Reacties

Eigenlijk is "The Remains of the Day een tranentrekker" maar dan wel op een subtiele, ingetogen manier.
Het verhaal draait om Stevens, een butler die zo'n grote professionaliteit en stoïcisme in zijn werk belichaamt dat hij zijn privéleven opoffert. Twintig jaar later ontmoet Stevens, radeloos en misschien zelfs vol spijt, Kenton, de huishoudster die zijn verloren liefde van weleer was.

Anthony Hopkins en Emma Thompson leveren voortreffelijke prestaties in de hoofdrollen, vooral Hopkins. Hij belichaamt de Britse stijfheid, weigert uiterlijk enige emotie te tonen, terwijl we innerlijk zien dat hij wel degelijk tedere gevoelens koestert die hij onderdrukt. Thompson is ook fantastisch in de rol; ze toont haar gevoelens voor Stevens discreet maar voelbaar, in overeenstemming met de sociale conventies van die tijd. Twintig jaar later krijgt een spijtige Stevens de kans om Kenton weer te zien, misschien zelfs weer met hem samen te werken, en hij gaat, naar eigen zeggen, in de hoop "zijn eigen fouten recht te zetten".

Deze subtiele, ingetogen romance speelt zich af tegen de achtergrond van de toenemende nazi agressie, en deze achtergrond versterkt Stevens zijn professionaliteit door apolitiek te blijven en tegelijkertijd de hooghartige houding van de aristocratie te bekritiseren. Mijn enige bezwaar tegen de film is dat het tempo na het eerste uur aanzienlijk vertraagt en de zeer ingetogen, discrete romance is niet helemaal zoals dit graag zie in een filmverhaal.
Los daarvan blijft "The Remains Of The Day" tot op de dag van vandaag een aangrijpend, ingetogen liefdesverhaal met subtiele politieke thema's.

Ik zat te twijfelen aan een bijna 8 of een forse 7, het wordt de 7+!

https://www.imdb.com/title/tt22498608/episodes/?season=1&ref_=tt_eps_sn_1 (5 afleveringen)
https://www.mijnserie.nl/forsvinningen-lrenskog-31-oktober-2018/afleveringen/ (5 afleveringen)
https://www.moviemeter.nl/series/season/26176 m (5 afleveringen)

En ook op andere film- en serie sites worden steeds 5 afleveringen genoemd. Soms zie je trouwens wel 6 afleveringen genoemd op andere sites en dat kan verwarring veroorzaken.
Heeft @rainking de serie gezien en daarna geconstateerd dat er een eindaflevering mist?
En voor mij gaf dit de doorslag dat er maar 5 afleveringen zijn:

Dr. Tammy Landau (she/her)
@Dr_Tammy_Landau
I just finished The Lorenskog Disappearance, about the wife of a Norwegian billionaire who went missing. Each episode takes on a different perspective-the police, lawyers, journalists and informants-to cast doubt on official versions of events. Give it a try.

"Hannibal" is een film die het publiek reikhalzend deed uitkijken naar de terugkeer van onze favoriete kannibalistische dokter, bijna alsof ze een oude vriend weer zagen. Het is best intrigerend om te bedenken dat de vurige bewondering van fans Dr. Hannibal Lecter wellicht heeft getransformeerd van een dreigende figuur tot een emotioneel complex "mens" met lagen van gevoelens en littekens, van verlangens en kwetsbaarheden.

Maar "Hannibal" is geen doorsnee misdaadthriller; het is een psychologisch misdaaddrama. Regisseur Ridley Scott ontrafelt minutieus de complexe lagen van zowel Hannibal Lecter als Clarice Starlings persoonlijkheden. En in de laatste momenten barsten de emoties tussen hen los als een vulkaan. Het einde van de film is, in de zin dat het, metaforisch gesproken, wat minder heftig is dan dat van het boek. Hoewel de film ons nog steeds meeneemt naar de dramatische confrontatie tussen Clarice en Hannibal, is de extreme wreedheid van de climax uit het boek afgezwakt om een ​​breder publiek aan te spreken. Wanneer Hannibal, na een onaangename tegenstander te hebben verslagen, Clarice de hand reikt om zich bij hem te voegen, is dat een moment dat de kijker aan het denken zet over de complexiteit van hun relatie en Starlings innerlijke strijd.

Voor de onconventionele bewonderaars van Dr. Lecter, die een unieke smaak als de zijne waarderen, biedt de conclusie van de film mogelijk geen bevredigende oplossing voor de hoofdpersonen. Het behouden van de essentie van de personages en hun complexe relatie, terwijl het geheel visueel en thematisch iets minder zwaar op de maag ligt, is een uitdagende opgave. Dit kan ertoe leiden dat een deel van de schokkende en intense impact van het boek verloren gaat. Hoewel de 'gewone' kijkers wellicht beweren dat deze keuze een breder publiek aansprak, verlangde de 'kannibalenfanclub' naar een meer passend macaber en vreemd genoeg bevredigend einde voor dit bijzondere duo.

"Hannibal" neemt ons mee op een duistere en verleidelijke reis, waarbij de grenzen tussen held en schurk, goed en kwaad, en liefde en obsessie vervagen. Het is een film die conventionele ideeën uitdaagt en ons laat nadenken over de complexiteit van de menselijke natuur. Dus, of je nu deel uitmaakt van de 'kannibalenfanclub' of gewoon geïntrigeerd bent door het onconventionele, het is een reis die de moeite waard is, zelfs als die je naar de donkerste uithoeken van je eigen 👀 geest leidt.

Ons waarderingscijfer is een dikke 7+.

Misschien dat je iets minder moet ruiken en wat meer moet zien?
Opent vaak vergezichten!
Als ik jou woorden lees, dan kijk jij vrijwel geen film/serie uit, omdat je schrijft "bij letterlijk iedere nieuwe film uit Amerika maar ook uit Europa".

En hoe kan je nu in 3 minuten tijd een oordeel vellen? Gelukkig dat je geen rechter bent, alhoewel, dat zal ook wel "woke" zijn, dus geen baan voor jou!

ByTheWay, ik zat mij af te vragen: "houd je wel van Opus Dei"?😂

Bij deze Sci-fi-film landen voor de zoveelste maal, aliens op aarde en maken miljoenen mensen af. Met hun geavanceerde technologie lijken ze onoverwinnelijk, maar dan sluiten sergeant Michael Nantz (Aaron Eckhart) en zijn peloton zich aan bij de strijd en proberen ze de kust van Los Angeles te redden. "Battle los Angeles" heeft geen Oscars gewonnen, maar dat was schijnbaar ook niet de bedoeling.

De film is een aardige terugblik op die simpele B-films uit de jaren 50 en is vermakelijk genoeg prima.
Maar als je op zoek bent naar iets diepzinnigs, iets om over na te denken of een drama dat je leven beïnvloedt, dan zul je dat hier niet vinden. Ik geef toe dat de eerste twintig minuten niet al te best waren, omdat we kennismaken met de hoofdpersonages en zoals je zou verwachten is het script van een niveau dat je bij de B-films mag verwachten.

Eckhart worstelt met het verlies van troepen in een eerdere veldslag, we zien een man die op het punt staat te trouwen, een andere soldaat die een kind verwacht en de man uit Afrika die geld verdient en naar zijn zus stuurt. Ik zou toekomstige scenarioschrijvers aanraden om de eerste helft te bekijken, alleen al om te zien wat je vooral niet moet doen als je een scenario schrijft. Gelukkig herinnert de film zich daarna dat er voornamelijk mannelijke kijkers in de bioscoop zitten en schakelt de film een ​​versnelling hoger met de ene actiescène na de andere. Het scenario stopt vrijwel volledig wanneer we voluit aanvallen en dat is waar de film tot leven komt. Ja, er duiken af ​​en toe wat subplots op, maar die zijn slecht geschreven en kunnen gemakkelijk over het hoofd worden gezien.

De film gaat vol voor actie, want zo'n beetje alles wat je je kunt voorstellen wordt op een gegeven moment opgeblazen. (Misschien een film voor de Israëlische premier Netanyahu?) Ik vond het fijn dat de filmmakers ons van begin tot eind in de strijd hielden, want we komen nauwelijks uit de actie. De film duurt iets minder dan twee uur, wat een beetje te lang is, maar gelukkig verveelt het nooit, omdat er zoveel gebeurt en als je van overdaad aan actie houdt. Deze actie is extreem luid en ik weet bijna zeker dat de meeste bioscopen hun luidsprekers in die tijd hebben moeten vervangen toen deze film was afgelopen.😅

De explosies komen van alle kanten en er is geen moment dat er geen kogels vliegen of iets ontploft. Eckhart past prima in zijn rol, maar het personage vereist ook niet echt veel van zijn acteertalent. Hij is een sympathieke kerel en heeft geen moeite om de film te dragen. Michelle Rodriguez is een lust voor het oog en de rest van de bijrollen passen ook prima in hun rollen. BATTLE LOS ANGELES is een ontzettend domme film, maar het hoofddoel is om te entertainen en dat lukt zonder problemen. Je kunt een film niet kwalijk nemen dat hij vermakelijk actief blijft, dus op dat vlak werkt de film.

Met een 6 zit ik iets te hoog en met een 5 te laag, dus uit positiviteit na al dit geweld; een 6-.

Ik zie op Moviemeter dat ik onder mijn alter ego "Knussestoel" een 5 heb gegeven en op IMDb ook.
Vandaar de aanpassing in de waardering.

Laura kan eindelijk haar demonen onder ogen zien wanneer haar vader in coma raakt na een auto-ongeluk. De film eindigt optimistisch, hoewel je je afvraagt ​​of er werkelijk verlossing is bereikt.

De film behandelt de verschrikkelijke gevolgen van ouderlijk misbruik voor Laura, een vrouw van eind twintig. Ze woont alleen en heeft, niet verrassend, ernstige problemen, niet alleen in haar relaties met mannen, maar in alle aspecten van haar leven. Ze is nooit in staat geweest om haar vader (of haar moeder, die, evenmin verrassend, in ontkenning is) openlijk te confronteren, of haar verleden te bespreken met haar broer, die waarschijnlijk al die tijd argwaan had maar ervoor koos de andere kant op te kijken.

Er zijn andere films gemaakt over dit onderwerp, of delen ervan, maar deze is uitzonderlijk goed. Het script van regisseur Philippe de Pierpont vermijdt sentimentaliteit en toont een gezonde minachting voor het gebod "eer je vader en je moeder". Dit is een acteursfilm en de regie van de Pierpont is vloeiend en onopvallend, waardoor de acteurs hun werk kunnen doen; ze zijn allemaal uitstekend. De plot is beknopt en 'to the point', en elke scène heeft een betekenis en een plaats. Dit is een van die bijzondere films die je herinneren aan Godards uitspraak: "De cinema is de waarheid, 24 beelden per seconde."

Ook de titel is prachtig: "Elle ne pleure pas, elle chante" is een metafoor voor "de hemel, verlossing, wederopbouw, bevrijding".
De drie kijkers op Filmvandaag die gestemd hebben, waarderen deze film schijnbaar meer dan kijkers op IMDb.
Gemiddeld een 7,7.
Een 7 en 2 8ten.

Een mooie 8 van ons.

"Who the fuck is mr. Salazar, I'm mr. Smith"

Ik heb hiervoor enkele filmsites bekeken wat de kijker(s) ervan vonden en er werd door sommigen geklaagd dat er te veel dialoog inzat en soms te weinig actie. Persoonlijk vond ik de verhoudingen prima omdat er een mooie opbouw in de film zat en dat is voor mij belangrijker dan vuistslagen en geknal zonder achtergrondverhaal.

Hoewel de filmindustrie vaak last heeft van een overdaad aan films met een gemiddeld budget, is deze nieuwste productie een verfrissende mix van sfeer en stijl – deels Ritchie-achtige rauwheid van de onderwereld, deels Soderbergh-achtige precisie bij een overval. Het uitgangspunt is een uitgesproken moderne interpretatie van het incassogenre, waarbij de gebruikelijke clichés van de "boef met een honkbalknuppel" worden ingeruild voor een geraffineerde, spannende financiële thriller.

Eiza Gonzalez levert een koele, berekende prestatie als Rachel. Ze beheerst het scherm met een gewetenloze kant die perfect in balans is met de "kameleonachtige" zakelijke wanhoop van Rosamund Pike.

De echte dynamiek schuilt echter in de samenwerking tussen Henry Cavill en Jake Gyllenhaal. Hun fysieke contrast en vlijmscherpe dialogen vormen de hartslag van de film. Het is een meesterlijke demonstratie van chemie die doet denken aan de beste "buddy"-dynamiek uit de jaren 90.

De bijnaam "Moeder" geeft de jongens een gevoel van onwankelbare loyaliteit en verankert de actievolle scènes in iets bijna sentimenteels. Het script navigeert succesvol door een lastige genrewisseling. Het begint met de gelikte, mechanische voldoening van een Ocean's Eleven-achtige overval, om vervolgens naadloos over te gaan in een spannende survivalfilm die doet denken aan The Great Escape (1963). Hoewel een groter budget wellicht grote namen had kunnen aantrekken, brengt de huidige cast een hongerige, rauwe energie die een meer bevoorrechte cast wellicht zou hebben gemist.

Regiematig laat de film een ​​paar kansen liggen om de "visuele grenzen" te verleggen voor nog meer dramatische spanning, maar de intriges in Mission: Impossible-stijl houden de spanning erin. Het is een strakke, vermakelijke film die bewijst dat je geen enorm franchiselabel nodig hebt om een ​​hoogwaardige bioscoopervaring te leveren.

Ons cijfer is een 7+.

Een aardige film die ook, vinden wij, sterk begind.
Het is een van die films uit het pre-digitale tijdperk die je tegenwoordig niet meer ziet, waarin de locaties eruitzien als echte plekken die je in elk willekeurig klein Amerikaans stadje tegen zou kunnen komen, en de acteurs zo overtuigend zijn dat het moeilijk te geloven is dat ze geen echte mensen zijn. Films zijn tegenwoordig zo gepolijst, gepolijst en over geproduceerd, en ik mis de rauwe authenticiteit die films zoals deze vroeger hadden.

Als de film realistischer was gebleven en de komedie en het drama op natuurlijke wijze waren ontstaan ​​uit de personages en hun situatie, had dit een zeer goede en heel andere film kunnen zijn, maar helaas wordt het in het derde deel cartoonesk en flauw.

De film heeft een verrassend goede cast, met onder andere twee acteurs, Holly Hunter en Kevin Bacon, die later sterren zouden worden. Ik heb gemerkt dat Bacon in sommige promotiematerialen bovenaan de aftiteling staat, maar dat is misleidend. Dit is de film van Wilford Brimley en Levon Helm. Wilford Brimley speelt Wilford Brimley fantastisch, en Levon heeft zoals altijd een overtuigende, innemende en charismatische uitstraling als een naïeve maar sympathieke spoorwegarbeider. Bob Balaban en Clint Howard verschijnen ook in de film als de voorzitter van de raad van bestuur van de spoorwegmaatschappij en zijn assistent. Het zijn geweldige karakteracteurs en het is altijd fijn om ze te zien. Balaban's personage heeft een vreemd accent dat ik niet helemaal kan plaatsen.

De film is de moeite waard om te kijken, niet zozeer vanwege de kwaliteit van het script, maar vanwege de acteerprestaties en de manier waarop het een specifieke, vervlogen tijd, plaats en levenswijze in Amerika belicht.

Een 7 van ons als waardering voor de film.***

Een aardige Spaanse horrorfilm.
Het verhaal volgt een groep onderzoekers van paranormale verschijnselen die een gezin onderzoeken dat wordt achtervolgd door een geest die hen van hun vorige huis naar hun nieuwe appartement is gevolgd. Is deze geest echt of gewoon weer een dwaalspoor, zoals de meeste recente projecten van de onderzoekers? Deze film is geregisseerd door Carles Torrens (Pet) en de hoofdrollen worden gespeeld door Kai Lennox, Gia Mantegna, Michael O'Keefe en Fiona Glascott.

Het verhaal en de film als geheel zijn een verhaal van twee helften. In de eerste helft komt de paranormale expert niet echt als een expert over, de horrorelementen en geluiden zijn zwakker dan bedoeld en het jongetje is het beste deel van de film... totdat de seance begint. De film na de seance is voor mij een ruime goedmaker en een van de betere seancescènes die ik in lange tijd heb gezien. Er is een magnifieke bezetenheidsscène die de film volledig op zijn kop zet, waardoor je geen idee hebt welke kant de film op zal gaan en hoe ze de bezetenheid uiteindelijk zullen oplossen.

Deze film heeft echt een prima ontknoping en wordt goed afgerond. Ik geef deze film een ​​7 en raad je aan als horrorliefhebber deze een keer te bekijken, maar heb wel geduld omdat het niet gelijk in de hoogste versnelling gaat.

Dus, een 7.

Een ietwat sombere thriller over bezetenheid die het meest effectief is door de verfrissend rauwe en realistische sfeer.

Dat wil zeggen, de bezetenheid is erg fysiek, alles is zeer naturalistisch gefilmd, waardoor sterfgevallen opvallend plotseling kunnen zijn. De camera vertraagt ​​vaak niet, verandert niet van positie en zoomt niet in op de wonden, zoals je in dit soort films vaak wel ziet. En natuurlijk zijn de personages vermoeid en hebben ze op de een of andere manier diepe gebreken, en dat al lang voordat ze de demon tegenkwamen - en die gebreken maken het frequente ongeloof van de anderen volkomen begrijpelijk.

Wat echter absoluut niet begrijpelijk is, is dat er in de laatste akte een personage wordt geïntroduceerd dat, bij gebrek aan een beter woord, een gekwalificeerde demonenjager is (behoefd geen spoiler, aangezien het mentale beeld dat je hebt waarschijnlijk onjuist is) en de hoofdpersonages hebben zogenaamd een gedeelde geschiedenis die jaren teruggaat, waardoor hun verwarde gedrag tot dan toe plotseling geen zin meer heeft. De regels die ons eerder werden voorgelegd – zoals "Gebruik geen elektrische verlichting" en "Schiet niet met vuurwapens" – verliezen hun mysterieuze karakter en lijken volkomen willekeurig, aangezien ze na deze ontwikkeling geen enkele betekenis meer lijken te hebben.

Hoewel de film met dezelfde energie als voorheen is opgenomen en nog steeds vaak een reeks effectieve scènes bevat, herstelt hij zich niet echt van dit niveau en eindigt hij op een niveau dat onder het potentieel ligt.

Jammer, daardoor behaald de film bij ons niet de mooie voldoende die het in het begin had maar komen we afgerond op een 7- uit.

Wat me vooral tegenviel, was hoe de trailer de indruk wekt dat het een sciencefictionfilm is.
Het is echter een bovennatuurlijke thriller en zelfs dat nauwelijks.

Zangeres Mary J. Blige levert een leuke prestatie als politieagente Renee Smith, een diep getroebleerde vrouw die haar zoon heeft verloren bij een vreselijk ongeluk en onlangs thuis is gebleven omdat ze de controle over zichzelf verloor tegenover een verdachte. Het is goed om te zien dat Mary J. Blige zich zo diep in een personage verdiept met een behoorlijk emotionele rol, ze is goed en geloofwaardig.

Renee is terug bij de politie, maar precies op een kookpunt voor het korps. Er heerst een agressief publieke sfeer in de straten van Los Angeles, na de dood van een zwarte man door toedoen van de politie, en de stad staat op de rand van rellen. Deze film is geworteld in veel realisme en rauwe realiteit, een politiethriller die gevaarlijk aanvoelt. Er heerst een raciale spanning en een griezelige, sombere sfeer terwijl Renee tijdens haar nachtdienst met haar jonge, onervaren partner door Los Angeles rijdt.

Op haar eerste nachtdienst na haar terugkeer worden agenten op brute en verontrustende wijze vermoord, maar op een ongebruikelijke en gruwelijke manier. Er is iets bovennatuurlijks aan de hand dat het op agenten gemunt heeft.

Het is aan de getroebleerde en gekwetste, maar goedhartige agent Renee om de zaak te onderzoeken.

Body Cam (vernoemd naar de camera's die agenten op hun lichaam dragen) is goed gefilmd met een aardige cinematografie die de nachtelijke straten van LA er iets griezelig en gevaarlijk uit laat zien. Ook de bovennatuurlijke elementen zijn redelijk uitgewerkt en niet overdreven of een rommelige CGI-brij. Bovendien heeft het bovennatuurlijke element een diepe betekenis en deed het me denken aan de urban horror van Candyman (1992)!

Kortom: het is een vermakelijke kleine horrorfilm, zonder dat hij echt eng of memorabel is.

Een 6.

P.s.
Ik kan het niet laten, hier een stukje YouTube muziek van onze hoofdrolspeelster (haar eerste hit in 2001):
https://music.youtube.com/watch?v=znlFu_lemsU&list=PLcM4ZwI542CqWO3DCgHJbEMGApauV_WPR

Kan je eigenlijk wel een beoordeling geven als je ongeveer 6% van een serie hebt gezien?
Volgens mij niet. Je zit in de beginfase en bent op weg om de personages te leren kennen.
De weg naar het einde kan nog veel leuke voorzetten geven die je nu mist.

"Fair Game" is een film geregisseerd door Doug Liman (The Bourne Identity (2002), Mr. & Mrs. Smith (2005)), gebaseerd op de memoires "Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House" van Valerie Plame. Sean Penn keert terug na een acteerpauze van twee jaar sinds zijn tweede Oscar voor Beste Acteur voor Milk (2008). Hij speelt de rol van politicus Joe Wilson, terwijl Naomi Watts de CIA-agent Valerie Plame vertolkt. Samen vertellen ze het waargebeurde verhaal achter de dreiging van massavernietigingswapens in Irak in 2002 en 2003, die uiteindelijk leidde tot de oorlog van de Verenigde Staten. Valerie Plame is betrokken bij het onderzoek naar massavernietigingswapens in Irak. Om meer te weten te komen over de mogelijke massavernietigingswapens, stuurt de regering Valeries echtgenoot Joe als ambassadeur naar Niger om informatie te verkrijgen over de verkoop van uranium van Niger aan Irak. Joe komt erachter dat er geen verkoop zal plaatsvinden, maar de regering verdraait het verhaal. Na het bekijken van de 'State of the Union' -toespraak besluit Joe Wilson een artikel te schrijven in 'The New York Times' waarin hij de waarheid onthult over zijn bevindingen in Niger en het Witte Huis rechtstreeks uitdaagt. Als reactie hierop maakt de regering Valeries status als CIA-agent openbaar, waardoor ze "vogelvrij" wordt en in de openbaarheid komt om haar man en familie te schande te maken. Dit wakkert een vuur in Joe aan om het Witte Huis te bestrijden, maar drijft hem en zijn vrouw ook uit elkaar.

"Fair Game" biedt Naomi Watts en Sean Penn de kans om hun acteertalent volledig te laten zien. Watts vertolkt de harde Valerie Plame zeer overtuigend. Ze weet de koppige buitenkant van Plame neer te zetten, terwijl ze tegelijkertijd haar diepe emotionele kant laat zien. Het is bewonderenswaardig hoe ze zo sterk op het scherm schittert naast Hollywood-superster en Academy Award-favoriet Sean Penn. Alle aandacht voor de film is gericht op Watts nu het Oscar-seizoen eraan komt, maar het zou geen verrassing zijn als Penn ook een Oscar in de wacht sleept. Hij is fenomenaal in de film en creëert een zeer uniek personage dat de clichés doorbreekt. Beide acteurs geven de film een ​​ziel en laten de kracht zien die het stel bezat om de corrupte overheidssector te bestrijden, wat leidde tot de val van Scooter Libby.

De film komt traag op gang, omdat het achtergrondverhaal wordt opgebouwd. Hoewel de personages van Valerie Plame en Joe Wilson volledig worden uitgewerkt, lijken alle andere personages ondergeschikt te zijn. Ze lijken hun rol plichtmatig te vervullen, waardoor het moeilijk is om een ​​band met ze op te bouwen en ze van elkaar te onderscheiden. Dit kan aan twee dingen worden toegeschreven: ofwel is het acteerwerk ondermaats, ofwel zijn er zoveel personages waarmee Watts bij de CIA in contact komt dat het moeilijk is om een ​​naam bij een gezicht te plaatsen.

Aan het einde van de film zijn opnames van de echte Valerie Plame te zien.
"Fair Game" won de 'Freedom of Expression Award' van het National Board of Review of Motion Pictures.

Wij vonden de film een mooie 7+ waard qua waardering.

Helemaal mee eens, daarom schreef ik dat Rhys het ongelooflijke vermogen heeft om tegelijkertijd charmant en diep verontrustend te zijn.
Dus maar niet naast hem gaan wonen.😉

"De Britse misdaadserie 'You Don't Know Me' (2021) weet Netflix-kijkers én critici volledig in zijn greep te houden".
Valt toch wel wat mee? Ja, ik zie hierboven X-berichten maar dat is niet een kanaal wat ik zou gebruiken voor film- en serie adviezen. Nog erger, ik gebruik het helemaal niet.
Misschien de kijkers in het buitenland maar hier in ons land scoort deze serie niet zo hoog, IMDb een 6,8/10, Filmvandaag ook een 6,8/10 en op Moviemeter een 2.87/5, dus dat is nog niet eens een 6!

Maar toch eens kijken want in het algemeen zijn de BBC series wel aardig en RottenTomatoes is enthousiast.

Toen ik dit verhaal las, liet het mij enigszins denken aan When They See Us (2019).
Ik weet de overeenkomst is vergezocht maar toch....
Deze scoorde een fraaie 8,8 op IMDb en als je die nog niet gezien hebt, zou ik toch een poging wagen, prachtige serie die echt de moeite waard is!

De meeste heistfilms van de afgelopen tien jaar delen hetzelfde, uitgekauwd verhaal en missen originaliteit. Zulke films leunen vooral op extravagante special effecten en overdreven actiescènes om de aandacht van het publiek te trekken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, en de meeste daarvan zijn pareltjes. Zo ook Radfords 'Flawless' uit 2007, al weer bijna 20 jaar geleden uitgebracht. Het is echter niet helemaal een heistfilm te noemen, want het verhaal gaat veel verder dan de overval zelf.

De openingsscène, waarin een diamant uit de Afrikaanse modder wordt gehaald en vervolgens transformeert tot hij aan de vinger van een vrouw belandt, mag dan bekend voorkomen, maar voelt zeker niet afgezaagd aan. Vooral de scène die direct ter zake komt, is de ontmoeting tussen een pretentieuze jonge journalist en de bejaarde Laura Quinn. De daaropvolgende scène neemt ons mee terug naar het Londen van de jaren '60.
Radford behandelt op slimme wijze thema's als seksisme, bloeddiamanten en klassenverschillen door ze in het verhaal te verwerken zonder belerend over te komen. Hij behandelt deze zware thema's op een slimme en subtiele manier.

Door middel van scènes in de bank laat hij ook het contrast zien tussen de status van mannen en vrouwen in het Londen van de jaren '60. Het voelt niet zo lang geleden aan, maar het is verrassend dat Quinn de enige vrouw in de bank (en misschien wel ter wereld, zoals gesuggereerd wordt) is die als administratief medewerker werkt, terwijl al haar collega's mannen zijn. Het is duidelijk dat ze een vrouw is die probeert te overleven in een mannenwereld en blijft worstelen, omdat ze steeds wordt gepasseerd voor promotie en al snel te horen krijgt dat haar baan bij de bank binnenkort zal worden beëindigd. Wanneer de conciërge echter met een onverwacht voorstel komt, ziet ze met tegenzin een uitweg.

'Flawless' is zowel verhaal- als personage gedreven en sfeervol. Het script is sterk. De geestige dialogen zitten vol droge en sarcastische humor en de meeste hebben een filosofische ondertoon. De personages zijn prachtig uitgewerkt en het verhaal verloopt in een soepel tempo. De sfeer van de jaren '60 is goed neergezet en ik vind het contrast met het hedendaagse Londen erg groot en mooi.

Caine en Moore zijn in topvorm. Caine's gentleman achtige Mr. Hobbes is geen doorsnee crimineel. Hij is beleefd en charmant, maar uiteindelijk ziet de kijker dat de zaken niet zijn zoals ze lijken. Michael Caine speelt zijn rol met verve. Demi Moore is ook fantastisch. Velen hebben geklaagd over haar accent dat heen en weer schommelt tussen Brits en Amerikaans, maar dat is logisch, want Quinn is een Amerikaanse die al meer dan vijftien jaar in Londen woont. Het is dus geloofwaardig dat haar accent vervormd is. Haar reacties in de scènes met Hobbes en Finch zijn opmerkelijk. Enkele van de beste scènes in 'Flawless' zijn die tussen Moore en Caine en Moore en Wilson. Lambert Wilson levert een zeer goede prestatie in een sterke bijrol.

Ik wist niet veel over de film voordat ik hem zag. Helaas krijgen dit soort films vaak niet de aandacht die ze verdienen tijdens de release, ook deze niet. Wat mijn aandacht trok voordat ik de film zag, was de ongewone maar ogenschijnlijk interessante combinatie van Caine en Moore. Toen ik deze verfrissende parel eindelijk kon bekijken, was ik meer dan tevreden met de filmervaring.

Een mooie 8 als waardering!

Tweede kijkbeurt en het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat we deze film hebben gezien, hieronder onze kijkervaring:

In deze film vertolkt Willis een FBI-agent, expert in geheime operaties, die echter geïnteresseerd raakt in de situatie van een autistische jongen met een sterke aanleg voor het oplossen van raadsels en ernstige psychische problemen, wiens ouders op mysterieuze wijze zijn vermoord. Zijn actie zet echter een enorme operatie in gang, uitgevoerd door geheime elementen binnen het Amerikaanse overheidsapparaat, met als doel die jongen te doden. De reden? Per ongeluk kraakte hij een streng beveiligde militaire code waarin de overheid miljoenen had geïnvesteerd en die ze als de meest geavanceerde ooit beschouwden.
Toen ik deze film zag, was ik erg verrast, omdat ik overeenkomsten zag met "The Sixth Sense", een film die het jaar daarop, in 1999, uitkwam. Laten we eens kijken: in beide films speelt Bruce Willis de hoofdrol en werkt hij samen met een kind met speciale behoeften (om verschillende redenen), in een poging haar te helpen. Dezelfde hoofdrolspeler, dezelfde structuur die beide scripts ondersteunt, de betrokkenheid van een kind in beide films, de tijdsafstand tussen de producties... het kan geen toeval zijn... of toch wel?

De film begint veelbelovend en ontwikkelt zich op een bevredigende manier. Desondanks voelt het nooit echt als een samenhangend geheel, wellicht door een gebrekkige montage... het lijkt een lappendeken, waarin de verhaallijn niet altijd even logisch is en die naarmate het einde nadert steeds onsamenhangender wordt. Het script doet wanhopige pogingen om geen losse eindjes achter te laten. Het tempo is prima en de actiescènes zijn goed uitgevoerd, hoewel de spanning en suspense niet altijd even overtuigend zijn.

Willis bleek een uitstekende hoofdrolspeler. Deze rol lijkt bovendien op het lijf geschreven voor deze acteur, die in dit stadium van zijn carrière verschillende hits zou scoren die hem een ​​naam zouden bezorgen die Hollywood-producenten in de gaten zouden houden. Ondanks zijn jonge leeftijd wist Miko Hughes zich ook goed los te maken van zijn rol, hoewel die naar mijn mening niet bijzonder veeleisend was. Alec Baldwin is een solide en consistente schurk en levert een ingetogen maar effectieve bijdrage.

Technisch gezien is het een degelijke en kwalitatief hoogwaardige film. Hoewel het geen blockbuster is en ook niet de expressiviteit en visuele grandeur van de films in dat genre heeft, is er wel degelijk gekozen voor kwalitatief hoogwaardige visuele en speciale effecten, met name in de actiescènes. De cinematografie is ook erg goed en sfeervol, en de gebruikte locaties dragen daar zeker aan bij. De soundtrack is niet erg opvallend, maar draagt ​​wel bij aan het algehele beeld.

Van ons krijgt deze film als waardering een 7-

14 jaar geleden op Moviemeter geplaatst onder mijn alter ego "Knussestoel".

Sterke film.

Misschien niet als je de omstandigheden voor het handelen van de RAF niet kent, dus mensen van 45 jaar of jonger zouden eigenlijk eerst even de redenen van de "terroristen" moeten opzoeken in een geschiedenisboek of -site. Men was tegen het materialistisch/kapitalistische systeem wat volgens hen veel slachtoffers kent.

Het gaat om het protest van de Baader-Meinhof Groep en de uiteindelijke gevangneming van een deel van deze groep. Verschillende hebben zelfmoord gepleegd, zo was de officieële reden wat altijd ontkent is door Irmgard Möller (eerste generatie) die nog in leven is.

Zoals ik al schreef is het een sterke film met een maatschappij kritische boodschap, goede acteurs die hun vak verstaan en de krap aan 2 uur waren om voor ik het wist.

Een hele mooie 8+ voor deze productie!

Mijn mening is dat als je iets niet uitkijkt je eigenlijk ook géén beoordeling zou moeten geven.
Jouw mening ventileren is goed trouwens! Het hoeft niet allemaal "Halleluja" te zijn, we hebben gelukkig verschillende smaken.
Zo heb ik echt enige keren geprobeerd de serie Game of Thrones (2011–2019) te kijken maar verongeluk steeds voor aflevering 4, het boeit niet. Geen beoordeling gegeven omdat ik het product NIET ken na 3 afleveringen. Mijn vriendin is er overigens groot fan van.

😅Bedankt @chiel1971 voor jouw belangstelling betreffende het mentaal functioneren hier.🤪

De derde Koreaanse film in deze week die de revue passeert. Tot nu toe geen spijt gehad van deze keuzes.

De film heeft een eigen agenda in het becommentariëren van deze gebeurtenissen en maakt duidelijk dat de sociale situatie in Korea destijds betekende dat de overheid te druk bezig was met het onderdrukken van haar eigen burgers om middelen te investeren in een degelijk onderzoek. En dat is het overheersende thema van de film. Je krijgt tijdens het kijken het gevoel dat de operatie volledig mislukt is. Niet alleen beschikten de politieagenten niet over de nodige middelen om zo'n moordenaar aan te pakken, maar ze waren ook meer bezig met het vinden van een zondebok, zoals blijkt uit de verhoorscènes. Ze kozen voor een aanpak waarbij elk inzicht volstond en verloren daardoor niet alleen kostbare tijd, maar ook hun reputatie bij het publiek.

"Memories of murder" wordt gekenmerkt door een trio van uitstekende acteerprestaties van Song Kang Ho, Kim Sang Kyung en Park Hae-Il, die elk iets unieks aan deze film toevoegen. Hun rivaliteit en innerlijke conflicten zorgen ervoor dat ze botsen en diep in zichzelf moeten zoeken naar antwoorden, zonder dat dit ten koste gaat van de film zelf.
Kang-Ho Song is de meest intrigerende van de drie rechercheurs. Aan het begin van de film zien we dat hij niet echt van plan is de moordenaar te pakken en dat een afgedwongen bekentenis genoeg is om hem 's nachts rustig te laten slapen, zolang hij maar denkt dat hij gelijk heeft. Hij heeft echter de gave om te zien of mensen de waarheid spreken door ze in de ogen te kijken. De echtheid van deze 'gave' wordt echter gedurende de film in twijfel getrokken, zelfs door zijn eigen familie, wat goed werkt om de kijker geboeid te houden, omdat we hem willen geloven, maar niet weten of we dat wel moeten doen. Detective Seo Tae-Yoon (gespeeld door Sang-kyung Kim) is de spilfiguur van het trio, een onstuimige, stoere en impulsieve man. Zijn diepgewortelde woedeaanvallen en een opvallend gebrek aan finesse in politieonderzoek belemmeren een man die uiteindelijk het goede wil doen, en we kunnen nog steeds sympathie voor hem opbrengen, zo niet empathie voelen. Roe-ha Kim als Detective Cho Yong-koo is de meest boeiende van de drie. Zijn transformatie gedurende de film, terwijl hij dieper doordringt in de verdorven geest van een sadistische seriemoordenaar, begint hem meer te kwellen dan de andere twee. Hij is vanuit Seoul gestuurd en krijgt de opdracht deze man te vinden. De tol die dit eist van hem als mens is opmerkelijk. Er zijn natuurlijk meer aspecten te bespreken over hoe goed deze film is, maar het acteerwerk spreekt voor zich en is de drijvende kracht achter deze film, die je zeker zal blijven boeien.

Het een prachtige film, die zeker niet perfect is, maar de mix van seriemoordenaars thriller, drama en zwarte humor geeft dit alom bekende genre een verfrissende nieuwe draai. De bloedstollende spanning zet de kijker(s) voortdurend voor morele dilemma's, vragen over onze eer, onze integriteit en onze principes. De vraag 'Wat is rechtvaardigheid'? klinkt luid en duidelijk en uiteindelijk zijn de antwoorden alleen in jezelf te vinden. Hoewel sommigen het einde misschien geforceerd vinden, vond ik het juist prettig in de context van de film, omdat het zijn doel diende om de schade die onze drie hoofdpersonen is toegebracht te benadrukken.

Een ruime 8!

Gisteravond Veteran (2015) gezien en omdat ik die goed vond, heb ik deze Koreaanse politiefilm "Public Enemy", uit de kast gehaald omdat ik daar ook goede verwachtingen van had.
Het verhaal is simpel: een agent jaagt op een psychotische seriemoordenaar. Hij is de enige die gelooft dat deze gerespecteerde, rijke familieman de seriemoordenaar is en moet daarom slinkse methoden gebruiken, terwijl hij de politici van zich af moet houden.
Wat de film aan verhaal mist, maakt hij ruimschoots goed met complexe relaties en psychologische oorlogsvoering. Een geniale vondst is wanneer Gyu-Hwan (de moordenaar) een man doodt die niets te maken heeft met de moord op zijn ouders, puur om Chul-Jung (de agent) o[ de kast te jagen.

De film begint met een kennismaking met de twee personages: Chul-Jung's partner schiet zichzelf dood, waardoor Chul-Jung het middelpunt wordt van een intern onderzoek, terwijl hij ook probeert van zijn heroïne af te komen.
Gyu-Hwan wordt geïntroduceerd terwijl hij zich woest masturbeert onder de douche, waarna hij de badkamer verlaat en zijn zoon begroet. De film heeft, net als een aantal Koreaanse politiethrillers (Memories of Murder (2003), Nowhere to Hide (1999)), een fantastisch gevoel voor humor om de schokkende geweldsscènes te compenseren. In één scène zien we Chul-Jung op de uitkijk, rennend door de straten in de regen op zoek naar een plek om zijn behoefte te doen.

De film kan worden gezien als een commentaar op sociale status, aangezien de agent een slechte reputatie heeft en besmet raakt doordat hij probeert het juiste te doen. De psychopathische seriemoordenaar wordt daarentegen zeer gerespecteerd, mogelijk vanwege zijn rijkdom. De moordscènes zijn bij vlagen huiveringwekkend, terwijl de vechtscènes bruut en nooit ongeloofwaardig zijn (afgezien van een hilarische confrontatie in een winkel tussen Chul-Jung en een groot aantal gangsters).

Een interessante reeks bijrollen vult de gaten op die de film door een gebrek aan originaliteit achterlaat; de chef van de moordzaken en een messenexpert behoren tot mijn favorieten. De film lijkt op sommige momenten onnodig langdradig, en aangezien wij als publiek weten wie de moordenaar is, kan het onderzoek frustrerend worden, hoewel dit wellicht dient om de woede van Chul-Jung en het feit dat niemand hem gelooft te weerspiegelen. Over Chul-Jung gesproken, het is erg moeilijk om hem aardig te vinden, want hij is nogal een schurk, en dat is jammer, want het maakt het lastig om je in zijn wereld te verplaatsen. Aan het einde maakt hij het echter wel weer goed. De twee hoofdrolspelers leveren fantastische prestaties, en in plaats van elkaar te proberen te overtreffen, spelen ze, zoals goede acteurs betaamt, op elkaar in en lijken ze er plezier in te hebben wanneer hun personage de overhand heeft.

Ik heb nu al voor de tweede maal deze week met Koreaanse films plezier beleeft en ben van plan nog een paar de revue te laten passeren. Voor deze film is mijn waardering een 7+.

Hoewel de film Saddam Hussein zelf aan het woord laat zonder serieuze stemmen van de politieke oppositie aan het woord te laten, vergoelijkt of bagatelliseert de miniserie Saddam's wreedheid of extreme paranoia niet. Saddam vermoorde zijn vijanden en behandelde soms zelfs zijn naasten nog slechter dan een onbekend iemand.
Hij vermoorde zelfs zijn beste vriend, om zijn meedogenloosheid te demonstreren. Saddam ontsloeg zijn eigen halfbroer, hoofd van zijn persoonlijke beveiliging, ten gunste van een ambitieuze schurk uit Saddam's vaders familie. Deze schurk arrangeerde de moord op de broer van zijn vrouw en de echtgenoten van zijn dochters.

De serie beslaat een kwart eeuw van de meedogenloze heerschappij van de Iraakse dictator Saddam Hussein over zijn volk. De filmmakers nemen het niet te serieus: ze tonen de politieke en historische ontwikkelingen zoals Saddam ze zelf zou hebben ervaren – namelijk dat Koeweit oneerlijk en onverstandig handelde door de olieproductie eind jaren 80/begin jaren 90 te verhogen, terwijl de Iraakse regering geloofde dat ze privé-toezeggingen hadden gekregen van de Amerikaanse ambassadeur in Irak, dat de Amerikanen zich niet zouden bemoeien met een conflict tussen Irak en Koeweit.

Saddam had het land kunnen ontvluchten en de oorlog had voorkomen kunnen worden. Of hij had de VN al hun oude chemische wapens kunnen laten onderzoeken om te bewijzen dat hij geen illegale wapens meer had. Er waren manieren waarop hij deze oorlog had kunnen vermijden en het zou een geweldig serie-drama zijn geweest om hem in die val te zien trappen. Maar de serie heeft dit volledig overgeslagen. We zien alleen de VS Irak aanvallen en dat is alles. Jammer, want er gaat hier enorm veel geschiedenis verloren. Een schat aan geweldige geschiedenis en drama die dit tot een van de betere series had kunnen maken. Slechts 4 afleveringen om 30 jaar geschiedenis van een land en een hele familie en hun vrienden te laten zien. Absoluut niet genoeg. Het hadden 6-8 afleveringen moeten zijn om individuele gebeurtenissen en personen meer uit te diepen in plaats van alleen maar dingen te noemen tijdens een vergadering.

Wat "House of Saddam" zo bijzonder maakt, is de luxueuze productie, het melodramatische familiedrama (Uday's verslavingen, Saddam's liefdesaffaire met zijn toekomstige tweede vrouw, de dappere soberheid van Saddam's moeder).

Een mooie serie, helaas te kort door de bocht met de geschiedenis, maar met een redelijke voldoende als resultaat: 7+.

In het begin dacht ik eerst dat het een iets flauwe politiefilm was vanwege de opzet van de humor die mij eerst niet zo aansprak. Na die eerste scènes die ik dus niet zo grappig vond, wordt de film serieuzer van toon.

Het plot, die dezelfde structuur heeft als de zeer populaire Koreaanse serie , volgt een geharde rechercheur die een psychotische rijke jongen probeert te arresteren nadat diens ex-medewerker in het ziekenhuis belandt. Beide partijen doen waar ze goed in zijn. De een volgt sporen, de ander doet er alles aan om de zaak in de doofpot te stoppen.

Zoals hierboven vermeld, lijken de actiescènes en de algemene toon van de film (komische momenten, charismatische maar kwaadaardige rijke schurken) sterk op die van de "Public Enemy"-serie. Het verhaal is hier echter meer gefocust, wat de zelfverzekerdheid van regisseur Ryu in zijn eigen stijl benadrukt.

De gehele cast levert solide prestaties, maar Ah In Yoo springt eruit met zijn overtuigende vertolking van een gemene playboy die je op een indringende manier weet te intimideren. Ook Hae Jin Yoo verdient een vermelding; zijn aanwezigheid in een film is vrijwel altijd in het teken van sterke acteerprestaties. Hij speelt een man die moet jongleren met het runnen van zijn bedrijf én het in toom houden van de jonge maniak.

Prima film, scoort een ruime voldoende, 7+.