Reacties

"Train Dreams" is een ingetogen, verbluffende film die opvalt als een van de meest emotioneel geladen releases van de afgelopen jaren. In de kern is de film een ​​poëtisch portret van doorzettingsvermogen, waardigheid en de onwrikbare toewijding van een man die zijn hele leven wijdt aan hard werken en zijn gezin. De film heeft een prachtig tempo, is diep ontroerend en rijk aan menselijkheid in elk frame. Wat de film nog opmerkelijker maakt, is Joel Edgerton's acteerprestatie – misschien wel de beste uit zijn hele carrière.

Edgerton levert een vertolking vol terughoudendheid, authenticiteit en emotionele diepgang. Elke subtiele uitdrukking, elk moment van stilte en elke strijd die hij doorstaat, voelt echt en doorleefd aan. Zijn band met het personage tilt de film uit boven een eenvoudig kostuumdrama en verandert hem in een diepgaande verkenning van wat het betekent om een ​​leven op te bouwen door inspanning, opoffering en onwrikbare loyaliteit. Dit is een acteerprestatie die absoluut Oscarnominatie(s) verdient, zo niet een of meer gaat mogen winnen.

De film zelf is met uitzonderlijke zorg gemaakt. De cinematografie legt zowel de schoonheid als de hardheid van het tijdperk vast, terwijl de regie een delicate balans bewaart tussen visuele poëzie en gefundeerd realisme. Het verhaal beweegt zich zacht maar krachtig en laat zien hoe gewone mensen buitengewone levens kunnen leiden door volharding, integriteit en liefde voor hun familie. Elke scène draagt ​​bij aan een grotere emotionele boog die lang na afloop van de film een ​​blijvende indruk achterlaat.

Wat "Train Dreams" echt bijzonder maakt, is het vermogen om zoveel te zeggen in eenvoud – het herinnert ons eraan dat grootsheid vaak voortkomt uit stille toewijding in plaats van dramatische heldendaden. Het is een film over hard werken, trouw blijven en betekenis vinden in de banden die ons definiëren.

Uiteindelijk is "Train Dreams" niet zomaar een goede film; het is een gedenkwaardig en prachtig gemaakt stukje cinema. De film verdient erkenning, lof en een plek tussen de beste Oscarkandidaten van het jaar.

Van ons alle lof en een 8 als waardering!

Drugshandel is een groot, wereldwijd probleem; het veroorzaakt wereldwijd chaos en leidt tot criminaliteit in vele vormen. Je hoort over druggerelateerde problemen op tv, in de krant, op de radio en in de media in het algemeen. Het is een mediasensatie geworden; overheden doen er zogenaamd alles aan om het te stoppen en de politie pakt het probleem zogenaamd tot de kern aan. Veel mensen zien de "drugsepidemie" als iets dat wordt gecommuniceerd via kleine driehoekjes die via straatbendes, corrupt door armoede, worden verspreid. Wanneer een probleem als drugshandel echter tot de kern wordt aangepakt, is een woord als "corruptie" een sleutel tot het probleem. "Traffic" bewijst hoe groot de drugshandel is en dat het een driehoek is die constant in beweging is.

"Traffic" is een studie naar de maatschappelijke dilemma's waarmee men te maken krijgt in de recente strijd tegen de drugshandel. De film laat zien hoe iedereen door het probleem wordt getroffen. "Traffic", in tegenstelling tot andere drugsfilms zoals Trainspotting (1996) of Requiem for a Dream (2000) die zich richten op de zielseffecten van mensen, is "Traffic" erop gericht om de betrokkenheid bij alles te tonen. Het is een prachtige anti-drugsfilm die de aanpak en het ontstaan ​​van het probleem laat zien. De rauwe aard van de film is nodig om de snelle stijl te creëren, de fade-in/fade-out montage is meestal perfect en leidt de kijker niet af van het verhaal. Alles is met elegantie gemaakt; het verhaal weet met een verbazingwekkende hoeveelheid druk om het script heen te werken.

Traffic personifieert het film maken en met wat zonder twijfel een van de beste regies uit de 21e eeuw is, zal het een sterk aan film doen denken. Stephen Soderbergh is een regisseur van wie ik persoonlijk nooit een fan ben geweest, maar Traffic springt eruit als een tour de force voorbeeld van zeer uitdagende cinema. De regie grijpt je vast; ze legt de volharding en het smerige karakter vast die nodig zijn voor de film. De uitstekende montage en schermovergangen tonen een enorme vaardigheid in de kunst van het film maken. Het gebruik van kleuren om de verschillende verhalen te onderscheiden werkt als een briljante metafoor. De prachtige soundtrack begeleidt scènes met een gepolijste stijl; elk nummer of muziekstuk is zo gekozen dat het perfect bij elke scène past.

De cast is een van de beste casts die toen uit de filmwereld is gekomen. Met acteurs als Benicio Del Toro, Catherine Zeta Jones, Michael Douglas, Don Cheadle en Dennis Quaid zou je verwachten dat de film erg "mainstream Hollywood" zou aanvoelen. Dat is echter niet het geval en elke acteur weet zijn acteerprestaties met de nodige emotionele kracht neer te zetten. Benicio Del Toro levert een prima prestatie uit zijn carrière en slaagt erin een geloofwaardig personage neer te zetten dat met de nodige realistische reacties op een situatie reageert. Hij wordt zijn personage gedurende de tweeënhalf uur durende speelduur van de film, die nooit vervaagt en ook niet in tempo- of structuurproblemen vervalt. De andere schitterende prestatie is die van Catherine Zeta Jones, die een zeer aangrijpende vertolking neerzet die doet denken aan een Oscar-waardig werkstuk. Al met al is het Benicio Del Toro die de show steelt en zijn Oscar verdient met een werkelijk moeiteloos staaltje genialiteit.

"Traffic" geeft de kijker morele waarden door middel van conflicten; het is een film die op scholen bekeken zou kunnen worden, omdat hij de uiteindelijke effecten van drugs op onze samenleving laat zien. Hij stelt op een beheerste en verfijnde manier vele ethische vragen, waarden en verantwoordelijkheden aan de orde. De aanzienlijke hoeveelheid dialoog die de film gebruikt, blijft een boeiend filmisch instrument dat helpt de huidige situaties en het verleden van de personages te begrijpen. De film is scherp en komt tot de kern, en omdat dat nodig is, slaagt de film op een ander vlak in zijn grootsheid.;
Deze film verdient alle vier de Oscars die hij heeft gewonnen, een aanrader als je deze nog niet hebt gezien.

Dit is onze tweede keer dat we de film hebben gezien en
de 8 als waardering blijft staan!

Sorry, maar bij de trailer boven hoor ik een presentatie die goed past bij een kinderfilm.
Daarom ben ik op zoek gegaan naar iets realistischer: https://www.youtube.com/watch?v=KcPoMolZlF0

Mag ik meerijden op dat stokpaardje?
Helemaal met jou eens!

En hierboven staat mijn mening al vermeld! Trek uw eigen conclusie en koop "Vegan".
Vermijd cosmetica met dierproeven.

800 verschillende bedrijven die dat al kunnen:

https://www.shoplikeyougiveadamn.nl/nederlandse-dierproefvrije-cosmetica-lijst

En nu 5 jaar later:
De structuur van Stephen Gaghan's complexe, sombere politieke thriller daagt de kijker uit zonder de beloning te bieden die een succesvolle voltooiing van zo'n uitdaging verdient. Afzonderlijke scènes werken ongelooflijk goed, maar de film slaagt er niet in om als geheel samen te smelten. Dit is misschien opzettelijk, een treffende verwijzing naar de uiteenlopende aspecten die bijdragen aan de politieke, zakelijke en ideologische schurken die schuilgaan achter de sensationele krantenkoppen waar we allemaal maar al te gewend aan raken, of het zou simpelweg een indicatie kunnen zijn dat Gaghan's ambitie zijn vermogen als verhalenverteller overstijgt.

George Clooney, die zijn matinee-idool verbergt achter een dikke baard en een fors postuur, ontdoet zich met succes van zijn glamourimago om van zijn koppige CIA-agent een geloofwaardige zondebok te maken, terwijl Damon juist die eigenschappen uitspeelt die Clooney vermomt, terwijl de grote cast elk een ander aspect van de (voornamelijk Amerikaanse) maatschappij/ideologie vertegenwoordigt. Als je naar dit soort films kijkt, zie je Clooney worstelen om zich te bevrijden van het imago waarop zijn eigen carrière is gebouwd en ik hoop dat het hem lukt, hij is een intelligente acteur en werkt hard. Soms krijg je echter de indruk dat hij op de grens van zijn kunnen opereert en dat kan soms afleidend werken.

Het onderliggende thema van de film is voor niemand echt nieuws, en vergelijkingen met Gaghan's Traffic (2000) zijn onvermijdelijk. (samen met Steven Soderbergh geregisseerd) Uiteindelijk zul je je, net als ik, toch afvragen waarom hij zo'n ingewikkelde manier kiest om zijn verhaal te vertellen. Ik dacht dat ik iets gemist moest hebben, dat er een diepere betekenis achter zat, maar ik denk nu dat dat niet het geval is. Ik vermoed dat Gaghan in plaats daarvan probeert een vrij alledaags corruptieverhaal te verpakken als iets veel grootser en belangrijkers dan het in werkelijkheid is…

Tenzij je ongelooflijk scherpzinnig en oplettend bent, zul je mogelijk niet alles in één keer begrijpen. Het is echter de moeite waard om de film nog een keer te zien om een volledig overzicht te krijgen van wat er aan de hand is. Was dus ook bij mij het geval, want bij de tweede keer dat ik deze film zag, viel het kwartje!

Een ruime 7!

"The Hand That Rocks the Cradle" blijft een van de meest psychologisch geladen thrillers van begin
jaren '90, een film die erin slaagt verdriet, wraak en manipulatie te verweven tot een huiveringwekkende nachtmerrie. Geregisseerd door Curtis Hanson, legt deze originele versie de essentie van langzaam oplopende spanning vast – een spanning die geduld beloont, maar ook het risico loopt het moderne publiek te verliezen met zijn methodische tempo. Bij het bekijken is het duidelijk dat, hoewel het verhaal opmerkelijk goed standhoudt, de structuur van de film zwaar leunt op een langgerekte uiteenzetting, waarbij de tijd wordt genomen om de wereld op te bouwen voordat de sinistere plot zich echt ontvouwt.

Wat de film zelfs decennia later nog zo boeiend maakt, is de premisse: een vrouw die haar ongeboren kind en echtgenoot verliest na een medisch schandaal, infiltreert in het leven van juist het gezin dat ze de schuld geeft en zich voordoet als hun nanny. Rebecca De Mornay levert een krachtige prestatie als Peyton Flanders, een vrouw die tegelijkertijd charmant, moederlijk en verontrustend gestoord is. Ze belichaamt een stille dreiging – elke glimlach verbergt gif, elke aanraking is een berekening. Deze ingetogen vertolking houdt de spanning levend, zelfs tijdens de tragere scènes van de film.

Annabella Sciorra, als de nietsvermoedende moeder Claire, levert een nuchtere en sympathieke vertolking die de film zijn emotionele lading geeft. Het is zowel frustrerend als hartverscheurend om te zien hoe de geestelijke gezondheid van haar personage onder Peyton's manipulatie instort. De chemie en het conflict tussen de twee vrouwen bepalen het hele verhaal, en het succes van de film is grotendeels te danken aan hoe geloofwaardig hun relatie verslechtert.

Het scenario, hoewel scherp van opzet, lijdt soms onder het feit dat het te veel dialoog gedreven is. De film besteedt lange stukken aan huiselijke gesprekken die ingekort hadden kunnen worden om het momentum te behouden. Hansons regie zorgt er echter voor dat deze rustigere momenten toch een doelgerichte spanning creëren, waardoor het ongemak onder de oppervlakte suddert en wat een typische thriller over een huisoverval had kunnen zijn, verandert in iets veel psychologischer.

Visueel gezien floreert de film in zijn eenvoud. Er zijn geen flitsende trucs of overmatige stijlkeuzes - alleen een heldere, methodische verhaallijn die de kijker laat focussen op de personages en hun escalerende paranoia. De laatste akte, waarin de spanning uiteindelijk explodeert in geweld en chaos, is het wachten waard en biedt een bevredigende afronding die zowel verdiend als intens aanvoelt.

Uiteindelijk blijft "The Hand That Rocks the Cradle" een bepalende thriller van zijn tijd - een langzame maar bekwame verkenning van vertrouwen, verdriet en de duistere kant van moederlijke obsessie. Hoewel de film baat had gehad bij een strakker tempo en minder dialoogrijke opvulling, houden de acteerprestaties en psychologische diepgang de film zelfs vandaag de dag relevant. Het is een film die na de aftiteling blijft hangen en je eraan herinnert hoe gevaarlijk een glimlachend gezicht kan zijn. (behalve dat van mij🙂)

Waardering is een dikke 7!

Deze horrorfilm is geregisseerd door Freddie Francis en naar een scenario van Milton Subotsky bewerkt, gebaseerd op het korte verhaal "The Skull of the Marquis de Sade", geschreven door Robert Bloch. (Het boek viel mij om eerlijk te zijn iets tegen) De film is een Technicolor/Techniscope-productie met Peter Cushing, Christopher Lee, Jill Bennett en Patrick Wymark in de hoofdrollen. De muziek is gecomponeerd door Elisabeth Lutyens en het camerawerk is van John Wilcox.

Wanneer verzamelaar van occulte artefacten Christopher Maitland (Cushing) The Skull of the Marquis de Sade koopt, krijgt hij meer dan hij had verwacht.......👀

"Amicus Productions" heeft "The Skull" uitgebracht, een van de succesvolste projecten voor de studio, afgezien van de portmanteau-formule waar ze bekend om zouden worden. Dat wil niet zeggen dat de film zonder tekortkomingen is, want die heeft het zeker, maar met Francis die de productie een etherische glans geeft, is de film een ​​echte Gothic-griezel uit de jaren 60. Sterker nog, het is een van de zeldzame films die door de meeste schrijvers die erover hebben geschreven, vrij accuraat wordt gerecenseerd. De meesten zijn het erover eens dat het materiaal niet helemaal geschikt is om tot een speelfilm te worden uitgerekt, aangezien de lange stiltes in het verhaal eerder een noodzaak dan een griezelige tactiek van de makers blijken te zijn. De strijkerseffecten zijn cheesy, Lee wordt echt onderbenut en de rest van de cast, afgezien van Cushing, is dun getekend. Maar het overwint de tekortkomingen wel.

Er zitten een aantal geweldige dingen in de film. Het gebruik van Skull-Cam, dat ons een perspectief geeft vanuit de schedel zelf, werkt erg goed, net als de kleurtinten die Francis gebruikt wanneer de schedel goed in beeld komt. Een decorstuk met een personage dat door glas-in-lood valt, is zeer goed geconstrueerd (ook goed stuntwerk), en Lutyens muziek is van topklasse, het zorgt voor een zenuwslopende spanning. Dan is er Cushing zelf, die grotendeels gedwongen wordt te reageren op niets meer dan een rekwisiet. Hij geeft veel visueel acteerwerk, wat hem in het bijna stille laatste derde deel van het stuk een goed stuk acteerwerk ten toon laat spreiden.

Met duistere personages, spannende stiltes (de plundering van De Sade's graf aan het begin is ronduit macaber) en visuele hoogstandjes is "The Skull" zeker de moeite waard om te bekijken.

Een mooie 7+!

Dit is een echte "Indiefilm" in de beste zin van het woord, die de verwachtingen van de filmindustrie op alle fronten ondermijnt en er tegelijkertijd van begin tot eind werkelijk verbluffend (en griezelig) uitziet. Wat er echter het meest verfrissend aan is, is dat het meer is dan zomaar een horrorfilm vol schrikmomenten. Het heeft natuurlijk de schrikmomenten en het soms bloederige en dat soort dingen maar daaronder schuilt een ontroerend verhaal over generatietrauma en rouw dat de meeste mensen die de film gaan kijken zal aanspreken.

De plotwending was zo goed dat ik hem helemaal niet zag aankomen (en ik sta erom bekend😅dat ik filmwendingen goed kan doorgronden). Die wekte een aantal behoorlijk diepe en duistere emoties op, maar deed dat op een duistere en mooie manier.

Een echte aanrader voor fans van de meer verheven horror!
Een 7!

Het plot van de film is oppervlakkig gezien simpel – een vrouw onderneemt drastische maatregelen nadat ze tot het uiterste is gedreven – maar de manier waarop het zich ontvouwt is allesbehalve simpel. Perry bouwt meesterlijk spanning op, niet alleen via de plot, maar ook via emotie. Het tempo, de close-ups van Janiyah's ogen, de manier waarop het geluid op bepaalde momenten wegvalt om haar innerlijke chaos de overhand te laten nemen – elke creatieve beslissing staat in dienst van het verhaal.

Vanaf de allereerste scène had Taraji P. Henson me in een wurggreep. Haar vertolking van Janiyah is de definitie van rauw, gelaagd en menselijk. Ze acteerde niet zomaar – ze belichaamde de ervaring van een vrouw die te lang te veel met zich meedraagt. Taraji speelde geen personage, ze leefde het.

Wat "Straw" zo effectief maakt, is dat het Janiyah's keuzes niet sensationaliseert. Het probeert haar niet af te schilderen of te rechtvaardigen, het laat haar gewoon zien. Een moeder, uitgeput door een systeem dat haar als wegwerpartikel ziet. Een mens die tot het uiterste wordt gedreven. Het is geen misdaaddrama. Het is geen film met een boodschap. Het is een reflectie. En het is er een die pijn doet omdat het zo dicht bij het echte leven staat.

Ik moet ook de bijrollen niet vergeten. Sherri Shepherd verraste me met de diepgang en compassie die ze in haar rol legde. Haar scènes met Taraji behoorden tot de meest emotioneel eerlijke momenten in de film. Teyana Taylors rol als rechercheur voegde een stille morele lading toe aan het verhaal. Ze overdreef het niet. Ze luisterde gewoon. En soms is dat alles wat iemand nodig heeft om gehoord te worden.

Een van de krachtigste dingen aan "Straw" is hoe het een spiegel voorhoudt over hoe we mensen in nood behandelen. De film dwingt ons ongemakkelijke vragen te stellen: 'Wat moet iemand doen om uit zijn vel te springen? Waarom maakt het ons alleen uit als iemand in het nieuws komt? Waarom wordt overleven behandeld als een moreel falen'?

Tyler Perry ging met deze film een ​​stap verder. Hij gaf ons geen makkelijk verhaal, en Godzijdank daarvoor. Hij gaf ons de waarheid – een lelijke, hartverscheurende, noodzakelijke waarheid. En het deed me afvragen hoeveel vrouwen in de echte wereld in stilte schreeuwen, net als Janiyah.
Ik weet dat sommige mensen zullen zeggen dat deze film "te zwaar" of "te donker" is, maar voor mij is dat wat hem onvergetelijk maakt. Hij probeert je niet te vermaken, hij probeert je wakker te schudden. En dat doet hij.
Deze film verdient prijzen, jazeker, maar meer dan dat, verdient hij aandacht. Iedereen zou hem moeten zien. Vooral degenen die denken te begrijpen wat het betekent om te worstelen.

Een mooie 7+ als waardering!

Misschien een Spoiler Alert?

En dan hier ook nog een ❤️ voor jouw "doorzettingsvermogen" en omdat ik de serie nu helemaal uit ga kijken omdat jij het ook de moeite waard vind, ik ben bij S02E01.
Dus heb nog een beeldreis in het vooruitzicht.
Als je iets zoekt op het gebied van films en series, zou je ook eens een kijkje kunnen nemen op "Stremio". Vaak zitten er Nederlandse en/of Engelse subs bij. En......het is legaal!!

In deze SF-Film is een tiener samen met zijn vader in het dagelijkse leven bezig met kleine oplichtingspraktijken. Alles wat te groot is, zou de verkeerde aandacht trekken. Ian is behept met een vreemde kracht; hij kan mentale illusies creëren die anderen als realiteit beschouwen, tenminste zolang hij hen beïnvloedt. Uiteindelijk gebeurt dit onvermijdelijk en Ian komt er al snel achter dat hij niet de enige is met zulke krachten. Gevangengenomen door een schimmige instantie, krijgt hij te horen dat hij nodig is om zichzelf te beschermen tegen anderen zoals hij die de krachten op grote schaal misbruiken; in het bijzonder een gevaarlijk individu dat bekendstaat als 'De Muilezel'. Na een ontsnapping vertellen anderen hem dat juist de instantie het echte gevaar vormt... wie moet hij geloven? Gezien hun krachten, kan hij dan überhaupt het bewijs van zijn eigen ogen geloven?

Persoonlijk vond ik dit een aardige sciencefictionfilm, vooral omdat er voor het einde talloze wendingen zijn. Het was aardig gevonden hoe deze, de kijker in het ongewisse lieten over welke kant, als die er al waren, als de goede kant beschouwd kon worden. Er is voldoende actie en de special effects zijn behoorlijk goed. De cast doet het uitstekend. Je zult ongetwijfeld aan andere films denken tijdens het kijken, zoals 'Hanna', Inception (2010) en The Matrix (1999)... ook al lijkt deze film daar niet echt op. De meest voor de hand liggende knipoog is naar de Foundation (2021– ) -serie van Isaac Asimov, met een personage met telepathische krachten, bekend als The Mule.
Al met al een plezierige sciencefictionfilm met een flinke dosis actie; ik raad je aan om hem eens te proberen.

Van mij mag hij een 7 noteren.

In "Dead Ringer" speelt Bette Davis in haar carrière na "Baby Jane", What Ever Happened to Baby Jane? (1962), een dubbele rol als tweeling: de een, Edith, een venijnige bareigenaar; en de ander, Margaret, een rijke Society Lady, die haar fortuin verdiende met de man die Edith jaren eerder het hof had gemaakt. Wanneer Edith haar zusje vermoordt en besluit de rol over te nemen, ontstaan ​​er natuurlijke problemen.

Bette Davis staat bekend om haar rol als een nietsontziende bitch op het scherm, en ze heeft het grootste deel van haar latere carrière besteed aan het perfectioneren daarvan. Ze is net zo beroemd om haar fenomenale vroege werk als om haar rol als psychotische, gemeen vrouwen in de reeks cultthrillers die ze in de jaren zestig maakte, en "Dead Ringer" is een solide toevoeging aan die tijdlijn.

Niet zo gestoord als What Ever Happened to Baby Jane? (1962), is "Dead Ringer" een vrij ingetogen thriller die bijna al zijn spanning haalt uit Edith's vermomming als haar overleden zus. Dit is een voorspelbaar plot, maar regisseur Paul Henreid weet de spanning op het scherm te behouden, grotendeels dankzij Davis nerveuze en paranoïde acteerwerk, maar ook dankzij de mooie cinematografie en het slimme camerawerk, waardoor de dubbele scènes op het scherm zelfs vandaag de dag nog opmerkelijk goed standhouden.

Zoals sommigen al hebben opgemerkt, mist de film een ​​beetje pit, omdat het volgens de meeste mensen een thriller is die nooit echt spannend wordt. De speelse spanning die de maskerade genereert, is de belangrijkste attractie, hoewel het script wel een opmerkelijk slimme wending biedt die volledig uit het niets komt. Davis' acteerwerk is geweldig; lang niet zo theatraal als sommige andere in deze periode, en Karl Malden houdt ook een gelijkmatig tempo aan als de goedaardige agent/vriend.

Over het geheel genomen is "Dead Ringer" een solide thriller uit de vroege jaren zestig die vandaag de dag nog steeds goed standhoudt. Hij sleept soms wat, maar is van begin tot eind niet minder boeiend. Voor fans van Davis is dit een absolute aanrader, maar ook liefhebbers van melodramatische thrillers in de stijl van Hitchcock zullen zich hier prima vermaken.

Een fraaie film en een 8 als waardering.

Ja, hij was bruut, bloederig en onverzettelijk, maar hallo, dit is een film over slavernij en de effecten ervan op de menselijke psyche. En ja, dat is bruut, bloederig en onverzettelijk. Het verhaal was niet moeilijk te volgen; het ontvouwt zich met het dagelijks leven, afgewisseld met flashbacks. De flashbacks onthullen echter niet het hele verhaal, want als er echt vreselijke dingen in je leven gebeuren ga je niet zomaar aan tafel zitten en alles eruit gooien. Het verhaal van de film is veel meer een karakterstudie dan een rechttoe rechtaan dit-dit-en-uiteindelijk-dit-plot.

Na het lezen van de andere recensies -ook op andere filmsites- kan ik me alleen maar afvragen wat mensen verwachtten toen ze deze film zagen? Voordat ik aan deze film begon, had ik een algemeen idee van waar Toni Morrisons originele boek over ging en wist ik dus dat de toon duister en bruut in de film zou zijn en vond het een ongelooflijk krachtige en goed gemaakt geheel.

Ik vind het altijd verbazingwekkend hoe veel Amerikanen reageren op films over slavernij. Het is niet alleen "mijn naam is Kunta Kinte" en "ik weet niets van het baren van kinderen". Het was afschuwelijk, tragisch en vernederend. En op de reacties waarin geklaagd wordt over het sadistische, onsympathieke en clichématige karakter van de blanke personages, is dit een goed moment om er nogmaals op te wijzen dat het een film over slavernij en de gevolgen ervan is? Het gaat niet om de blanke personages en het is fijn om eens een film over de zwarte geschiedenis te zien zonder een willekeurig sympathiek blank personage erin, alleen maar om het voor sommige kijkers wat aantrekkelijker te maken (denk aan Rosewood (1997) en Glory (1989) als twee snelle voorbeelden hiervan. Beide uitstekende films, maar ze lijden aan dit probleem.)

Over het algemeen vond ik dit een diep ontroerende film, een film die me nog lang bijblijft... maar ik ben zelf ook pas vijf of zes generaties na de slavernij. De acteerprestaties zijn uitzonderlijk, in die zin dat ze ingetogen zijn (in plaats van de overacting waartoe het onderwerp zich zou kunnen lenen). De regie is passend broeierig, met prachtige en onheilspellende shots die de buitenaardse sfeer van “Beloved" (met name de scène in het donker met Denver) en de somberheid van Sethe’s leven benadrukken.

Onze waardering komt op de 8!

TRAILER: https://www.youtube.com/watch?v=I-2PwWmCR0g

Bullet Train Explosion is een energieke Japanse actiethriller geregisseerd door Shinji Higuchi en is een vervolg op de klassieker Shinkansen daibakuha (1975) (die 18 minuten langer duurt dan deze film) van regisseur Jun'ya Satô. Alleen gingen treinen toen nog niet zo snel en mocht die niet onder de 80 km per uur komen. ;)

Het verhaal speelt zich af aan boord van de Hayabusa nr. 60 Shinkansen, die met meer dan 300 passagiers van Aomori naar Tokio racet. De spanning loopt op wanneer een terrorist het controlecentrum belt en een bom aankondigt die zal ontploffen zodra de snelheid van de trein onder de 100 km/u komt. De inzet loopt op met een losgeldeis van 100 miljard yen, waardoor spoorwegfunctionarissen en treinpersoneel in een wanhopige race tegen de klok terechtkomen om zoveel mogelijk levens te redden.

De cast levert geaarde en meeslepende acteerprestaties die het meedogenloze tempo van de film bepalen. Tsuyoshi Kusanagi valt op als dirigent Kazuya Takaichi, die een leider onder druk vertolkt met een constante mix van autoriteit en empathie. Non, als machinist Matsumoto, en Kanata Hosoda, als dirigent Fujii, leveren sterke ondersteuning en brengen de toenemende paniek en vastberadenheid van de bemanning effectief over. Hana Toyoshima's vertolking van Yuzuki Onodera, het ogenschijnlijk onschuldige schoolmeisje met een duister geheim, voegt emotionele complexiteit toe aan het verhaal, vooral wanneer haar motieven en connectie met het oorspronkelijke incident uit 1975 worden onthuld.

Shinji Higuchi, bekend van zijn werk aan Godzilla: Resurgence (2016), brengt kinetische energie en visuele flair in de film. Hij combineert op deskundige wijze een grootschalig rampenspektakel met intieme momenten van personage gedreven spanning. Regisseur Shinji Higuchi gebruikt strak, claustrofobisch camerawerk in de trein, langzame zooms en dynamische montage om de toenemende druk visueel te versterken. De muziek en het geluidsontwerp worden intenser naarmate de crisis escaleert, met behulp van muziek en geluidssignalen om de verwachting en angst te manipuleren. Het tempo van de film is soms meedogenloos en houdt de spanning vast vanaf de openingsdreiging tot aan de explosieve climax. Higuchi's regie zorgt ervoor dat, zelfs wanneer het verhaal onwaarschijnlijk wordt, de kijker geboeid blijft, dankzij gelikte cinematografie, strakke montage en goed gechoreografeerde actiescènes.

Bullet Train Explosion excelleert als thriller en maakt optimaal gebruik van de klassieke tikkende klok. De beperkte setting van de trein versterkt het gevoel van claustrofobie en urgentie, terwijl de zich ontwikkelende crisis de inzet hoog houdt. De film is doorspekt met verbluffende scènes, waaronder gewaagde evacuatiepogingen, gespannen onderhandelingen en een climax waarbij treinwagons worden losgekoppeld om het aantal slachtoffers te minimaliseren. De plotwendingen – met name de onthulling van de ware identiteit en motieven van de bommenlegger – voegen lagen van intrige en emotionele diepgang toe die verder gaan dan standaard rampenfilms.

Bullet Train Explosion is een gelikte, adrenaline-aangedreven rampenthriller. De film is een succes dankzij toegewijde acteerprestaties, scherpe regie en een meedogenloos tempo. De film biedt zowel spektakel als spanning en is daarom zeker de moeite waard.

Van ons een 7+ als waardering.

Toen ik met de serie begon, verwachtte ik min of meer een propagandaserie die de oorlog in Irak verheerlijkte. Tot mijn aangename verrassing was dat niet het geval.

"Over There" volgt een eenheid 'groentjes' bij hun aankomst in Irak. Het geeft een vrij realistische kijk op de situatie en probeert het er niet allemaal heldhaftig en geweldig uit te laten zien. Men durft het aan om te vertellen dat er daar een hoop rotzooi is. De oorlog wordt niet verheerlijk of verdedigt. Het laat je de soldaten gewoon volgen tijdens hun dagelijkse taken. Natuurlijk voegen ze wat pit toe, maar ze overdrijven het niet en houden het geloofwaardig. Je leert de personages niet meteen kennen maar je leert ze wel wat beter kennen naarmate ze elkaar beter leren kennen.

De acteurs doen het uitstekend. Ze komen in lastige situaties terecht en de emoties zijn overal voelbaar, geen gemakkelijke opgave. Deze mannen en vrouwen doen het echter uitstekend in het neerzetten van hun personages en het op een goede manier combineren van zachtheid en hardheid.

Wat betreft de cinematografie: die is uitstekend. De compositie van de shots is erg mooi en de belichting en het actieve cameragebruik zijn erg goed. De meeste shots zijn met de hand genomen, wat soms een documentaire gevoel geeft en de serie geloofwaardiger maakte. Het ziet er ook geweldig uit in actiescènes wanneer de camera snel kan bewegen en de verwarring van de situaties beter weer geeft.
De muziek is prachtig, het heeft een mooie moderne rock met gitaren wat erg goed past bij deze serie en prima klinkt in de actiescènes. De rustigere muziek is ook goed, met een meer klassieke klankbeeld.
De sets en locaties zien er ook mooi uit. Gefilmd in Amerika maar het lijkt op Irak. Het ziet er eenvoudig en verlaten uit. De montage is ook goed. Ze gebruiken wat special effects en die zien er goed uit.

"Over There" is een betere serie dan ik had verwacht. Het is geloofwaardig en technisch goed. De serie probeert niet tijdloos te zijn en werd al gestopt na 1 seizoen waar ik kans zag om meerdere seizoenen te maken. We hebben dit hele oorlogsgebeuren al vaak in films gezien, maar niet zo vaak als serie. Als je van goede tv houdt, moet je deze serie zeker eens bekijken, het is geen must-see voor iedereen maar ook zeker geen tijdverspilling.

Van mij een mooie 8 als waardering.

Willie Stark, een man van het volk, wordt verkozen tot gouverneur van de grote staat Louisiana, maar maakt zich schuldig aan dezelfde slinkse manoeuvres waartegen hij tekeerging toen hij het hoogste gekozen ambt in de staat bereikte. Dat is in wezen het verhaal achter All the King's Men, een naar verluidt getrouwe verfilming van de gelijknamige roman van Robert Penn Warren (ook verfilmd in 1949)All the King's Men (1949), met Sean Penn als Stark en Jude Law als Jack Burden, de journalist die Stark hielp roem en rijkdom te verwerven.

Verteld vanuit Burdens perspectief, moet het verhaal ons laten zien dat hoewel macht corrumpeert, absolute macht absoluut corrumpeert, of zoiets. Burden ontmoet Stark voordat deze überhaupt de politiek ingaat, in een poging een nieuwe basisschool volgens de regels te laten bouwen. In plaats daarvan zorgt lokale vriendjespolitiek ervoor dat de school goedkoop gebouwd kan worden, waardoor een brandtrap breekt en drie kinderen omkomen. Stark besluit de boel op zijn eigen manier te runnen, maar pas wanneer hij wordt aangespoord door Burden en zijn assistente/minnares Sadie Burke (Patricia Clarkson, die hier uitstekend acteert) transformeert hij van zomaar een blanke kerel die op zoek is naar wat macht in een gegalvaniseerde, levendige, gebarende bliksemafleider voor de have-nots in de staat. Stark belooft de staatsregering te ontdoen van rijke lieden en zich in te zetten voor het volk. Ergens onderweg verandert hij echter in degene die hij had gezworen uit te roeien, allemaal in naam van het beschermen van degenen die zichzelf niet konden beschermen.

Penn is goed als Stark, hoewel zijn accent (net als dat van de meeste personages in de film) even wennen is, hoe dik het ook is. Als je de versie uit 1949 met Broderick Crawford ooit hebt gezien, had je misschien iemand in gedachten die wat... groter, misschien, wat steviger was. Penn is een kleintje, maar hij is een verdomd goede acteur, dus hij weet op de een of andere manier kracht, overtuiging en vasthoudendheid neer te zetten in een personage dat meer dan levensgroot is. Als zijn dictie niet zo vaak onbegrijpelijk was, zou Penn's acteerprestatie een krachtpatser genoemd kunnen worden. Maar ik heb niet het gevoel gehad dat ik begreep waarom Stark veranderde. Het ene moment is hij aan het gluren, het volgende moment zet hij druk op een gepensioneerde rechter die hem niet wil steunen (Anthony Hopkins). Waar was zijn motivatie? Was het pure hebzucht, machtswellust, of ....? Warrens roman was waarschijnlijk wat uitgebreider dan Steve Zaillian's scenario.

Penn geeft een sterke indruk bij de rolbezetting maar Law voelde zich niet helemaal op zijn gemak als verslaggever/columnist was mijn indruk. Waarom is hij überhaupt met Stark in zee gegaan? (Stark vertelt hem dat het niet om geld ging of omdat Burden in Stark geloofde, maar omdat Stark was wie hij was en Burden wie HIJ was, wat dat ook mag betekenen.) In wezen was Burden slechts een middel om het verhaal van Stark's opkomst en uiteindelijke ondergang te vertellen. Sterker nog, zo komen de andere personages ook over, slechts een decorstukje voor de scène die de bombastische (en iconische) Penn opdreunt en uitspuugt.

Er is zelfs een gekunsteld romantisch subplot – samen met het altijd aanwezige spook van 'Buried Secrets' – met Burden en Anne Stanton (Kate Winslet). Het is leuk om Winslet en Law te zien, die beiden elders uitstekend werk hebben geleverd, maar de relatie voelt geforceerd aan, net als het personage van Annes broer Adam, gespeeld door Mark Ruffalo. Wat een geweldig, jeugdig talent, verspild! De wendingen met deze personages zijn vrij voor de hand liggend, wat leidt tot onhandige regie en overdreven acteerwerk.

Uiteindelijk slaagt de remake er niet in om de kijker echt te boeien, waardoor je er onbevangen naar blijft kijken, terwijl je eigenlijk voor Burden (en Stark, tenminste in het begin) zou moeten juichen. Het zou een verhaal moeten zijn van manipulatie en dwang, zowel psychologisch als fysiek. Maar het is in ieder geval leuk om Jackie Earle Haley (herinner je je nog? De Kelly Leak van The Bad News Bears (1976)) te zien als Starks scherpschutter en lijfwacht.

Op basis van wat ik zag, geef ik een 6, maar......als groot fan van Penn, geef ik toch een 7.

Parker is zeer overtuigend als een onschuldige tiener die achter de tralies zit.
Nadat haar man wordt gedood bij een poging een tankstation te beroven, wordt de 19-jarige Eleanor Parker (als Marie Allen) als medeplichtige in de gevangenis gegooid. Tijdens haar lichamelijk onderzoek blijkt ze zwanger te zijn en ze hoopt dat haar moeder en stiefvader de baby houden tot ze voorwaardelijk vrijkomt. Zowel de voorwaardelijke vrijlating als de oplossing voor de baby blijken echter moeilijker dan Marie Allen had gedacht.

Parker en de andere vrouwen worden mishandeld door de gespierde bewaarster Hope Emerson (als Evelyn Harper). De geharde gevangene Betty Garde (als Kitty Stark) wil dat Parker zich bij haar bende aansluit, en de rijke Lee Patrick (als Elvira Powell) wil haar seksuele gunsten...
De aardige directrice Agnes Moorehead (als Ruth Benton) biedt hoop...

Een van de meest "gruwelijke dingen" die een vrouw vroeger in de gevangenis kon overkomen, was dat haar haar werd geknipt. Seksuele activiteit werd beperkt tot de subtekst. Maar de these, over het vermogen van de gevangenis om te rehabiliteren, is effectief gemaakt.

Dit is een goed geproduceerd drama, hoewel het hier en daar simplistisch en oppervlakkig overkomt.
Het is gebaseerd op een verhaal van Virginia Kellogg, maar lijkt gebaseerd op een toneelstuk en dit werkt uitstekend, onder de opzettelijk sluwe regie van John Cromwell.

Een fraaie 8+.

De periode midden tot eind jaren '80, begin jaren '90, zat vol met films met "Oost versus West"-thema's, die zich voornamelijk concentreerden op de voormalige Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. De meeste daarvan waren spionagefilms of films met een militair thema en 75% was zo slecht dat ze behoorlijk afgekraakt werden door de critici.

Deze film is echter best goed en hoewel hij geen hoge lof kreeg van critici en verre van een kaskraker was, is het een van de betere films over dit onderwerp die begin jaren '90 uitkwam. Ikzelf heb deze film in de bioscoop gezien met mijn toenmalige vriendin en we hebben er allebei van genoten. Soms als hij op tv is, kijk ik hem opnieuw. Dit is waarschijnlijk niet een van Gene Hackmans beste films, maar hij maakt het personage "Sam Boyd" geloofwaardig. Later hoorde ik van een beroepsmilitair dat deze film behoorlijk accuraat is. Toegegeven, er zit een hoop Hollywood-achtige trucjes in voor entertainment maar de aard van de film is behoorlijk goed.

Een 7.

Oeps, zie het nu pas en inderdaad het verhaal bij de verkeerde film ( geplaatst 🫣
Het stond al bij de juiste film: Cabrini (2024)

Ik maak altijd eerst het verhaal in Word en kopieer dit dan naar hier. Zal dit binnenkort even rechtzetten en "Rock2Share", Bedankt voor jouw opmerking!!

Hoewel "Forgotten Love" (oorspronkelijke titel "Znachor", wat "kwakzalver" betekent) twee jaar geleden uitkwam, is het een ouderwetse popcornfilm, net zo gekunsteld en overdreven als alles wat je tegenwoordig op TCM tegenkomt. Ondanks de krakkemikkige plot (het is een verfilming van een Poolse roman uit 1937), is de film buitengewoon vermakelijk, met een sterke, aantrekkelijke cast, prachtige cinematografie en veel weelderige folkloristische details in de decors – ik kan me geen enkel bestaand Pools dorp voorstellen dat zo charmant pittoresk is als dit. (en ik ben in het grootste deel van Polen geweest)

De kitsch van het plot dwingt alleen maar respect af: een gerespecteerd chirurg uit Warschau, Dr. Wilczur, waagt zich in een ruig stadsdeel op zoek naar zijn vrouw, die met hun dochtertje is gevlucht om zich bij haar geliefde te voegen. Hij wordt in elkaar geslagen door hooligans en verliest zijn geheugen; het lijkt erop dat een ambitieuze jongere collega van de kliniek hier iets mee te maken heeft, hoewel dat niet helemaal duidelijk is. Vijftien jaar later, nog steeds lijdend aan geheugenverlies en reizend met valse papieren, belandt hij in hetzelfde afgelegen dorp waar zijn dochter, die zelf denkt dat ze een wees is, als barvrouw werkt. Zijn medische vaardigheden hebben hem echter niet in de steek gelaten, en nadat hij tussenbeide komt om twee zwaargewonde dorpelingen te redden, van wie één zijn dochter is, wordt hij gearresteerd en aangeklaagd voor znachorstwo (het uitoefenen van de geneeskunde zonder vergunning, wat een straf van vijf jaar gevangenisstraf met zich meebrengt). Er is een rechtszaak en een dramatische herkenningsscène, als iets uit een opera en het doek valt...

De acteurs die de dokter en zijn dochter spelen, hebben allebei een enorme uitstraling; je kunt je Paul Muni of Spencer Tracy gemakkelijk voorstellen als de dokter in de Hollywood-versie (Barton Fink?), met misschien Miriam Hopkins of Bette Davis als de dochter. Er zijn een paar personages – een Joodse herbergier die vooral voor de komische noot speelde en een telg uit de lokale adel wiens dochter Marysia de liefdespartner was – die het in het echte leven waarschijnlijk niet zo goed zouden hebben gedaan, maar een Pools publiek is volgens mij wel gewend aan dergelijke ironieën. De auteur van de roman sneuvelde in een schermutseling met Sovjettroepen in 1939; zijn andere claim to fame in het Westen is dat de plot van een eerdere roman sterk lijkt op Jerzy Kosinski's "Being There" (in Nederland uitgebracht onder de titel "Aanwezig", wat volgens sommige critici onwaarschijnlijk toeval was.

Van ons krijgt deze film een waardering van een 8+!

Theodore J. Flickers "The President's Analist" is een werkelijk unieke film uit het verleden. Hij bevat fantastisch en vooruitziend subversief materiaal. Flickers scenario combineert spionnen, samenzweringen en een vleugje sciencefiction in een duistere, amusante paranoia-stoofpot.

De tweede helft van de film lijdt onder een beetje lukrake plot en een gebrek aan focus (tot de prachtige laatste akte). Toch een behoorlijk indrukwekkend document. De scène waarin William Daniels als de goed bewapende "Liberaal" (een stand-in voor de Nixon 'Silent Majority'-types?) de overvallers confronteert, is hilarisch. Dat is dan ook een van de weinige komische scènes in de film, persoonlijk zou ik dit niet als een komedie classificeren maar meer als een "flauwe" thriller.

Moeilijk te geloven dat een grote studio tegenwoordig zo'n overtuigend anti-corporate politiek explosieve film zou financieren en uitbrengen. Geweldige acteerprestaties van Severn Darden, Godfrey Cambridge en een relaxte James Coburn. Cultactrice Jill Banner speelt 'Sneeuwwitje'. Barry McGuire schreef een van de nummers en verschijnt als bandlid in de film. Flicker (medebedenker van de klassieke tv-serie "Barney Miller" https://www.imdb.com/title/tt0072472/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_4_nm_4_in_0_q_Barney%2520Miller
levert een aantal verhelderende commentaren, waarvan sommige tot op de dag van vandaag relevant zijn.

Een 7!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=EtXfbnarJTY