Reacties

De serie was redelijk spannend en intens, maar er zijn een paar echt domme beslissingen genomen die de immersie verstoren. Een enkel schot in het hoofd lijkt voldoende, maar er wordt ook veel op het lichaam geschoten... hele magazijnen worden verspild aan lichaamsschoten. De zombies kunnen geen deuren openen, maar de acteurs laten de deuren steeds openstaan ​​terwijl ze proberen te ontsnappen.

De sfeer en het geluid waren geweldig en de acteurs waren, op een paar uitzonderingen na, geloofwaardig.

Toch vond ik seizoen 1 beter lopen dan het tweede wat zich meer afspeelde in de bergen en sneeuw.
Voor het eerste seizoen geef ik een kleine 8 en voor het tweede een 7.
Dus afgerond een 7. (zoals zo vaak🙂)

En het vervolg is Z Nation (2014–2018) waar ik al een klein stukje van heb gezien.
Begon gelijk al weer heftig, met hollen voor de dorstigen, naar bloed.

De filmmakers maakten geen documentaire, maar hebben de gebeurtenissen herschikt voor een dramatisch effect, waarbij ze feiten en fictie combineerden. Zo was de goed geënsceneerde aanval op Monte la Difensa in werkelijkheid de eerste veldslag van de Force.

"The Devil's Brigade" is een meeslepende WOII-film, met sterke acteerprestaties van hoofdrolspelers William Holden en Cliff Robertson, en een interessante cast van bijrollen, waaronder Michael Rennie, Dana Andrews, Carroll O'Connor, Claude Akins, Richard Dawson, Andrew Prine, Richard Jaeckel en Harry Carey Jr.

Een groot deel van de film blijft dicht bij de "echte" gebeurtenissen. Holden's personage, luitenant-kolonel Robert T. Frederick, kreeg daadwerkelijk de opdracht om de allereerste Special Service Force op te richten, bestaande uit Canadese en Amerikaanse troepen met speciale vaardigheden. De First Special Service Force werd zo succesvol bevonden dat ze uiteindelijk de 'Congressional Gold Medal' ontving, en de huidige speciale eenheden vinden hun oorsprong in deze WOII-eenheid.

Patric Knowles speelt Lord Mountbatten, de Britse admiraal die als eerste het idee voor deze eenheid kreeg. Michael Rennie speelt de Amerikaanse generaal Mark Clark, die besloot dat de eenheid speciale operaties in Italië moest uitvoeren, terwijl de geallieerden probeerden de Asmogendheden daar te verdrijven en Rome in te nemen.

De enige misstap in de film, namelijk het neerzetten van de Amerikaanse soldaten van de Devil's Brigade als 'buitenbeentjes', waarvan sommigen uit legergevangenissen zoals Leavenworth kwamen, werd ongetwijfeld beschouwd als een interessant dramatisch middel. Het zette de 'buitenbeentjes' tegenover de goed getrainde Canadezen in hun poging de eenheid te vormen en te trainen. In werkelijkheid waren de Amerikaanse soldaten ook elitetroepen. Hoewel dit wel enige interesse wekt en de geweldige Britse karakteracteur Jack Watson de kans geeft de soldaten in gevechtsvorm te trainen (inclusief het aanleren van man-tegen-man-gevechten), pakte het middel uiteindelijk averechts uit. "The Devil's Brigade" werd namelijk slechts enkele maanden na The Dirty Dozen (1967) in de bioscoop uitgebracht, die hetzelfde concept van 'buitenbeentjes' gebruikte. Hoewel de opnames van "The Devil's Brigade" al lang voor de release van "The Dirty Dozen" begonnen, werd de film ten onrechte beschuldigd van het kopiëren van het idee van die laatste film.

Afgezien van dat ene minpuntje is dit een uitstekende WOII-film met een geweldige cast, spannende gevechtsscènes, en de kijker leert iets van de geschiedenis
.
Een mooie voldoende, een 7+.

Vermoedelijk is her erg moeilijk om films te maken met een serieus kernthema die tegelijkertijd grappig zijn, zij het op een nerveuze en ongemakkelijke manier. Ik kan niet echt iets over de plot zeggen zonder spoilers, ga er gewoon blanco in. Qua acteerprestatie is dit verreweg mijn favoriete rol van Patterson, een wereld van verschil met zijn Twilight-jaren. Zendaya is voor mij altijd een beetje een wisselvallige film; ik geloof dat ze echt schittert als ze goed materiaal krijgt, zoals in Euphoria (2026) en The Challengers (1990). Ik weet bijna zeker dat iedereen Alana Haim na afloop zal haten, maar ik denk ook dat ze daarin slaagt, omdat haar personage ook gehaat hoort te worden.

We moeten A24 prijzen voor deze kleine pareltjes, terwijl alle grote studio's zich nog steeds voornamelijk richten op de massa.

Een film die een mooie opbouw heeft, vandaar mijn 8.

In "The Stepfather" wordt het verhaal verteld van een heel bijzonder soort seriemoordenaar. Het is het type dat je zou kunnen aantreffen in het stadje waar Hitchcock zijn Shadow of a Doubt (1943) situeerde, en zijn hoofdrolspeler als schurk, Joseph Cotten, die eenzame oude vrouwen vermoordt, wordt hier vervangen door Terry O'Quinn als een man die zich nestelt in gezinnen, waar de vader dood is en de vrouw een vaderfiguur nodig heeft om het gezin compleet te maken. Dus wanneer Jerry Blake (voorheen een meneer Harrison o.i.d., het maakt eigenlijk niet uit) trouwt met de weduwe Susan Blaine, is haar dochter (Jill Schoelen) daar niet blij mee. Er is iets..... vreemds aan hem, iets wat ze niet helemaal kan benoemen, en dat vertelt ze ook aan haar therapeut. Maar dit weerhoudt haar er niet van om zich te misdragen en van school gestuurd te worden (in een bijna zinloze scène, behalve om haar onsympathiek te maken en een flauw plotpunt te creëren), en het is iets waar Jerry gewoon wat harder aan zal moeten werken om het gezin bij elkaar te houden..... anders....!

Het plot is niet echt bijzonder, en slechts een paar scènes (misschien die bedoeld waren om echt spannend te zijn, of misschien ook niet) springen er echt uit als spannend of interessant. De rest bestaat uit een reeks saaie/flauwe acteerprestaties of gewoon overdreven momenten waarin iedereen, behalve Terry O'Quinn, zijn best doet om te acteren, maar verdikkeme, niemand het kan. Misschien heeft dit minder te maken met de scenarioschrijver, de overleden romanschrijver Donald E. Westlake, en meer met regisseur Joseph Ruben, die een paar jaar later The Good Son (1993) zou maken, alweer zo'n gekunstelde 'ik-ben-gewoon-een-normaal-gezicht'-moordenaarsfilm. Ik denk dat als je de film aanzet tijdens een scène met bijvoorbeeld de moeder en dochter die praten, of zelfs die onverschrokken jongeman die zijn zus wil wreken, met die grappige achternaam en die snelle auto, je waarschijnlijk niet verder dan vijf minuten zou kijken.

Rubens enige echte vondst om de film de moeite waard, en soms zelfs fantastisch, te maken, is de casting van O'Quinn. Voor degenen die hem kennen van Lost als Locke (en jullie weten wie jullie zijn, zoals ikzelf), is het een waar genot – hij speelt de rol perfect in de rustige, 'normale' scènes, en gaat vervolgens helemaal los als hij die Jerry Blake naar een andere dimensie van waanzin tilt. Alleen al een simpele gezichtsuitdrukking nadat Jerry flipt over de kus van zijn stiefdochter met een andere jongen is onbetaalbaar.

Zoals zo vaak bij ons, een 7 als waardering.

Twee vrijgevochten mannen die elkaar regelmatig in de buurt van Los Angeles ontmoeten, een vrij gevochten leventje leiden waarin de huidige dag een grote rol speelt, we hebben het over Harley Davidson (Mickey Rourke) en The Marlboro Man (Don Johnson). De mannen zijn al jaren goede vrienden en na hun hereniging besluiten ze hun oude stamkroeg te bezoeken: "The Rock N' Roll" Bar & Grille.

Daar komen ze erachter dat hun geliefde bar gesloopt zal worden om plaats te maken voor een nieuw, duur vastgoedproject. Wanneer het huurcontract afloopt, gaat de bank de huur drastisch verhogen, verwijzend naar de stijgende vastgoedprijzen in Burbank en de plannen om er een wolkenkrabber te bouwen. Omdat ze geen andere oplossing kunnen bedenken om hun favoriete bar te redden, besluiten de twee een bank te beroven om het geld te bemachtigen dat ze nodig hebben om de huur te betalen. Wat volgt is een avontuur vol schietpartijen, relaties, benarde situaties en memorabele oneliners.

De film biedt regelmatig die onmiskenbare, overdreven visuele stijl van de jaren 80, samen met stijlvolle choreografie van lichamen in de ruimte – compleet met rook, schijnwerpers en gekleurde lenzen voor de camera. Meesters van deze visuele stijl zijn onder anderen Tony en Ridley Scott, maar Simon Wincer doet er niet veel voor onder. Vooral de openingsscène – met Bon Jovi's "Wanted Dead or Alive" op de achtergrond – is pure genialiteit: "I'm a cowboy, on a steel horse I ride." Harley Davidson and the Marlboro Man vertegenwoordigt een van de laatste ademtochten van het actiekomedie-tijdperk van de jaren '80. Passend genoeg wordt de film gedragen door twee hoofdrolspelers wiens carrière op dat moment in de nadagen zat – Johnson en Rourke. Don Johnsons carrière bereikte een hoogtepunt met zijn hoofdrol in de succesvolle tv-serie Miami Vice (1984–1989), waarna zijn carrière, afgezien van deze film en de thriller The Hot Spot (1990), wat rustiger verliep.

Mickey Rourke was eveneens op zijn hoogtepunt in verschillende films die in de jaren 80 uitkwamen, waaronder Rumble Fish (1983), Nine 1/2 Weeks (1986) en Angel Heart (1987). Zijn carrière raakte in het begin van de jaren 90 in het slop, totdat hij een sterke comeback maakte als de crimineel Marv in Sin City (2005).

De film is goed gemaakt en biedt af en toe ontroerende momenten van vriendschap en humor. Het is een gegarandeerde nostalgische trip voor iedereen die de jaren '80 heeft meegemaakt - of voor iedereen die gefascineerd is door dat tijdperk.

Tot slot een verzameling van de beste oneliners uit de film: "Hoe ouder de stier, hoe stijver de hoorn." "De juiste vrouw kan je maken - de verkeerde vrouw kan je breken." "Het is beter om dood en cool te zijn, dan levend en niet cool." "Jaag nooit achter bussen of vrouwen aan - je blijft altijd achter."

Wij laten jou achter met de uiteindelijke beoordeling van een ruime 6+.

P.s. De filmnaam heeft géén enkele connectie met de merken die sommigen erin weerspiegeld zien!

Vanavond opnieuw gezien en waardering blijft gelijk.
Dus die 7.

De Amerikaanse 1e Cavaleriedivisie heeft onlangs de 1e Pantserdivisie afgelost in Sadr City, Bagdad. Alles lijkt vredig

Een aardige serie maar hij vereist wel wat geduld.
Ik had aanvankelijk een serie verwacht zoals Generation Kill (2008), gebaseerd op een waargebeurd militair verhaal, waarin je een eenheid volgt en geboeid raakt door de kameraadschap en de rauwe actiescènes. De serie faalde enigszins op dat vlak. Scènes met soldaten en hun familie voelden soms geforceerd, opgevuld en oppervlakkig sentimenteel aan. De kameraadschap binnen de eenheid kwam ook nogal kunstmatig over, onnatuurlijke dialogen en interacties.

De eerste 2-3 afleveringen waren allemaal zo, tot het punt dat ik erover dacht om de serie op te geven. Het vergelijken met "Generation Kill" is natuurlijk een erg hoge lat, want is een van de beste militaire miniseries aller tijden, alleen Band of Brothers (2001) is iets beter, dus misschien was enige teleurstelling onvermijdelijk.

Vanaf een bepaald punt kwam de serie echter op gang. De achtergrondverhalen van de soldaten veranderden van alledaagse kennismakingen met hun familie naar interessante gebeurtenissen die verband hielden met hun huidige situatie en hun karakters onthulden. De dialogen en interacties werden geloofwaardiger. Dit alles verhoogde de betrokkenheid aanzienlijk. Bovendien werd de actie grimmiger, intenser en meeslepender.

Ondanks alles heb ik deze toch een ruime voldoende gegeven omdat het een mooi te volgen serie is, met een prima verhaal, een 8 op de plank!

Al weer bijna 40 jaar oud deze film en het is voor sommigen een klassieker uit de jaren '80 geworden.
Hoewel het verhaal fictief is, zijn de acteurs stuk voor stuk nog herkenbaar. De cast bestaat uit grote namen, zoals naast Sly ook Donald Sutherland, John Amos, Frank McRae, Jordan Lund en natuurlijk de hoofdpersoon Sylvester Stallone.
Het acteerwerk van iedereen is goed, het onderwerp is inherent mannelijk en het verhaal heeft een brute inhoud.

Het was een van onze favoriete films in onze tienerjaren. Het kijken naar deze film bracht vandaag de dag nostalgische gevoelens bij me naar boven. Bovendien is er in de meeste scènes mooie achtergrondmuziek te horen. Deze is gecomponeerd door Bill Conti, die ook meewerkte aan de Rocky-films en memorabele melodieën componeerde.

Een mooie 7 als waardering.

👍Gelijk even opgezocht en ja.... de verhalen spreken ons wel aan, vooral de laatst genoemde, BEDANKT🙂.

Het lijk van tienermeisje Monika wordt aangespoeld op een strand gevonden. De manier waarop ze is vermoord, vertoont overeenkomsten met een oude zaak van 15 jaar eerder. De man die destijds voor die misdaad werd veroordeeld, is net voorwaardelijk vrijgelaten. Hij beweert dat hij in beide gevallen erin is geluisd en pleegt zelfmoord.

De politie en hoge officieren van justitie zijn vastbesloten om de zaak af te sluiten. Maar een jonge officier van justitie zet het onderzoek voort en deelt zijn vermoedens met de moeder van het meisje, die rechter is. Er zijn talloze dwaalsporen wat betreft de verdachten, maar al snel wordt het duidelijk dat er de afgelopen 20 jaar een lange lijst vrouwen is verdwenen of vermoord.

Een duistere, verontrustende film met scènes van misbruik, geweld en gruwelijke moorden. Een club, gerund door een misdaadbaas, speelt een rol in verschillende moorden, evenals corruptie binnen de politie, corruptie die waarschijnlijk ook in het rechtssysteem voorkomt. Een solide thriller die je tot de slotscènes in spanning houdt. Geregisseerd door Adrian Panek, scenario door Panek, Lukasz M. Maciejewski en Malgorzata Oliwia Sobczak.

Onze 7 voor deze film.***

De meeste films over psychische aandoeningen benaderen de personages en stoornissen op een sensationele manier, waarbij vaak de nadruk ligt op wat opmerkelijk is aan hen of hun ziekte (bijvoorbeeld Rain Man (1988)). "Silver Linings Playbook" draait dit echter om. De film kijkt verder dan de diagnoses en ziet de bipolaire hoofdpersonen als menselijke wezens met bijzondere eigenschappen. De stoornis zelf is op zijn best van ondergeschikt belang. Deze invalshoek is zo verfrissend, zowel vanuit cinematografisch als psychologisch/sociologisch oogpunt, dat we al een vliegende start hebben voordat regisseur David O. Russell zijn plot introduceert en onthult dat zijn film eigenlijk een conventionele romantische komedie in vermomming is.

Maar als je dan toch een romantische komedie wilt maken, wat misschien wel het meest clichématige filmgenre is, dan is dit de manier om het aan te pakken. De focus moet niet liggen op de ontknoping en het gelukkige einde (hoewel dat uiteindelijk altijd zo is), maar op de personages en hun worstelingen. En de personages in "Silver Linings Playbook" hebben zeker hun worstelingen. Geen typische Hollywood-achtige, plot gedreven conflicten, maar diepe, persoonlijke problemen die opmerkelijk accuraat worden weergegeven. Het is overduidelijk dat David O. Russell, die ook het script schreef, weet waar hij het over heeft. Wij denken dat veel mensen met een bipolaire stoornis het zullen waarderen om een ​​film te zien die dit onderwerp serieus behandelt, maar toch met humor. Vooral Pats ontwikkeling, die vaak bestond uit twee stappen vooruit en één stap achteruit, vonden we authentiek, mede dankzij de ingetogen acteerprestatie van Bradley Cooper. En die man is ook nog eens erg grappig.

Naarmate het einde nadert, begint "Silver Linings Playbook" helaas wat voorspelbaar te worden. Na zo origineel te zijn geweest en een eigen universum te hebben gecreëerd, waren we enigszins teleurgesteld, dat Russell geen andere manier kon vinden om zijn hoofdpersoon zijn meisje te laten veroveren dan door ons mee te slepen door een reeks clichés en gewaagde plotwendingen. Wij nemen aan dat het voor degenen die er zin in hebben nog steeds zal werken, maar het haalt niet het hoge niveau dat de film in het eerste uur of zo heeft neergezet.

Ondanks dat we met een originele start begonnen en een beetje voorspelbaarder einde eindigden, waarderen wij toch het geheel met een ruime voldoende, een 8.

Dat is anders wel de bedoeling van de mensen die hier hun REACTIES neer pennen.
Je wisselt dan van gedachten over het hoe en het wat van een film of serie.
En op een enigszins grove toon iemand hier te woord staan, vind ik ook niet prettig overkomen. Of ken jij de privé situatie van @Carmen163?
En verder ben ik van mening dat als je een film of serie niet uitkijkt, nog niet eens 10 minuten ervan hebt bekeken, dan moet je er ook geen waarderingscijfer aangeven!
Je weet niet eens waar het verhaal uiteindelijk om gaat.

Eerst meende ik dat dit een remake was van The Dunwich Horror (1970) maar dat is niet het geval, ondanks dat de verhalen veel op elkaar lijken.
Wel zien we acteur Dean Stockwell in beide films terug maar speelt in beide films een andere personage.
En dat is nog niet alles: als je het woord 'Necronomicon' gebruikt, denk je automatisch aan Lovecraft. En wetende dat Lovecraft's korte verhaal "The Dunwich Horror" in het publieke domein valt, tja, dan breekt de hel los (geen woordspeling). Het acteerwerk is oké, we zien een paar bekende namen, zoals Jeffrey Combs Re-Animator (1985), Dean Stockwell Paris, Texas (1984), Battlestar Galactica (2004–2009) en Griff Furst Now You See Me (2013).

Maar namen alleen zijn niet genoeg. Vanaf het begin weet je dat dit vreselijk mis gaat. De bezetene, tja, ze heeft gewoon gekleurde contactlenzen. Dan krijgt ze CGI-vleugels. Het is koud in de kamer, doet denken aan The Exorcist (1973). Haar stem, doet denken aan Evil Dead (2013), de piramide is een soort puzzeldoos en doet denken aan Hellraiser (1987). Maar wat deze film echt een flop maakt, is een van de slechtste CGI die ik ooit in een moderne horrorfilm heb gezien. Vonken die uit vingers schieten, zo typisch jaren tachtig. Het is nooit eng of bloederig. Het draait alleen maar om bezweringen.

Een magere 4.

Dit is voor mij geen komedie, er zitten wel grappige momenten in maar die komen op mij niet goed over.
Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is goed.
Austin Butler als Hank, een aardige kerel met een ernstig drankprobleem, Zoe Kravitz als een ambulanceverpleegster met een slechte smaak in mannen, Regina King als Roman, een cynische agente, en Matt Smith als een Britse punker die vreselijke levensbeslissingen neemt, zijn allemaal geweldig.

Sommige delen van het verhaal zijn erg goed uitgewerkt, andere... minder. De betrokkenheid van de concurrerende criminele organisaties is vaak onsamenhangend en de bijrollen van de "goede jongens" zijn een wisselvallige verzameling qua acteerprestaties. De slechteriken variëren van sadistische moordenaars tot nonchalant gewelddadige gangsters met een erecode. Dit zorgt voor zeer onevenwichtige verhaallijnen en enorme toonwisselingen in de film.

Die toonwisselingen, van psychotisch, krankzinnig geweld tot komische, incongruente momenten, maken dit een lastige film om te kijken. Zoals wanneer Butler aan tafel zit met de orthodox-joodse gangsters en het er alleen maar om gaat om oma (baba) tevreden te houden. Matt Smith heeft duidelijk plezier in zijn rol als een domme, grofgebekte drugsdealer met meer energie dan verstand, maar het personage staat haaks op de enorme chaos die hij over zichzelf en indirect over Hank heeft afgeroepen.

Sommige bloederige scènes zijn heftig, andere zijn bedoeld om te lachen.
Die grote verschillen komen als vreemd op mij over.

Als je een Butler-fan bent, zul je waarschijnlijk niet teleurgesteld zijn, maar zelf vond ik de film nogal fragmentarisch, gewelddadig en rommelig.

Ik kom uit op een 6 als waardering.

Eigenlijk is "The Remains of the Day een tranentrekker" maar dan wel op een subtiele, ingetogen manier.
Het verhaal draait om Stevens, een butler die zo'n grote professionaliteit en stoïcisme in zijn werk belichaamt dat hij zijn privéleven opoffert. Twintig jaar later ontmoet Stevens, radeloos en misschien zelfs vol spijt, Kenton, de huishoudster die zijn verloren liefde van weleer was.

Anthony Hopkins en Emma Thompson leveren voortreffelijke prestaties in de hoofdrollen, vooral Hopkins. Hij belichaamt de Britse stijfheid, weigert uiterlijk enige emotie te tonen, terwijl we innerlijk zien dat hij wel degelijk tedere gevoelens koestert die hij onderdrukt. Thompson is ook fantastisch in de rol; ze toont haar gevoelens voor Stevens discreet maar voelbaar, in overeenstemming met de sociale conventies van die tijd. Twintig jaar later krijgt een spijtige Stevens de kans om Kenton weer te zien, misschien zelfs weer met hem samen te werken, en hij gaat, naar eigen zeggen, in de hoop "zijn eigen fouten recht te zetten".

Deze subtiele, ingetogen romance speelt zich af tegen de achtergrond van de toenemende nazi agressie, en deze achtergrond versterkt Stevens zijn professionaliteit door apolitiek te blijven en tegelijkertijd de hooghartige houding van de aristocratie te bekritiseren. Mijn enige bezwaar tegen de film is dat het tempo na het eerste uur aanzienlijk vertraagt en de zeer ingetogen, discrete romance is niet helemaal zoals dit graag zie in een filmverhaal.
Los daarvan blijft "The Remains Of The Day" tot op de dag van vandaag een aangrijpend, ingetogen liefdesverhaal met subtiele politieke thema's.

Ik zat te twijfelen aan een bijna 8 of een forse 7, het wordt de 7+!

https://www.imdb.com/title/tt22498608/episodes/?season=1&ref_=tt_eps_sn_1 (5 afleveringen)
https://www.mijnserie.nl/forsvinningen-lrenskog-31-oktober-2018/afleveringen/ (5 afleveringen)
https://www.moviemeter.nl/series/season/26176 m (5 afleveringen)

En ook op andere film- en serie sites worden steeds 5 afleveringen genoemd. Soms zie je trouwens wel 6 afleveringen genoemd op andere sites en dat kan verwarring veroorzaken.
Heeft @rainking de serie gezien en daarna geconstateerd dat er een eindaflevering mist?
En voor mij gaf dit de doorslag dat er maar 5 afleveringen zijn:

Dr. Tammy Landau (she/her)
@Dr_Tammy_Landau
I just finished The Lorenskog Disappearance, about the wife of a Norwegian billionaire who went missing. Each episode takes on a different perspective-the police, lawyers, journalists and informants-to cast doubt on official versions of events. Give it a try.

"Hannibal" is een film die het publiek reikhalzend deed uitkijken naar de terugkeer van onze favoriete kannibalistische dokter, bijna alsof ze een oude vriend weer zagen. Het is best intrigerend om te bedenken dat de vurige bewondering van fans Dr. Hannibal Lecter wellicht heeft getransformeerd van een dreigende figuur tot een emotioneel complex "mens" met lagen van gevoelens en littekens, van verlangens en kwetsbaarheden.

Maar "Hannibal" is geen doorsnee misdaadthriller; het is een psychologisch misdaaddrama. Regisseur Ridley Scott ontrafelt minutieus de complexe lagen van zowel Hannibal Lecter als Clarice Starlings persoonlijkheden. En in de laatste momenten barsten de emoties tussen hen los als een vulkaan. Het einde van de film is, in de zin dat het, metaforisch gesproken, wat minder heftig is dan dat van het boek. Hoewel de film ons nog steeds meeneemt naar de dramatische confrontatie tussen Clarice en Hannibal, is de extreme wreedheid van de climax uit het boek afgezwakt om een ​​breder publiek aan te spreken. Wanneer Hannibal, na een onaangename tegenstander te hebben verslagen, Clarice de hand reikt om zich bij hem te voegen, is dat een moment dat de kijker aan het denken zet over de complexiteit van hun relatie en Starlings innerlijke strijd.

Voor de onconventionele bewonderaars van Dr. Lecter, die een unieke smaak als de zijne waarderen, biedt de conclusie van de film mogelijk geen bevredigende oplossing voor de hoofdpersonen. Het behouden van de essentie van de personages en hun complexe relatie, terwijl het geheel visueel en thematisch iets minder zwaar op de maag ligt, is een uitdagende opgave. Dit kan ertoe leiden dat een deel van de schokkende en intense impact van het boek verloren gaat. Hoewel de 'gewone' kijkers wellicht beweren dat deze keuze een breder publiek aansprak, verlangde de 'kannibalenfanclub' naar een meer passend macaber en vreemd genoeg bevredigend einde voor dit bijzondere duo.

"Hannibal" neemt ons mee op een duistere en verleidelijke reis, waarbij de grenzen tussen held en schurk, goed en kwaad, en liefde en obsessie vervagen. Het is een film die conventionele ideeën uitdaagt en ons laat nadenken over de complexiteit van de menselijke natuur. Dus, of je nu deel uitmaakt van de 'kannibalenfanclub' of gewoon geïntrigeerd bent door het onconventionele, het is een reis die de moeite waard is, zelfs als die je naar de donkerste uithoeken van je eigen 👀 geest leidt.

Ons waarderingscijfer is een dikke 7+.

Misschien dat je iets minder moet ruiken en wat meer moet zien?
Opent vaak vergezichten!
Als ik jou woorden lees, dan kijk jij vrijwel geen film/serie uit, omdat je schrijft "bij letterlijk iedere nieuwe film uit Amerika maar ook uit Europa".

En hoe kan je nu in 3 minuten tijd een oordeel vellen? Gelukkig dat je geen rechter bent, alhoewel, dat zal ook wel "woke" zijn, dus geen baan voor jou!

ByTheWay, ik zat mij af te vragen: "houd je wel van Opus Dei"?😂

Bij deze Sci-fi-film landen voor de zoveelste maal, aliens op aarde en maken miljoenen mensen af. Met hun geavanceerde technologie lijken ze onoverwinnelijk, maar dan sluiten sergeant Michael Nantz (Aaron Eckhart) en zijn peloton zich aan bij de strijd en proberen ze de kust van Los Angeles te redden. "Battle los Angeles" heeft geen Oscars gewonnen, maar dat was schijnbaar ook niet de bedoeling.

De film is een aardige terugblik op die simpele B-films uit de jaren 50 en is vermakelijk genoeg prima.
Maar als je op zoek bent naar iets diepzinnigs, iets om over na te denken of een drama dat je leven beïnvloedt, dan zul je dat hier niet vinden. Ik geef toe dat de eerste twintig minuten niet al te best waren, omdat we kennismaken met de hoofdpersonages en zoals je zou verwachten is het script van een niveau dat je bij de B-films mag verwachten.

Eckhart worstelt met het verlies van troepen in een eerdere veldslag, we zien een man die op het punt staat te trouwen, een andere soldaat die een kind verwacht en de man uit Afrika die geld verdient en naar zijn zus stuurt. Ik zou toekomstige scenarioschrijvers aanraden om de eerste helft te bekijken, alleen al om te zien wat je vooral niet moet doen als je een scenario schrijft. Gelukkig herinnert de film zich daarna dat er voornamelijk mannelijke kijkers in de bioscoop zitten en schakelt de film een ​​versnelling hoger met de ene actiescène na de andere. Het scenario stopt vrijwel volledig wanneer we voluit aanvallen en dat is waar de film tot leven komt. Ja, er duiken af ​​en toe wat subplots op, maar die zijn slecht geschreven en kunnen gemakkelijk over het hoofd worden gezien.

De film gaat vol voor actie, want zo'n beetje alles wat je je kunt voorstellen wordt op een gegeven moment opgeblazen. (Misschien een film voor de Israëlische premier Netanyahu?) Ik vond het fijn dat de filmmakers ons van begin tot eind in de strijd hielden, want we komen nauwelijks uit de actie. De film duurt iets minder dan twee uur, wat een beetje te lang is, maar gelukkig verveelt het nooit, omdat er zoveel gebeurt en als je van overdaad aan actie houdt. Deze actie is extreem luid en ik weet bijna zeker dat de meeste bioscopen hun luidsprekers in die tijd hebben moeten vervangen toen deze film was afgelopen.😅

De explosies komen van alle kanten en er is geen moment dat er geen kogels vliegen of iets ontploft. Eckhart past prima in zijn rol, maar het personage vereist ook niet echt veel van zijn acteertalent. Hij is een sympathieke kerel en heeft geen moeite om de film te dragen. Michelle Rodriguez is een lust voor het oog en de rest van de bijrollen passen ook prima in hun rollen. BATTLE LOS ANGELES is een ontzettend domme film, maar het hoofddoel is om te entertainen en dat lukt zonder problemen. Je kunt een film niet kwalijk nemen dat hij vermakelijk actief blijft, dus op dat vlak werkt de film.

Met een 6 zit ik iets te hoog en met een 5 te laag, dus uit positiviteit na al dit geweld; een 6-.

Ik zie op Moviemeter dat ik onder mijn alter ego "Knussestoel" een 5 heb gegeven en op IMDb ook.
Vandaar de aanpassing in de waardering.

Laura kan eindelijk haar demonen onder ogen zien wanneer haar vader in coma raakt na een auto-ongeluk. De film eindigt optimistisch, hoewel je je afvraagt ​​of er werkelijk verlossing is bereikt.

De film behandelt de verschrikkelijke gevolgen van ouderlijk misbruik voor Laura, een vrouw van eind twintig. Ze woont alleen en heeft, niet verrassend, ernstige problemen, niet alleen in haar relaties met mannen, maar in alle aspecten van haar leven. Ze is nooit in staat geweest om haar vader (of haar moeder, die, evenmin verrassend, in ontkenning is) openlijk te confronteren, of haar verleden te bespreken met haar broer, die waarschijnlijk al die tijd argwaan had maar ervoor koos de andere kant op te kijken.

Er zijn andere films gemaakt over dit onderwerp, of delen ervan, maar deze is uitzonderlijk goed. Het script van regisseur Philippe de Pierpont vermijdt sentimentaliteit en toont een gezonde minachting voor het gebod "eer je vader en je moeder". Dit is een acteursfilm en de regie van de Pierpont is vloeiend en onopvallend, waardoor de acteurs hun werk kunnen doen; ze zijn allemaal uitstekend. De plot is beknopt en 'to the point', en elke scène heeft een betekenis en een plaats. Dit is een van die bijzondere films die je herinneren aan Godards uitspraak: "De cinema is de waarheid, 24 beelden per seconde."

Ook de titel is prachtig: "Elle ne pleure pas, elle chante" is een metafoor voor "de hemel, verlossing, wederopbouw, bevrijding".
De drie kijkers op Filmvandaag die gestemd hebben, waarderen deze film schijnbaar meer dan kijkers op IMDb.
Gemiddeld een 7,7.
Een 7 en 2 8ten.

Een mooie 8 van ons.

"Who the fuck is mr. Salazar, I'm mr. Smith"

Ik heb hiervoor enkele filmsites bekeken wat de kijker(s) ervan vonden en er werd door sommigen geklaagd dat er te veel dialoog inzat en soms te weinig actie. Persoonlijk vond ik de verhoudingen prima omdat er een mooie opbouw in de film zat en dat is voor mij belangrijker dan vuistslagen en geknal zonder achtergrondverhaal.

Hoewel de filmindustrie vaak last heeft van een overdaad aan films met een gemiddeld budget, is deze nieuwste productie een verfrissende mix van sfeer en stijl – deels Ritchie-achtige rauwheid van de onderwereld, deels Soderbergh-achtige precisie bij een overval. Het uitgangspunt is een uitgesproken moderne interpretatie van het incassogenre, waarbij de gebruikelijke clichés van de "boef met een honkbalknuppel" worden ingeruild voor een geraffineerde, spannende financiële thriller.

Eiza Gonzalez levert een koele, berekende prestatie als Rachel. Ze beheerst het scherm met een gewetenloze kant die perfect in balans is met de "kameleonachtige" zakelijke wanhoop van Rosamund Pike.

De echte dynamiek schuilt echter in de samenwerking tussen Henry Cavill en Jake Gyllenhaal. Hun fysieke contrast en vlijmscherpe dialogen vormen de hartslag van de film. Het is een meesterlijke demonstratie van chemie die doet denken aan de beste "buddy"-dynamiek uit de jaren 90.

De bijnaam "Moeder" geeft de jongens een gevoel van onwankelbare loyaliteit en verankert de actievolle scènes in iets bijna sentimenteels. Het script navigeert succesvol door een lastige genrewisseling. Het begint met de gelikte, mechanische voldoening van een Ocean's Eleven-achtige overval, om vervolgens naadloos over te gaan in een spannende survivalfilm die doet denken aan The Great Escape (1963). Hoewel een groter budget wellicht grote namen had kunnen aantrekken, brengt de huidige cast een hongerige, rauwe energie die een meer bevoorrechte cast wellicht zou hebben gemist.

Regiematig laat de film een ​​paar kansen liggen om de "visuele grenzen" te verleggen voor nog meer dramatische spanning, maar de intriges in Mission: Impossible-stijl houden de spanning erin. Het is een strakke, vermakelijke film die bewijst dat je geen enorm franchiselabel nodig hebt om een ​​hoogwaardige bioscoopervaring te leveren.

Ons cijfer is een 7+.

Een aardige film die ook, vinden wij, sterk begind.
Het is een van die films uit het pre-digitale tijdperk die je tegenwoordig niet meer ziet, waarin de locaties eruitzien als echte plekken die je in elk willekeurig klein Amerikaans stadje tegen zou kunnen komen, en de acteurs zo overtuigend zijn dat het moeilijk te geloven is dat ze geen echte mensen zijn. Films zijn tegenwoordig zo gepolijst, gepolijst en over geproduceerd, en ik mis de rauwe authenticiteit die films zoals deze vroeger hadden.

Als de film realistischer was gebleven en de komedie en het drama op natuurlijke wijze waren ontstaan ​​uit de personages en hun situatie, had dit een zeer goede en heel andere film kunnen zijn, maar helaas wordt het in het derde deel cartoonesk en flauw.

De film heeft een verrassend goede cast, met onder andere twee acteurs, Holly Hunter en Kevin Bacon, die later sterren zouden worden. Ik heb gemerkt dat Bacon in sommige promotiematerialen bovenaan de aftiteling staat, maar dat is misleidend. Dit is de film van Wilford Brimley en Levon Helm. Wilford Brimley speelt Wilford Brimley fantastisch, en Levon heeft zoals altijd een overtuigende, innemende en charismatische uitstraling als een naïeve maar sympathieke spoorwegarbeider. Bob Balaban en Clint Howard verschijnen ook in de film als de voorzitter van de raad van bestuur van de spoorwegmaatschappij en zijn assistent. Het zijn geweldige karakteracteurs en het is altijd fijn om ze te zien. Balaban's personage heeft een vreemd accent dat ik niet helemaal kan plaatsen.

De film is de moeite waard om te kijken, niet zozeer vanwege de kwaliteit van het script, maar vanwege de acteerprestaties en de manier waarop het een specifieke, vervlogen tijd, plaats en levenswijze in Amerika belicht.

Een 7 van ons als waardering voor de film.***

Een aardige Spaanse horrorfilm.
Het verhaal volgt een groep onderzoekers van paranormale verschijnselen die een gezin onderzoeken dat wordt achtervolgd door een geest die hen van hun vorige huis naar hun nieuwe appartement is gevolgd. Is deze geest echt of gewoon weer een dwaalspoor, zoals de meeste recente projecten van de onderzoekers? Deze film is geregisseerd door Carles Torrens (Pet) en de hoofdrollen worden gespeeld door Kai Lennox, Gia Mantegna, Michael O'Keefe en Fiona Glascott.

Het verhaal en de film als geheel zijn een verhaal van twee helften. In de eerste helft komt de paranormale expert niet echt als een expert over, de horrorelementen en geluiden zijn zwakker dan bedoeld en het jongetje is het beste deel van de film... totdat de seance begint. De film na de seance is voor mij een ruime goedmaker en een van de betere seancescènes die ik in lange tijd heb gezien. Er is een magnifieke bezetenheidsscène die de film volledig op zijn kop zet, waardoor je geen idee hebt welke kant de film op zal gaan en hoe ze de bezetenheid uiteindelijk zullen oplossen.

Deze film heeft echt een prima ontknoping en wordt goed afgerond. Ik geef deze film een ​​7 en raad je aan als horrorliefhebber deze een keer te bekijken, maar heb wel geduld omdat het niet gelijk in de hoogste versnelling gaat.

Dus, een 7.

Een ietwat sombere thriller over bezetenheid die het meest effectief is door de verfrissend rauwe en realistische sfeer.

Dat wil zeggen, de bezetenheid is erg fysiek, alles is zeer naturalistisch gefilmd, waardoor sterfgevallen opvallend plotseling kunnen zijn. De camera vertraagt ​​vaak niet, verandert niet van positie en zoomt niet in op de wonden, zoals je in dit soort films vaak wel ziet. En natuurlijk zijn de personages vermoeid en hebben ze op de een of andere manier diepe gebreken, en dat al lang voordat ze de demon tegenkwamen - en die gebreken maken het frequente ongeloof van de anderen volkomen begrijpelijk.

Wat echter absoluut niet begrijpelijk is, is dat er in de laatste akte een personage wordt geïntroduceerd dat, bij gebrek aan een beter woord, een gekwalificeerde demonenjager is (behoefd geen spoiler, aangezien het mentale beeld dat je hebt waarschijnlijk onjuist is) en de hoofdpersonages hebben zogenaamd een gedeelde geschiedenis die jaren teruggaat, waardoor hun verwarde gedrag tot dan toe plotseling geen zin meer heeft. De regels die ons eerder werden voorgelegd – zoals "Gebruik geen elektrische verlichting" en "Schiet niet met vuurwapens" – verliezen hun mysterieuze karakter en lijken volkomen willekeurig, aangezien ze na deze ontwikkeling geen enkele betekenis meer lijken te hebben.

Hoewel de film met dezelfde energie als voorheen is opgenomen en nog steeds vaak een reeks effectieve scènes bevat, herstelt hij zich niet echt van dit niveau en eindigt hij op een niveau dat onder het potentieel ligt.

Jammer, daardoor behaald de film bij ons niet de mooie voldoende die het in het begin had maar komen we afgerond op een 7- uit.