Reacties

Deze film van Francis Ford Coppola gaat over een geharde sergeant die tegen de Vietnamoorlog is en ernaar verlangt de levens van soldaten in het buitenland te redden, maar daar steeds geen toestemming voor krijgt. Hij besluit de zoon van een oude oorlogsvriend te helpen en begint tegelijkertijd een romance met een journaliste die fel tegen de oorlog is.

"Gardens of Stone" is de tweede film van Coppola over de Vietnamoorlog, na Apocalypse Now (1979). Deze film wordt onterecht vergeleken met "Apocalypse Now" maar de films zijn totaal verschillend. "Gardens of Stone" focust zich meer op het thuisfront en de gevoelens die Amerikanen hadden ten opzichte van de oorlog. In dat opzicht raakt de film een ​​gevoelige snaar. De film is ook een romantische film en ik vond de hoofdromance tussen de sergeant en de journaliste mooi, maar de romance tussen de twee kinderen leek wat onderontwikkeld.

Het acteerwerk is ronduit geweldig. James Caan is een solide acteur met een mooie carrière en hij was hier uitstekend, met een aantal ontroerende monologen. Hij had een goede chemie met Anjelica Huston, die de verslaggeefster speelde. James Earl Jones is zoals altijd uitstekend als Caan's beste vriend. D.B. Sweeney was solide in zijn rol, maar ik vond dat het personage van Mary Stuart Masteron iets meer uitgewerkt had kunnen worden.

Al met al is Gardens of Stone een degelijke film over de Vietnamoorlog en het conflict dat deze met zich meebracht naar het thuisfront. Was de romantiek noodzakelijk voor de film? Waarschijnlijk niet, maar het was een goede toevoeging aan het verhaal. Kortom, er was veel verzet tegen de oorlog, terwijl veel soldaten hun leven gaven zonder duidelijke reden. Deze film moet niet vergeleken worden met Apocalypse Now, omdat het twee totaal verschillende films zijn. Dit is een goede film met een aantal krachtige scènes, maar hij bereikt niet helemaal zijn volledige potentieel.

Was ik bijna de waardering vergeten 😃, ruim voldoende met een 7+.

Na de wereldschokkende onthulling dat monsters echt bestaan, treden twee broers en zussen in de voetsporen van hun vader om de connectie van hun familie met de geheimzinnige organisatie Monarch te ontrafelen. Moet je Godzilla (2014) eerst zien voordat je "Monarch: Legacy of Monsters" kunt kijken? Sindsdien zijn er drie vervolgfilms verschenen - Kong: Skull Island (2017), en Godzilla vs. Kong (2021) - evenals de animatieserie Skull Island (2023).
Maar maak je geen zorgen: je hoeft niet alle voorgaande delen van deze steeds groter wordende reeks te hebben gezien om van "Monarch: Legacy of Monsters" te genieten.

Gisteren hebben we de laatste aflevering gezien van seizoen 2 en hier mijn ervaringen over de mooie tv-serie "Monarch: Legacy of Monsters", die te zien is op Apple TV+. Vanaf de allereerste aflevering dompelt "Monarch" de kijker onder in een wereld van ongeëvenaarde verhalen, rijke karakterontwikkeling en adembenemende beelden. De serie is een absolute triomf, die elementen van fantasie, spanning en drama naadloos combineert tot een kijkervaring die ronduit buitengewoon is. Het script is niets minder dan een kunstwerk, waarbij elke aflevering lagen van complexiteit en intrige onthult die de kijkers op het puntje van hun stoel houden. De personages worden feilloos tot leven gebracht door een uitstekende cast, die krachtige en emotioneel aangrijpende prestaties levert.

Elke acteur lijkt perfect gekozen voor zijn of haar rol, wat de authenticiteit van het verhaal versterkt. Wat Monarch echt onderscheidt, is de unieke vertelstijl. De manier waarop de serie de erfenis van monsters, zowel letterlijk als metaforisch, verkent, is zowel tot nadenken stemmend als opwindend. Het productieteam heeft kosten noch moeite gespaard om een ​​visueel verbluffende wereld te creëren, compleet met ontzagwekkende landschappen en adembenemende speciale effecten. De serie is niet alleen vermakelijk, maar duikt ook in diepere thema's, waardoor het een ware topper is in de televisiewereld. "Monarch" heeft het genre succesvol her gedefinieerd en biedt een frisse en meeslepende kijk die het publiek van begin tot eind boeit.

Kortom, Monarch: Legacy of Monsters is een triomf in de vertelkunst, een artistiek meesterwerk dat de grenzen van conventionele televisie overstijgt. Alle lof voor het hele team dat betrokken was bij het tot leven brengen van deze buitengewone serie.
Van ons een 8!

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de flamboyante advocaat Willie E. Gary (Jamie Foxx), die, ondanks dat hij gespecialiseerd is in letselschadezaken, een contractrechtzaak aanneemt namens Jeremiah O'Keefe (Tommy Lee Jones).

De eerste keer dat we Willie in de rechtszaal zien, is de hele film waard - een briljant grappige monoloog. Het is een underdogverhaal, van een klein bedrijf dat het opneemt tegen een Canadese gigant die een contract niet nakomt. Jeremiah heeft nog nooit iemand zoals Willie gezien - en laten we eerlijk zijn, wie wel? - een extravagante, grappige, charmante man die de rechtszaal in een oogwenk naar zich toe trekt.

De zaak begint stroef, mede dankzij een agressieve aanklaagster (Jurnee Smolett) die op haar eigen manier net zo intens is als Willie.
Ras en armoede spelen een rol in deze zaak, omdat het duidelijk wordt dat het bedrijf zich onethisch heeft gedragen. De naam Johnnie Cochran wordt meerdere keren genoemd als iemand om naar op te kijken, deze was ook betrokken als advocaat bij de O.J. Simpson moordzaak. https://en.wikipedia.org/wiki/Johnnie_Cochran

Jamie Foxx is ronduit fantastisch en Tommy Lee Jones is geweldig als de stille, conservatieve oudere man, een zakenman die vastbesloten is zijn familie een erfenis na te laten.

Een echte aanrader - boeiend, meeslepend, goed tempo, prachtig geacteerd en geregisseerd en een heerlijke film die wij graag waarderen met een 8!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=0v2J0u2527o

Als je op zoek bent naar een serie die je op het puntje van je stoel houdt door de pure acteerkracht van de cast, dan is "The Beast in Me" precies wat je zoekt. Vanaf het begin is duidelijk dat deze serie precies weet hoe ze haar topcast moet inzetten om een ​​duistere, meeslepende sfeer te creëren.

Claire Danes, de koningin van emotionele intensiteit. Naar mijn mening is Claire Danes de ultieme keuze voor deze rol. Ze beheerst een specifieke vorm van gecontroleerde hysterie als geen ander in de industrie. Nadat ik haar jarenlang een personage met een bipolaire stoornis heb zien spelen in Homeland (2011–2021), is het duidelijk dat ze die diepe ervaring in dit project heeft gestoken. Ze begrijpt de nuances van een gebroken psyche; de ​​manier waarop ze schommelt tussen kwetsbaarheid en een totale emotionele ineenstorting voelt ongelooflijk authentiek en levensecht aan. Weinigen kunnen zo goed op het randje van de afgrond acteren als zij.

Naar mijn bescheiden mening leunt de serie niet alleen op Danes; de mannen die het scherm met haar delen zijn eveneens fenomenaal. Matthew Rhys. Hij is zo goed als het maar kan. Rhys heeft het ongelooflijke vermogen om tegelijkertijd charmant en diep verontrustend te zijn. Hij speelt perfect in op Danes en creëert een magnetische spanning die het verhaal voortstuwt. Vooruit

Jonathan Banks mag ik graag zien nadat ik kennis met hem had gemaakt in de topserie Breaking Bad (2008–2013), die een van de meest gewaardeerde series in de geschiedenis is. Banks brengt die kenmerkende rauwe en serieuze uitstraling. Hij heeft niet veel dialoog nodig om een ​​scène te domineren; zijn aanwezigheid alleen al voegt een extra laag gewicht en spanning toe aan het verhaal.

Deze serie is een absolute aanrader voor iedereen die van karakter gedreven thrillers houdt. Het is zeldzaam om zo'n getalenteerd trio acteurs samen te zien en ze stellen zeker niet teleur. Als je topacteurs op het hoogtepunt van hun kunnen wilt zien, mag je deze serie niet missen.

Een mooie fraaie 8+!

Wat de eerste "Twister" zo goed maakte, was dat de personages imperfect, kleurrijk en sympathiek waren. Ze waren ook overtuigender als stormjagers van in de dertig, veertig en ouder. "Twisters" daarentegen gooit meteen een stel Gen Z'ers voor je neus die eruitzien alsof ze nog op de middelbare school zitten, terwijl we vanaf dag één moeten geloven dat ze allemaal feilloze meteorologie-experts zijn die absurd complexe technische gegevens uitkramen? Dat is een ander probleem; te veel onnodige uitleg van wetenschappelijke concepten in een poging om het intellectueel geloofwaardiger te maken (ook al is het meeste onzin). Twister (1996) deed dat nauwelijks. Ze legden het doel van de sensoren uit aan het publiek, maar hadden geen langdradige scène waarin Bill en Joe helemaal opnieuw moesten beginnen.
Het verhaal miste diepgang en samenhang, waardoor het moeilijk was om mee te leven met de personages en hun verhaal. Het leek alsof de filmmakers niet konden kiezen of ze zich wilden richten op het menselijke drama of de natuurramp, wat resulteerde in een rommelig verhaal dat geen van beide aspecten recht deed.

De soundtrack was ook een grote teleurstelling. In plaats van de spanning en opwinding van de film te versterken, voelde de muziek misplaatst en was soms ronduit storend. Het slaagde er niet in de sfeer van de scènes te vangen en deed vaak afbreuk aan de algehele kijkervaring. Een zorgvuldiger samengestelde soundtrack had de impact van de film aanzienlijk kunnen vergroten.

Misschien wel het meest teleurstellend waren de onrealistische interacties met de tornado's zelf. De weergave van deze natuurverschijnselen in de film miste authenticiteit en geloofwaardigheid, waardoor het moeilijk was om in het verhaal mee te leven. De personages namen consequent onverklaarbaar slechte beslissingen wanneer ze met de tornado's geconfronteerd werden, en de speciale effecten grensden vaak aan het absurde. In plaats van de ontzagwekkende angst te voelen die tornado's zouden moeten opwekken, ergerde ik mij vanwege de ongeloofwaardigheid van het geheel.

Een 6 als waardering.

Omdat jij zo positief over het filmverhaal bent, gaan we deze nogmaals bekijken.
Soms verandert een mening.🙂

"De dikke en de dunne", Laurel & Hardy, het blijft leuk als je ermee opgegroeid bent.
De humor is soms wat oubollig en enigszins overdreven maar het blijft heerlijk voor ons om weer eentje te bekijken.
Ze zijn gedigitaliseerd enkele jaren geleden en de beeld en geluidskwaliteit is daarmee een stuk beter geworden.'
Het valt ons op dat de meeste films van hen, ook deze, rond de 7 scoren als waardering en ook deze gaat er vandoor met een mooie 7!

We hebben de film voor het eerst gezien op 26-08-2024 jl..

Na een intrigerende introductie maken we kennis met de hoofdpersonen, die eerlijk gezegd niet erg sympathiek zijn. Je merkt dat hun relatie niet helemaal in orde is en dat er iets speelt. We leren meer over hen en er worden nieuwe personages geïntroduceerd, waardoor de puzzelstukjes langzaam op hun plaats vallen.

"Oddity" leek uit het niets te komen, tenminste voor mij. Ik had er de eerste keer pas kort voor de release over gehoord en direct na de release zag ik de zeer positieve reacties van mensen die hem hadden gezien. Damian McCarthy's vorige film Caveat (2020) was een experimentele en interessante film met veel spannende en angstaanjagende scènes. Dit maakte me nieuwsgierig naar waar deze film over zou gaan en wat dat griezelige ding op de poster was.

De film was absoluut een interessante ervaring en er zaten best wel wat echt griezelige scènes in, maar het is niet zozeer een horrorfilm als je misschien zou verwachten. Het is meer een thriller die zich langzaam opbouwt, met verschillende elementen ontleend aan het horrorgenre, hoewel deze effectief werden gebruikt om een ​​aantal memorabel griezelige momenten te creëren. Tegen het derde deel, wanneer de puzzel in principe compleet is, kom je te weten wat er is gebeurd en hoe dit allemaal is ontstaan, wat ik grotendeels wel prettig vond en niet had verwacht. Aan de andere kant eindigt de film nogal abrupt en blijven er nog een paar onbeantwoorde vragen over, waardoor ik ontevreden achterbleef. Al met al is het een degelijke horrorthriller die door de hype veel aandacht krijgt, wat waarschijnlijk de film uiteindelijk zal schaden, omdat kijkers op het verkeerde been worden gezet met een film die ze niet hadden verwacht.

Onze waardering blijft ook na herziening staan op een ruime 7.

Deze film had absoluut de Oscar voor beste animatiefilm moeten winnen in plaats van Flow (2024). De graphics zijn gedetailleerd, sommige zelfs verbluffend. Het is geen kunst zoals Bambi, maar een nieuwe, impressionistische grafische stijl. Sommige dieren hebben niet dezelfde ingewikkelde details als robot Roz, maar alle getoonde wezens hebben gedetailleerde, levensechte ogen en reacties. De natuurlijke achtergrond is prachtig en de muziek is goed. Alle acteurs leveren uitstekende stemprestaties. Het verhaal bevat een paar korte scènes die lijken op de live-action remake van Disney's Jungle Book (1995).

Wat deze film onderscheidt, is de originele humor, het uitgangspunt, het realisme van de reacties van wilde dieren op de humanoïde robot; de emotionele reikwijdte die de kijker ervaart; hoe mensen in de toekomst met wilde dieren en data omgaan - net als nu. Er is artistieke vrijheid om duurzame "toekomststeden" op een schone planeet te laten zien. Klimaatverandering wordt subtiel in een paar korte scènes verwerkt.

Deze film is geschikt voor alle leeftijden!
Het verhaal verloopt vlot, mede dankzij de originele muziek, humor, geluidseffecten en beelden. Door de gedetailleerde animatie is deze film de dure bioscoopkaartjes voor een breedbeeldscherm meer dan waard. Het verhaal is misschien niet het meest origineel, maar het is VEEL beter dan de formulefilms die Hollywood de afgelopen jaren heeft geproduceerd - vandaar de hoge waardering, omdat ik hem heb vergeleken met de afgelopen vier jaar aan saaie, voorspelbare films. Het is een fantasyfilm, zoals Finding Nemo (2003), met verschillende diersoorten die met elkaar praten. Zeker de moeite waard om opnieuw te bekijken; de producenten zijn al bezig met een vervolg, maar deze film kan ook zonder vervolg prima los gezien worden.

Geniet dus samen (met de familie) van deze Oscar-waardige film; lach en ervaar een scala aan emoties dankzij een goed verhaal dat echt heel goed vermaakt, zonder politieke agenda of saaie formule.
We hebben ons vermaakt en waarderen het met een 8!

Bij actiefilms kun je vooral rekenen op grootschalige actiescènes, explosieve special effects en oogverblindende stunts. De jaren negentig waren de tijd van enkele van de meest gewaardeerde actiefilms die vandaag de dag, cultklassiekers zijn geworden. Deze kenmerken worden ruimschoots gedemonstreerd in deze spannende actiethriller uit de vroege jaren negentig, geregisseerd door Kathryn Bigelow. Keanu Reeves speelt Johnny Utah, een voormalig sterspeler van de "Ohio State University" die door de politie van Los Angeles aan de Pacifische kust wordt gerekruteerd als undercoveragent. Hij en zijn partner Pappas (gespeeld door Gary Busey) krijgen van hun keiharde baas Ben Harp (gespeeld door John McGinley) de opdracht een bende bankrovers te arresteren. Johnny vermoedt dat de bankrovers lokale surfers zijn en raakt zo betrokken bij de relaxte surfwereld dankzij de lokale surfer Bohdi (gespeeld door Patrick Swayze) en zijn geliefde Tyler (gespeeld door Lori Petty). In een poging deze criminelen te pakken, gebruikt hij zijn surfvaardigheden om de bende te infiltreren en ze voor het gerecht te brengen.

Deze film biedt de spanning en opwinding die actieliefhebbers van een originele film mogen verwachten. Dankzij een meeslepend scenario en onweerstaanbaar snelle stunts, zit de film vol met geweldige actiescènes en sensatie die je aandacht grijpen en niet meer loslaten. Van bloederige vuurgevechten tot intense bankovervallen door meedogenloze criminelen met maskers van president Reagan, tot spectaculaire parachutesprongen met knappe cinematografie; er is bijna te veel om op te noemen. En dan is er natuurlijk nog Keanu Reeves die zijn fantastische surfkunsten laat zien, samen met de rest van de cast in de strandscènes.

Deze film zit boordevol actie en spanning die door velen als baanbrekend beschouwd kan worden, zeker voor de tijd van de release. Keanu Reeves is fantastisch in de hoofdrol en zet zich volledig in om het personage met zoveel energie en charisma neer te zetten. Patrick Swayze schittert ook in zijn rol en straalt pure charisma uit. De goed uitgewerkte personages en verbluffende actiescènes worden ondersteund door een scherp geschreven plot. Het hoofdthema van het verhaal, dat draait om de keuze tussen vriendschap en de macht van de politie, levert een meeslepend plot op dat uitstekend werkt. De film slaagt erin surfen te combineren met elementen van misdaad en actie, en dit alles te vermengen tot een solide, zij het ietwat gebrekkige, mix van spanning en sensatie.

Point Break is een schoolvoorbeeld van een geslaagde actiefilm uit de jaren 90 en een absolute aanrader voor actieliefhebbers. Het is zonder twijfel het beste vroege werk van Kathryn Bigelow en toont Keanu Reeves in misschien wel zijn beste rol vóór The Matrix (1999).

Een 7 als waardering.

Matt Bettinelli-Olpin: Devil's Due (2014), Scream (2022), Scream (2022)

Het is januari 1940 en het korvet "Compass Rose" heeft de taak om koopvaardijschepen over de Atlantische Oceaan te escorteren. De grootste dreiging komt van Duitse onderzeeërs, maar aanvankelijk zijn die schaars en hun aanvallen ongecoördineerd. Na verloop van tijd krijgen de onderzeeërs echter de overhand en is het leven aan boord van een geallieerd schip er een van constant gevaar.

"The Cruel Sea" is interessant te vergelijken met recentere oorlogsfilms zoals Saving Private Ryan (1998). Wat deze film onderscheidt van veel latere films, is het gebrek aan sentimentaliteit. De film bekijken (of het boek lezen) is je meenemen in de wereld van een generatie met heel andere opvattingen en waarden dan de generaties die na hen kwamen. Na de Tweede Wereldoorlog zullen films als "The Cruel Sea" tot hun monumenten gerekend worden.

Ealing Studios, de studio die bekendstaat als dé thuisbasis van Britse komedies, met name die van Alec Guinness, produceerde deze prima, maar voor hun reputatie ongebruikelijke film. "The Cruel Sea" is een ongecompliceerd drama dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat over de mannen aan boord van een korvet-vrachtschip.

Het is geen glamoureuze taak voor dit schip. Ze begeleiden essentiële voorraden naar het westelijke en later het Russische front, en natuurlijk ook naar de meest noodzakelijke goederen voor de Britse burgerbevolking. De tocht naar Moermansk op de Noordelijke IJszee was de gevaarlijkste, met de lange kustlijn van bezet Noorwegen als thuisbasis voor talloze onderzeebootbases.

Jack Hawkins levert een prima prestatie als de standvastige kapitein en wordt goed ondersteund door de rest van de bemanning. Stanley Baker valt op in een voor hem ongebruikelijke rol als een onzekere luitenant die zijn onzekerheden maskeert met kleine, tirannieke acties. De gebruikelijke plotwendingen van marine films zijn allemaal aanwezig. De film vertoont in veel opzichten overeenkomsten met de film The Gift Horse van Trevor Howard, die rond dezelfde tijd uitkwam.

The Cruel Sea werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Scenario, maar verloor van From Here to Eternity (1953), die dat jaar vele Oscars won.

Deze film scoort bij mij een ruime 7+.

Deze remake versie is elegant met een vrouwelijke toets. Het is een strijd tussen de seksen, met een parade van brute mannen (goed en slecht) die door Parijs razen en een slanke vrouwelijke huurmoordenaar die doodt volgens een morele code.
Waar het origineel een bombastisch melodrama van geweld en eer was, is deze remake een uitgesproken Europees ballet van bloedvergieten en verlossing.

Deze huurmoordenaar krijgt meer motivatie en achtergrondverhaal dan haar voorganger in de originele film en we begrijpen wat voor persoon ze is en wat haar motiveert. Woo's kenmerkende stijl en zorgvuldig gechoreografeerde scènes blijven indrukwekkend, maar wat de film zowel schaadt als versterkt, is het gebrek aan rauwe realiteit. Woo's personages zijn in zijn Hongkong-films bijna onverwoestbaar, doorzeefd met kogelgaten voordat ze bezwijken. In plaats van thematische mannelijke kracht, zien we behendigheid en gratie bij onze heldin. Toch is het allemaal wat te netjes en praatachtig, waardoor de wanhoop die het origineel zo spannend maakte, verloren gaat.

Dat wil niet zeggen dat het niet vermakelijk is. De dialogen tussen de agent en de moordenaar zijn meer een schaakspel dan de bijna testosteronrijke band uit het origineel. Er is een duidelijke Franse stijl, wat passend is gezien Woo's originele 'The Killer' sterk beïnvloed was door de Franse klassieker Le samouraï (1967). De acteerprestaties zijn over de hele linie sterk, er is meer verhaal en interessante wendingen dan in het origineel en de actie (hoewel er meer van had mogen zijn) is erg goed. Tot slot is de conclusie veel bevredigender. De finale is goed, maar haalt bij lange na niet het niveau van Woo's fantastische finale uit het origineel, maar de laatste momenten van de epiloog zijn minder beklemmend. Of misschien vereisten de twee verschillende stijlen gewoon een andere afloop.

Het is een prima film, maar met minder urgentie dan zijn voorganger. Er zitten nieuwe wendingen in en het is meer een Franse thriller dan een typische Hongkongse. Laat je er niet door afschrikken. Woo bewijst dat hij nog veel te bieden heeft en staat, zelfs zo ver in zijn carrière, open voor het uitproberen van nieuwe trucs.

Een 7 krijgt hij mee als onze waardering.

En suggesties/verbeteringen kan je invoeren onderin de "Instellingen".
Dus films die hier nog niet vermeld zijn, daarvoor gebruik je de link van de film op IMDb.
Ook kan je veranderingen in speelduur, naam, jaartal en verhaal aangeven via de 'pen' rechtsboven.

• en cijfers, we blijven foutjes maken?, ik ook!
  3* = een 6
  Of is het wel 7,4?
  😉

Vanwege jouw positieve en mooi geschreven recensie, gaan we de film bekijken, bedankt!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=saRz3vK5Xa4

Een aardige politiefilm uit de jaren '70.
Abby Mann schreef het originele scenario van "Report to the Commissioner".
Mann, die bekend is van Judgment at Nuremberg (1961), is ook de bedenker van de klassieke politieserie Kojak (1973–1978) uit de jaren zeventig. De film heeft dan ook iets een Kojak-achtige sfeer. Dat de film volledig op locatie in New York is opgenomen, draagt ​​bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Michael Moriarty speelt een jonge en nogal naïeve rechercheur die gaat werken op het politiebureau 'Midtown North' in Manhattan. Hij komt uit een politiefamilie en wordt gekoppeld aan Yaphett Kotto, die in het verleden met Moriarty's vader heeft samengewerkt. Deze is inmiddels met pensioen.

Tegelijkertijd speelt Susan Blakely een jonge, frisse maar zeer ervaren rechercheur wiens typisch mooie blonde Amerikaanse uiterlijk, criminelen misleidt.
Ze had de gewaagde beslissing genomen om bij drugsdealer Thomas "Stick" Henderson (Tony King) in te trekken om bewijs tegen hem te verzamelen en Lockley was een hoop onzin over haar identiteit ingefluisterd, om de hele zaak er goed uit te laten zien, want de operatie is namelijk illegaal.
Nu moet de NYPD beslissen wat ze met deze puinhoop aan moeten en hoeveel ze de commissaris (Stephen Elliott) moeten vertellen.

Een klein deel van het verhaal wordt verteld in de vorm van interviews, waardoor we inzicht krijgen in de motivaties van de personages. Er is een ontzettend vermakelijke en lange achtervolging te voet, die het publiek ook nog eens trakteert op wat gespierde mannen, omdat King schaars gekleed rondrent. De hele scène in de lift is meeslepend, vooral omdat we ons een goed beeld vormen van hoe warm het daar moet zijn voor Moriarty en King. Balaban (een invalide) speelt een rol in wat waarschijnlijk een van de meest originele achtervolgingsscènes ooit op film is gemaakt. De opnames op locatie (cinematografie van Mario Tosi) zijn uitstekend, en Elmer Bernstein levert een soms ongebruikelijke, maar over het algemeen effectieve muziekscore.

Een 7+.

Deze film van schrijver-regisseur Fernando León de Aranoa is een bijtende satire op de zakenwereld en de extreme maatregelen die bedrijven nemen om een ​​smetteloos, politiek correct beeld van zichzelf te schetsen voor een gemakkelijk te beïnvloeden publiek. Daarbij worden de compromissen en twijfelachtige tactieken die ze vaak moeten toepassen om dat doel te bereiken, tactvol verhuld.

Vastbesloten om een ​​felbegeerde prijs voor zakelijke uitmuntendheid te winnen, is de directeur van de weegschalenfabriek "Blancos Básculas" Blanco zijn (prima vertolkt door Javier Bardem) gedrag erg egoïstisch en cynisch. Niet dat degenen met wie hij in conflict komt engeltjes zijn – ze hebben allemaal hun eigen agenda en gebruiken diverse middelen om die te bereiken.

Hoewel de film te simplistisch en hier en daar wat gekunsteld is om een ​​groots drama te zijn, heeft hij als zwarte komedie een uitstekend tempo en zorgt de expressieve vertolking van Javier Bardem voor een aantal prima humoristische momenten. Hoewel Blanco graag praat over de weegschaal van de gerechtigheid alsof dit een Olympisch ideaal is waar hij naar streeft, wordt gerechtigheid, als die al bereikt wordt, alleen bereikt door een mix van intimidatie en chantage en degenen die deze tactieken het meest meedogenloos toepassen, zijn degenen die uiteindelijk aan de macht komen.
Aan het begin van de film presenteert Blanco zichzelf als een welwillende, paternalistische werkgever, 'De Goede Baas' zoals hij zichzelf ziet. Naarmate het verhaal vordert, beseffen we dat hij verre van dit nobele ideaal is.

Ondanks enige kanttekeningen, heb ik ontzettend genoten van deze film, vooral door het heerlijke tempo en waardeer deze met een 8!

Bedankt voor jouw tip Renée, deze film hebben we nog niet gezien maar komende weekend gaat hij bij ons op het beeldscherm.

De film volgt een sportvrouw in de wildernis die wordt opgejaagd door een jager terwijl ze probeert te overleven. Het was behoorlijk indrukwekkend en bij tijd en wijle erg spannend. Netflix heeft weer eens een leuke film op het repertoire!

Pluspunten van Apex (2026): De film heeft een simpel verhaal en biedt genoeg entertainment voor de gemiddelde kijker. Charlize Theron en Taron Egerton zijn geweldig als de twee hoofdrolspelers. Het was gaaf om Taron Egerton een schurk te zien spelen en hij doet het erg goed. Er is een goede spanning in bepaalde scènes. De film heeft een prettig tempo. De actiescènes zijn goed gefilmd en geregisseerd. En tot slot heeft de film een ​​sterke karakterontwikkeling voor Charlize Theron.

Minpuntjes van Apex (2026): Deze film is qua verhaal en personages afgeleid van andere survivalthrillers.
Er zijn stukken waarin niets gebeurt en wordt het voor de diehard actieliefhebber misschien saai. En tot slot valt deze film voor mij in de categorie achtergrondmuziek.

Al met al is Apex (2026) zeker weer een mooie maar niet vernieuwende survivalthriller, het is een van de spannendste films die Netflix heeft uitgebracht dit jaar.

Een volle 7!

De laatste dagen van de Koreaanse oorlog in mei 1953. De naïeve en idealistische soldaat Roy Loomis (een sterke en sympathieke vertolking van Robert Redford in zijn filmdebuut) wordt als vervanger in een peloton naar het front gestuurd. Loomis ontmoet de gestoorde en teruggetrokken soldaat Raymond Endore (schitterend en angstaanjagend afstandelijk gespeeld door John Saxon), een afstandelijke eenling die 's nachts regelmatig achter de vijandelijke linies sluipt en vijandige soldaten afslacht. De bevelvoerende officier is op de hoogte van Endore's activiteiten, maar ziet het door de vingers, omdat hij tijdens zijn nachtelijke uitstapjes waardevolle informatie verkrijgt.

Loomis besluit Endore te confronteren om de weesjongen Charlie (een ontroerende vertolking van Tommy Matsuda) te redden van Endore's mogelijk gevaarlijke invloed.

Regisseur Denis Sanders, die werkte met een strak, intelligent en scherpzinnig script van Stanford Whitmore, presenteert een meeslepende, rauwe, realistische en onverbloemde weergave van de duistere kanten van oorlog. Hij laat met name zien hoe oorlog psychopaten zoals Endore de gelegenheid biedt om zich over te geven aan brute daden die in een vreedzame burgermaatschappij nooit acceptabel of toelaatbaar zouden zijn.

Deze film legt op treffende wijze de gruwel en de onmenselijkheid van oorlog vast: de enige grote gevechtsscène is werkelijk aangrijpend, terwijl de relatie tussen Endore en Charlie ontroerend is. Endore is een fascinerend complex personage; de ​​aanblik van Endore met zwarte camouflage op zijn gezicht is huiveringwekkend, zijn koelbloedige moorden zijn eveneens schokkend, maar zijn bezorgdheid om Charlie zijn welzijn blijft desalniettemin ontroerend. Uitstekende bijrollen van Charles Aidman als de stoere kapitein Wallace Pratt, Sydney Pollack als de onverzettelijke sergeant Owen Van Horn, Gavin MacLeod als de gedesillusioneerde soldaat Crotty en Tom Skerritt als de joviale sergeant Stan Showalter.

De sobere en indrukwekkende cinematografie van Ted D. McCord maakt kunstzinnig gebruik van overgangen en vervagingen. De melodieuze en melancholische muziek van Bud Shank draagt ​​hier ook aan bij.

Een echte verborgen parel die ik waardeer met een 7+.

Dit is een recensie van de miniserie van 3 uur, i.p.v. de behoorlijk ingekorte versie van 100 minuten. Ik was oorspronkelijk van plan om eergisteren alleen deel 1 te kijken, maar ik werd erdoor gegrepen en heb al snel deel 2 opgezet. Dat zegt wel iets. De film greep me zeker en ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor rampenfilms. (misschien het leedvermaak wat bijna een ieder van ons wel een beetje heeft?)
Hij had alle wendingen die je zou verwachten. Wrede ambtenaren, stukgelopen huwelijken, wetenschappers die voor gek werden verklaard maar uiteindelijk gelijk bleken te hebben. Met drie uur kijktijd komen alle invalshoeken aan bod. Nadat een storm Schotland heeft getroffen, wordt al snel duidelijk dat de storm langs de oostkust van Engeland zal trekken en uiteindelijk Londen zal overstromen.

De cast is gevarieerd, van slechte acteerprestaties tot redelijk goede acteerprestaties. Carlyle, waar ik een beetje fan van ben, en Gilsig spelen het gebruikelijke gescheiden stel dat door deze natuurramp weer bij elkaar wordt gebracht. Courtenay is Carlyle's vervreemde vader; ook zij worden door de overstroming weer bij elkaar gebracht, omdat ze toevallig allemaal in hetzelfde vakgebied werken. Het meest opvallend zijn de kleinere rollen van Nigel Planer als het hoofd van de MET, die de storm niet had voorspeld. Hij voelt oprecht verdriet over de tragedie die hij had kunnen helpen voorkomen, en een vroege rol van Tom Hardy. Hij is een van de weinige personages die echt menselijk overkomen. Hij heeft een paar totaal irrelevante dialogen over zijn vrienden en een hond. Het is misschien wel de enige keer dat we iemand over iets anders dan het weer horen praten. Het zien van een grote ramp in Engeland is een welkome afwisseling en de effecten waren eigenlijk best goed.

De film heeft echter ook veel gebreken. Hij is ongelooflijk voorspelbaar en het grootste deel van de dialogen bestaat uit uitleg of clichématige familieruzies. De montage is irritant, omdat het beeld constant bevriest en de tijd weergeeft, of terug gaat naar iets wat we slechts enkele minuten geleden hebben gezien. De muziek is erg repetitief. Ik kende de belangrijkste 'dramatische' melodie al een paar minuten.

Dit zorgt ervoor dat de film zijn climax veel te vroeg bereikt. Maar als je graag rampenfilms kijkt om te zien hoe verschillende overheidsinstanties reageren, dan is deze film over het algemeen prima.
Toch vond ik, neem mij niet kwalijk, de redelijke film een voldoende waard met als totale waardering een 7!

Na maandenlang afwezig te zijn geweest, keert een Britse soldaat terug naar huis en neemt wraak op degenen die zijn geestelijk gehandicapte broer hebben gepest. Dit is een rauw misdaaddrama geregisseerd door Shane Meadows en met Paddy Considine in de hoofdrol. Sommigen noemen 'Dead Man's Shoes' een horrorfilm, terwijl anderen het vergelijken met Death Wish (1974). Beide beschrijvingen bevatten een kern van waarheid, maar de film is over het algemeen duidelijk anders. Het is een horrorfilm in die zin

In tegenstelling tot een standaard slasherfilm zijn de slachtoffers hier echter stuk voor stuk koud, onsympathiek en oninteressant (de film is zelfs op zijn zwakst wanneer de toekomstige slachtoffers bespreken wie Considine is en angstig ineenkrimpen). Wat de parallel met 'Death Wish' betreft, die gaat niet helemaal op,

Het is eerder een uitgebreid kat-en-muisspel, zij het met beperkte spanning en sensatie, omdat, zoals gezegd, geen van de slachtoffers bijzonder sympathiek overkomt. Hoewel de kijkervaring soms wat onevenwichtig is, culmineert alles in een krachtige slotscène waarin Considine begint te reflecteren op zijn daden, wat de film de mogelijkheid biedt om diepgaande gedachten over geweld te uiten. Considine is hoe dan ook solide, de manier waarop de film gebruikmaakt van homevideo-achtige beelden voor alle flashbacks is zeer effectief, en alle locaties zijn toepasselijk grimmig.

Een 7+.

De roman "Fail Safe" werd in 1962 geschreven door Eugene Burdick en de film werd in 1964 geregisseerd door Sidney Lumet. Sinds het begin der tijden heeft de mens altijd gezocht naar manieren om zichzelf te beschermen tegen vijanden. Elke oorlog en de daaropvolgende bewezen hoe effectief hij dood en verderf kon zaaien. Met de komst van thermonucleaire wapens kwam het antwoord op zijn overleving neer op waarvoor toenmalig President John F. Kennedy al waarschuwde: "Of de mens moet een einde maken aan oorlog, of oorlog zal zeker een einde maken aan de mensheid." Die uitspraak is nog nooit zo treffend geweest als in deze film.

Een Amerikaans commercieel vliegtuig raakt van koers, waardoor het militaire luchtverdedigingssysteem wordt geactiveerd. Helaas veroorzaakt een extra mechanisch defect een kortsluiting op het SAC-dreigingsbord, waardoor de bommenwerpers van de eerste respons, die op fail-safe punten wachten, het bevel krijgen om door te vliegen naar hun doelwit: Moskou, om daar atoombommen op te gooien.

Nu moeten de president van de Verenigde Staten (Henry Fonda) en zijn Russische tolk (Larry Hagman) de Russische premier ervan overtuigen dat het een ongeluk was. Ondertussen, terug in de War Room, bespreken de generaals en de minister van Defensie een theoretisch scenario van een onbedoelde oorlogsvoering. Professor Groeteschele (Walter Matthau), die op de hoogte is van het ongeluk, pleit voor een snelle vervolgaanval op de Sovjet-Unie. Generaal Black (Dan O'Herlihy) verzet zich tegen deze waanzin.

De film is rijk aan sterren, met onder anderen Frank Overton, Ed Binns, Fritz Weaver en Dom Deluise. De grimmige zwart-witbeelden zijn angstaanjagend, omdat elke poging om de bommenwerpers te stoppen mislukt. Wat de premier en de president uiteindelijk besluiten, is ronduit nachtmerrieachtig.
Toch vroeg ik mij af of het ondenkbaar is, dat een zittende Amerikaanse president zo'n ongelooflijke beslissing zou nemen als hier wordt genomen om de vrede te bewaren...... of toch niet?

De film is rustig van opbouw en eigenlijk gewoontjes, het verbetert echter aanzienlijk zodra de dobbelstenen zijn geworpen en het onvoorstelbare maar al te reëel wordt, mede dankzij Henry Fonda.
Fonda in zijn derde rol in twee jaar tijd als een hooggeplaatste politicus in Washington, ditmaal als de president zelf, die snel en rationeel moet handelen om de crisis te bezweren. Het laatste half uur is spannend en meeslepend, gefilmd in een documentaire-realistische, zwart-witstijl, waarbij regisseur Don Siegel gebruik maakt van lage camerahoeken en grote close-ups om de spanning op te voeren.

"Fail Safe" is als film door sommigen onderschat en het is hoog tijd dat de film op zichzelf wordt beschouwd als een spannende, claustrofobische thriller en zijn plaats inneemt als een klassieker uit de Koude Oorlog.

Een 8.