Reacties

Vanwege de vele recensies van de kijker(s) bij deze film, een korte indruk van onze ervaring:

De eerste 45 minuten zijn meeslepend en vermakelijk, met een sterke wereldopbouw en de introductie van Varang – een intrigerende en broodnodige nieuwe schurk. ​​Helaas, na ongeveer een uur, reset de film zichzelf en keert terug naar dezelfde setting en plotwendingen, terwijl Varang naar de achtergrond verdwijnt ten gunste van Quaritch, die zijn aantrekkingskracht allang heeft verloren. Het laatste deel is uitputtend en speelt zich af als een herhaling van de vorige film, compleet met fan service en bekende verwijzingen.

De film ziet er fantastisch uit en klinkt geweldig, en bevat een aantal werkelijk epische momenten maar is langdradig, repetitief en voelt uiteindelijk aan als een herhaling van Avatar: The Way of Water (2022).

"Fire and Ash" is onmiskenbaar, net als de vorige twee, een visueel spektakel en een vermakelijke ervaring, maar het rechtvaardigt zijn bestaansrecht nooit volledig, afgezien van het herhalen van zijn voorganger. De film had aanzienlijk beter kunnen zijn als hij zijn titel daadwerkelijk had waargemaakt, met meer focus op het Vuurvolk en Varang's spirituele conflict met Eywa. Ik hoop dat er een Avatar 4 en 5 komen, maar in godsnaam, zoek alsjeblieft een nieuwe schurk.

Een 7.

En eigenlijk is er nog eentje die uit die "toplijst" zou moeten verdwijnen omdat het voor de site en de kijker(s) niets oplevert: THE WATCHLIST!
Er staan accounts tussen die per maand 1-5 film(s) kijken en totaal geen reacties plaatsen waar een ander een indruk van een prent kan krijgen, maar deze accounts hebben wel ruim 17000 op de watchlist in 7 maand tijd! En dan sta je hoog🤣 op de lijst zonder enige toevoeging aan "Filmvandaag" en de kijker(s)!
Eigenlijk zou alleen films die bestaan en bekeken kunnen worden, "gezien" "beoordelingen" en "reacties" beloont moeten worden. De rest overboord kieperen!👀
Misschien kunnen ze voor het verdwijnen van de "watchlist", degenen punten geven die (bijdragen) films/series aanleveren.
Zo laat je als redactie ook merken dat je dit waardeert en de site wordt er beter van. Twee vliegen in 1 klap.😉

Velen onder ons, waar ik helaas ook toe behoorde, weten niet wat de "RunPee" app is, vandaar onderste stukje:
RunPee:
De superhandige app heet RunPee en is beschikbaar op Android en IOS . Deze app helpt je om te weten op welke tijden je het beste naar de wc kan gaan. Je krijgt een trilling op je telefoon. Zo weet je dat je eventueel naar de wc zal kunnen gaan. Je mist dus niks belangrijks van de film en kan lekker je blaas legen. Ideaal hé.🙏
https://fhm.nl/entertainment/runpee-missen-film-bioscoop

Vanaf het eerste seizoen maakt de serie indruk met zijn sfeer. De production design is verbluffend en combineert de Amerikaanse stijl van de jaren 60 met verontrustende, fascistische beelden die griezelig plausibel aanvoelen. De cinematografie en de muziek dragen bij aan het gevoel van onbehagen, waardoor elke scène geladen is met gevaar en paranoia.

De serie is een van de meest ambitieuze en tot nadenken stemmende series van de afgelopen tijd. De serie is een bewerking van Philip K. Dicks roman en schetst een huiveringwekkend beeld van een wereld waarin de 'Asmogendheden' de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen. De serie speelt zich af in een verdeeld Amerika, waar de oostelijke staten worden geregeerd door nazi-Duitsland en het westen door keizerlijk Japan. De serie onderzoekt de kwetsbaarheid van vrijheid, de corruptie van macht en de veerkracht van de menselijke geest.

De personages zijn complex en moreel gelaagd. Juliana Crain (Alexa Davalos) is de onwillige heldin wiens keuzes een rimpelend effect hebben op het verzet. Rufus Sewell levert een carrière bepalende prestatie als John Smith, een hooggeplaatste Amerikaanse nazi wiens loyaliteit aan het Derde Rijk botst met zijn liefde voor zijn familie, waardoor hij een van de meest huiveringwekkende maar tegelijkertijd sympathieke antagonisten op televisie wordt. Cary-Hiroyuki Tagawa en Joel de la Fuente geven diepte aan de Japanse kant van de bezetting en voegen nuance toe waar mindere series wellicht op stereotypen zouden leunen.

Het centrale mysterie van de serie – de mysterieuze films die alternatieve realiteiten tonen – voegt een sciencefiction-twist toe die het verhaal onvoorspelbaar houdt. Deze films dienen zowel als symbool van hoop als wapen, en suggereren dat verzet mogelijk is, zelfs in de donkerste tijdlijn.
Hoewel latere seizoenen de mythologie uitbreiden en het tempo soms wat oprekken, verliest de serie nooit de centrale vraag uit het oog: wat betekent het om je te verzetten tegen onderdrukking in een wereld waar vrijheid verloren lijkt?

"The Man in the High Castle" is een spannende, stijlvolle en intellectueel boeiende serie die nog lang na de aftiteling blijft hangen vandaar onze mooie 8!

In 1864 heeft majoor Dundee (Charlton Heston) de leiding over een gevangenis met geconfedereerde krijgsgevangenen aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Een aanval van de Apaches heeft een nabijgelegen garnizoen verwoest en de Apaches hebben drie jonge jongens ontvoerd.

Zonder enige bevoegdheid besluit majoor Dundee naar Mexico te trekken om de Apaches te achtervolgen, uit te roeien en de jongens terug te brengen. Het enige probleem is dat hij nauwelijks genoeg manschappen heeft om de gevangenis te bemannen, laat staan ​​om de strijd met de Apaches aan te gaan. Hij stelt snel een bont gezelschap samen van soldaten van de Unie, geconfedereerde krijgsgevangenen en huurlingen om zich bij zijn expeditie over de Rio Grande naar Mexico aan te sluiten. Daar komen ze niet alleen in gevecht met de Apaches terecht, maar raken ze ook verwikkeld in een conflict met het Franse leger dat in Mexico gestationeerd is!

Dit is een spannende en zeer vermakelijke film. Het is een ongewone western, gezien het verhaal. Ik heb echt genoten van de historische context, omdat het aspecten van de Burgeroorlog belicht en me ertoe aanzette om meer te weten te komen over het Franse leger in Mexico in die tijd. De film is echter erg frustrerend, vanwege wat het had kunnen zijn... als de productie niet zo moeizaam was verlopen en de film de aanstekende actie van The Wild Bunch (1969) had bevat, de film die regisseur Sam Peckinpah een paar jaar later maakte, dan ben ik ervan overtuigd dat dit, in mijn ogen althans, een van de beste westerns ooit gemaakt zou zijn geweest.

De film heeft alle ingrediënten: Heston, Coburn, Slim Pickens, Richard Harris en Sam Peckinpah. Het verhaal is sterk, de cinematografie is uitstekend, maar zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, valt de film na de eerste helft wat in elkaar, en dat heb ik ook gemerkt.
De film komt min of meer tot stilstand wanneer de expeditie Mexico binnenkomt, en inderdaad, ik heb verhalen gelezen over de moeizame productie, wat alles verklaart.

Dit is erg jammer, en we blijven ons afvragen wat er had kunnen zijn. Maar over het geheel genomen is "Major Dundee" een degelijke en originele western. Helaas haalt hij het niet bij "The Wild Bunch", terwijl hij de mogelijke potentie had, om nog beter te zijn.

Een ruime 7.

Christian Bale speelt de uitgemergelde Trevor Reznik, die na een jaar slapeloosheid zijn verstand begint te verliezen. Zoals elke goede film over waanzin, werpt "The machinist" een nachtmerrieachtige wolk van verwarring over wat echt is en wat hallucinatie. Niemand weet wat er aan de hand is, en het lijkt erop dat de sleutel tot de puzzel diep verborgen ligt op de oceaanbodem van Reznik's onderbewustzijn.

Brad Anderson, die in 2006 een remake van Romero's The Crazies (2010) zou regisseren, weet op knappe wijze stille, griezelige scènes aan elkaar te rijgen die culmineren in periodieke epileptische aanvallen van psychose. Terwijl hij wegkwijnt in zijn waanwereld van halfslaap, veroorzaakt Reznik een vreselijk ongeluk in de machinefabriek. Al zijn collega's, inclusief zijn gemene baas, spannen tegen hem samen, althans dat denkt hij. Langzaam krijgt Reznik het gevoel dat de samenzwering tegen hem dieper gaat dan het lijkt en dat sommige van zijn collega's niet echt bestaan. Alsof dat nog niet erg genoeg is, plakt iemand willekeurige post-it-briefjes op zijn koelkast.

Een opvallend punt van afleiding was echter dat ik mezelf constant afvroeg: "Jeetje, hoe is Christian Bale zo veel afgevallen voor die rol?" Wie Bale niet kent, denkt misschien: "Man, die is mager." Maar voor de miljoenen Christian Bale-fans roept alleen al het zien van zijn gezicht in "The machinist" een stortvloed aan irrelevante vragen op, van "Hoeveel lijkt hij op die Britse jongen in Empire of the Sun (1987)?" tot "Hoe is hij in vredesnaam in dat vreselijke Batman-project terechtgekomen?" Het afwisselen van verschillende beelden van Bale in je hoofd, van stokfiguur tot schooljongen tot vleermuis, zou je vermaak kunnen noemen. Voor mij werkt het nogal afleidend.

Gelukkig voor het publiek blijft de macabere verhaallijn ingewikkeld en duizelingwekkend spannend tot de laatste minuten, waarin alles ontrafeld wordt en het mysterie wordt opgelost. Zoals altijd in dit genre schuilt het grootste deel van het entertainment in "The machinist" niet in de laatste minuten van de film, maar in de voorafgaande 101 minuten vol schizofrene psychose. Voor een andere film met hetzelfde effect raad ik de prachtfilm Angel Heart (1987) met Mickey Rourke en Robert De Niro van harte aan.

Tot slot: de muziek was uitstekend. Het had een klassieke sfeer die me deed denken aan Hitchcock's Psycho (1960). Een passende soundtrack (of juist de afwezigheid ervan) is meer dan de helft van de strijd in elke film, en de muziek van "The machinist" bewijst dat sommige Hollywood-formules voor spanning nooit verouderen.

Een 7+ als waardering.

PS Als het je opvalt, Bale is voor deze rol ongeveer 25 kilo afgevallen, om aan het figuur wat vereist was voor deze filmrol, te voldoen.

Mogelijk niet geschikt voor het hele gezin vanwege het soms grove taalgebruik, maar wat een film!
Dit is zonder twijfel de beste film van 2025 tot nu toe – een zeldzaam hoogtepunt in een tijd waarin sterke films soms schaars zijn, alhoewel, ik moet ook niet te negatief zijn! https://www.moviemeter.nl/nieuws/wat-zijn-de-beste-films-van-2025-op-basis-van-moviemeter-beoordelingen-19748
De regie en het scenario van Kirk Jones zijn opmerkelijk: de balans die hij weet te bereiken is ongelooflijk. Het ene moment zaten we met tranen in onze ogen, het volgende moment lagen we dubbel van het lachen, niet om de personages, maar om de situaties zelf.

Sommige scènes kunnen lastig zijn voor mensen met het "Syndroom van Tourette" maar de film is duidelijk bedoeld om mensen te empoweren en bewustwording te creëren, in plaats van te spotten. Het is een oprechte en informatieve kijk op een aandoening die velen van ons niet volledig begrijpen en herinnert ons eraan waarom empathie zo belangrijk is, in een wereld waar we overgeleverd zijn aan het toeval, aan de vriendelijkheid van vreemden!
Robert Aramayo en Scott Ellis Watson leveren krachtige acteerprestaties. Het activisme van John Davidson is duidelijk van grote betekenis voor zijn gemeenschap, en dankzij deze film vindt het nu weerklank bij een wereldwijd publiek.

Grappig, duister, triest, schokkend, humanistisch, inspirerend en diep ontroerend – deze film weet dit alles tegelijk te zijn. De regie, het scenario, de productie, het acteerwerk, de montage, de muziek, het geluid en de cinematografie zijn allemaal perfect. Het tempo is gematigd, de toon psychologisch en emotioneel, en de algehele balans voelt ideaal.

Wij vonden het fantastisch. Deze film is niet zomaar goed; je moet hem echt gezien hebben en.....het verhaal vergeet je voorlopig niet zoals bij vele andere films en hopelijk reageren we na het zien, meer op een mens op de manier die hem/haar niet vernederd! We hebben volgens ons allemaal wel een of meer gebreken waar we zelf ook niet steeds negatief mee geconfronteerd willen worden.

Een 9!

De film speelt zich af in 1899, een periode in de psychologie die gekenmerkt werd door de snelle uitbreiding van psychiatrische afdelingen, meestal asylum genoemd, instellingen voor klinisch gestoorden – wat die term ook moge inhouden. "Stonehearst Asylum" is een film van Brad Anderson uit 2014 die destijds concurreerde met films als Nightcrawler (2014), John Wick (2014) en Interstellar (2014), om er maar een paar te noemen.

Het is dan ook geen verrassing dat deze film onopgemerkt is gebleven. Of dat ten goede of ten kwade is, zal deze recensie uitwijzen. Het verhaal volgt Edward Newgate, een kersverse arts die zijn opleiding wil afronden in het "Stonehearst Asylum", maar al snel ontdekt dat de methoden van het personeel op zijn zachtst gezegd eigenaardig zijn. De openingsscène zet de toon van de film met een glimp van de waanzinnige wetenschap die gebruikt wordt om de gekken te genezen, een ironie van de situatie.

Een psychiater presenteert aan een klas aanstaande psychiaters een vrouw genaamd Eliza Graves, bij wie hysterie is vastgesteld, een aandoening die alleen bij vrouwen voorkomt, veroorzaakt door vrouwenhaat en genezen door diezelfde onmenselijke eigenschap. Een paar seconden na het begin van de scène zien we al de bizarre medische behandelingen die we te wachten staan. Films over psychiatrische afdelingen die orthodoxe methoden gebruiken, zijn vrij gebruikelijk. De snelle terugblik op de geschiedenis van hoe de maatschappij vroeger met geestelijk zieken omging, stimuleert de creativiteit van scenarioschrijvers.

"Stonehearst Asylum" gebruikt tot op zekere hoogte dezelfde formulematige vertelling, wat grotendeels werkt, ware het niet dat het verhaal zelf gebaseerd is op een soort 'plotgat'. De personages zijn, tja, moeilijk te verteren. Trouw aan het thema van de film lijken de meeste, zo niet alle personages, gezond van geest of niet, niet helemaal goed bij hun hoofd. Dit is precies waar de film op inspeelt: een allegorie van hoe waanzin eigenlijk gewoon een groepsconcept is: als de meerderheid denkt dat je gek bent, dan ben je dat ook. 🤪

De protagonist, Dr. Edward Newgate, is het enige personage dat zich misplaatst voelt in de chaos waarin hij zich bevindt, een slimme truc van de film. Hij is de enige met een puur hart, die iedereen probeert te redden. Maar dan wordt hij op slag verliefd op de aantrekkelijke patiënte, wat vanaf het begin al voor de nodige spanning zorgt. Brad Anderson had ten tijde van de release van "Stonehearst Asylum" al films als Session 9 (2001) en The Machinist (2004) op zijn naam staan en was zelf een bekende naam in het genre.

"Stonehearst Asylum" is vermakelijk en met de sterke cast, een huiveringwekkende ervaring. Het verhaal zelf is verre van een meesterwerk en is vanaf het begin enigszins voorspelbaar, maar je krijgt zeker waar voor je geld, zeker in het thrillergenre. Negeer een paar plotgaten en trucjes, en je zult zien dat de score terecht is.

Voor deze prent onze prachtige 7!, dus een film die we wel weer eens op beeld willen zien.

Met dit bericht en enkele andere die ik gelezen heb, wordt ik nieuwsgierig naar deze prent.
Ik lees elders dat de film behoorlijk is verminkt, hij duurde bijna 4,5 uur bij de eerste cut. (volgens "starbright boy" (moderator films) Moviemeter) Dan heb je uiteindelijk een film van 123 minuten en een gerestaureerde versie van 136 minuten.
Ook was hij bijna ontslagen bij Colombia en had hij het aan Charlton Heston te danken dat hij mocht aanblijven, deze zag zelfs van zijn salaris af.

......En dan nu over naar de film!

Gerry Boyle (Brendan Gleeson) is een politieagent in een klein stadje die per toeval een moordzaak ontdekt die verband lijkt te houden met een drugssmokkelring onder leiding van de corrupte agent Sheehy (Liam Cunningham), de Londense crimineel Cornell (Mark Strong) en de lokale schurk McBride (Rory Keenan). Hij krijgt te maken met FBI-agent Everett (Don Cheadle), met wie zijn politiek incorrecte, vermoeide houding geen aansluiting vindt.

Na het overweldigende succes van In Bruges (2008) lijken ster Brendan Gleeson en de broer van de regisseur van die film de handen ineen te hebben geslagen om dat succes te herhalen met deze soortgelijke misdaadkomedie, vol met de soort politiek incorrecte, scherpe humor die "In Bruges" zijn cultstatus bezorgde. Hoewel de film over het algemeen meer geslaagd dan mislukt is, haalt hij, misschien niet geheel verrassend, niet het niveau dat hij probeerde te evenaren.

Een groot probleem is het verhaal, dat afdwaalt en wat rommelig wordt, met te veel verschillende verhaallijnen tegelijk (de hoofdplot, een Roemeense vrouw die hulp zoekt bij het vinden van haar man, een chantagecomplot) en diverse subplots die het geheel onsamenhangend maken. Het hoofddoel van de film is misschien wel humor, maar een degelijk, solide plot is essentieel om het verhaal te leiden, en dat is waar "The Guard" de mist in gaat. Dat is jammer, want verder doet de film het over het algemeen goed. Gleeson past perfect in de hoofdrol, een cynische, wereld moeë, sjofele kerel die zijn collega's en superieuren irriteert door alles op zijn eigen manier te doen. Cunningham en Strong zijn als schurken zoals altijd ijzersterk. Hoewel er niets mis is met Cheadle, is zijn rol waarschijnlijk de zwakste.

Een geweldige 8 als waardering voor dit plot!

Het uitgangspunt is interessant en het verhaal ontvouwt zich in een gestaag tempo. Hoewel niet baanbrekend, behoudt het verhaal de focus en bouwt het de spanning op een consistente manier op. Sommige momenten hadden emotioneel of dramatisch wat meer impact kunnen hebben, maar over het geheel genomen is de structuur goed in elkaar gestoken.

Het tempo is grotendeels in balans, hoewel een paar scènes iets langer duren dan nodig. De acteerprestaties zijn redelijk, met hier en daar wat merkbare missers. Hoewel niemand de film volledig verpest, tilt het acteerwerk het materiaal ook niet naar een hoger niveau en voelen sommige momenten minder overtuigend aan dan zou moeten.

Technisch gezien is de film goed in elkaar gezet. De sfeer is effectief en de regie toont een duidelijke visie, ook al neemt de film geen grote creatieve risico's.

"One Mile: Chapter One" is een degelijke en vermakelijke film die misschien geen uitzonderlijke hoogtepunten bereikt, maar wel een bevredigende kijkervaring biedt.
"One Mile: Chapter One" is een film die duidelijk potentie heeft en over het algemeen een boeiende kijkervaring biedt. De toon en wereld worden met vertrouwen neergezet en er is genoeg intrige om de kijker de hele tijd geboeid te houden.

Toch haalt de film net niet de voldoende en blijft steken op een 5,5.

Hierbij laat Guillermo del Toro weer zien dat hij een prima regisseur is en regisseert deze film met flair, stijl en een inconsistente plot en karakterontwikkeling. "Mimic" vertelt het verhaal van een paar entomologen die de kinderen van de toekomst "redden" van een epidemie die kinderen doodt. Het dodelijke virus/de ziekte wordt veroorzaakt door kakkerlakken en Mira Sorvino bedenkt een plan om een ​​ander soort genetisch gemodificeerd insect te sturen om de slechte insecten op te eten. Deze nieuwe insecten hebben een korte levensduur.

Maar de natuur houdt zich niet aan de regels en al snel ontdekken we dat er in de New Yorkse metro gigantische kakkerlakken leven die mensen verslinden en hun uiterlijk nabootsen om de samenleving te infiltreren en te doden. Oké, misschien iets meer doden dan infiltreren. Het verhaal is eigenlijk best absurd, zoals ik hier een samenvatting schrijf, maar del Toro weet sfeer en spanning te creëren en het tot op zekere hoogte te laten werken. Het is erg formulematig, we zien een kleine groep in de diepten van het insectenrijk. Charles Dutton speelt een agent zoals je van hem zou verwachten, maar hij is altijd erg vermakelijk, ongeacht hoe zwak de dialogen of het verhaal zijn. Sterker nog, het acteerwerk is over het algemeen degelijk.

Er zijn een paar vreemde subplots - met name één met een raar jongetje genaamd Chuy. Hij praat nauwelijks en kijkt alleen maar naar schoenen...hmmm. Zijn vader wordt gespeeld door Giancarlo Giannini (bekend van Hannibal (2001)) en doet het prima.
F. Murray Abraham speelt wederom een ​​rolletje in een B-film, maar levert zoals altijd een goede prestatie. Ik zal nooit begrijpen waarom een ​​Oscar winnende acteur als hij nooit de carrière heeft gehad die hij verdiende. Maar goed, ik dwaal af. "Mimic" is een leuke, vermakelijke film die zwaar gebrekkig en enorm ongeloofwaardig is, maar het acteerwerk, de visuele vertelstijl van de regisseur en de griezelige decors maken het uiteindelijk de moeite waard.

Vandaar onze fleurige 7😊

Hier vind je meer informatie:

https://www.tvgids.nl/serie/dokter-deen

Jammer genoeg voor de crew van dit geheel, ben ik het helemaal eens met jouw commentaar op deze film.
Van mij heeft deze productie nog een 6 gekregen, een 6 en lager, is voor films die ik niet weer wil zien en waarbij ik niet in slaap ben gesukkeld.

Dit is de eerste lange speelfilm van Guillermo del Toro en omdat het zijn eerste film is, hadden we niet zulke hoge verwachtingen. Over het algemeen waren we verrast door Del Toro's interpretatie van het klassieke vampierverhaal. De film toont zeker zijn unieke visie en filmstijl, zelfs in dit vroege stadium van zijn carrière.

Het verhaal begint met Jesús Gris (Federico Luppi), een oudere antiekhandelaar in Mexico, en zijn lieve kleindochter Aurora (Tamara Shanath). Jesús komt in het bezit van een antiek, scarabee-achtig apparaat dat hij in een beeld vindt. Wanneer Jesús zichzelf per ongeluk snijdt met het gouden Cronos-apparaat, ontdekt hij al snel dat het hem eeuwig leven schenkt, maar tegen een vreselijke prijs. Jesús' worsteling met zijn vampirisme, terwijl hij tegelijkertijd zijn kleindochter probeert te beschermen, vormt het conflict in de film. Andere mensen begeren het apparaat om de leven gevende krachten ervan te bemachtigen. De La Guardia, een kwaadaardige industrieel, wil het apparaat bemachtigen om een ​​vampier te worden en voor eeuwig te leven. Om dit te bereiken stuurt hij zijn slijmerige neef Angel de la Guardia (Ron Pearlman) eropuit om het apparaat koste wat kost voor hem te bemachtigen.

De film is met een klein budget in Mexico opgenomen en dat is te zien aan de lage productiekosten. Desondanks geeft Del Toro een interessante draai aan de vampiers legende en zijn de personages zeer memorabel. Jesús zijn worsteling met zijn aandoening en de liefde voor zijn kleindochter Aurora is erg aangrijpend. Hoewel het geen klassiek bloederig vampierverhaal is, bevat de film genoeg spanning en zwarte humor om de meeste kijkers te vermaken. Wij hebben vooral genoten van de acteerprestaties van kleindochter Aurora (Tamara Shanath) en grootvader Jesús (Federico Luppi).

Voor liefhebbers van horrorfilms en iedereen die geïnteresseerd is in het vroege werk van Del Toro, raad ik deze film ten zeerste aan. Je ziet hier de basis voor zijn latere werk, zoals Pan's Labyrinth (2006).

Bekijk als bonus ook de tien minuten durende documentaire 'Welcome to Bleak House' die schijnbaar bij deze film hoort. (die documentaire zat niet bij mijn film maar ik hoorde van een vriend dat het een kijkje geeft in de studio van del Toro, waar hij inspiratie opdoet en aan zijn werk begint. "Cronos" zit vol met bizarre, griezelige en mooie rariteiten; je zult versteld staan.

Een mooie 7+ van ons als waardering.

"Hesher" is een rauw en onconventioneel drama dat rouw, veerkracht en de impact van onwaarschijnlijke connecties behelst. De onvoorspelbare toon en zwarte humor maken de film uniek, hoewel hij misschien niet voor iedereen geschikt is. Wat deze film echt draagt, is de kracht van de acteerprestaties, die de complexe en gebrekkige personages tot leven brengen.

Joseph Gordon-Levitt levert een elektriserende prestatie als Hesher, een wilde en anarchistische figuur wiens chaotische aanwezigheid een rouwende familie ontwricht en uiteindelijk helpt te helen. Zijn vertolking is even intimiderend als vreemd genoeg vertederend, en hij weet de onvoorspelbaarheid van het personage met opmerkelijke nuance vast te leggen.

De rol van Natalie Portman is misschien klein, maar haar aanwezigheid in de film is impactvol. Met haar immense talent geeft ze diepte en menselijkheid aan haar personage, waardoor haar korte verschijningen memorabel en betekenisvol zijn. Portman heeft een uniek vermogen om elke rol die ze speelt tot leven te wekken, en haar prestatie hier is daarop geen uitzondering. De rauwe esthetiek en de minimalistische vertelstijl van de film dragen bij aan de intense emotionele impact. Hoewel Hesher verre van een conventioneel drama is, maakt de bereidheid om zware thema's eerlijk en met zwarte humor aan te pakken het een intrigerende film om te bekijken.

Al met al is "Hesher" een emotioneel geladen film die de kijkers wellicht verdeelt vanwege de onconventionele toon, maar uiteindelijk wel raakt dankzij de sterke acteerprestaties, met name de grote impact die Natalie Portman in haar korte maar belangrijke rol weet te maken.

Deze film willen we wel een 2e maal zien, hij is een mooie voldoende waard, vandaar onze eeuwige 7 als waardering.

Ik begon een paar jaar geleden met het kijken naar "Sons of Anarchy" nadat ik het op Netflix vond en heb het in enkele keren uitgekeken tot seizoen 4. Ik vond het vermakelijk, maar na een tijdje raakte ik een beetje gefrustreerd door alle misstanden. Dus stopte ik ermee en pas een paar weken geleden ben ik er weer mee begonnen. En toen realiseerde ik me wat een prachtig verhaal "Sons of Anarchy" eigenlijk vertelt en hoe briljant het dat doet.

Het is geen verhaal over ruige motorrijders die wapens verhandelen, stoer doen en onderweg tientallen mensen vermoorden. Het gaat over familie, de familie die je kiest en de familie die je niet kunt kiezen. Over een man die zijn best doet om te leven zoals hij wil zijn, maar keer op keer geconfronteerd wordt met zijn daden en de realiteit. Het gaat over manipulatie, machtsspel, liefde, eer, lot, moraliteit, loyaliteit en het vinden van je identiteit en je levenspad. Alles wat er gebeurt, gebeurt met een reden. Elke voorbode heeft een doel en de personages zijn zo prachtig geschreven, zo eerlijk en realistisch, dat je het gevoel hebt dat ze een deel van jezelf zijn. Ik zou "Sons of Anarchy" geen hoog cijfer hebben gegeven, omdat de verhaallijnen soms wat langdradig aanvoelen. Toch zou ik het tekortdoen door een lagere score dan 9 te geven... waarom? Omdat "Sons of Anarchy" me diep heeft geraakt.

Het is moeilijk om precies aan te wijzen wat het zo speciaal maakt. Ik denk dat het neerkomt op een hoofdpersonage dat zo realistisch, dynamisch en complex is als maar kan, een verhaal dat als geheel compleet en logisch is, geweldig acteerwerk (vooral in de laatste seizoenen) en een zeer unieke setting. Ik ben erg blij dat ik het een tweede kans heb gegeven en hoop dat nog veel meer mensen van dit meesterwerk kunnen genieten!

Vandaar de 9 als waardering.

"Ik word elke dag knapper, ik kan niet wachten tot morgen." Dat waren de eerste woorden die hij op de tv ooit uitsprak bij het afspelen van de eerste aflevering, afkomstig van een van de weinige leden van de Trotter-clan, de hoofdpersoon, Del-Boy. Ik vond het een zinnetje waar ik om moest grinniken, terwijl mijn ouders in tranen uitbarstten van het lachen. Blijkbaar had ik niet zo'n verfijnde humor als zij (ik ben nogal een pessimist, en dat heeft me goed van pas gekomen). Ik had toen nog geen idee dat diezelfde Del-Boy Trotter met diezelfde eerste zin de toekomst van de serie zou voorspellen. De personages in "Only Fools and Horses" hebben het niet makkelijk gehad om mijn koppige zelf voor zich te winnen, maar ze zijn er niet alleen in geslaagd, ze hebben het ook nog eens grondig én snel gedaan. Elke aflevering was geleidelijk beter dan de vorige, maar de geleidelijke verbetering qua humor en eigenzinnigheid was niet per se traag. Het ging juist snel. Een serie die behoorlijk lang heeft geduurd, maar desondanks van een doorsnee sitcom uitgroeide tot iets dat de moeite waard was om te kijken, en dat allemaal al in het eerste seizoen. De seizoenen die volgden, werden steeds beter.

Rodney en Del-Boy Trotter van "Trotter's Independent Traders" zijn verachtelijke oplichters, een karaktertrek die niet alleen nooit verandert in de serie, maar die het verhaal juist voortstuwt. Ze proberen het gezegde "wat voor de één afval is, is voor de ander een schat" letterlijk te nemen, door waardeloze spullen te verzamelen in de hoop ze snel te verkopen voor een flinke winst in deze economisch moeilijke tijden. Soms lukt het, maar vaker loopt alles mis. Net als ikzelf is de serie bijna pessimistisch, en elke aflevering eindigt vaak op een negatieve, zij het hilarische, noot, waardoor onze twee antihelden (of, wellicht, schurken) weer terug bij af zijn.

Familie lijkt op de tweede plaats te komen in een wereld waar geld de wereld laat draaien. Dat is in het begin van de serie een beetje het thema, maar het lijkt er bijna op dat het er alleen is om de verhaallijn verder te ontwikkelen. Rodney en Del-Boy, hoewel broers – de een door de ander grotendeels alleen en met de hulp van zijn grootvader Ted opgevoed – lijken veel conflicten te hebben over geld. Del-Boy gebruikt zijn eigen broer vaak en bedriegt hem uiteindelijk om de beste deal te sluiten. Je zou kunnen zeggen dat het niet persoonlijk is, maar zakelijk, maar het is wel een harde realiteit dat in de echte wereld niet iedereen een heilige is. Dat verandert snel wanneer deze twee in de loop van de serie een middenweg vinden om samen te werken en hun gezin boven geld te stellen. Het is een ontroerende ommekeer, maar de weg ernaartoe is waar de meeste actie en het meeste plezier te beleven valt. Maar het verhaal eindigt hier niet. De afleveringen hebben elk een eigen, onafhankelijk verhaal, zoals de meeste sitcoms, maar de karakterontwikkeling van alle castleden is dynamisch en allesbehalve voorspelbaar. Daardoor is het de moeite waard om de serie vanaf het begin te bekijken, al was het maar om te zien hoe de serie in de loop der tijd steeds beter wordt.

Het acteerwerk is subliem en de personages zijn zeer divers. Nicholas Lyndhurst vertolkt de rol van de ondergewaardeerde, bijna zeurende jongere broer Rodney fantastisch. Lennard Pierce is een geweldige buffer voor de nietsnutten onder de broers als opa. David Jason steelt echter absoluut de show met zijn vertolking van Del-Boy, die hij met zoveel enthousiasme neerzet. Hij is een briljante oplichter met een vlotte babbel, behalve wanneer de zaken misgaan. Bovendien heeft hij meerdere gevleugelde uitspraken van zijn personage onvergetelijk gemaakt, waarvan er zelfs een paar in andere recensies in dit gedeelte met gebruikersrecensies worden genoemd. Het acteerwerk bewijst dat een komedie niet betekent dat acteurs niet hun beste beentje voor hoeven te zetten.

"Only Fools and Horses" was een van de weinige goede sitcoms die zo'n briljante productie kende dat de serie ook daadwerkelijk werd afgerond. En dat twee keer. Net als "Sherlock Holmes", werd de serie, op verzoek van het publiek, voortgezet nadat hij officieel was afgelopen, wat resulteerde in twee afzonderlijke eindes. In tegenstelling tot andere vervolgseries is het echter discutabel welke van de twee beter is. Beide ronden het verhaal mooi af en passen perfect bij de stijl van de serie, maar elk einde verschilt op meerdere manieren van het andere, ondanks dat het beide "echte eindes" zijn (het ene speelt zich chronologisch na het andere af). Hoe dan ook, het bewijst dat John Sullivan, wanneer fans om meer vroegen, dat ook leverde en dat zijn talent als schrijver en bedenker onverminderd groot was.

Een 9 als waardering!!

Ben met vooronderzoek, kijken en uittikken bijna een werkdag bezig geweest. 😉
Tijd genoeg, hoef gelukkig s'ochtends niet meer vroeg wakker te schrikken.........,van de wekker.😓

De synopsis vat het hele verhaal eigenlijk al samen. Een groep familie en vrienden gaat naar het bos op zoek naar een vermist familielid, maar stuit op een portaal naar een andere dimensie en er gebeuren nare dingen.

Wat deze film plezierig maakte was het acteerwerk, dat op zijn minst acceptabel was voor dit soort films en het camerawerk was goed. Het is een lowbudgetfilm met weinig special effecten, maar wat er was, was van kwaliteit. Het is echter vooral het camerawerk dat deze film zo goed maakt. Ze weten absoluut hoe ze het maximale uit een klein budget kunnen halen; de film oogt helemaal niet goedkoop en de filmlocaties waren goed uitgekozen.

Wat ik ook prettig vond, is dat ze daadwerkelijk uitleg gaven over wat er gaande is. Het is tegenwoordig veel te vaak zo dat films zo mysterieus zijn, dat je aan het einde geen idee hebt wat er aan de hand was. Dat is hier niet het geval; naarmate de film vordert, wordt het verhaal veel duidelijker. En even terzijde, de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters zijn erg aantrekkelijk❤️. Als je van Indie horror houdt, zul je deze waarschijnlijk leuk vinden.

Waardering: een 7

https://www.filmvandaag.nl/nieuws/29984-kijkers-lyrisch-over-spannende-soapserie-op-netflix-al-6-keer-gezien
Renée Vermeeren
14-03-2026, 15:14
Netflix-kijkers raden elkaar massaal de meeslepende soapserie La Reina del Sur (2011–2023) aan. De serie met maar liefst 60 afleveringen is volgens Netflix-abonnees een echte topper. Hoewel enkel seizoen 2 op de streamingdienst staat, kun je deze gewoon kijken zonder seizoen 1 te hebben gezien.

Het is mogelijk de serie te zien op https://www.stremio.com/downloads
Dat is een legale manier om series en films te kijken met vaak Nederlandse (en andere talen) ondertiteling.
Je moet wel een goede netwerk verbinding hebben, ik heb zelf 100mb/sec en dat is snel genoeg.

Ik heb de documentaire gezien voor driekwart, dus 75%. Na een uur had ik er schoon genoeg van vooral nadat ik er achter kwam dat het voornamelijk ging over de wijsheden van haar moeder, de inzichten die haar op het niveau van "First Lady" (FOTUS) hadden gebracht en de voorbereiding daartoe. Zelf heb ik van haar weinig gehoord over de politiek, haar man is toch POTUS, en dat viel mij tegen. Ze had nu de kans om haar eigen mening eens te laten horen maar nee, we zagen haar kleding uitzoeken en een tekst voor POTUS beoordelen. Totaal geen diepgang!

Nu begrijp ik ook waarom mensen geld kregen om te komen kijken😅
Tijdens de openingsavond van de film in Boston zouden de zalen vrijwel leeg zijn geweest, ondanks claims van Donald Trump dat de film snel uitverkocht zou raken. (Volgens Trump hadden de zalen nog NOOIT zo vol gezeten als tijdens de documentaire over zijn Melanie)
Op Rotten Tomatoes laten vroege gebruikersreviews weinig aan de verbeelding over: ‘Als je je afvroeg hoe een 104-minuten parfumcommercial voor ‘Gold-Plated Despair’ eruitziet, dan is "Melania" je cinematografische nachtmerrie… een glanzende, holle oefening in ijdelheid.’
Dergelijke negatieve reviews helpen niet mee aan de verkoopcijfers, hoewel leedvermaak voor sommigen natuurlijk ook vermaak kan zijn en de bezoekcijfers wat op zou kunnen krikken.
Op sociale media circuleert inmiddels een cynische tip voor de eerdergenoemde echt nieuwsgierigen: koop een kaartje voor een andere film en loop dan de zaal van ‘Melania’ binnen. ‘Zo voorkom je dat de zakken van de familie Trump -en Amazon- nog verder worden gespekt.

Een "fraaie" 2. (1 voor het maken en 1 voor de distributie)

POTUS: President of The United States
FOTUS: First Lady of The United States

Het grootste probleem met deze film was de gebrekkige karakterontwikkeling in het begin, gecombineerd met de verlammende hoeveelheid onophoudelijke actie waarmee de film direct begon en die maar doorging tot de eerste plotwending. Ja, ik weet zeker dat ze er veel voor getraind hebben en dat de apparatuur authentiek is, maar er had nog 15 of 20 minuten aan de openingsscène met het vuurgevecht moeten worden besteed. Laat ons de personages leren kennen en laat ons niet op het verkeerde been gezet worden over het verhaal. Ik kon me niet echt inleven in de personages en was niet zo bang als ik had moeten zijn, en dat komt waarschijnlijk ook door het script en de ietwat mechanische acteerprestaties.

Het verhaal had moeten uitleggen waarom deze specifieke groep 'actief' werd op het moment dat ze dat deden, wat eigenlijk vrij eenvoudig te verklaren is: een aantal van dergelijke kamers waar ze sinds de andere acties mee bezig waren, was geen aandacht aan besteed en de explosie die eerder plaatsvond, had de stroom naar de kamer afgesneden. De meeste films hebben problemen met te veel uitleg, maar deze had meer uitleg nodig gehad en beter uitgedacht moeten worden. Dat had een bevredigender onthulling opgeleverd.

Het begint als een 5, wordt een 6- en eindigt misschien wel rond een 6+. Zelfs als mensen de informatie hiaten zelf kunnen invullen, is er nog steeds te veel actie in het begin, te weinig karakterontwikkeling en geen echte kans op memorabele acteerprestaties.

Een mager 6-je.

Zoals je zou verwachten, leverde Al Pacino een solide en stabiele prestatie als de New Yorkse politieagent Frank Serpico, een eerlijke agent die verstrikt raakt in een web van corruptie binnen het korps en de vijandschap van zijn collega's op zich laadt door te proberen de misstanden aan de kaak te stellen.

Sterker nog, de film zelf begint op Pacino's acteerprestatie te lijken: solide en stabiel. Het is zeker geen actiefilm en bevat niet de schietpartijen en aanhoudende spanning die je van een politiedrama zou verwachten. Het gaat meer over de details: Serpico's frustratie over het feit dat zijn superieuren niet naar hem luisteren, de impact daarvan op zijn privéleven en de voortdurende onthullingen van de corruptie die heerst. Die corruptie is endemisch. Het verhaal onthult niets bijzonder dramatisch - agenten gokken, worden omgekocht, enzovoort. Het zegt meer over de politiecultuur van die tijd dan over de aard van de corruptie zelf. Er heerste een gevoel van superioriteit; een gevoel van "iedereen doet het, dus waarom zou ik het niet doen?"

Het laat zien dat als gevolg van dat gevoel van superioriteit een agent die niet meespeelt niet alleen buitengesloten en vriendenloos is binnen het korps, maar ook een makkelijk doelwit is voor iedereen. Dat werd zeer goed weergegeven. Het mysterie van de schietpartij waarmee de film begint, wordt uiteindelijk onthuld en de film eindigt op een positieve en hoopvolle noot, met Serpico die getuigt voor een commissie die is ingesteld om politiecorruptie te onderzoeken.

Noch de film, noch de rol behoren tot Pacino's beste werk, en dit wordt duidelijk overschaduwd door het feit dat de film zich afspeelt tussen Pacino's beroemde rol als Michael Corleone in The Godfather (1972) / The Godfather: Part II (1974) en The Godfather: Part III (1990). Dit mag echter niet over het hoofd worden gezien. Het is een goede film met een goede acteerprestatie, die zelfs aanleiding gaf tot een kortstondige televisieserie met dezelfde naam.

Vandaar onze 8-!

Een uitstekende weergave van het 242 dagen durende beleg van Tobroek, met Richard Burton als de Britse kapitein Tommy MacRoberts, die standhoudt tegen golf na golf van Duitse en Italiaanse aanvallen op de Libische havenstad Tobroek. Ook zien we opnieuw James Mason, in de rol van de Duitse generaal Erwin Rommel, die de aanval leidt op de havenstad die hij nodig heeft om zijn troepen te bevoorraden voor zijn geplande verovering van Egypte en het Suezkanaal – een zet die Groot-Brittannië uit de oorlog zou kunnen slaan.

Aangezien bijna 90% van de troepen onder zijn bevel uit Australiërs bestaat, moet de Britse kapitein MacRoberts eerst hun respect winnen voordat zij bereid zijn hun leven voor hem te wagen. Een van die Australiërs is MacRoberts' voormalige leraar Tom Bartlett (gespeeld door Robert Newton); hij is inmiddels een hulpeloze dronkaard, maar vraagt ​​MacRoberts om hem aan het front in te zetten, in de hoop zo zowel zijn drankprobleem te overwinnen als zijn moed te hervinden.

In opdracht van de bevelvoerende generaal – Leslie Morshead, in de aftiteling aan het einde van de film gespeeld door Robert Douglas – moet MacRoberts Tobroek tot elke prijs verdedigen.

P.S. De Britse en Australische troepen wisten Rommel's aanvallen op Tobroek daadwerkelijk af te slaan en werden uiteindelijk op 27 november 1941 afgelost tijdens "Operatie Crusader", onder leiding van de Britse generaal Auchinleck – bijgenaamd "The Auk" – nadat zij tijdens het 242 dagen durende beleg zo'n 6.000 slachtoffers (voornamelijk Australiërs) hadden geleden. Het Afrika Korps verloor tijdens de gevechten in de woestijn bijna twee keer zoveel manschappen.

Een mooie 7 voor deze film, ruim 82 jaar oud.

Voor de liefhebbers: The Desert Fox: The Story of Rommel (1951)