Reacties

Deze film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, gaat over overleven in een Joods getto in bezet Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het laat zien onder welke erbarmelijke omstandigheden mensen in een Joods getto leefden. "Overleefden" is eigenlijk een beter woord, aangezien ze van alle kanten met de dood bedreigd werden.
Niet alleen door de Duitsers, maar, en dat is het meest verbazingwekkende, ook door hun eigen mensen. Dit laatste wordt uitstekend weergegeven in de film, waarin je ziet hoe de Joodse gettopolitie hand in hand samenwerkt met de SS. Wat veel mensen zich niet realiseerden, was dat de Joodse Raad in een getto misbruik maakte van de situatie door hun eigen familie en vrienden te bevoordelen ten koste van andere Joodse mensen.

Wat deze film ook op een uitstekende manier laat zien, zijn de twee totaal verschillende werelden die naast elkaar bestaan. Twee werelden gescheiden door een muur, waarbij in de ene wereld mensen een redelijk comfortabel dagelijks leven leiden, terwijl slechts een paar meter verderop – in het Joodse getto – mensen letterlijk verhongeren en elk moment voor hun leven moeten vrezen.

Zowel het acteerwerk als de cinematografie zijn geweldig. Ik vind persoonlijk dat een van de belangrijkste vereisten voor een film over de Tweede Wereldoorlog, is dat het de kijker weet mee te nemen naar de situatie van die tijd. En deze film slaagt daar duidelijk in. Het was ook opmerkelijk om te zien hoe een jonge acteur de hoofdrol in deze film zo overtuigend vertolkt.

Een waardering van een 8!***

Hoewel dit een van Jean-Paul Belmondo's populairste films uit zijn latere carrière is, moet ik eerlijk toegeven dat ik niet had verwacht dat deze film zo'n meeslepende actiefilm zou zijn! De ster was inmiddels bijna vijftig, en zijn beroemde uiterlijk begon al wat te vervagen. Om een ​​idee te krijgen van hoe "Le Professional" is, moet je denken aan een film van Charles Bronson uit dezelfde periode (waarin de protagonist vrijwel onoverwinnelijk is en zijn achtervolgers bij elke gelegenheid te slim af is)... alleen is dit een relatief meer verfijnde productie, met minder nadruk op exploitatie en meer op politieke intriges.

De hoofdrolspeler is een geheim agent die op een missie wordt gestuurd om een ​​Afrikaanse tiran te vermoorden: uiteindelijk verandert het politieke klimaat en besluiten zijn superieuren hem uit te leveren aan het nieuwe Afrikaanse regime; na twee jaar dwangarbeid ontsnapt hij en keert terug naar zijn thuisland – net op tijd voor een staatsbezoek van zijn vorige doelwit – en laat zijn agentschap weten dat hij vastbesloten is om zijn oorspronkelijke missie alsnog te volbrengen! En zo begint de klopjacht – met de minister, de politiechef, de militaire adviseur (die toevallig Belmondo's voormalige mentor is) en een meedogenloze officier van de speciale eenheid, die allemaal betrokken zijn. Verschillende vrouwen worden ook pionnen in het gevaarlijke schaakspel – waaronder Belmondo's vrouw, zijn minnares (een codekraker bij het agentschap) en zelfs de favoriete prostituee van de Afrikaanse president!

Zoals gezegd is de film actievol (inclusief een autoachtervolging onder leiding van Remy Julienne en een verrassende confrontatie in westernstijl tussen Belmondo en Robert Hossein, de sadistische leider van de speciale eenheid), maar tegelijkertijd ook doordacht, met talloze ingenieuze plotwendingen en een heerlijke finale (waarin de verschillende functionarissen, die geen gezichtsverlies willen lijden nadat Belmondo's doelwit is 'uitgeschakeld', ruzie maken over hoe ze de zaak het beste kunnen aanpakken – wat vervolgens, enigszins onvermijdelijk, wordt gevolgd door een somber einde). De film wordt voortgestuwd door een overweldigend melancholisch hoofdthema, dat overigens een van de populairste werken is van meestercomponist Ennio Morricone. Vreemd genoeg bevatte de bioscooptrailer van "Le Professionnel" muziek uit een andere film met muziek van Morricone, namelijk Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto (1970)! die goed scoort bij de kijker(s) met een 8,0 op IMDb.

Hoe dan ook, de film profiteert ook van een flinke dosis ironische humor (hoewel die nooit de overhand krijgt): de beste zin is wanneer Belmondo een lid van het speciale team (met wie hij gedurende de film verschillende confrontaties heeft) ontvoert om te infiltreren in het zwaarbewaakte landhuis van de Afrikaanse leider, en hem zegt: "Doe maar alsof je dom bent, zoals gewoonlijk", om geen argwaan te wekken; opvallend genoeg had co-scenarist Michel Audiard een hekel aan de uiteindelijke film en nam er vervolgens afstand van!

Zoals zo vaak als de film niet echt uitzonderlijk is maar wel goed genoeg om weer eens te gaan kijken na 10 jaar of meer, scoort deze bij ons een waardering van een fraaie 7!

Remake van de Zweedse griezelfilm Let the Right One In (2008) .
De originele film uit 2008, vonden wij beter dan dit Amerikaans/Britse product! Deze mening zie je ook terug bij andere kijkers, want op IMDb scoort de originele een halve ster extra.

Toch een redelijke film, is ook her en der griezelig en daarvoor kijkt u hem natuurlijk ook.
Aardig verhaal wat echt niet te lang duurt. Veel kijkplezier en rillingen.
Die rillingen waren de helft van de waardering en het kijkplezier de andere helft. 😉
(overgenomen van mijn alter-ego "Knusse stoel" op Moviemeter, 26 december 2012, 17:56 uur, zoals je ziet was dit net voor de warme hap en dus kort!

Waardering was een 7.

Beide films weer in de kijkstapel gelegd want herinner mij weinig van het verhaal.

"Der Tiger" presenteert zich aanvankelijk als een ingetogen en sfeervolle horrorfilm, geworteld in sfeer, landschap en een langzame opbouw van angst. Op het eerste gezicht lijkt de film bekende paden te volgen, maar die verwachting maakt deel uit van het ontwerp. Dit is een geduldige, intelligente film die zijn publiek vertrouwt en weigert alles uit te leggen.

Wat "Der Tiger" onderscheidt, is de laatste akte. Zonder iets specifieks te verklappen, herdefinieert de laatste 30 minuten de film die je dacht te zien en verandert deze van een conventioneel overlevingsverhaal in iets veel psychologischer en verontrustender. Het is het soort film dat aandacht en reflectie beloont, en die achteraf alleen maar beter wordt als alle puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Dit is geen horrorfilm vol schrikeffecten en de film is ook niet geïnteresseerd in pasklare antwoorden. Als je bereid bent om de film tot het einde te bekijken – en dat zou je absoluut moeten doen – onthult "Der Tiger" zich als een doordachte, verontrustende meditatie vermomd als genrefilm.
Hiermee hebben de Duitsers weer een prima beeldverhaal op hun naam geschreven, een van die films die je nog lang na de aftiteling bijblijft!

Kijkers die "Der Tiger" verwachten als een pure actiefilm vol tankslagen

Een 7+

Het waargebeurde verhaal achter 120 Bahadur is indrukwekkend, maar de uitvoering van de film voelt zwak en vaak oppervlakkig aan.

De actiescènes missen logica. Een majoor staat openlijk in de vuurlinie van een sluipschutter, waarna de Indiase sluipschutter hem van achteren beschiet en slechts zijn oor raakt. De regisseur denkt blijkbaar dat de kijker het wel serieus neemt.
Chinese soldaten lopen in een enkele rij richting de Indiase posities alsof ze een ontspannen wandeling maken, terwijl ze weten dat de Indiërs zich daar bevinden.

Sommige gevechtsscènes voelen kunstmatig en geënsceneerd aan. De aanloop naar de gevechten van dichtbij ziet er onnatuurlijk uit, hoewel de choreografie van de hand-tot-handgevechten zelf wel goed is.
Het gebruik van lenzen en belichting zorgt ervoor dat het slagveld eruitziet als een gecontroleerde studio-set in plaats van de werkelijke grenslijn.

Farhan Akhtar vind ik een miscast. Zijn uitstraling is te zacht en poëtisch, alsof hij elk moment zou kunnen gaan zingen tijdens serieuze scènes. Onnodige liedjes doorbreken de immersie en verstoren het tempo.

De tactieken van het Chinese leger worden op een extreem onrealistische manier weergegeven, wat de ernst van het verhaal ondermijnt.

Na films als Saving Private Ryan (1998), Fury (2014), Dunkirk (2017), en Black Hawk Down (2001) te hebben gezien, valt het gebrek aan immersie hier extra op.
Ik heb de geschiedenis van deze operatie gelezen en de film slaagt er niet in de intensiteit of de opofferingen ervan vast te leggen. En geloof mij, Indiërs zijn sterren in het ophemelen van hun geschiedenis.

Het geluidsontwerp is fantastisch en de lange scène in het afgebrande Chinese dorp is echt indrukwekkend.
Uiteindelijk is het een geweldig oorlogsverhaal dat veel beter verdiende.

Meer dan een nipte voldoende haalt de film niet, vandaar mijn 6.

"The Girl with the Dragon Tattoo", of zoals de film oorspronkelijk heet, "Män som hatar kvinnor", is een van de beste thrillers die ik in lange tijd heb gezien. De film combineert een spannend plot en brute geweldsscènes met een diepgaande verkenning van het titelpersonage. Het gaat verder dan alleen het plot, het draait om een ​​onderzoek naar een vermissing en ontwikkelt zich tot een bij vlagen, tot een verontrustende karakterstudie.

Michael Nyqvist en Noomi Rapace zijn essentieel voor het succes van de film. Beide acteurs leven zich overtuigend in hun rollen in, waardoor we meeleven met personages die anders misschien clichématig zouden zijn geweest. Hoewel de meeste lof naar Rapace is gegaan, is de prestatie van Nyqvist ook de moeite waard. Als Blomkvist vormt hij een stabiele tegenhanger voor de impulsieve Lisbeth Salander van Rapace en komt hij soms zelfs over, als het meest sympathieke personage.

Er is veel te doen geweest over de mate van expliciet geweld, met name seksueel geweld, in deze film. Hoewel dit voor sommige kijkers misschien afstotend is, draagt ​​het bij aan een van de belangrijkste thema's van de film: de impact van geweld op de slachtoffers en de manier waarop het de menselijke persoonlijkheid kan vervormen. De meest expliciete scènes, die zich vroeg in de film afspelen, helpen dit thema te vestigen en spelen ook een belangrijke rol in de karakterontwikkeling.

Een aardige 8+!

Ik had nog nooit van deze komedie uit 1994 gehoord, tot dat ik vorige week er toevallig op stuitte. Ik kende Pauly Shore natuurlijk wel (van meestal slecht scorende en flauwe films) en daarom besloot ik de film te bekijken. Omdat ik zin had in flauwe humor?

Het verhaal was vrij eenvoudig, zoals je van een komedie uit het midden van de jaren '90 kunt verwachten en Pauly Shore in een van de hoofdrollen. Gelukkig vond ik deze film vermakelijk. De schrijvers Steve Zacharias, Jeff Buhai, Robbie Fox, Ken Kaufman, Stu Krieger, Daniel Petrie Jr., Fax Bahr en Adam Small hebben naar mijn mening redelijk werk geleverd maar ik ben wel een beetje verbaasd dat er zoveel schrijvers bij het scenario betrokken waren.

De cast is aardig en hoewel ik geen fan ben van Pauly Shore, deed hij het redelijk in deze film. Hij speelde samen met onder anderen Lori Petty, David Alan Grier, Art LaFleur, Glenn Morshower, Esai Morales en Andy Dick, en zelfs Brendan Fraser had een korte cameo.

Er valt gelukkig wel te lachen gedurende de 91 minuten dat de film duurt, vooral in het begin, wat een bewijs is van de kwaliteiten van de schrijvers en regisseur Daniel Petrie Jr.

Toch krijgt deze film ondanks het positieve hiervoor, een 6 als waardering, omdat hoe verder de film vordert, hoe flauwer het wordt en dat is helaas vaak de kwaal, die je vaker hebt bij Amerikaanse humor.

Prachtige en spannende serie die nog niet afgelopen is zoals velen (ook ik) wel eens dachten.
Het tweede seizoen is na bijna 10 jaar gekomen. En zoals het er nu naar uitziet, mag de liefhebber ook een derde seizoen verwachten in 2027.

Op Nederland gerichte trailer: https://www.youtube.com/watch?v=FX6uZDlbcn0

In dit vervolg op de videogameverfilming van Resident Evil uit 2002 is het virus ontsnapt naar de stad, en is Alice ontsnapt met bovennatuurlijke krachten. Ze helpt een groep overlevenden die door de bedrieglijke Umbrella Corporation voor dood zijn achtergelaten. Deze organisatie is van plan de stad te bombarderen om de zombie-epidemie met alle mogelijke middelen te bestrijden en te verdoezelen.

“Resident Evil Apocalypse” is de perfecte popcornfilm, een film die je absoluut niet serieus moet nemen. Het is puur entertainment en de film is zich daarvan bewust. Hij levert wat hij belooft: non-stop actie. De film wijkt verder af van de games, maar introduceert wel twee bestaande personages uit de games: Jill Valentine en Carlos Oliviera. Deze film is bedoeld als een actievolle blockbuster met een groot budget. Het is de bedoeling dat hij overdreven is en een spektakel van special effecten, dus natuurlijk zullen critici hem over analyseren en afdoen als rommel, maar die critici weten niet hoe ze plezier moeten hebben.

De elementen van de film zijn eigenlijk erg goed, op één ding na. Het acteerwerk is fantastisch, een grote verbetering ten opzichte van de eerste film.
Milla Jovovich is intenser, Oded Fehr is zo cool als altijd, Sienna Guillory is geweldig en Mike Epps is hilarisch. De visuele effecten zijn niet langer korrelig en koud, maar strak, glanzend, met een ‘Tim Burton-achtige sfeer’. Daarmee bedoel ik veel nachtelijke scènes, maar met veel verschillende kleuren.

De dialogen zijn echter verschrikkelijk. Ze zijn ongelooflijk clichématig en niet op een opzettelijke, campy manier, maar gewoonweg slecht. Het leidt je volledig af van de sfeer van de film. Afgezien daarvan is er meer adrenaline verhogende actie, betere vuurgevechten, geweldige vechtchoreografie, fantastische explosies en realistisch bloedvergieten. Het plot is erg interessant; je wilt echt de geheimen van Umbrella ontdekken en opnieuw eindigt de film met een enorme cliffhanger, waardoor men uitkeek naar de derde film die in september 2007 in de bioscoop verscheen en die ik vanavond ga bekijken in deze rij van opeenvolgende films.

Over het algemeen moet ik zeggen dat de film door de lichtere en humoristische toon veel leuker is geworden. De overdreven actie en het vermakelijke verhaal komen daardoor beter tot hun recht. Het is duidelijk gemaakt voor puur vermaak, er zit geen diepere boodschap in, gewoon hersenloos entertainment. Paul W.S. Anderson is niet langer de regisseur, maar heeft wel meegeschreven aan het scenario, wat duidelijk te merken is, want alles is verbeterd, behalve de dialogen. Bekijk de film voor de special effecten en verwacht geen briljante verfilming van Resident Evil 2 of een angstaanjagende zombiefilm zoals Dawn of the Dead (1978) / Dawn of the Dead (2004). Verwacht vermaak en je zult niet teleurgesteld zijn.

Een 7- voor dit tweede deel van “Resident Evil”.

Hier is een trailer van deze prachtserie, liefhebber van actiefilms/series:

https://www.youtube.com/watch?v=x9FvvsC0B5Q

Beetje (erg) laat maar "beter laat dan nooit".
Wij hebben een abonnement op enkele streamingsdiensten en via legale weg kan je ook vaak, heel veel, via Stremio, streamen. Dat is gratis en meestal ook met ondertiteling.
Verder downloaden wij op Spotnet Classic, niet legaal.
Uiteindelijk kom je met een TE grote voorraad films en series.😉

Trailer: https://www.imdb.com/video/vi414824473/?ref_=ttvg_vi_2

Zeldzaam om een ​​film te zien die zo overduidelijk weet wat hij wil zijn – en daar vol voor gaat. Vergis je niet: de filmmakers achter Sisu hebben absoluut geen interesse in het vertellen van een diepgaand verhaal of het creëren van een complex personage. En eerlijk gezegd? Dat is juist een deel van de charme.

Op zijn best is Sisu een verfrissend filmisch spektakel dat volop leunt op zijn B-film-roots. De film is letterlijk opgedeeld in hoofdstukken en beweegt zich van de ene absurde scène naar de andere, waarbij de belachelijkheid van het uitgangspunt volledig wordt omarmd. Gelukkig zet de regisseur al vroeg een consistente toon neer – een mix van dodelijke ernst met een knipoog naar absurditeit – en de cast is volledig mee in die visie. Hun acteerprestaties, geworteld in de waanzin, zorgen ervoor dat de chaos geloofwaardig blijft zonder ooit volledig in parodie te vervallen.

Dat wil niet zeggen dat de film perfect is. Sommige actiescènes missen de nodige impact en voelen af ​​en toe geforceerd aan in plaats van spannend. En hoewel het concept sterk is, begint het in de laatste akte wat te slijten. Zelfs met een korte speelduur heeft de film moeite om het momentum de hele tijd vast te houden en dreigt hij te lang te duren.

Toch is het een vermakelijke film – stijlvol, vol overtuiging en schaamteloos pulp. Sisu bewijst in ieder geval dat de regisseur de energie en de visie heeft om in de toekomst grotere en gedurfdere projecten aan te pakken.

Een voldoende in elk geval, alles afwegend kom ik dan op een 6 voor de waardering.

Mooi om te zien hoe de film onderscheid maakte tussen de Taliban en ISIS. Hoewel het Westen grotendeels op gespannen voet staat met het Midden-Oosten, laat de film zien hoe moslims zich niet monolithisch gedragen.

Ik vond dat de film de chaos van Afghanistan en hoe ongetemd het land is goed overbracht. De Afghanen gebruiken een mix van Russische AK's en RPG-7, Amerikaanse M4's en Humvee's en archaïsche geweren. Het laat duidelijk zien hoe veroveraars in Afghanistan niet succesvol kunnen zijn.

De actie is redelijk, maar niet geweldig. Eva Green speelt een belangrijke rol in de film. Veel films met 'vrouwelijke hoofdrollen' mislukken jammerlijk, maar deze is goed. De actie is organisch - het zijn geen supervrouwen. De film is het kijken waard, vooral als je van Eva Green houdt want deze loopt de hele film in beeld.

Een magere 7.

De film lijkt op het drama "Macbeth", een overigens goede man die in de verleiding komt om de koning te doden zodat hij de troon kan overnemen. Maar uiteindelijk begint de nieuwe koning te zien dat zijn samenzwering (met zijn vrouw) ontrafeld wordt en hij moet blijven doden om niet gedood te worden.
Het koningschap verwijst hier naar het hoofd van een zeer groot staalbedrijf en deze film zou gebaseerd zijn op de families Krupp òf Junkers, hoewel in werkelijkheid geen van beide families dit heeft meegemaakt (het moet ook vermeld worden dat de historische Macbeth in werkelijkheid zijn voorganger ook niet stilletjes vermoordde, maar openlijk in de strijd).

Het probleem met deze film is dat hij nazi-Duitsland (begin jaren 30) afschildert als een plek waar moraliteit er waarschijnlijk niet toe doet. Helaas voor de onwillige moordenaar en het publiek is dat echter wel gebeurd en is deze selectieve verdraaiing van de geschiedenis op zijn zachtst gezegd verwarrend voor de kijker. Moord was een misdaad in het vroege nazi-Duitsland en de film probeert te benadrukken dat de moordenaar nog steeds vervolgd kan worden, maar slaagt daar niet in, omdat het ook de "populaire" en sensationele opvatting suggereert dat moord geen big deal was. Nou ja, het was een big deal toen een Duitser een Duitser met een titel doodde. Verwarrend? Nou ja, inderdaad.

Toch heeft de film prachtige decors en zullen mensen van beide geslachten genieten van de naakte lichamen in de verschillende seks- of moordscènes, of beide. Het is een intense film met een aantal zaken die in 1969, toen deze film uitkwam, in de meeste samenlevingen gewoon niet eens ter sprake kwamen.
De film schetst de populaire voorstelling van de nazi's als verwrongen, krankzinnige personages met weinig respect voor het menselijk leven.
Het probleem is dat men de Holocaust eerder zou kunnen accepteren als veroorzaakt door zulke individuen dan door het type mensen dat daadwerkelijk massamoorden pleegde (in concentratiekampen of op het slagveld).
Het gruwelijke feit is dat de nazi's in werkelijkheid niet zo ziek waren als wat deze film laat zien. De huiveringwekkende realiteit is dat als ze perfect Brits Engels hadden gesproken, ze zich vrij gemakkelijk hadden kunnen aanpassen aan de Britse samenleving. Er was eigenlijk niet zoveel verschil tussen hen en de Britse vliegtuigbemanningen die tijdens de oorlog Duitse steden bombardeerden met brandbommen, of de Amerikaanse mariniers in de Stille Oceaan die de Japanse burgers als geschikte doelwitten voor atoombommen beschouwden. Misschien beseffen we niet graag hoe dicht we zelf bij de monsters staan.
Dat is mijn grootste kritiek op deze film; de nazi's waren in werkelijkheid niet zo pervers als deze film laat zien, maar toch pleegden ze afschuwelijke daden!!

Wat ik wel jammer vond, is dat alle acteurs de dialogen in hun moedertaal filmden en dat het geheel vervolgens in het Engels/Italiaans werd nagesynchroniseerd. Het maakt de acteerprestaties moeilijk te beoordelen, omdat iedereen klinkt alsof ze in een telenovela zitten, en het voegt een laagje campy melodrama toe dat er volgens mij anders niet zou zijn geweest.

Een ruime 8!!

Als je de Airplane!-films hebt gezien (en wie niet?), ga je er waarschijnlijk van uit dat de originele Airport-franchise behoorlijk beroerd was. Eigenlijk zijn ze niet alleen vermakelijk, maar de film die voornamelijk door Airplane! werd geparodieerd, was Zero Hour! (1957) uit 1957 (zelf nog niet helemaal gezien). Het scenario werd in sommige scènes letterlijk overgenomen. Geef de andere franchise dus een kans.

"Airport '77" is het derde deel, en het is spannend!
Jack Lemmon speelt de kapitein, en voordat je denkt dat hij er het talent niet voor heeft, bekijk de film dan.
Gewapend met een snor uit de jaren '70 neemt hij het stuur en later de crisis in handen, en toont zelfs onverwachte mannelijkheid bij zijn vriendin, Brenda Vaccaro. Als hij zo mannelijk en de baas is, wat gebeurt er dan waardoor de boel letterlijk de mist in gaat?
Er vindt een kaping plaats en de hele bemanning en passagiers worden bewusteloos door slaapgas. Als ze wakker worden, zinkt het vliegtuig inmiddels al richting de bodem van de oceaan. O nee! 🙏

Zoals gebruikelijk trekken rampenfilms een enorme cast, inclusief oude rotten waar we ons zorgen over kunnen maken omdat ze soms zo kwetsbaar zijn en we tientallen jaren aan filmgeschiedenis hebben, om hun films te zien: Olivia de Havilland en Joseph Cotten. Lee Grant, die het jaar ervoor een Rag Award won voor haar rol in een andere rampenfilm, Voyage of the Damned (1976), voegt zich ook bij de cast. Darren McGavin, Christopher Lee, Kathleen Quinlan, Maidie Norman, Robert Foxworth, M. Emmet Walsh en een cameo van Jacks zoon Chris Lemmon zijn enkele andere bekende gezichten die je misschien herkent. Aan de buitenkant proberen James Stewart en natuurlijk George Kennedy de passagiers te redden. Ik zal nooit begrijpen waarom hij geen cameo kreeg in Airplane! Hij was immers de enige acteur die in alle vier de Airport-films speelde. Bekijk desalniettemin deze prima geregisseerde rampenfilm met talloze special effects, stunts en verrassingen!
En.....nog goed ook, als je ervan uit gaat dat deze film bijna 50 jaar jong is!

Vandaar ook weer die ruime voldoende, een 7+.

Bruce Joel Rubins scenario probeert twee soorten films met elkaar te verbinden: het surrealistische werk uit het David Lynch-tijdperk en de film over thuiskomen uit Vietnam. Maar hij heeft óf meer ambiguïteit nodig, óf minder rommel in de opbouw van het script.
Regisseur Adrian Lyne Fatal Attraction (1987) en scenarioschrijver Bruce Joel Rubin Ghost (1990) brengen dit provocerende drama met een vleugje horror. Het combineert elementen van een psychologische thriller, een hallucinerende spookshow en een samenzweringsverhaal voor een vermakelijke kijkervaring. De film wisselt vaak genoeg tussen verschillende scenario's om het publiek te laten twijfelen over wat realiteit is en wat niet. Wie zich echter bewust is van de belangrijkste literaire invloed, kan zo'n beetje alle spanning voor hen wegnemen.

Toch is het redelijk leuk om tot die conclusie te komen. Het helpt dat de acteerprestaties zo oprecht zijn. Tim Robbins speelt Jacob Singer, een Vietnamveteraan die nu een gewoon leven leidt als postbode in New York. Hij begint te lijden onder verontrustende visioenen en begint te geloven dat er iets sinisters aan de hand is. Hij komt samen met zijn kameraden uit Vietnam en neemt zelfs een advocaat (Jason Alexander) in de arm. Soms woont hij samen met een vriendin, Jezzie, gespeeld door de sexy Elizabeth Pena, en soms heeft hij een relatie met een andere vrouw, Sarah (Patricia Kalember), met wie hij drie kinderen heeft.

Er is een overvloed aan verontrustende beelden te zien in een film die je vaak eerder ervaart dan alleen bekijkt. Regisseur Lyne houdt de zaken altijd enigszins scheef en nachtmerrieachtig. Rubins' verhaal is meeslepend in de manier waarop het met de elementen jongleert en de kijkers op het puntje van hun stoel houdt. De cast is van begin tot eind uitstekend; het is gaaf om mensen als Alexander en Ving Rhames te zien vóór hun doorbraakrollen. Danny Aiello is geweldig als Jacobs' chiropractor en goede vriend Louis. Matt Craven heeft een mooie scène als degene die de sleutelrol vertolkt. Andere bijrollen zijn voor Pruitt Taylor Vince, Eriq La Salle, Brian Tarantina en S. Epatha Merkerson. Macaulay Culkin verschijnt ongenoemd in een kleine maar belangrijke rol. De muziek van Maurice Jarre (de vader van Jean-Michel Jarre) en de cinematografie van Jeffrey L. Kimball zijn twee zeer waardevolle extra's.

Na de hernieuwde kennismaking herwaarderen we het geheel naar een 9!!

Het onderwerp is ongebruikelijk met sporen van Pinter-achtige dreiging.
Een echtpaar van middelbare leeftijd, gespeeld door Richard Attenborough (broer van David!) en Kim Stanley, die alleen wonen in een vervallen oud huis in een dorpje op het platteland, smeedt een plan om de vrouw, een praktiserend medium, tot grote bekendheid te verheffen en zo fortuin te maken.

En natuurlijk verloopt het verhaal niet helemaal volgens plan, maar hoewel spannend, kan de film zeker niet als een rechttoe rechtaan thriller worden beschouwd. De focus ligt vooral op de vreemde relatie tussen Attenborough en Stanley. Zij is de dominante van de twee, waarschijnlijk in die positie zodra ze beviel van een doodgeboren zoon die ze Arthur noemden en die ze tijdens haar reguliere seances als haar gids benoemt.
Attenborough's rol als haar nerveuze, onderdanige echtgenoot lijkt "een proef" te zijn voor zijn latere rol in het nog duisterdere 10 Rillington Place (1971). Deze werd door ons 8 jaar geleden met een uitzonderlijke 9 beoordeeld.

De film is strak geregisseerd door Forbes in zwart-wit en hij past het tempo slim aan, door de scherpe, claustrofobische dialogen

Hoewel het slot, dat plaatsvindt met de 'deus-ex-machina' optreden van Patrick Magee als politierechercheur die de ontwrichtende mentale toestand van Stanley oppikt, een beetje vergezocht lijkt
en meer lijkt op een toneelstuk van, The French Connection (1971), J. B. Priestley, was dit toch een vreemd en boeiend drama van het begin tot het eind.

Voor het geheel, een zeer ruime voldoende: 8!

Ik zal even spoileren.
Sorry, maak dit aan in "Word" en stond er niet bij stil.

Een redelijke rampenfilm met Tommy Lee Jones als spilfiguur in de L.A..
Een OEM medewerker (Office of Emergency Management) Mike Roark (Tommy Lee Jones) doet er alles aan om Los Angeles te redden van een zee van gesmolten gesteente, lava. De lava gutst uit een ondergrondse vulkaan zo'n 95 kilometer ten zuiden van de stad.

Mike neemt een weekje vrij om tijd door te brengen met zijn tienerdochter Kelly, gespeeld door Gaby Hoffmann, en krijgt een bericht binnen, als een aantal lichte trillingen de stad treffen. Wanneer de trillingen afnemen en het gevaar geweken lijkt, vermoeden geoloog Dr. Amy Barnes en Anne Heche dat dit mogelijk slechts het begin is van iets groots. Een mogelijke vulkaanuitbarsting die, als de hulpdiensten van de stad er niet op inspelen, het centrum van Los Angeles zou kunnen verwoesten en tienduizenden inwoners zou kunnen doden.

De voorspelling van Dr. Barnes en Dr. Heche komt de volgende dag schokkend uit als een grote aardbeving, veroorzaakt door een ondergrondse vulkaan, uitbarst met het epicentrum zo'n 95 kilometer ten zuiden van de stad, in het woestijnstadje Palmdale. Bij het aanbreken van de dag bewegen kokende lavastromen van de vulkaan zich noordwaarts richting Los Angeles, waar ze door de, na zo'n 10.000 jaar nog steeds actieve, 'La Brea' teerputten in het hart van de stad barsten. https://nl.wikipedia.org/wiki/La_Brea-teerputten
Het is nu een race tegen de klok, waarbij Mike Roark en Dr. Amy Barnes hun leven riskeren, samen met honderden brandweerlieden, politieagenten en leden van de Californische Nationale Garde, om te voorkomen dat de aanstormende en dodelijke lava de stad overspoelt. De lava baant zich vrijwel ongehinderd een weg naar het westen, op weg naar de Stille Oceaan. Op de weg van de dodelijke lava bevindt zich West Los Angeles met zijn miljoenen inwoners.

De fantastische special effects houden je soms op het puntje van je stoel terwijl we zien hoe L.A. wordt verschroeid en verpulverd, niet alleen door de lavastroom, maar ook door "tonnen dodelijke rotsen, ontstoken door de vulkaanuitbarsting", die uit het ondergrondse metrosysteem van de stad spuiten. Terwijl de ogenschijnlijk onstuitbare lavastroom richting het 'Ceadars-Sinai Medical Center' in L.A. gaat, waar duizenden gewonden worden behandeld.

Volgens het het verhaal van de film moeten we geloven dat er brokken steen uit de vulkaan komen en vervolgens bij het neerstorten uiteen barsten.
Stap maar af van dat geloof, de verhaalschrijver had gewoon een grote portie aan fantasie.
Uit een vulkaan komen meestal wolken as en gassen (o.a. zwavel). Er kunnen tijdens een uitbarsting wel rotsblokken uit een vulkaan schieten, zo groot als vrachtwagens. Dat zijn stukken lava die al deels afgekoeld zijn.
En nee, deze knallen niet uiteen zoals in "Volcano".
Voor de liefhebbers die van dit soort actie houden een aanrader en iets beter gemaakt is in hetzelfde jaar: Dante's Peak (1997)

Ondanks dat de film ons regelmatig op het puntje van de stoel bracht, is de waardering een 6+, omdat het brein van de kijker teveel op 'hoe is dit mogelijk??' kan staan en voor mij te afleidend is, omdat ik dat dan weer op moet zoeken of het klopt of niet.

Ja, je zou deze op Stremio (ook met Nederlandse ondertiteling) kunnen zien.
Dat is gratis en legaal.

"There's a nice list and a naughty list" en dan die heerlijke 7 spitse tandjes die van boven naar beneden uitsteken!
Je zal het maar achter in jouw auto hebben, jij liever dan ik!😅
We kijken uit naar de dag dat hij komt met seizoen 2!
Nu eerst proberen aan seizoen 1 te komen🙂

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=G3oz0FL08zo

De film heb ik zelf nog niet bekeken, maar het schijnt dat deze voor 500.000 dollar is gemaakt in de Oekraïne en natuurlijk zijn de VFX niet te vergelijken met die van Hollywood maar schijnen wel goed te zijn.

Als iemand me zou vragen om de film 'Crown Vic' te beschrijven, zou ik zeggen dat het een fictieve aflevering van een Amerikaanse politiedocumentaire is. De film is echt precies dat. We ontmoeten een paar agenten, één op zijn eerste dag en volgen vervolgens hun bewegingen gedurende de nacht. We wisselen af ​​tussen de gesprekken in de politieauto en hun interacties met criminelen, het publiek en andere agenten. Dit gaat door tot het einde van de film. En op de een of andere manier werkt het. Terwijl de meeste films een begin, een midden en een einde hebben, heeft deze film gewoon een doorlopend midden.

De sleutel tot succes was het vinden van een paar personages die erg interessant waren en een paar echt goede acteurs om ze te spelen. Ze hebben beide goed gedaan en daarom is deze film zo goed. Thomas Jane speelt een gehavende en chagrijnige veteraan-agent die onder zijn stoere uiterlijk een hart van goud verbergt. Dat klinkt misschien als een cliché (en dat is het waarschijnlijk ook), maar wat maakt het uit of het werkt?

Mijn favoriete delen van de film waren die waarin deze mannen, en vooral de beginnende agent, in posities werden geplaatst waarin ze moeilijke beslissingen moesten nemen op basis van hun ethiek. De film doet het goed door de kijker in hun schoenen te plaatsen en hen te laten afvragen wat ze in zo'n situatie zouden doen. De film sleept zich voort in een geweldig tempo en is eigenlijk nooit saai ondanks dat jotofilm dat wel vond. Waarschijnlijk zie ik minder films over politiemensen dan hem? Er zit dan ook geen enkele mislukte scène in de film. Elke interactie is interessant om te zien. Ik heb echt genoten van 'Crown Vic' en geef als waardering
een 7+!

Geïnspireerd door het verhaal van Irena Gut en Dan Gordons toneelstuk over haar heldendaden tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen, waar ze twaalf jonge Joodse mannen en vrouwen verborg voor de Duitse indringers, is dit een meeslepend en spannend verhaal.

Sophie Nelisse, geregisseerd door Louise Archambault, is overtuigend in de titelrol. De kostuums en decors uit die tijd lijken accuraat, net als het gladde, nonchalante sadisme van de SS. Het is moeilijk te geloven dat Irena Gut hier allemaal mee is weg gekomen, maar we zijn blij dat ze dat heeft gedaan en we leefden met haar mee. Het is een meeslepende film van 121 minuten, een bondige weergave van een onderdeel van de Holocaust en de poging van één vrouw om zowel haar leven en die van 12 anderen, als haar deugd te redden.
Later heeft ze hier een onderscheiding voor gekregen, Irene Gut Opdyke werd in 1982 door 'Yad Vashem' gehuldigd als een van de Poolse Rechtvaardigen onder de Volkeren.

Een mooie waardering van een 7+.