spanningen met Rusland. Zo waren de beperkingen op het gebruik van de Russische taal in het onderwijs ongetwijfeld moeilijk voor veel leden van de Russischsprekende minderheid in Oekraïne. Niets van dit alles kan de invasie rechtvaardigen, maar dergelijke kwesties, samen met Oekraïens streven naar toetreding tot de NAVO, hebben ongetwijfeld de spanningen doen oplopen en behoorden tot de factoren die Rusland gebruikte om zijn agressie te rechtvaardigen.

Ik bezocht Oekraïne jaren geleden en was diep onder de indruk van de mensen. Ik heb bij families gelogeerd die weer familie waren van mijn Poolse schoonouders en vond de Oekraïners vriendelijk, intelligent, warm en ongelooflijk behulpzaam. Nu weet ik ook dat ze erg aanhoudend kunnen zijn in hun mening en uitingen en dat is nu te zien aan de oorlogsvoering tegen de vijand; Rusland.

Wat de film zelf betreft, deze is duidelijk bedoeld om de Russische kant in een zo negatief mogelijk licht te plaatsen en de Oekraïense kant te verheerlijken. Dat is begrijpelijk in de context van een land dat vecht voor zijn voortbestaan. Toch brengt oorlog uiteindelijk dezelfde duisternis, hetzelfde lijden en dezelfde tragedie met zich mee voor gewone mensen en soldaten aan beide zijden. Bijna alle rollen worden gespeeld door Oekraïense acteurs, inclusief degenen die de president van de Verenigde Staten en leden van zijn kabinet vertolken. Hoewel de film af en toe kleine inconsistenties in het verhaal vertoont, blijft het verhaal de hele tijd boeiend.

Helaas is het geluidsontwerp en de nasynchronisatie soms problematisch.
Ik heb de film in de originele Oekraïense taal bekeken, en de geluidskwaliteit deed af en toe afbreuk aan de kijkervaring. Maar toch bleef het geheel boeiend en interessant.

Een mooie voldoende voor deze film: 7+.

"The Big Noise" wordt door veel fans van Laurel en Hardy beschouwd als de slechtste film die het komische duo ooit heeft gemaakt. Zelfs Laurel en Hardy zelf waren niet erg te spreken over deze film. Ik heb niet alle Laurel en Hardy-films gezien, maar van wat ik wel heb gezien, durf ik gerust te stellen dat deze film absoluut onder het gemiddelde ligt voor dit komische duo.

Eerlijk is eerlijk, de film is niet helemaal humoristisch; er zitten een paar grappige momenten in die echt amusant zijn. En Laurel en Hardy brengen wel wat energie in de film met hun acteerwerk. Maar de lachmomenten zijn schaars. Er zijn veel pogingen tot humor waarbij je je afvraagt: "Dacht iemand dat dit grappig was?" En de scène in het bed in de treinwagon duurt tergend lang. De film is nooit echt slecht, maar je bent hem meteen vergeten zodra hij is afgelopen.
Een waarheid als een koe, want voor dit verhaal moest ik een dag later de synopsis van de film wederom bekijken.

Maar toch, het zijn 'mijn lievelingen' uit het verleden en blijf ik hangen op een 7-.

Een naadloze mix van drama en diepe bovennatuurlijke horror. De absolute grootste troef van de film is het tempo van het verhaal. Het verhaal loopt opmerkelijk soepel en creëert een vloeiend, emotioneel aangrijpend drama zonder ooit de beklemmende horroratmosfeer te verliezen.
Het uitgangspunt van "Lockbox" is een claustrofobisch verhaal met hoge inzet over familieloyaliteit onder bovennatuurlijke dreiging: een vastberaden vrouw zet haar veiligheid, geestelijke gezondheid en hele leven op het spel om haar mysterieuze neef te beschermen tegen een meedogenloze, buitenaardse entiteit die op hem jaagt. In plaats van puur te vertrouwen op luide, goedkope schrikeffecten, kiest de film voor een meer ingetogen aanpak – een mix van een diep emotioneel familiedrama en een beklemmende, duistere bovennatuurlijke angst.

De centrale dynamiek – een vrouw die haar familie fel beschermt tegen een onzichtbare, angstaanjagende dreiging – geeft het verhaal een sterke, gegronde emotionele ruggengraat. De spanning die steeds verder oploopt, terwijl de sfeervolle horror zich steeds nauwer om de personages heen sluit, houdt je van scène tot scène geboeid.
De valkuil van het mysterie: Korte achtergrondverhalen van personages en vage informatie over de entiteit. Waar de film de plank misslaat, is de wereldopbouw en de diepgang van de personages. Het script houdt de achtergronden van zowel de protagonist als haar raadselachtige nicht frustrerend kort. Hoewel een beetje mysterie de spanning kan verhogen, zorgt het afraffelen van hun geschiedenis ervoor dat we de kern van hun complexe band niet volledig begrijpen.

Nog opvallender is de oorsprong van de angstaanjagende entiteit zelf. De film behandelt de geschiedenis van de demon met iets te veel vaagheid. We zijn getuige van zijn gevaarlijke, angstaanjagende kracht, maar het script weigert ons een bevredigende diepgaande blik te geven op de oorsprong van deze entiteit, waarom hij op de neef jaagt, of de eeuwenoude regels die zijn bestaan ​​beheersen.
"Lockbox" is een aardig uitgevoerde horrorthriller met een sterke sfeer die slaagt in het opbouwen van emotionele spanning en oprechte angst. Als je de oppervlakkige achtergrondverhalen van de personages en de duistere demonische mythologie kunt negeren, levert het een bevredigende, spannende filmervaring op.

Doordat de achtergronden van het geheel niet duidelijk waren en de diepgang bij de personages soms ontbrak, kost dit punten, we blijven op de 6 hangen.

Ik denk dat deze film de tand des tijds heeft doorstaan ​​als een van de beste Laurel & Hardy-films, omdat het een van de meest professionele films is die ze hebben gemaakt. Laurel was niet helemaal tevreden met een paar eerdere films die ze hadden gemaakt; hij vond dat het slapstick omwille van de slapstick werd. Daarom werd er een nieuw schrijversteam ingeschakeld om samen met hem een ​​strakker, op personages gebaseerd lachfestijn te creëren.

Als leden van de vrijmetselaarsclub "The Sons of the Desert" willen Stan en Ollie dolgraag naar een van de bijeenkomsten van de club in Chicago. Hun vrouwen (Mae Busch en Dorothy Christy) keuren dit echter af, dus veinst Ollie ziekte en regelen de jongens via een dierenarts een zogenaamde zeereis om hem te helpen herstellen. Natuurlijk gaan ze naar Chicago voor hun eigen plezier, zonder te weten dat het schip waarop ze hun vrouwen hadden verteld te reizen, op zee is gezonken!

De grootste troef van de film is de integratie en de impact van de vrouwen; zij dragen enorm bij aan de komedie met hun sprankelende dialogen en visuele gekte. Er zitten zoveel geweldige momenten in dat ik er niet één specifiek wil noemen; je moet het gewoon zelf zien en ervan genieten. De liedjes zijn leuk, het verhaal is zo netjes als je van een film uit die tijd mag verwachten en de onderliggende boodschap dat eerlijkheid de beste politiek is, is er een waar we allemaal rekening mee zouden moeten houden.

Ruime voldoende dus, 8!

En onze niet, ik beoordeel de film dan ook niet want na 10 minuten hadden wij geen trek meer.

Je moet van "slasherfilms" houden, dan zit je hier wel goed.

Ik zat al een paar weken er tegen aan te hikken, deze film lag op het stapeltje maar kreeg toch niet de volledige aandacht die het behoorde te krijgen. Vandaag was het dan eindelijk zo ver en heb ik ook nog de tijd gehad om een stukje er over te schrijven, dat ontbrak nog op de site.
Wat deze film onderscheidt van veel recente oorlogsfilms over de marine of kustverdediging in de Tweede Wereldoorlog, is de weigering om militaire bekwaamheid te romantiseren. De sfeer wordt gedomineerd door onzekerheid, onvolledige inlichtingen, uitgeput personeel en verouderde infrastructuur. Technisch gezien begrijpt de production design precies hoe een militaire instelling in een schemergebied tussen ceremoniële prestige en praktische veroudering moet worden weergegeven. Het fort voelt niet aan als een actievolle omgeving die is ontworpen voor filmische gevechtschoreografie; het voelt administratief, koud, ondergewaardeerd en deels verouderd. Dat detail is belangrijk, omdat de historische gebeurtenis zelf volledig afhangt van de spanning tussen verouderde wapens en beslissend menselijk oordeel. De film visualiseert zware artillerie herhaaldelijk niet als triomfantelijke machines, maar als logge industriële overblijfselen die menselijke improvisatie vereisen.

Ook het geluidsontwerp is ongebruikelijk gedisciplineerd voor een moderne oorlogsfilm. In plaats van elke scène te overspoelen met overweldigende bombardementen, laat de film vaak stilte, echo, verre motoren, metaalachtige resonantie en omgevingsgeluiden van de fjord de soundtrack domineren. Wanneer de artillerie eindelijk losbarst, voelt de impact echt fysiek aan, juist omdat de film het publiek niet heeft afgestompt met constant lawaai. Er is een duidelijke poging gedaan om het angstaanjagende schaalverschil tussen stationaire kustbatterijen en oprukkende marineschepen te recreëren. Het lage frequentiegeluid tijdens de vuurscènes behoort tot de sterkste technische prestaties van de productie. Je voelt de massa van de artillerie in plaats van alleen maar explosies te horen die in de nabewerking zijn toegevoegd.

De acteerprestaties spelen zich af binnen een zeer specifiek Scandinavisch register van emotionele beheersing. De hoofdrolspeler vermijdt het theatrale patriottisme dat Hollywoodproducties vaak opleggen aan bevelhebbers in oorlogsverhalen. In plaats daarvan leunt de karakterisering sterk op vermoeidheid, aarzeling, korte, bondige gesprekken en de last van institutionele verantwoordelijkheid. De acteur begrijpt dat de dramatische kern van de film niet ligt in fysiek heldendom, maar in procedurele moed. Het gezicht zegt vaak meer dan de dialoog. Er zijn scènes waarin stilte en houding de druk van het bevel effectiever overbrengen dan het scenario zelf. Deze terughoudendheid werkt goed omdat de historische context draait om officieren die gedwongen worden onomkeerbare beslissingen te nemen met onvolledige bevoegdheid, een thema dat diep verankerd is in de Scandinavische oorlogsherinnering.

De montage is effectief tijdens de operationele scènes, maar minder overtuigend in de politieke en reflectieve passages. De film wil duidelijk oorlogshandelingen verbinden met de naoorlogse verantwoording en het nationale geheugen, een ambitie die historisch gezien logisch is gezien het gecompliceerde oorlogsverhaal van Noorwegen en de latere herwaardering van het militaire leiderschap tijdens de bezettingsperiode.

Het probleem met het tempo is niet dat de film traag is; het is eerder dat de emotionele energie ongelijkmatig verdeeld is. Men heeft het gevoel dat de cruciale militaire gebeurtenis te vroeg komt in verhouding tot de totale speelduur, waardoor het laatste deel afhankelijk is van de procedurele nasleep die het scenario niet volledig tot een even meeslepend drama weet te verheffen. Visueel en thematisch gezien doet de film soms denken aan 9. April (2015), een andere Scandinavische WOII-film die zich minder richt op de overwinning dan op de verwarring tijdens de openingsfase van de Duitse invasie. Beide films delen een interesse in ongeorganiseerde commandostructuren en alledaags militair professionalisme onder onmogelijke omstandigheden. Deze Noorse productie heeft echter een zwaardere institutionele melancholie, terwijl de Deense film meer neigt naar de directe actie en beweging van de infanterie.
Een meer afstandelijke, maar nog steeds relevante vergelijking kan worden gemaakt met The Cruel Sea (1953), niet qua stijl maar qua filosofie: beide films beschouwen oorlog primair als een langdurige procedurele beproeving in plaats van een spektakel. In tegenstelling tot veel moderne WOII-producties probeert deze film nooit gevechten om te zetten in entertainment door middel van versnelling of visuele overdaad.

Een mooie 8+ film!

👀We hebben een vermoeden over het waarom👀

                    😉

Rock Hudson speelt een efficiënte, ingetogen onderzeebootcommandant die de opdracht krijgt een sluwe Britse burger (Patrick McGoohan, een passende keuze voor de rol) af te leveren bij een ogenschijnlijk onbelangrijk weerstation in het Noordpoolgebied. Onder degenen die hem vergezellen om deze missie te volbrengen, bevinden zich een Russische overloper (Ernest Borgnine) en een door de regels gedreven marine-kapitein (Jim Brown).

Gezien de hoge kosten is het jammer dat de grote confrontatie op de Noordpool er nogal nep uitziet. Geen scène van de sneeuw en het ijs in deze film lijken op echte sneeuw en ijs (toch werd de film genomineerd voor een Oscar voor beste speciale effecten en kleurencinematografie). Desondanks is de film uitstekend geregisseerd door John Sturges, een meester in grootschalige entertainmentfilms zoals The Great Escape (1963), en weet hij spanning en spannende momenten te creëren. Het hoogtepunt is de confrontatie tussen Hudson en de Russische parachutist Alf Kjellin. Dit zijn twee zeer toegewijde militairen, beiden vastbesloten hun missie te volbrengen. Dit alles wordt begeleid door een grandioze soundtrack gecomponeerd door Michel Legrand.

MGM schijnt veel geld in deze productie van de speelfilm gestoken te hebben, maar de schrijver Alistair MacLean van dit verhaal was een gevestigde naam en daarom durfde men het wel aan. Het is een goed geproduceerde film van bijna epische proporties, die bijna tweeënhalf uur duurt. De ingetogen cast bestaat uitsluitend uit mannen. En dit zijn allemaal mannen op een missie, die onderweg worden gehinderd door sabotage en de onvermijdelijke gespannen confrontaties tussen de verschillende partijen.

Tot de uitstekende bijrollen behoren Tony Bill, Lloyd Nolan, Gerald S. O'Loughlin, Ted Hartley, Ron Masak en Jonathan Goldsmith. Hoewel iedereen hier goed presteert, is het Hudson als de coole, kalme en beheerste leider die het team bij elkaar houdt.

De film heeft mij in elk geval positief verrast ondanks de leeftijd van al bijna 60 jaar, het is ruim voldoende, vandaar 'mijn gewoonlijke' 7 als ik tevreden ben.

Een deels waargebeurd verhaal uit de Tweede Wereldoorlog, over kapitein James Castle en de Slag om de Ardennen. De titel van de film is misleidend, aangezien het verhaal zich richt op zijn afhankelijkheid van de radio, maar dat was niet de naam of het merk van de radio.
Er is wat actie en spanning, maar het grootste deel van de film bestaat uit het volgen van de kapitein terwijl hij loopt en zich een weg baant door het terrein.

Zoals je uit het verhaal kunt opmaken, gaat het al snel mis als Eastwood gewond raakt en achter de vijandelijke linies strandt. Op dit punt gaat het de verkeerde kant op met het realisme van de film. Eastwoods acteerwerk is zo houterig als een boomstronk, en het helpt niet dat het script kinderachtig en onhandig is. Bovendien worden de Duitsers neergezet als malloten die op een gegeven moment zelfs aan de vrouw van een Belgische boer vragen waar het Amerikaanse brandstofdepot zich bevindt! Hebben ze geen kaart leren lezen?

En ik ben geen expert in de Duitse Tweede Wereldoorlog, maar kan wel het verschil zien tussen een Tiger- of Panther-tank en een oudere Mark 3 (misschien 4) tank, die in 1944 door de Duitsers als verouderd werd beschouwd en nauwelijks werd gebruikt in de Slag om de Ardennen. Blijkbaar hebben de producers een oude Mark 3 of 4 gevonden en CGI (of AI) gebruikt om ze massaal te laten zien. Foei foei!!
Eigenlijk ging het al mis in het begin van de film; deze begint met een vrachtwagen met twee zwarte chauffeurs, blijkbaar onderdeel van de "Red Ball Express" die voorraden naar de troepen bracht. Maar nee, er zitten soldaten achterin de vrachtwagen in plaats van voorraden! Zoals gezegd, deze reden eigenlijk alleen maar voorraden. https://www.ww2info.nl/red-ball-express
En vrachtwagens mochten alleen in konvooien rijden. Elk konvooi moest uit minimaal vijf vrachtwagens bestaan, dus deze ene in de film is de artistieke vrijheid van de regisseur.😜

Tot slot wordt Eastwoods personage aan het begin en einde van de film afgebeeld als een volwaardige kolonel, maar de adelaars op zijn schouderemblemen zijn piepklein (bedoeld om op de kraag te dragen, niet op de schouder). Je zou denken dat de producenten wel zo'n drie dollar konden uitgeven aan een paar levensgrote adelaars. Ik heb zijn lintjes niet gecontroleerd, maar die waren misschien ook niet helemaal accuraat.

Met een speelduur van een uur en tweeënveertig minuten is dit een relatief korte WOII-film.
Gezien het gebrek aan actie, de trage voortgang en de verwarrende focus, is deze film wellicht de moeite waard om te streamen wanneer hij beschikbaar is.

Voor alsnog een kleine voldoende, een mini 6.

Het verhaal is, zoals bij veel van deze films, niets bijzonders: Danny (Tony Schiena) is een gerespecteerde agent die erin wordt geluisd en in de gevangenis belandt. In deze gevangenis worden ondergrondse kooigevechten georganiseerd door een meedogenloze misdaadbaas genaamd Anton Vargas (Vinnie Jones), en het duurt niet lang voordat Danny gedwongen wordt mee te doen. Gelukkig heeft hij een trainer in zijn celmaat Irving (stemacteur Dave Fennoy). Zal Danny het er levend vanaf brengen? Kan zijn onschuld bewezen worden? Waarom worden zoveel Mixed Martial Arts-sterren gepromoot, maar krijgen ze slechts kleine rollen?

Voordat ik het over de goede en slechte punten heb, wil ik even vermelden dat MMA-sterren Kimbo Slice en Rashad Evans op de dvd- en Blu-ray-hoesjes staan. Dit is opmerkelijk, omdat de afbeelding van Kimbo dezelfde is als die van de hoes van "Circle of Pain", alleen staat hij nu een beetje op de achtergrond. Ik weet niet of ik mijn hoofd moet schudden om hoe goedkoop dit is, of dat ik het moet toejuichen.

Nu, over de details. Wat de slechte punten betreft, tja, er zijn er genoeg slechte aan deze film. Hoewel de productiewaarden verbeterd zijn, worden de actiescènes nu gefilmd met super slow motion en technieken uit muziekvideo's, wat nogal irritant is. Bai Ling speelt er ook in mee, maar niet erg lang, en het is duidelijk dat ze alleen is gecast zodat ze naakt te zien is. Bovendien lijkt ze er duidelijk geen zin in te hebben en liever iets te doen dat tenminste een beetje waardiger is.

Afgezien daarvan zijn het de gebruikelijke klachten die je hoort over dit soort "Tapout Presents"-films: overwegend houterige acteerprestaties, het feit dat Mixed Martial Arts-sterren worden gepromoot als deelnemers, maar weinig anders te doen krijgen dan vechten en vloeken (hoewel dat maar goed ook is, want Kimbo Slice brengt zijn dialogen met de overtuiging van een twaalfjarige), meer gratuit seks en naakt dan gebruikelijk (waarom veranderen deze films steeds even in iets dat lijkt op een softcore Cinemax-film?), een vreselijk script, meer clichés dan de meeste actiefilms, verschrikkelijke nu-metal, pseudo-grunge en hiphop die door de soundtrack knallen, enzovoort. En dan is er Tony Schiena zelf. Het is duidelijk dat de regisseur en de producers (alle 22 – ja, in totaal 22 mensen staan ​​vermeld als producers) hem als een soort actieheld willen neerzetten, maar hij is gewoon niet overtuigend genoeg als stoere gast of als acteur om die status te bereiken.

Nu, de paar positieve punten. Zoals ik al zei, zijn de productiewaarden verbeterd. Het lijkt nu meer op een film dan op een videoclip. Regisseur Zirilli weet met zijn beperkte budget iets te bereiken en het resultaat oogt duurder dan het waarschijnlijk was. Ook de muziek klinkt eindelijk als een echte filmmuziek, en er zijn bovendien meerdere goede tot redelijke acteerprestaties te zien. Natuurlijk steelt Vinnie Jones de show, die duidelijk veel plezier heeft in zijn rol. Fennoy levert echter ook een goede prestatie en haalt het beste uit wat uiteindelijk een erg clichématige rol is. Sarah Ann Schultz doet het ook redelijk.

Ik kan "Locked Down" alleen aanraden aan mensen die niet al te veel eisen stellen aan actiefilms. Afgezien daarvan is dit tot nu toe de beste "Tapout Presents"-film – hoewel dat niet veel zegt – en het geeft me in ieder geval een (waarschijnlijk valse) hoop dat ze ooit nog eens iets zullen maken dat enigszins kijkbaar is. Het is zeer onwaarschijnlijk dat dat gebeurt, maar je mag altijd hopen.

Vandaar dat mijn waardering niet een voldoende kan zijn, we blijven haken bij een kleine 5.

Het verhaal is meer gericht op het boeien van het publiek met intriges dan op goedkope schrikeffecten of shockeffecten. Het is gericht op het betrekken van de kijker bij een verwarrende reis, een 'raadselachtige reis' waarin de tijd zelf zijn kostbare lineariteit loslaat en iets omarmt dat ons fysieke domein overstijgt.
Er is een soort gedeeld of parallel universum, waar de tijdlijnen van verleden en heden elkaar niet kruisen maar overlappen, ze lijken op hetzelfde vlak en in dezelfde tijd te bestaan; naarmate de herinnering aan die twee afzonderlijke tijdlijnen sterker wordt, vervaagt de grens tussen verleden en heden.
En daar kan de kijker het pad kwijt raken.

Ook bij ons liepen de gedachten over dit alles niet gelijk tussen ons als kijker(s) en de scriptschrijver van het verhaal. Nu en dan kwam er een uitdrukking op ons gezicht van het niet begrijpen in welke tijd we nu weer waren beland.
Op zich een mooi bedacht gegeven werd hierdoor verstoord en bleven we na de laatste scène iets verbouwereerd achter en waren er vragen overgebleven.
Misschien nog maar eens kijken?

Een hele kleine 7-.

Peter Glanz' 'Savage House' is een film die de wereld van geërfd privilege op de hak neemt. Deze heerlijk bijtende zwarte komedie volgt de charmante schurk Sir Chauncey Savage en zijn vrouw Lady Savage, terwijl ze zich voorbereiden op de komst van de hertog van Devonshire naar hun eens zo weelderige landgoed, Savage House. Met een pokkenepidemie en een mogelijke Jacobitische opstand die de boel dreigt te verstoren, kunnen de Savages de schijn ophouden of begint hun façade al barsten te vertonen?

Het is een vermakelijke film, een mix van Barry Lyndon (1975) en Waiting for Godot (2001) , met een vleugje jicht erbij. Glanz' dialogen zijn heerlijk overrijp en vulgair. De personages spreken met een Shakespeareaanse lyriek, doorspekt met plotselinge uitbarstingen van platvloerse scheldwoorden; schoonheid wordt voortdurend ondermijnd door smerigheid; elegantie stort midden in een zin in elkaar en vervalt in vulgariteit. Deze botsing tussen elegantie en vulgariteit geeft ook vorm aan de personages in de film. In de wereld van Sir Chauncy en Lady Savage zijn manieren en moraal geen principes, maar instrumenten – nuttig tot op zekere hoogte en gemakkelijk aan de kant te schuiven wanneer de druk toeneemt. Ze zijn gangreneus egoïstisch en oppervlakkig – maar niet louter eendimensionaal. In veel opzichten is hun liefdesverhaal een ranzige. Glanz laat een oprechte, zij het gecompromitteerde, band tussen hen bestaan, waardoor hun gezamenlijke intriges een onverwachte tederheid krijgen.

De film heeft een ironische vertelstem die doet denken aan die in , maar is thematisch gezien niet bijzonder origineel. Films hebben het verval en de rot onder de façade van de hogere klasse al talloze keren blootgelegd, soms op subtielere wijze (het feit dat Fanny, de dochter van de Savages, ratten houdt in een nagebouwd huis is wel erg voor de hand liggend). Bovendien maken de hoofdpersonen hun naam niet echt waar. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Jack, gespeeld door Peter O'Toole in 'The Ruling Class', zijn de Savages niet bijzonder verdorven, noch zijn ze transgressief genoeg om de anarchistische ambities van de film te evenaren. Ze zijn, simpel gezegd, te menselijk voor een film die in de kern om pure onmenselijkheid vraagt. Daarnaast is het einde een beetje een teleurstelling, veel te abrupt. In zekere zin mist de film, ondanks zijn scherpe kantjes, de diepgang om echt een litteken achter te laten.

Het blijft echter een uitbundige burgerlijke satire, en bovendien een visueel aantrekkelijke. Adriano Goldmans cinematografie is een etterend feest voor de ogen, met een bijna ongemakkelijke intimiteit die de texturen van verval laat zien. Extreme close-ups van vuil, rot, maden en verkleurde tanden geven de film een ​​rauwe, meeslepende kwaliteit en dwingen de kijker de onaangenamere hoeken van de film in. Het is een met modder besmeurd, met rode wijn bevlekt tapijt van overdaad en bombast, rijk aan de gekneusde kleuren van decadentie.

Een dikke voldoende!
7+.

Mogelijk bedoel je Pachelbel's Canon in D Major.
(La Serin)
Ik heb gezocht op Shazam en daar kwam deze suggestie uit. Het stemt volgens mij niet overeen maar ik laat het oordeel aan jou over.😊

"Burning" vertelt het verhaal van Jong-su.
Aan het begin van de film loopt hij bij toeval Hae-mi tegen het lijf, die hij kende in zijn jeugd in Paju. Ze kunnen het meteen goed met elkaar vinden. Hae-mi vertelt hem dat ze op vakantie naar Afrika gaat en vraagt ​​of hij op haar kat wil passen. Natuurlijk stemt hij toe. Wanneer ze terugkomt uit Afrika en hem vraagt ​​haar op te halen van het vliegveld, is hij erg verrast als hij ontdekt dat ze niet alleen is: Hae-mi heeft in Afrika vriendschap gesloten met Ben... Wat is hier precies aan de hand? Om meer over de plot te vertellen zou ik jouw kijkervaring bederven, je zult het zelf moeten zien.

Regisseur Lee Chang-dong presenteert ons hier een mysterie-thriller, zoals ik die de afgelopen jaren niet meer heb gezien. Door het complexe plot van de film kan en wil ik er niet veel meer over zeggen, bekijk hem gewoon!

De regisseur laat ons een aantal interessante details uit het echte leven zien (in het ouderlijk huis van Jong-su in Paju zijn bijvoorbeeld de Noord-Koreaanse propaganda-luidsprekers duidelijk hoorbaar). Van de drie hoofdrolspelers kende ik alleen Steven Yeun (als Ben). We zullen ongetwijfeld meer zien van nieuwkomer (en de mooie) Jeon Jong-seo (als Hae-mi). Hoewel de film bijna 2,5 uur duurt, vloog de tijd voorbij.

"Burning" ging in 2018 in première op het filmfestival van Cannes en werd positief ontvangen. Ik zag de film voorbij komen toen ik op zoek was naar informatie over films die uit Korea vandaan komen. Als je zin hebt in een uitstekende buitenlandse mysteriethriller, raad ik je van harte aan deze te bekijken en je eigen oordeel te vormen. Wat mij betreft is "Burning" allang een absolute aanrader.

Van ons krijgt hij een 8 als waardering!

Als je van plan bent deze film te kijken, stop dan nu met lezen en kijk hem meteen, want geloof me, je wilt deze film zien zonder ook maar iets te weten, zelfs geen synoniemen.
Naderhand kan je altijd nog dit lezen, om te zien of wij gewone stervelingen iets hebben begrepen van de filmkunst die in deze productie getoond wordt!

"Parasite", geregisseerd door Joon-ho Bong, die ook Memories of Murder (2003) en Snowpiercer (2013), is een duistere komedie-thriller die verschillende genres combineert.

Het is echt moeilijk om deze film te beschrijven. Ik zou het vergelijken met sommige films van Quentin Tarantino maar zelfs dan heeft deze film veel directe boodschappen aan het publiek en thema's die heel gemakkelijk te herkennen zijn. Daarnaast heeft Joon-ho Bong zijn niveau ook verhoogd wat betreft structuur en verhaalvertelling. Zozeer zelfs dat je bij de eerste keer kijken de verborgen details en metaforen in de film niet zult opmerken. De naam "parasiet" is er slechts één van. Aan het einde zul je je afvragen wie de echte parasieten zijn.
Zijn het de rijken, de armen, hun behoefte aan meer geld, bezit of beter leven en een beter huis? Het lijkt een film te zijn, die de keuzes van elke klasse op een indringende manier onderzoekt en tegelijkertijd een emotionele achtbaan voor het kijkend en onderzoekend publiek creëert.

Qua acteerwerk heb ik geen enkele valse noot gezien van de acteurs. De absolute blikvanger was natuurlijk de vader, briljant vertolkt door Kang-ho Song. Toch trekt het script de meeste aandacht, omdat het script de opmaat vormt die deze film zo geweldig maakt. Je merkt dat de regisseur aan alles heeft gedacht tijdens het schrijven. Er zit geen enkel zwak punt in! Elke personagekeuze is logisch, alles valt op zijn plek, zelfs als het bizar lijkt, maar tegelijkertijd ook volkomen realistisch, juist omdat de manier waarop we op dat punt zijn gekomen zo realistisch aanvoelt.

Deze film probeert zoveel te zeggen en als je erover nadenkt, zie je dat de regisseur daar glorieus in is geslaagd. De sociale structuur en de manier waarop we leven, ons begrip en onze psychologie ten opzichte van mensen die anders leven, onze prioriteiten en wat we waarderen. Joon-Ho Bong zorgt ervoor dat de kijker na elke scène nadenkt en zijn eigen oordeel vormt. Hij heeft een genre compleet op zijn kop gezet. Een film over sociale klassen is nog nooit eerder op deze manier gemaakt.

Toch zal deze film misschien niet in de smaak vallen bij mensen die alleen een film met een happy end willen. Zonder al te veel te verklappen, kan ik wel zeggen dat de eerste helft compleet anders is dan de tweede helft. Als je tegen geweld en schokkende scènes in een film kunt en iets anders en origineels wilt zien, dan raad ik deze film aan. Als je vindt dat films naast entertainment ook filmkunst zouden moeten zijn, zou ik deze productie ook willen zien. De internationale filmindustrie moet blijven investeren in visionaire regisseurs zoals Bong Zoon-Ho, want dan krijgen we af ​​en toe een meesterwerk zoals dit te zien.

Een ruime 8+, die ik afrond tot een 9!

Fassbinders meest weelderige productie doet weinig af aan zijn talent om een ​​bron van lijden te identificeren en te deconstrueren in lange, dynamische shots die tegelijkertijd ook sociale inzichten bieden; hier is dat veel explicieter, aangezien het verhaal zich afspeelt in het door oorlog verscheurde Duitsland aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. De centrale persoon is een vrouw (Hanna Schygulla als Maria) die profiteert van kwetsbaarheden (zowel economisch als gender gerelateerd) om zichzelf op te werken binnen een vooraanstaand textielbedrijf dat begeerde goederen zoals lederhosen beschikbaar stelt aan arme arbeiders (zoals zijzelf ooit was).

Maria, die tijdens geallieerde luchtaanvallen trouwt, en haar nieuwe echtgenoot Hermann krijgen een korte huwelijksreis voordat hij naar het Russische front wordt gestuurd. In zijn afwezigheid is haar wanhoop groot: ze brengt de meeste dagen door op het treinstation, wachtend op zijn terugkeer. Wanneer hij dood wordt verklaard, stopt ze abrupt met rouwen en neemt ze een baan aan als serveerster/prostituee in een bordeel dat Amerikaanse soldaten bedient.

Wanneer hij terugkeert, loopt alles uit de hand, omdat de omstandigheden (en zijn gevoel van nobele zelfopoffering) samenspannen om hen uit elkaar te houden.
De boodschap is Fassbinders handelsmerk in optima forma:

                           "Liefde is kouder dan de dood." 

Maria worstelt niet alleen met haar eigen geestelijke gezondheid en een echtgenoot die grotendeels niet in staat is haar lief te hebben, maar ook met een land in diepe crisis zonder uitzicht op verbetering. Fassbinder wil een statement maken over het naoorlogse Duitsland dat zich aan de hoogste bieder heeft verkocht, maar zoals bij al zijn films neig ik ertoe die elementen te negeren en me te concentreren op de ondraaglijke passies die worden getoond: Fassbinders passie, opgeroepen door zijn personages; en die van zijn acteurs, gefilterd door hun persoonlijke band met Fassbinder.

Zijn films kunnen, als geheel genomen, ofwel ondraaglijk ofwel onbeschrijfelijk betoverend zijn, vaak tegelijkertijd; deze film bevindt zich ergens daartussenin, hoewel hij zeker dichter bij het laatste ligt. Hoewel ik hem niet zo goed vond als Die Bitteren Tränen der Petra von Kant (1972), heeft Maria Braun absoluut een grotere reikwijdte en bovendien voelde ik de passie en de authentieke aandacht voor menselijke emoties.

Een fraai stuk cinemawerk uit 1979, een 8+!

"The Covenant" is absoluut geen meesterwerk, maar is de moeite waard vanwege de cast die gedoemd is het nogal zwakke script uit te dragen: de modellen )acteurs( compenseren het gebrek aan een sterk verhaal met hun charisma en uitstraling.

"The Covenant" is een oer-eenvoudige film, die grotendeels zijn succes ontleent aan de wens van het publiek om naar de sterren te staren. Gelukkig voor hen, is de cast rechtstreeks afkomstig uit een modeblad en biedt het scenario hen volop mogelijkheden om zich uit te kleden, nat te worden en rond te paraderen. Het verhaal speelt een ondergeschikte rol ten opzichte van de perfect getrainde buikspieren en strategisch verborgen borsten van de cast, maar dat is niet per se een probleem, aangezien het verhaal nogal inspiratieloos is. Sterker nog, je zou kunnen zeggen dat "The Covenant" alleen maar stijl heeft en geen inhoud; en daar zou je zeker gelijk in hebben. Uiteindelijk zou je hetzelfde kunnen zeggen over een 'Big Mac met friet', maar dat verandert niets aan het feit dat een paar lege calorieën zo nu en dan best wel bevredigend zijn.

In de 17e eeuw, tijdens de heksenprocessen, overleefden vijf families in het geheim de gebeurtenissen en bezaten 'De Macht' om hun nakomelingen naar de toekomst te sturen. Het is nu het heden en vier van de families worden vertegenwoordigd door jonge, knappe jongens, de Ipswich Guys, die naar een privéschool in het herfstachtige Massachusetts gaan. Ze proberen hun Kracht grotendeels verborgen te houden: de Kracht is het vermogen om fantastische staaltjes van kracht en toverkunst uit te voeren, wat, als het te veel wordt gebruikt, de straf met zich meebrengt van snelle veroudering van het lichaam... De vier jongens zijn Caleb (hunkmodel Steven Strait), Pogue (gespierde bodybuilder Taylor Kitsch), Tyler (Chace Crawford) en Reid (Toby Hemingway). Behalve Caleb en Pogue zijn de andere twee vrijwel decoratie, zo minimaal zijn hun tekst en rol. In deze setting verschijnt Chase Collins (Sebastian Stan, een geknipte jongen uit The Architect (2006)), toevallig het enige overgebleven lid van de vijfde familie, die hunkert naar Kracht die zijn eigen kunnen te boven gaat.

Een reeks confrontaties leidt tot een duel tussen Caleb en Chase, maar niet voordat de vrouwen van de goede kant – Caleb's vriendin Sarah (Laura Ramsey) en Pogue's vriendin Kate (Jessica Lucas), die net zo mooi zijn als hun partners knap – op cruciale wijze ten tonele verschijnen. Uiteraard vindt er een confrontatie plaats in een oude schuur, met de gebruikelijke onweersbui op de achtergrond, die dient als decor voor de absurde computeranimaties waarin Caleb en Chase met kwallenballen en dergelijke worden rondgeslingerd. Het einde maakt overduidelijk dat er een vervolg (waarschijnlijk meer dan één) gepland staat, en als dat betekent dat deze aantrekkelijke jonge cast meer bekendheid krijgt, dan is dat mooi meegenomen.

Regisseur Renny Harlin en scenarioschrijver J.S. Cardone weten dat ze een kitscherige formulefilm te pakken hebben en lijken er veel plezier in te hebben om hem zo leuk en griezelig mogelijk te maken – goede muziek, geweldige belichting en camerawerk, en een voorliefde voor douchescènes in kleedkamers die gegarandeerd succes opleveren bij de beoogde doelgroep. "The Covenant" is vaak wat flauw, maar het is een fijne film om even aan de realiteit te ontsnappen.

Een voldoende, een 6.

Hoe kun je een film als Rocky (1976) overtreffen? Een wereldwijde kaskraker en winnaar van de Oscar voor Beste Film.

Stallone koos voor dit drama, geproduceerd en geregisseerd door Norman Jewsion.

Korte samenvatting: Stallone speelt Johnny Kovak, een magazijnmedewerker uit Cleveland die betrokken raakt bij de vakbondsleiding van de "Federation of Inter-State Truckers". Hij ontdekt dat hij zijn principes en idealen deels moet opofferen naarmate hij hogerop komt binnen de vakbond en probeert de invloed ervan uit te breiden.

Stallone levert hier misschien wel een van de meest onderschatte prestaties uit zijn carrière en is briljant. Vaak wordt vergeten dat Stallone, lang voordat hij de actieheldlegende werd die we nu kennen, een zeer getalenteerde jonge acteur was. Deze film geeft een glimp van wat hij had kunnen bereiken als hij niet het pad had gekozen dat hij uiteindelijk bewandelde! Het is een echt verborgen juweeltje in zijn filmografie en ik raad de liefhebber aan om hem te bekijken.

Hoewel Stallone het grootste deel van de film op zijn brede schouders draagt, wordt hij uitstekend bijgestaan ​​door Rod Steiger, David Huffman, Melinda Dillon, Peter Boyle, Kevin Conway, Cassie Yates, Richard Herd en Tony Lo Bianco.
De film zou hier en daar wat strakker kunnen worden, want hij sleept hier en daar en voelt soms langer aan, dan de twee uur die hij duurt. Maar voor mij staat deze film in Sly's top 10 van films/prestaties buiten een franchise.

Deze film was de eerste keer dat Stallone zich achter de schermen met de productie bemoeide. Hij herschreef het script van Joe Eszterhas en zei: "Joe Eszterhas schreef een script van bijna 400 pagina's, meer een roman dan een verfilming van het scenario. Ik heb er samen met Norman Jewison veel werk in gestoken om het in vorm te krijgen, maar Joe had een geweldig concept bedacht."

Wederom onze 7 als waardering.

Boyz n the Hood (1991) is dé typische 'hood'film. Maar Menace II Society is een gewelddadigere versie ervan. "Menace II Society" draait om minder fortuinlijke personages dan in "Boyz N the Hood". Gelukkig zijn beide films net zo goed uitgewerkt.

De film begint met protagonist en verteller Caine (Tyrin Turner) die rondhangt met zijn beste vriend O-Dog (Larenz Tate) en op het punt staat drank te kopen in een buurtwinkel.

O-Dog is de meest sadistische en gewelddadige man in de buurt. Net als Joe Pesci inGoodfellas (1990), is er geen man te verslaan voor de psychopaat O-Dog. Hij is trots op de moord en laat de beelden van de bewakingscamera aan zijn vrienden zien. Tate speelt een geweldige rol.

Caine's moeder was een junkie en zijn vader een drugsdealer. Als kind was hij getuige van de overdosis van zijn moeder en de brute moord op zijn vader. Hij ging vervolgens bij zijn religieuze en overdreven kalme grootouders wonen. Hij was getuige van talloze gewelddadige incidenten op straat en nam er zelf aan deel. Gedurende de film zien we Caine zich ontwikkelen tot een ambitieuzer en minder gestoord personage. Hij aarzelt niet om zijn vriendin (Jada Picket-Smith) te bedriegen of om zijn vrienden te steunen als een rivaal hen in de weg zit. Maar hij is geschokt wanneer O-Dog de winkelbediende vermoordt en hij wordt ondervraagd over een autodiefstal. Het is niet gemakkelijk voor hem om te ontsnappen aan wat hem zijn hele leven heeft beheerst.

Dit is een extreem brute maar krachtige film. Niet iedereen heeft een goedbedoelende vader zoals Fishburne in "Boyz N the Hood". De brutaliteit in deze film draagt ​​bij aan de impact ervan. De personages zijn realistisch en de film laat op indrukwekkende wijze de gevolgen van iemands daden zien. Caine probeert uiteindelijk een beter leven te leiden buiten de achterbuurt. We blijven ons afvragen of hij daarin zal slagen.

Ik raad aan om deze film en "Boyz N the Hood" te kijken. De volgorde maakt niet uit, of zelfs of ze op dezelfde dag zijn uitgekomen. Beide films laten perfect de gevolgen zien van het leven in een getto en de verschillende thuissituaties.

Ook deze film gaat er vandoor met een 7 als waardering.

Hulde aan Percival en Mickery voor een uitstekend scenario en de sublieme regie van Percival. Films zoals deze zijn nodig om ons bewust te houden van wat er speelt. Als iedere vredelievende man en vrouw op aarde verdachte activiteiten zou melden, zou terrorisme naar mijn mening niet kunnen floreren.

Deze film laat zien hoe moeilijk het is om terroristen te dwarsbomen, zelfs met goede inlichtingen. Hoewel de film enigszins propagandistisch is tegen de islam (het gebruik van een moslimagent als hoofdpersoon), vind ik hem volkomen realistisch. De bomaanslag was bedoeld om een ​​schokeffect te creëren. Als een zeer slim middel om de vernedering en onwaardigheid van de slachtoffers van zo'n aanslag over te brengen, toonden ze naakte vrouwen die na de aanslag werden ontsmet. Het duurde even voordat ik doorhad dat dit bedoeld was om de kijker nog meer te laten inzien dat we in zo'n situatie niet alles meer onder controle hebben.

Hoewel het zich in Londen afspeelt, met de gebruikelijke Britse acteerprestaties van topniveau, is het een boodschap die overal ter wereld relevant is.

Goede films hoeven geen grootschalige blockbuster te zijn en deze film is absoluut de moeite waard om te bekijken.

Een fraaie 7+!

In velerlei opzichten – casting, acteerwerk, regie, productie en scenario – is "We're No Angels" een van de betere komediefilms die ik heb gezien. Geen enkel beeld is overbodig en de soms humoristische spanning wordt de hele film door vastgehouden.

De film heeft een meedogenloze, zij het ingetogen, spanning. Ik zat bijna op het puntje van mijn stoel, hopend dat Penn en De Niro hun ontsnapping naar Canada zouden volbrengen, terwijl ik tegelijkertijd de ontspannen, comfortabele sfeer van de film opmerkte.

We hebben oprecht sympathie voor de twee hoofdpersonages, en dat is een van de belangrijkste redenen waarom de film zo boeiend is. De Niro's acteerwerk is misschien wel het beste dat ik van hem heb gezien. Zijn totaal mislukte pogingen om "priesterachtig" te acteren zijn hilarisch, vooral wanneer hij de woedende Demi Moore tegenspreekt.

Bruno Kirby is geweldig. John C. Reilly is fantastisch. Hoyt Axton is uitstekend. Het verhaal verliest geen moment aan kracht en we leven echt mee met de twee veroordeelde hoofdpersonen. Als je houdt van films met een morele ondertoon, die tegelijkertijd de kwetsbaarheid van de menselijke geest blootleggen, dan zul je "We're No Angels" geweldig vinden. Aan het einde van de film worden we beloond voor ons vertrouwen in de personages van De Niro en Penn, want zij riskeren bijna alles voor een kind dat aan hen is toevertrouwd.

Het scenario en de regie van deze film zijn voorbeeldig. Geen middelmatige dialogen en geen onsamenhangende scènes. Elk moment versterkt de spanning en de algehele effectiviteit van het script. Het einde is onverwacht en subliem.

En daarvoor die waardering die ik vaker geef: 7+.

Soms kijk ik naar https://www.youtube.com/@kanepixels/videos en daarom was ik enorm benieuwd wat hij als filmmaker met echte acteurs en sets zou kunnen neerzetten. Dat iemand in Hollywood hier genoeg vertrouwen in had om een ​​twintigjarige een budget van 10 miljoen dollar te geven, is een gewaagde zet. Het resultaat? Dat is wisselend, zoals te verwachten van iemand met Kanes ervaringsniveau, maar hij heeft me op een paar punten in de film wel verrast.

Het grootste pluspunt van deze film is de regie. Visueel is de film verbluffend. De cinematografie geeft de film een ​​frisse uitstraling en een eigen sfeer die hem onderscheidt van de vele horrorfilms die we de laatste tijd zien. Ook het decorontwerp is onberispelijk. Je voelt je bijna net zo gevangen in deze wereld als de personages zelf.

Waar de film echter tekortschiet, is het verhaal. Ik heb er grotendeels van genoten, maar er waren een paar dingen die onvoldoende werden uitgelegd. Ik had verwacht dat we hier misschien wat antwoorden zouden krijgen, omdat de korte filmpjes op YouTube zo vaag zijn over wat er precies aan de hand is, maar helaas, we krijgen vrijwel niets. De film springt ook nogal heen en weer met de personages, waardoor het plot soms moeilijk te volgen is.

Ander punt van kritiek is, dat ik vind dat we niet genoeg te zien kregen van sommige andere huizen die we in de serie hebben gezien. Ik wilde de kantoren en de zwembadruimtes met de glijbanen en alles zien. Ik denk dat dat veel meer geld zou hebben gekost, dus mogelijk komt er een vervolg waarin dat wel aan bod komt.

Al met al geen slecht regiedebuut. Hier en daar vielen de puntjes op de i, en de film is zeker niet perfect. Hij is soms wat traag en er waren een paar scènes die naar mijn mening ingekort hadden kunnen worden voor een kortere speelduur. Desondanks is het nog steeds een behoorlijk vermakelijke film die je de hele tijd weet te boeien. Ik moet zeggen, het is zeker de moeite waard om in de bioscoop te zien. Verwacht alleen geen perfectie.

7 als waardering.

Moeder Nance begint aan een soort missie om de waarheid te achterhalen waardoor haar zoon is omgekomen in de oorlog in Afghanistan, wat haar meesleurt in een spiraal van gerechtigheid tegen het Amerikaanse militaire complex. Omdat de overheid voor geld werkt, kent ze geen grenzen, zoals de grens waar haar zoon en anderen naartoe werden gestuurd om te sterven, waardoor alleenstaande moeders in een vicieuze cirkel van geweld achterblijven. Maar maak je geen zorgen, regisseur Faust laat geen ruimte voor interpretatie en zal je er constant aan herinneren dat hij het ermee eens is, dat de Taliban de schurken zijn.

De film heeft zijn sterke punten, vooral wanneer hij zich richt op hoe deze kwetsbaarheid wordt uitgebuit door haat en paranoia, en hoe het internet, complottheorieën en mensen nog meer waanzin in de hoofden van deze door woede verblinde mensen zaaien.

De film wordt zo een onderzoek naar misplaatste pijn, maar wordt vervolgens overschaduwd door een toon die neigt naar een gecompliceerde wraakthriller. Op een gegeven moment kiest "Ballistic" ervoor om de film te focussen op de labiele aard van deze boze moeder en vergeet daarmee veel wat interessant zou kunnen zijn.

De film vergeet niet je eraan te herinneren dat hij in de lijn ligt van pro-wapenpropaganda, terwijl hij tegelijkertijd zorgvuldig Nance's steeds veranderende morele kompas uitvergroot. Helaas lijkt de film totaal geen idee te hebben wat hij met al deze elementen wil doen. Het lijkt de waarde van het personage Diana (Schoondochter) niet in te zien, een fundamentele invalshoek om Nance's afdaling in de waanzin en de vicieuze cirkel die in het verhaal verankerd ligt, te begrijpen.

7+.

Deze miniserie maakte indruk op mij!
Er zijn acht afleveringen van elk gemiddeld een uur en ik kon moeilijk stoppen met kijken. Ik heb alles in twee avonden bekeken, vijf afleveringen de eerste avond en drie de volgende.

De serie behandelt ook de grotere systemische problemen die bijdragen aan de opioïde-epidemie, zoals de hebzucht en corruptie van farmaceutische bedrijven en het gebrek aan toegang tot adequate behandeling en ondersteuning voor mensen met een verslaving. "Dopesick" is een serie die een blijvende indruk achterlaat op kijkers.
Het is een hartverscheurende en krachtige weergave van de opioïde-epidemie die zowel informatief als emotioneel aangrijpend is.

Deze serie is een absolute aanrader voor iedereen die de complexiteit van verslaving en het falen van het huidige systeem wil begrijpen. Het is niet alleen vermakelijk, maar ook leerzaam; het laat de duistere kant van de farmaceutische industrie zien en de manier waarop die het leven van mensen beïnvloedt.
Het is boeiend en heeft uitstekende acteurs, met name Michael Keaton (Dr. Samuel Finnix), Rosario Dawson en Peter Sarsgaard (Rick Mountcastle) Het drama is gebaseerd op waargebeurde feiten en de regie is erg goed. Het scenario is gebaseerd op het boek van Beth Macy. Vier regisseurs hebben afwisselend aan de afleveringen gewerkt: Barry Levinson, Michael Cuesta, Patricia Riggen en Danny Strong.

Het verhaal draait om de strijd van aanklagers in een klein stadje in Virginia tegen 'Purdue Pharma', een farmaceutische gigant die wordt bestuurd door de familie Sackler. De eigenaren van dit bedrijf waren filantropen die grote musea over de hele wereld financierden en ondersteunden, zoals het 'Metropolitan Museum of Art' in New York, dat een vleugel had die naar de familie Sackler was vernoemd, en het 'Musée du Louvre' in Parijs. 'Purdue Pharma' bracht "Oxycontin" op de markt, een pijnstiller die krachtiger was dan morfine, en voerde een agressieve campagne om artsen in kleine stadjes over te halen het nieuwe medicijn voor te schrijven voor elke vorm van pijn.

Leugens, corruptie, ruzies tussen familieleden, frustraties van aanklagers, bedreigingen, hebzucht en ambitie spelen een rol in het leed van honderden families die dierbaren hebben verloren door verslaving aan dit "medicijn". De situatie werd zo zorgwekkend dat zelfs de Drug Enforcement Administration (DEA) van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zich in de strijd tegen Purdue Pharma mengde. En hier wil ik de rol van Rosario Dawson als adjunct-directeur van de DEA benadrukken. Een actrice die haar werk goed verstaat en haar goede reputatie is verdiend en het resultaat van haar prima werk.

Een interessant trucje dat de regisseurs gebruiken in deze serie, is het heen en weer springen in de tijd, waardoor het verhaal niet lineair verteld wordt. Dit houdt de aandacht vast, zorgt voor een beter begrip van toekomstige gebeurtenissen en laat de kijker vrij om na te denken over wat er echt toe doet: het willekeurige gebruik van medicijnen.

Toen ik de serie had uitgekeken, had ik gemengde gevoelens van walging, woede en bezorgdheid over de farmaceutische industrie. De reclames tonen altijd blije en actieve mensen, maar achter die reclames schuilt een hoop bedrog. Sinds 2000 zijn volgens persbureau AP 470.000 Amerikanen overleden aan hun opioïdenverslaving!
Zij waren niet meer blij en actief! "The war on drugs" moet dus veel breder dan alleen cocaïne e.d..

Als afsluiter las ik nog dit bericht: "Het bedrijf Purdue Pharma zal schuld bekennen aan drie aanklachten in een deal die de medicijnenreus meer dan 8 miljard dollar kost".

Voor deze serie die ik gisteren voor de 2e maal bekeken heb, een mooie 8+ vanwege de punctualiteit van de serie.

https://www.gezondheid.be/artikel/pijnstiller/pijnstillers-oxycontin-en-oxycodon-bijwerkingen-en-risicos-37879