Reacties

Wat me vooral tegenviel, was hoe de trailer de indruk wekt dat het een sciencefictionfilm is.
Het is echter een bovennatuurlijke thriller en zelfs dat nauwelijks.

Zangeres Mary J. Blige levert een leuke prestatie als politieagente Renee Smith, een diep getroebleerde vrouw die haar zoon heeft verloren bij een vreselijk ongeluk en onlangs thuis is gebleven omdat ze de controle over zichzelf verloor tegenover een verdachte. Het is goed om te zien dat Mary J. Blige zich zo diep in een personage verdiept met een behoorlijk emotionele rol, ze is goed en geloofwaardig.

Renee is terug bij de politie, maar precies op een kookpunt voor het korps. Er heerst een agressief publieke sfeer in de straten van Los Angeles, na de dood van een zwarte man door toedoen van de politie, en de stad staat op de rand van rellen. Deze film is geworteld in veel realisme en rauwe realiteit, een politiethriller die gevaarlijk aanvoelt. Er heerst een raciale spanning en een griezelige, sombere sfeer terwijl Renee tijdens haar nachtdienst met haar jonge, onervaren partner door Los Angeles rijdt.

Op haar eerste nachtdienst na haar terugkeer worden agenten op brute en verontrustende wijze vermoord, maar op een ongebruikelijke en gruwelijke manier. Er is iets bovennatuurlijks aan de hand dat het op agenten gemunt heeft.

Het is aan de getroebleerde en gekwetste, maar goedhartige agent Renee om de zaak te onderzoeken.

Body Cam (vernoemd naar de camera's die agenten op hun lichaam dragen) is goed gefilmd met een aardige cinematografie die de nachtelijke straten van LA er iets griezelig en gevaarlijk uit laat zien. Ook de bovennatuurlijke elementen zijn redelijk uitgewerkt en niet overdreven of een rommelige CGI-brij. Bovendien heeft het bovennatuurlijke element een diepe betekenis en deed het me denken aan de urban horror van Candyman (1992)!

Kortom: het is een vermakelijke kleine horrorfilm, zonder dat hij echt eng of memorabel is.

Een 6.

P.s.
Ik kan het niet laten, hier een stukje YouTube muziek van onze hoofdrolspeelster (haar eerste hit in 2001):
https://music.youtube.com/watch?v=znlFu_lemsU&list=PLcM4ZwI542CqWO3DCgHJbEMGApauV_WPR

Kan je eigenlijk wel een beoordeling geven als je ongeveer 6% van een serie hebt gezien?
Volgens mij niet. Je zit in de beginfase en bent op weg om de personages te leren kennen.
De weg naar het einde kan nog veel leuke voorzetten geven die je nu mist.

"Fair Game" is een film geregisseerd door Doug Liman (The Bourne Identity (2002), Mr. & Mrs. Smith (2005)), gebaseerd op de memoires "Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House" van Valerie Plame. Sean Penn keert terug na een acteerpauze van twee jaar sinds zijn tweede Oscar voor Beste Acteur voor Milk (2008). Hij speelt de rol van politicus Joe Wilson, terwijl Naomi Watts de CIA-agent Valerie Plame vertolkt. Samen vertellen ze het waargebeurde verhaal achter de dreiging van massavernietigingswapens in Irak in 2002 en 2003, die uiteindelijk leidde tot de oorlog van de Verenigde Staten. Valerie Plame is betrokken bij het onderzoek naar massavernietigingswapens in Irak. Om meer te weten te komen over de mogelijke massavernietigingswapens, stuurt de regering Valeries echtgenoot Joe als ambassadeur naar Niger om informatie te verkrijgen over de verkoop van uranium van Niger aan Irak. Joe komt erachter dat er geen verkoop zal plaatsvinden, maar de regering verdraait het verhaal. Na het bekijken van de 'State of the Union' -toespraak besluit Joe Wilson een artikel te schrijven in 'The New York Times' waarin hij de waarheid onthult over zijn bevindingen in Niger en het Witte Huis rechtstreeks uitdaagt. Als reactie hierop maakt de regering Valeries status als CIA-agent openbaar, waardoor ze "vogelvrij" wordt en in de openbaarheid komt om haar man en familie te schande te maken. Dit wakkert een vuur in Joe aan om het Witte Huis te bestrijden, maar drijft hem en zijn vrouw ook uit elkaar.

"Fair Game" biedt Naomi Watts en Sean Penn de kans om hun acteertalent volledig te laten zien. Watts vertolkt de harde Valerie Plame zeer overtuigend. Ze weet de koppige buitenkant van Plame neer te zetten, terwijl ze tegelijkertijd haar diepe emotionele kant laat zien. Het is bewonderenswaardig hoe ze zo sterk op het scherm schittert naast Hollywood-superster en Academy Award-favoriet Sean Penn. Alle aandacht voor de film is gericht op Watts nu het Oscar-seizoen eraan komt, maar het zou geen verrassing zijn als Penn ook een Oscar in de wacht sleept. Hij is fenomenaal in de film en creëert een zeer uniek personage dat de clichés doorbreekt. Beide acteurs geven de film een ​​ziel en laten de kracht zien die het stel bezat om de corrupte overheidssector te bestrijden, wat leidde tot de val van Scooter Libby.

De film komt traag op gang, omdat het achtergrondverhaal wordt opgebouwd. Hoewel de personages van Valerie Plame en Joe Wilson volledig worden uitgewerkt, lijken alle andere personages ondergeschikt te zijn. Ze lijken hun rol plichtmatig te vervullen, waardoor het moeilijk is om een ​​band met ze op te bouwen en ze van elkaar te onderscheiden. Dit kan aan twee dingen worden toegeschreven: ofwel is het acteerwerk ondermaats, ofwel zijn er zoveel personages waarmee Watts bij de CIA in contact komt dat het moeilijk is om een ​​naam bij een gezicht te plaatsen.

Aan het einde van de film zijn opnames van de echte Valerie Plame te zien.
"Fair Game" won de 'Freedom of Expression Award' van het National Board of Review of Motion Pictures.

Wij vonden de film een mooie 7+ waard qua waardering.

Helemaal mee eens, daarom schreef ik dat Rhys het ongelooflijke vermogen heeft om tegelijkertijd charmant en diep verontrustend te zijn.
Dus maar niet naast hem gaan wonen.😉

"De Britse misdaadserie 'You Don't Know Me' (2021) weet Netflix-kijkers én critici volledig in zijn greep te houden".
Valt toch wel wat mee? Ja, ik zie hierboven X-berichten maar dat is niet een kanaal wat ik zou gebruiken voor film- en serie adviezen. Nog erger, ik gebruik het helemaal niet.
Misschien de kijkers in het buitenland maar hier in ons land scoort deze serie niet zo hoog, IMDb een 6,8/10, Filmvandaag ook een 6,8/10 en op Moviemeter een 2.87/5, dus dat is nog niet eens een 6!

Maar toch eens kijken want in het algemeen zijn de BBC series wel aardig en RottenTomatoes is enthousiast.

Toen ik dit verhaal las, liet het mij enigszins denken aan When They See Us (2019).
Ik weet de overeenkomst is vergezocht maar toch....
Deze scoorde een fraaie 8,8 op IMDb en als je die nog niet gezien hebt, zou ik toch een poging wagen, prachtige serie die echt de moeite waard is!

De meeste heistfilms van de afgelopen tien jaar delen hetzelfde, uitgekauwd verhaal en missen originaliteit. Zulke films leunen vooral op extravagante special effecten en overdreven actiescènes om de aandacht van het publiek te trekken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, en de meeste daarvan zijn pareltjes. Zo ook Radfords 'Flawless' uit 2007, al weer bijna 20 jaar geleden uitgebracht. Het is echter niet helemaal een heistfilm te noemen, want het verhaal gaat veel verder dan de overval zelf.

De openingsscène, waarin een diamant uit de Afrikaanse modder wordt gehaald en vervolgens transformeert tot hij aan de vinger van een vrouw belandt, mag dan bekend voorkomen, maar voelt zeker niet afgezaagd aan. Vooral de scène die direct ter zake komt, is de ontmoeting tussen een pretentieuze jonge journalist en de bejaarde Laura Quinn. De daaropvolgende scène neemt ons mee terug naar het Londen van de jaren '60.
Radford behandelt op slimme wijze thema's als seksisme, bloeddiamanten en klassenverschillen door ze in het verhaal te verwerken zonder belerend over te komen. Hij behandelt deze zware thema's op een slimme en subtiele manier.

Door middel van scènes in de bank laat hij ook het contrast zien tussen de status van mannen en vrouwen in het Londen van de jaren '60. Het voelt niet zo lang geleden aan, maar het is verrassend dat Quinn de enige vrouw in de bank (en misschien wel ter wereld, zoals gesuggereerd wordt) is die als administratief medewerker werkt, terwijl al haar collega's mannen zijn. Het is duidelijk dat ze een vrouw is die probeert te overleven in een mannenwereld en blijft worstelen, omdat ze steeds wordt gepasseerd voor promotie en al snel te horen krijgt dat haar baan bij de bank binnenkort zal worden beëindigd. Wanneer de conciërge echter met een onverwacht voorstel komt, ziet ze met tegenzin een uitweg.

'Flawless' is zowel verhaal- als personage gedreven en sfeervol. Het script is sterk. De geestige dialogen zitten vol droge en sarcastische humor en de meeste hebben een filosofische ondertoon. De personages zijn prachtig uitgewerkt en het verhaal verloopt in een soepel tempo. De sfeer van de jaren '60 is goed neergezet en ik vind het contrast met het hedendaagse Londen erg groot en mooi.

Caine en Moore zijn in topvorm. Caine's gentleman achtige Mr. Hobbes is geen doorsnee crimineel. Hij is beleefd en charmant, maar uiteindelijk ziet de kijker dat de zaken niet zijn zoals ze lijken. Michael Caine speelt zijn rol met verve. Demi Moore is ook fantastisch. Velen hebben geklaagd over haar accent dat heen en weer schommelt tussen Brits en Amerikaans, maar dat is logisch, want Quinn is een Amerikaanse die al meer dan vijftien jaar in Londen woont. Het is dus geloofwaardig dat haar accent vervormd is. Haar reacties in de scènes met Hobbes en Finch zijn opmerkelijk. Enkele van de beste scènes in 'Flawless' zijn die tussen Moore en Caine en Moore en Wilson. Lambert Wilson levert een zeer goede prestatie in een sterke bijrol.

Ik wist niet veel over de film voordat ik hem zag. Helaas krijgen dit soort films vaak niet de aandacht die ze verdienen tijdens de release, ook deze niet. Wat mijn aandacht trok voordat ik de film zag, was de ongewone maar ogenschijnlijk interessante combinatie van Caine en Moore. Toen ik deze verfrissende parel eindelijk kon bekijken, was ik meer dan tevreden met de filmervaring.

Een mooie 8 als waardering!

Tweede kijkbeurt en het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat we deze film hebben gezien, hieronder onze kijkervaring:

In deze film vertolkt Willis een FBI-agent, expert in geheime operaties, die echter geïnteresseerd raakt in de situatie van een autistische jongen met een sterke aanleg voor het oplossen van raadsels en ernstige psychische problemen, wiens ouders op mysterieuze wijze zijn vermoord. Zijn actie zet echter een enorme operatie in gang, uitgevoerd door geheime elementen binnen het Amerikaanse overheidsapparaat, met als doel die jongen te doden. De reden? Per ongeluk kraakte hij een streng beveiligde militaire code waarin de overheid miljoenen had geïnvesteerd en die ze als de meest geavanceerde ooit beschouwden.
Toen ik deze film zag, was ik erg verrast, omdat ik overeenkomsten zag met "The Sixth Sense", een film die het jaar daarop, in 1999, uitkwam. Laten we eens kijken: in beide films speelt Bruce Willis de hoofdrol en werkt hij samen met een kind met speciale behoeften (om verschillende redenen), in een poging haar te helpen. Dezelfde hoofdrolspeler, dezelfde structuur die beide scripts ondersteunt, de betrokkenheid van een kind in beide films, de tijdsafstand tussen de producties... het kan geen toeval zijn... of toch wel?

De film begint veelbelovend en ontwikkelt zich op een bevredigende manier. Desondanks voelt het nooit echt als een samenhangend geheel, wellicht door een gebrekkige montage... het lijkt een lappendeken, waarin de verhaallijn niet altijd even logisch is en die naarmate het einde nadert steeds onsamenhangender wordt. Het script doet wanhopige pogingen om geen losse eindjes achter te laten. Het tempo is prima en de actiescènes zijn goed uitgevoerd, hoewel de spanning en suspense niet altijd even overtuigend zijn.

Willis bleek een uitstekende hoofdrolspeler. Deze rol lijkt bovendien op het lijf geschreven voor deze acteur, die in dit stadium van zijn carrière verschillende hits zou scoren die hem een ​​naam zouden bezorgen die Hollywood-producenten in de gaten zouden houden. Ondanks zijn jonge leeftijd wist Miko Hughes zich ook goed los te maken van zijn rol, hoewel die naar mijn mening niet bijzonder veeleisend was. Alec Baldwin is een solide en consistente schurk en levert een ingetogen maar effectieve bijdrage.

Technisch gezien is het een degelijke en kwalitatief hoogwaardige film. Hoewel het geen blockbuster is en ook niet de expressiviteit en visuele grandeur van de films in dat genre heeft, is er wel degelijk gekozen voor kwalitatief hoogwaardige visuele en speciale effecten, met name in de actiescènes. De cinematografie is ook erg goed en sfeervol, en de gebruikte locaties dragen daar zeker aan bij. De soundtrack is niet erg opvallend, maar draagt ​​wel bij aan het algehele beeld.

Van ons krijgt deze film als waardering een 7-

14 jaar geleden op Moviemeter geplaatst onder mijn alter ego "Knussestoel".

Sterke film.

Misschien niet als je de omstandigheden voor het handelen van de RAF niet kent, dus mensen van 45 jaar of jonger zouden eigenlijk eerst even de redenen van de "terroristen" moeten opzoeken in een geschiedenisboek of -site. Men was tegen het materialistisch/kapitalistische systeem wat volgens hen veel slachtoffers kent.

Het gaat om het protest van de Baader-Meinhof Groep en de uiteindelijke gevangneming van een deel van deze groep. Verschillende hebben zelfmoord gepleegd, zo was de officieële reden wat altijd ontkent is door Irmgard Möller (eerste generatie) die nog in leven is.

Zoals ik al schreef is het een sterke film met een maatschappij kritische boodschap, goede acteurs die hun vak verstaan en de krap aan 2 uur waren om voor ik het wist.

Een hele mooie 8+ voor deze productie!

Mijn mening is dat als je iets niet uitkijkt je eigenlijk ook géén beoordeling zou moeten geven.
Jouw mening ventileren is goed trouwens! Het hoeft niet allemaal "Halleluja" te zijn, we hebben gelukkig verschillende smaken.
Zo heb ik echt enige keren geprobeerd de serie Game of Thrones (2011–2019) te kijken maar verongeluk steeds voor aflevering 4, het boeit niet. Geen beoordeling gegeven omdat ik het product NIET ken na 3 afleveringen. Mijn vriendin is er overigens groot fan van.

😅Bedankt @chiel1971 voor jouw belangstelling betreffende het mentaal functioneren hier.🤪

De derde Koreaanse film in deze week die de revue passeert. Tot nu toe geen spijt gehad van deze keuzes.

De film heeft een eigen agenda in het becommentariëren van deze gebeurtenissen en maakt duidelijk dat de sociale situatie in Korea destijds betekende dat de overheid te druk bezig was met het onderdrukken van haar eigen burgers om middelen te investeren in een degelijk onderzoek. En dat is het overheersende thema van de film. Je krijgt tijdens het kijken het gevoel dat de operatie volledig mislukt is. Niet alleen beschikten de politieagenten niet over de nodige middelen om zo'n moordenaar aan te pakken, maar ze waren ook meer bezig met het vinden van een zondebok, zoals blijkt uit de verhoorscènes. Ze kozen voor een aanpak waarbij elk inzicht volstond en verloren daardoor niet alleen kostbare tijd, maar ook hun reputatie bij het publiek.

"Memories of murder" wordt gekenmerkt door een trio van uitstekende acteerprestaties van Song Kang Ho, Kim Sang Kyung en Park Hae-Il, die elk iets unieks aan deze film toevoegen. Hun rivaliteit en innerlijke conflicten zorgen ervoor dat ze botsen en diep in zichzelf moeten zoeken naar antwoorden, zonder dat dit ten koste gaat van de film zelf.
Kang-Ho Song is de meest intrigerende van de drie rechercheurs. Aan het begin van de film zien we dat hij niet echt van plan is de moordenaar te pakken en dat een afgedwongen bekentenis genoeg is om hem 's nachts rustig te laten slapen, zolang hij maar denkt dat hij gelijk heeft. Hij heeft echter de gave om te zien of mensen de waarheid spreken door ze in de ogen te kijken. De echtheid van deze 'gave' wordt echter gedurende de film in twijfel getrokken, zelfs door zijn eigen familie, wat goed werkt om de kijker geboeid te houden, omdat we hem willen geloven, maar niet weten of we dat wel moeten doen. Detective Seo Tae-Yoon (gespeeld door Sang-kyung Kim) is de spilfiguur van het trio, een onstuimige, stoere en impulsieve man. Zijn diepgewortelde woedeaanvallen en een opvallend gebrek aan finesse in politieonderzoek belemmeren een man die uiteindelijk het goede wil doen, en we kunnen nog steeds sympathie voor hem opbrengen, zo niet empathie voelen. Roe-ha Kim als Detective Cho Yong-koo is de meest boeiende van de drie. Zijn transformatie gedurende de film, terwijl hij dieper doordringt in de verdorven geest van een sadistische seriemoordenaar, begint hem meer te kwellen dan de andere twee. Hij is vanuit Seoul gestuurd en krijgt de opdracht deze man te vinden. De tol die dit eist van hem als mens is opmerkelijk. Er zijn natuurlijk meer aspecten te bespreken over hoe goed deze film is, maar het acteerwerk spreekt voor zich en is de drijvende kracht achter deze film, die je zeker zal blijven boeien.

Het een prachtige film, die zeker niet perfect is, maar de mix van seriemoordenaars thriller, drama en zwarte humor geeft dit alom bekende genre een verfrissende nieuwe draai. De bloedstollende spanning zet de kijker(s) voortdurend voor morele dilemma's, vragen over onze eer, onze integriteit en onze principes. De vraag 'Wat is rechtvaardigheid'? klinkt luid en duidelijk en uiteindelijk zijn de antwoorden alleen in jezelf te vinden. Hoewel sommigen het einde misschien geforceerd vinden, vond ik het juist prettig in de context van de film, omdat het zijn doel diende om de schade die onze drie hoofdpersonen is toegebracht te benadrukken.

Een ruime 8!

Gisteravond Veteran (2015) gezien en omdat ik die goed vond, heb ik deze Koreaanse politiefilm "Public Enemy", uit de kast gehaald omdat ik daar ook goede verwachtingen van had.
Het verhaal is simpel: een agent jaagt op een psychotische seriemoordenaar. Hij is de enige die gelooft dat deze gerespecteerde, rijke familieman de seriemoordenaar is en moet daarom slinkse methoden gebruiken, terwijl hij de politici van zich af moet houden.
Wat de film aan verhaal mist, maakt hij ruimschoots goed met complexe relaties en psychologische oorlogsvoering. Een geniale vondst is wanneer Gyu-Hwan (de moordenaar) een man doodt die niets te maken heeft met de moord op zijn ouders, puur om Chul-Jung (de agent) o[ de kast te jagen.

De film begint met een kennismaking met de twee personages: Chul-Jung's partner schiet zichzelf dood, waardoor Chul-Jung het middelpunt wordt van een intern onderzoek, terwijl hij ook probeert van zijn heroïne af te komen.
Gyu-Hwan wordt geïntroduceerd terwijl hij zich woest masturbeert onder de douche, waarna hij de badkamer verlaat en zijn zoon begroet. De film heeft, net als een aantal Koreaanse politiethrillers (Memories of Murder (2003), Nowhere to Hide (1999)), een fantastisch gevoel voor humor om de schokkende geweldsscènes te compenseren. In één scène zien we Chul-Jung op de uitkijk, rennend door de straten in de regen op zoek naar een plek om zijn behoefte te doen.

De film kan worden gezien als een commentaar op sociale status, aangezien de agent een slechte reputatie heeft en besmet raakt doordat hij probeert het juiste te doen. De psychopathische seriemoordenaar wordt daarentegen zeer gerespecteerd, mogelijk vanwege zijn rijkdom. De moordscènes zijn bij vlagen huiveringwekkend, terwijl de vechtscènes bruut en nooit ongeloofwaardig zijn (afgezien van een hilarische confrontatie in een winkel tussen Chul-Jung en een groot aantal gangsters).

Een interessante reeks bijrollen vult de gaten op die de film door een gebrek aan originaliteit achterlaat; de chef van de moordzaken en een messenexpert behoren tot mijn favorieten. De film lijkt op sommige momenten onnodig langdradig, en aangezien wij als publiek weten wie de moordenaar is, kan het onderzoek frustrerend worden, hoewel dit wellicht dient om de woede van Chul-Jung en het feit dat niemand hem gelooft te weerspiegelen. Over Chul-Jung gesproken, het is erg moeilijk om hem aardig te vinden, want hij is nogal een schurk, en dat is jammer, want het maakt het lastig om je in zijn wereld te verplaatsen. Aan het einde maakt hij het echter wel weer goed. De twee hoofdrolspelers leveren fantastische prestaties, en in plaats van elkaar te proberen te overtreffen, spelen ze, zoals goede acteurs betaamt, op elkaar in en lijken ze er plezier in te hebben wanneer hun personage de overhand heeft.

Ik heb nu al voor de tweede maal deze week met Koreaanse films plezier beleeft en ben van plan nog een paar de revue te laten passeren. Voor deze film is mijn waardering een 7+.

Hoewel de film Saddam Hussein zelf aan het woord laat zonder serieuze stemmen van de politieke oppositie aan het woord te laten, vergoelijkt of bagatelliseert de miniserie Saddam's wreedheid of extreme paranoia niet. Saddam vermoorde zijn vijanden en behandelde soms zelfs zijn naasten nog slechter dan een onbekend iemand.
Hij vermoorde zelfs zijn beste vriend, om zijn meedogenloosheid te demonstreren. Saddam ontsloeg zijn eigen halfbroer, hoofd van zijn persoonlijke beveiliging, ten gunste van een ambitieuze schurk uit Saddam's vaders familie. Deze schurk arrangeerde de moord op de broer van zijn vrouw en de echtgenoten van zijn dochters.

De serie beslaat een kwart eeuw van de meedogenloze heerschappij van de Iraakse dictator Saddam Hussein over zijn volk. De filmmakers nemen het niet te serieus: ze tonen de politieke en historische ontwikkelingen zoals Saddam ze zelf zou hebben ervaren – namelijk dat Koeweit oneerlijk en onverstandig handelde door de olieproductie eind jaren 80/begin jaren 90 te verhogen, terwijl de Iraakse regering geloofde dat ze privé-toezeggingen hadden gekregen van de Amerikaanse ambassadeur in Irak, dat de Amerikanen zich niet zouden bemoeien met een conflict tussen Irak en Koeweit.

Saddam had het land kunnen ontvluchten en de oorlog had voorkomen kunnen worden. Of hij had de VN al hun oude chemische wapens kunnen laten onderzoeken om te bewijzen dat hij geen illegale wapens meer had. Er waren manieren waarop hij deze oorlog had kunnen vermijden en het zou een geweldig serie-drama zijn geweest om hem in die val te zien trappen. Maar de serie heeft dit volledig overgeslagen. We zien alleen de VS Irak aanvallen en dat is alles. Jammer, want er gaat hier enorm veel geschiedenis verloren. Een schat aan geweldige geschiedenis en drama die dit tot een van de betere series had kunnen maken. Slechts 4 afleveringen om 30 jaar geschiedenis van een land en een hele familie en hun vrienden te laten zien. Absoluut niet genoeg. Het hadden 6-8 afleveringen moeten zijn om individuele gebeurtenissen en personen meer uit te diepen in plaats van alleen maar dingen te noemen tijdens een vergadering.

Wat "House of Saddam" zo bijzonder maakt, is de luxueuze productie, het melodramatische familiedrama (Uday's verslavingen, Saddam's liefdesaffaire met zijn toekomstige tweede vrouw, de dappere soberheid van Saddam's moeder).

Een mooie serie, helaas te kort door de bocht met de geschiedenis, maar met een redelijke voldoende als resultaat: 7+.

In het begin dacht ik eerst dat het een iets flauwe politiefilm was vanwege de opzet van de humor die mij eerst niet zo aansprak. Na die eerste scènes die ik dus niet zo grappig vond, wordt de film serieuzer van toon.

Het plot, die dezelfde structuur heeft als de zeer populaire Koreaanse serie , volgt een geharde rechercheur die een psychotische rijke jongen probeert te arresteren nadat diens ex-medewerker in het ziekenhuis belandt. Beide partijen doen waar ze goed in zijn. De een volgt sporen, de ander doet er alles aan om de zaak in de doofpot te stoppen.

Zoals hierboven vermeld, lijken de actiescènes en de algemene toon van de film (komische momenten, charismatische maar kwaadaardige rijke schurken) sterk op die van de "Public Enemy"-serie. Het verhaal is hier echter meer gefocust, wat de zelfverzekerdheid van regisseur Ryu in zijn eigen stijl benadrukt.

De gehele cast levert solide prestaties, maar Ah In Yoo springt eruit met zijn overtuigende vertolking van een gemene playboy die je op een indringende manier weet te intimideren. Ook Hae Jin Yoo verdient een vermelding; zijn aanwezigheid in een film is vrijwel altijd in het teken van sterke acteerprestaties. Hij speelt een man die moet jongleren met het runnen van zijn bedrijf én het in toom houden van de jonge maniak.

Prima film, scoort een ruime voldoende, 7+.

Deze film van Francis Ford Coppola gaat over een geharde sergeant die tegen de Vietnamoorlog is en ernaar verlangt de levens van soldaten in het buitenland te redden, maar daar steeds geen toestemming voor krijgt. Hij besluit de zoon van een oude oorlogsvriend te helpen en begint tegelijkertijd een romance met een journaliste die fel tegen de oorlog is.

"Gardens of Stone" is de tweede film van Coppola over de Vietnamoorlog, na Apocalypse Now (1979). Deze film wordt onterecht vergeleken met "Apocalypse Now" maar de films zijn totaal verschillend. "Gardens of Stone" focust zich meer op het thuisfront en de gevoelens die Amerikanen hadden ten opzichte van de oorlog. In dat opzicht raakt de film een ​​gevoelige snaar. De film is ook een romantische film en ik vond de hoofdromance tussen de sergeant en de journaliste mooi, maar de romance tussen de twee kinderen leek wat onderontwikkeld.

Het acteerwerk is ronduit geweldig. James Caan is een solide acteur met een mooie carrière en hij was hier uitstekend, met een aantal ontroerende monologen. Hij had een goede chemie met Anjelica Huston, die de verslaggeefster speelde. James Earl Jones is zoals altijd uitstekend als Caan's beste vriend. D.B. Sweeney was solide in zijn rol, maar ik vond dat het personage van Mary Stuart Masteron iets meer uitgewerkt had kunnen worden.

Al met al is Gardens of Stone een degelijke film over de Vietnamoorlog en het conflict dat deze met zich meebracht naar het thuisfront. Was de romantiek noodzakelijk voor de film? Waarschijnlijk niet, maar het was een goede toevoeging aan het verhaal. Kortom, er was veel verzet tegen de oorlog, terwijl veel soldaten hun leven gaven zonder duidelijke reden. Deze film moet niet vergeleken worden met Apocalypse Now, omdat het twee totaal verschillende films zijn. Dit is een goede film met een aantal krachtige scènes, maar hij bereikt niet helemaal zijn volledige potentieel.

Was ik bijna de waardering vergeten 😃, ruim voldoende met een 7+.

Na de wereldschokkende onthulling dat monsters echt bestaan, treden twee broers en zussen in de voetsporen van hun vader om de connectie van hun familie met de geheimzinnige organisatie Monarch te ontrafelen. Moet je Godzilla (2014) eerst zien voordat je "Monarch: Legacy of Monsters" kunt kijken? Sindsdien zijn er drie vervolgfilms verschenen - Kong: Skull Island (2017), en Godzilla vs. Kong (2021) - evenals de animatieserie Skull Island (2023).
Maar maak je geen zorgen: je hoeft niet alle voorgaande delen van deze steeds groter wordende reeks te hebben gezien om van "Monarch: Legacy of Monsters" te genieten.

Gisteren hebben we de laatste aflevering gezien van seizoen 2 en hier mijn ervaringen over de mooie tv-serie "Monarch: Legacy of Monsters", die te zien is op Apple TV+. Vanaf de allereerste aflevering dompelt "Monarch" de kijker onder in een wereld van ongeëvenaarde verhalen, rijke karakterontwikkeling en adembenemende beelden. De serie is een absolute triomf, die elementen van fantasie, spanning en drama naadloos combineert tot een kijkervaring die ronduit buitengewoon is. Het script is niets minder dan een kunstwerk, waarbij elke aflevering lagen van complexiteit en intrige onthult die de kijkers op het puntje van hun stoel houden. De personages worden feilloos tot leven gebracht door een uitstekende cast, die krachtige en emotioneel aangrijpende prestaties levert.

Elke acteur lijkt perfect gekozen voor zijn of haar rol, wat de authenticiteit van het verhaal versterkt. Wat Monarch echt onderscheidt, is de unieke vertelstijl. De manier waarop de serie de erfenis van monsters, zowel letterlijk als metaforisch, verkent, is zowel tot nadenken stemmend als opwindend. Het productieteam heeft kosten noch moeite gespaard om een ​​visueel verbluffende wereld te creëren, compleet met ontzagwekkende landschappen en adembenemende speciale effecten. De serie is niet alleen vermakelijk, maar duikt ook in diepere thema's, waardoor het een ware topper is in de televisiewereld. "Monarch" heeft het genre succesvol her gedefinieerd en biedt een frisse en meeslepende kijk die het publiek van begin tot eind boeit.

Kortom, Monarch: Legacy of Monsters is een triomf in de vertelkunst, een artistiek meesterwerk dat de grenzen van conventionele televisie overstijgt. Alle lof voor het hele team dat betrokken was bij het tot leven brengen van deze buitengewone serie.
Van ons een 8!

De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de flamboyante advocaat Willie E. Gary (Jamie Foxx), die, ondanks dat hij gespecialiseerd is in letselschadezaken, een contractrechtzaak aanneemt namens Jeremiah O'Keefe (Tommy Lee Jones).

De eerste keer dat we Willie in de rechtszaal zien, is de hele film waard - een briljant grappige monoloog. Het is een underdogverhaal, van een klein bedrijf dat het opneemt tegen een Canadese gigant die een contract niet nakomt. Jeremiah heeft nog nooit iemand zoals Willie gezien - en laten we eerlijk zijn, wie wel? - een extravagante, grappige, charmante man die de rechtszaal in een oogwenk naar zich toe trekt.

De zaak begint stroef, mede dankzij een agressieve aanklaagster (Jurnee Smolett) die op haar eigen manier net zo intens is als Willie.
Ras en armoede spelen een rol in deze zaak, omdat het duidelijk wordt dat het bedrijf zich onethisch heeft gedragen. De naam Johnnie Cochran wordt meerdere keren genoemd als iemand om naar op te kijken, deze was ook betrokken als advocaat bij de O.J. Simpson moordzaak. https://en.wikipedia.org/wiki/Johnnie_Cochran

Jamie Foxx is ronduit fantastisch en Tommy Lee Jones is geweldig als de stille, conservatieve oudere man, een zakenman die vastbesloten is zijn familie een erfenis na te laten.

Een echte aanrader - boeiend, meeslepend, goed tempo, prachtig geacteerd en geregisseerd en een heerlijke film die wij graag waarderen met een 8!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=0v2J0u2527o

Als je op zoek bent naar een serie die je op het puntje van je stoel houdt door de pure acteerkracht van de cast, dan is "The Beast in Me" precies wat je zoekt. Vanaf het begin is duidelijk dat deze serie precies weet hoe ze haar topcast moet inzetten om een ​​duistere, meeslepende sfeer te creëren.

Claire Danes, de koningin van emotionele intensiteit. Naar mijn mening is Claire Danes de ultieme keuze voor deze rol. Ze beheerst een specifieke vorm van gecontroleerde hysterie als geen ander in de industrie. Nadat ik haar jarenlang een personage met een bipolaire stoornis heb zien spelen in Homeland (2011–2021), is het duidelijk dat ze die diepe ervaring in dit project heeft gestoken. Ze begrijpt de nuances van een gebroken psyche; de ​​manier waarop ze schommelt tussen kwetsbaarheid en een totale emotionele ineenstorting voelt ongelooflijk authentiek en levensecht aan. Weinigen kunnen zo goed op het randje van de afgrond acteren als zij.

Naar mijn bescheiden mening leunt de serie niet alleen op Danes; de mannen die het scherm met haar delen zijn eveneens fenomenaal. Matthew Rhys. Hij is zo goed als het maar kan. Rhys heeft het ongelooflijke vermogen om tegelijkertijd charmant en diep verontrustend te zijn. Hij speelt perfect in op Danes en creëert een magnetische spanning die het verhaal voortstuwt. Vooruit

Jonathan Banks mag ik graag zien nadat ik kennis met hem had gemaakt in de topserie Breaking Bad (2008–2013), die een van de meest gewaardeerde series in de geschiedenis is. Banks brengt die kenmerkende rauwe en serieuze uitstraling. Hij heeft niet veel dialoog nodig om een ​​scène te domineren; zijn aanwezigheid alleen al voegt een extra laag gewicht en spanning toe aan het verhaal.

Deze serie is een absolute aanrader voor iedereen die van karakter gedreven thrillers houdt. Het is zeldzaam om zo'n getalenteerd trio acteurs samen te zien en ze stellen zeker niet teleur. Als je topacteurs op het hoogtepunt van hun kunnen wilt zien, mag je deze serie niet missen.

Een mooie fraaie 8+!

Wat de eerste "Twister" zo goed maakte, was dat de personages imperfect, kleurrijk en sympathiek waren. Ze waren ook overtuigender als stormjagers van in de dertig, veertig en ouder. "Twisters" daarentegen gooit meteen een stel Gen Z'ers voor je neus die eruitzien alsof ze nog op de middelbare school zitten, terwijl we vanaf dag één moeten geloven dat ze allemaal feilloze meteorologie-experts zijn die absurd complexe technische gegevens uitkramen? Dat is een ander probleem; te veel onnodige uitleg van wetenschappelijke concepten in een poging om het intellectueel geloofwaardiger te maken (ook al is het meeste onzin). Twister (1996) deed dat nauwelijks. Ze legden het doel van de sensoren uit aan het publiek, maar hadden geen langdradige scène waarin Bill en Joe helemaal opnieuw moesten beginnen.
Het verhaal miste diepgang en samenhang, waardoor het moeilijk was om mee te leven met de personages en hun verhaal. Het leek alsof de filmmakers niet konden kiezen of ze zich wilden richten op het menselijke drama of de natuurramp, wat resulteerde in een rommelig verhaal dat geen van beide aspecten recht deed.

De soundtrack was ook een grote teleurstelling. In plaats van de spanning en opwinding van de film te versterken, voelde de muziek misplaatst en was soms ronduit storend. Het slaagde er niet in de sfeer van de scènes te vangen en deed vaak afbreuk aan de algehele kijkervaring. Een zorgvuldiger samengestelde soundtrack had de impact van de film aanzienlijk kunnen vergroten.

Misschien wel het meest teleurstellend waren de onrealistische interacties met de tornado's zelf. De weergave van deze natuurverschijnselen in de film miste authenticiteit en geloofwaardigheid, waardoor het moeilijk was om in het verhaal mee te leven. De personages namen consequent onverklaarbaar slechte beslissingen wanneer ze met de tornado's geconfronteerd werden, en de speciale effecten grensden vaak aan het absurde. In plaats van de ontzagwekkende angst te voelen die tornado's zouden moeten opwekken, ergerde ik mij vanwege de ongeloofwaardigheid van het geheel.

Een 6 als waardering.

Omdat jij zo positief over het filmverhaal bent, gaan we deze nogmaals bekijken.
Soms verandert een mening.🙂

"De dikke en de dunne", Laurel & Hardy, het blijft leuk als je ermee opgegroeid bent.
De humor is soms wat oubollig en enigszins overdreven maar het blijft heerlijk voor ons om weer eentje te bekijken.
Ze zijn gedigitaliseerd enkele jaren geleden en de beeld en geluidskwaliteit is daarmee een stuk beter geworden.'
Het valt ons op dat de meeste films van hen, ook deze, rond de 7 scoren als waardering en ook deze gaat er vandoor met een mooie 7!

We hebben de film voor het eerst gezien op 26-08-2024 jl..

Na een intrigerende introductie maken we kennis met de hoofdpersonen, die eerlijk gezegd niet erg sympathiek zijn. Je merkt dat hun relatie niet helemaal in orde is en dat er iets speelt. We leren meer over hen en er worden nieuwe personages geïntroduceerd, waardoor de puzzelstukjes langzaam op hun plaats vallen.

"Oddity" leek uit het niets te komen, tenminste voor mij. Ik had er de eerste keer pas kort voor de release over gehoord en direct na de release zag ik de zeer positieve reacties van mensen die hem hadden gezien. Damian McCarthy's vorige film Caveat (2020) was een experimentele en interessante film met veel spannende en angstaanjagende scènes. Dit maakte me nieuwsgierig naar waar deze film over zou gaan en wat dat griezelige ding op de poster was.

De film was absoluut een interessante ervaring en er zaten best wel wat echt griezelige scènes in, maar het is niet zozeer een horrorfilm als je misschien zou verwachten. Het is meer een thriller die zich langzaam opbouwt, met verschillende elementen ontleend aan het horrorgenre, hoewel deze effectief werden gebruikt om een ​​aantal memorabel griezelige momenten te creëren. Tegen het derde deel, wanneer de puzzel in principe compleet is, kom je te weten wat er is gebeurd en hoe dit allemaal is ontstaan, wat ik grotendeels wel prettig vond en niet had verwacht. Aan de andere kant eindigt de film nogal abrupt en blijven er nog een paar onbeantwoorde vragen over, waardoor ik ontevreden achterbleef. Al met al is het een degelijke horrorthriller die door de hype veel aandacht krijgt, wat waarschijnlijk de film uiteindelijk zal schaden, omdat kijkers op het verkeerde been worden gezet met een film die ze niet hadden verwacht.

Onze waardering blijft ook na herziening staan op een ruime 7.

Deze film had absoluut de Oscar voor beste animatiefilm moeten winnen in plaats van Flow (2024). De graphics zijn gedetailleerd, sommige zelfs verbluffend. Het is geen kunst zoals Bambi, maar een nieuwe, impressionistische grafische stijl. Sommige dieren hebben niet dezelfde ingewikkelde details als robot Roz, maar alle getoonde wezens hebben gedetailleerde, levensechte ogen en reacties. De natuurlijke achtergrond is prachtig en de muziek is goed. Alle acteurs leveren uitstekende stemprestaties. Het verhaal bevat een paar korte scènes die lijken op de live-action remake van Disney's Jungle Book (1995).

Wat deze film onderscheidt, is de originele humor, het uitgangspunt, het realisme van de reacties van wilde dieren op de humanoïde robot; de emotionele reikwijdte die de kijker ervaart; hoe mensen in de toekomst met wilde dieren en data omgaan - net als nu. Er is artistieke vrijheid om duurzame "toekomststeden" op een schone planeet te laten zien. Klimaatverandering wordt subtiel in een paar korte scènes verwerkt.

Deze film is geschikt voor alle leeftijden!
Het verhaal verloopt vlot, mede dankzij de originele muziek, humor, geluidseffecten en beelden. Door de gedetailleerde animatie is deze film de dure bioscoopkaartjes voor een breedbeeldscherm meer dan waard. Het verhaal is misschien niet het meest origineel, maar het is VEEL beter dan de formulefilms die Hollywood de afgelopen jaren heeft geproduceerd - vandaar de hoge waardering, omdat ik hem heb vergeleken met de afgelopen vier jaar aan saaie, voorspelbare films. Het is een fantasyfilm, zoals Finding Nemo (2003), met verschillende diersoorten die met elkaar praten. Zeker de moeite waard om opnieuw te bekijken; de producenten zijn al bezig met een vervolg, maar deze film kan ook zonder vervolg prima los gezien worden.

Geniet dus samen (met de familie) van deze Oscar-waardige film; lach en ervaar een scala aan emoties dankzij een goed verhaal dat echt heel goed vermaakt, zonder politieke agenda of saaie formule.
We hebben ons vermaakt en waarderen het met een 8!

Bij actiefilms kun je vooral rekenen op grootschalige actiescènes, explosieve special effects en oogverblindende stunts. De jaren negentig waren de tijd van enkele van de meest gewaardeerde actiefilms die vandaag de dag, cultklassiekers zijn geworden. Deze kenmerken worden ruimschoots gedemonstreerd in deze spannende actiethriller uit de vroege jaren negentig, geregisseerd door Kathryn Bigelow. Keanu Reeves speelt Johnny Utah, een voormalig sterspeler van de "Ohio State University" die door de politie van Los Angeles aan de Pacifische kust wordt gerekruteerd als undercoveragent. Hij en zijn partner Pappas (gespeeld door Gary Busey) krijgen van hun keiharde baas Ben Harp (gespeeld door John McGinley) de opdracht een bende bankrovers te arresteren. Johnny vermoedt dat de bankrovers lokale surfers zijn en raakt zo betrokken bij de relaxte surfwereld dankzij de lokale surfer Bohdi (gespeeld door Patrick Swayze) en zijn geliefde Tyler (gespeeld door Lori Petty). In een poging deze criminelen te pakken, gebruikt hij zijn surfvaardigheden om de bende te infiltreren en ze voor het gerecht te brengen.

Deze film biedt de spanning en opwinding die actieliefhebbers van een originele film mogen verwachten. Dankzij een meeslepend scenario en onweerstaanbaar snelle stunts, zit de film vol met geweldige actiescènes en sensatie die je aandacht grijpen en niet meer loslaten. Van bloederige vuurgevechten tot intense bankovervallen door meedogenloze criminelen met maskers van president Reagan, tot spectaculaire parachutesprongen met knappe cinematografie; er is bijna te veel om op te noemen. En dan is er natuurlijk nog Keanu Reeves die zijn fantastische surfkunsten laat zien, samen met de rest van de cast in de strandscènes.

Deze film zit boordevol actie en spanning die door velen als baanbrekend beschouwd kan worden, zeker voor de tijd van de release. Keanu Reeves is fantastisch in de hoofdrol en zet zich volledig in om het personage met zoveel energie en charisma neer te zetten. Patrick Swayze schittert ook in zijn rol en straalt pure charisma uit. De goed uitgewerkte personages en verbluffende actiescènes worden ondersteund door een scherp geschreven plot. Het hoofdthema van het verhaal, dat draait om de keuze tussen vriendschap en de macht van de politie, levert een meeslepend plot op dat uitstekend werkt. De film slaagt erin surfen te combineren met elementen van misdaad en actie, en dit alles te vermengen tot een solide, zij het ietwat gebrekkige, mix van spanning en sensatie.

Point Break is een schoolvoorbeeld van een geslaagde actiefilm uit de jaren 90 en een absolute aanrader voor actieliefhebbers. Het is zonder twijfel het beste vroege werk van Kathryn Bigelow en toont Keanu Reeves in misschien wel zijn beste rol vóór The Matrix (1999).

Een 7 als waardering.