Reacties

Matt Bettinelli-Olpin: Devil's Due (2014), Scream (2022), Scream (2022)

Het is januari 1940 en het korvet "Compass Rose" heeft de taak om koopvaardijschepen over de Atlantische Oceaan te escorteren. De grootste dreiging komt van Duitse onderzeeërs, maar aanvankelijk zijn die schaars en hun aanvallen ongecoördineerd. Na verloop van tijd krijgen de onderzeeërs echter de overhand en is het leven aan boord van een geallieerd schip er een van constant gevaar.

"The Cruel Sea" is interessant te vergelijken met recentere oorlogsfilms zoals Saving Private Ryan (1998). Wat deze film onderscheidt van veel latere films, is het gebrek aan sentimentaliteit. De film bekijken (of het boek lezen) is je meenemen in de wereld van een generatie met heel andere opvattingen en waarden dan de generaties die na hen kwamen. Na de Tweede Wereldoorlog zullen films als "The Cruel Sea" tot hun monumenten gerekend worden.

Ealing Studios, de studio die bekendstaat als dé thuisbasis van Britse komedies, met name die van Alec Guinness, produceerde deze prima, maar voor hun reputatie ongebruikelijke film. "The Cruel Sea" is een ongecompliceerd drama dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat over de mannen aan boord van een korvet-vrachtschip.

Het is geen glamoureuze taak voor dit schip. Ze begeleiden essentiële voorraden naar het westelijke en later het Russische front, en natuurlijk ook naar de meest noodzakelijke goederen voor de Britse burgerbevolking. De tocht naar Moermansk op de Noordelijke IJszee was de gevaarlijkste, met de lange kustlijn van bezet Noorwegen als thuisbasis voor talloze onderzeebootbases.

Jack Hawkins levert een prima prestatie als de standvastige kapitein en wordt goed ondersteund door de rest van de bemanning. Stanley Baker valt op in een voor hem ongebruikelijke rol als een onzekere luitenant die zijn onzekerheden maskeert met kleine, tirannieke acties. De gebruikelijke plotwendingen van marine films zijn allemaal aanwezig. De film vertoont in veel opzichten overeenkomsten met de film The Gift Horse van Trevor Howard, die rond dezelfde tijd uitkwam.

The Cruel Sea werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Scenario, maar verloor van From Here to Eternity (1953), die dat jaar vele Oscars won.

Deze film scoort bij mij een ruime 7+.

Deze remake versie is elegant met een vrouwelijke toets. Het is een strijd tussen de seksen, met een parade van brute mannen (goed en slecht) die door Parijs razen en een slanke vrouwelijke huurmoordenaar die doodt volgens een morele code.
Waar het origineel een bombastisch melodrama van geweld en eer was, is deze remake een uitgesproken Europees ballet van bloedvergieten en verlossing.

Deze huurmoordenaar krijgt meer motivatie en achtergrondverhaal dan haar voorganger in de originele film en we begrijpen wat voor persoon ze is en wat haar motiveert. Woo's kenmerkende stijl en zorgvuldig gechoreografeerde scènes blijven indrukwekkend, maar wat de film zowel schaadt als versterkt, is het gebrek aan rauwe realiteit. Woo's personages zijn in zijn Hongkong-films bijna onverwoestbaar, doorzeefd met kogelgaten voordat ze bezwijken. In plaats van thematische mannelijke kracht, zien we behendigheid en gratie bij onze heldin. Toch is het allemaal wat te netjes en praatachtig, waardoor de wanhoop die het origineel zo spannend maakte, verloren gaat.

Dat wil niet zeggen dat het niet vermakelijk is. De dialogen tussen de agent en de moordenaar zijn meer een schaakspel dan de bijna testosteronrijke band uit het origineel. Er is een duidelijke Franse stijl, wat passend is gezien Woo's originele 'The Killer' sterk beïnvloed was door de Franse klassieker Le samouraï (1967). De acteerprestaties zijn over de hele linie sterk, er is meer verhaal en interessante wendingen dan in het origineel en de actie (hoewel er meer van had mogen zijn) is erg goed. Tot slot is de conclusie veel bevredigender. De finale is goed, maar haalt bij lange na niet het niveau van Woo's fantastische finale uit het origineel, maar de laatste momenten van de epiloog zijn minder beklemmend. Of misschien vereisten de twee verschillende stijlen gewoon een andere afloop.

Het is een prima film, maar met minder urgentie dan zijn voorganger. Er zitten nieuwe wendingen in en het is meer een Franse thriller dan een typische Hongkongse. Laat je er niet door afschrikken. Woo bewijst dat hij nog veel te bieden heeft en staat, zelfs zo ver in zijn carrière, open voor het uitproberen van nieuwe trucs.

Een 7 krijgt hij mee als onze waardering.

En suggesties/verbeteringen kan je invoeren onderin de "Instellingen".
Dus films die hier nog niet vermeld zijn, daarvoor gebruik je de link van de film op IMDb.
Ook kan je veranderingen in speelduur, naam, jaartal en verhaal aangeven via de 'pen' rechtsboven.

• en cijfers, we blijven foutjes maken?, ik ook!
  3* = een 6
  Of is het wel 7,4?
  😉

Vanwege jouw positieve en mooi geschreven recensie, gaan we de film bekijken, bedankt!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=saRz3vK5Xa4

Een aardige politiefilm uit de jaren '70.
Abby Mann schreef het originele scenario van "Report to the Commissioner".
Mann, die bekend is van Judgment at Nuremberg (1961), is ook de bedenker van de klassieke politieserie Kojak (1973–1978) uit de jaren zeventig. De film heeft dan ook iets een Kojak-achtige sfeer. Dat de film volledig op locatie in New York is opgenomen, draagt ​​bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Michael Moriarty speelt een jonge en nogal naïeve rechercheur die gaat werken op het politiebureau 'Midtown North' in Manhattan. Hij komt uit een politiefamilie en wordt gekoppeld aan Yaphett Kotto, die in het verleden met Moriarty's vader heeft samengewerkt. Deze is inmiddels met pensioen.

Tegelijkertijd speelt Susan Blakely een jonge, frisse maar zeer ervaren rechercheur wiens typisch mooie blonde Amerikaanse uiterlijk, criminelen misleidt.
Ze had de gewaagde beslissing genomen om bij drugsdealer Thomas "Stick" Henderson (Tony King) in te trekken om bewijs tegen hem te verzamelen en Lockley was een hoop onzin over haar identiteit ingefluisterd, om de hele zaak er goed uit te laten zien, want de operatie is namelijk illegaal.
Nu moet de NYPD beslissen wat ze met deze puinhoop aan moeten en hoeveel ze de commissaris (Stephen Elliott) moeten vertellen.

Een klein deel van het verhaal wordt verteld in de vorm van interviews, waardoor we inzicht krijgen in de motivaties van de personages. Er is een ontzettend vermakelijke en lange achtervolging te voet, die het publiek ook nog eens trakteert op wat gespierde mannen, omdat King schaars gekleed rondrent. De hele scène in de lift is meeslepend, vooral omdat we ons een goed beeld vormen van hoe warm het daar moet zijn voor Moriarty en King. Balaban (een invalide) speelt een rol in wat waarschijnlijk een van de meest originele achtervolgingsscènes ooit op film is gemaakt. De opnames op locatie (cinematografie van Mario Tosi) zijn uitstekend, en Elmer Bernstein levert een soms ongebruikelijke, maar over het algemeen effectieve muziekscore.

Een 7+.

Deze film van schrijver-regisseur Fernando León de Aranoa is een bijtende satire op de zakenwereld en de extreme maatregelen die bedrijven nemen om een ​​smetteloos, politiek correct beeld van zichzelf te schetsen voor een gemakkelijk te beïnvloeden publiek. Daarbij worden de compromissen en twijfelachtige tactieken die ze vaak moeten toepassen om dat doel te bereiken, tactvol verhuld.

Vastbesloten om een ​​felbegeerde prijs voor zakelijke uitmuntendheid te winnen, is de directeur van de weegschalenfabriek "Blancos Básculas" Blanco zijn (prima vertolkt door Javier Bardem) gedrag erg egoïstisch en cynisch. Niet dat degenen met wie hij in conflict komt engeltjes zijn – ze hebben allemaal hun eigen agenda en gebruiken diverse middelen om die te bereiken.

Hoewel de film te simplistisch en hier en daar wat gekunsteld is om een ​​groots drama te zijn, heeft hij als zwarte komedie een uitstekend tempo en zorgt de expressieve vertolking van Javier Bardem voor een aantal prima humoristische momenten. Hoewel Blanco graag praat over de weegschaal van de gerechtigheid alsof dit een Olympisch ideaal is waar hij naar streeft, wordt gerechtigheid, als die al bereikt wordt, alleen bereikt door een mix van intimidatie en chantage en degenen die deze tactieken het meest meedogenloos toepassen, zijn degenen die uiteindelijk aan de macht komen.
Aan het begin van de film presenteert Blanco zichzelf als een welwillende, paternalistische werkgever, 'De Goede Baas' zoals hij zichzelf ziet. Naarmate het verhaal vordert, beseffen we dat hij verre van dit nobele ideaal is.

Ondanks enige kanttekeningen, heb ik ontzettend genoten van deze film, vooral door het heerlijke tempo en waardeer deze met een 8!

Bedankt voor jouw tip Renée, deze film hebben we nog niet gezien maar komende weekend gaat hij bij ons op het beeldscherm.

De film volgt een sportvrouw in de wildernis die wordt opgejaagd door een jager terwijl ze probeert te overleven. Het was behoorlijk indrukwekkend en bij tijd en wijle erg spannend. Netflix heeft weer eens een leuke film op het repertoire!

Pluspunten van Apex (2026): De film heeft een simpel verhaal en biedt genoeg entertainment voor de gemiddelde kijker. Charlize Theron en Taron Egerton zijn geweldig als de twee hoofdrolspelers. Het was gaaf om Taron Egerton een schurk te zien spelen en hij doet het erg goed. Er is een goede spanning in bepaalde scènes. De film heeft een prettig tempo. De actiescènes zijn goed gefilmd en geregisseerd. En tot slot heeft de film een ​​sterke karakterontwikkeling voor Charlize Theron.

Minpuntjes van Apex (2026): Deze film is qua verhaal en personages afgeleid van andere survivalthrillers.
Er zijn stukken waarin niets gebeurt en wordt het voor de diehard actieliefhebber misschien saai. En tot slot valt deze film voor mij in de categorie achtergrondmuziek.

Al met al is Apex (2026) zeker weer een mooie maar niet vernieuwende survivalthriller, het is een van de spannendste films die Netflix heeft uitgebracht dit jaar.

Een volle 7!

De laatste dagen van de Koreaanse oorlog in mei 1953. De naïeve en idealistische soldaat Roy Loomis (een sterke en sympathieke vertolking van Robert Redford in zijn filmdebuut) wordt als vervanger in een peloton naar het front gestuurd. Loomis ontmoet de gestoorde en teruggetrokken soldaat Raymond Endore (schitterend en angstaanjagend afstandelijk gespeeld door John Saxon), een afstandelijke eenling die 's nachts regelmatig achter de vijandelijke linies sluipt en vijandige soldaten afslacht. De bevelvoerende officier is op de hoogte van Endore's activiteiten, maar ziet het door de vingers, omdat hij tijdens zijn nachtelijke uitstapjes waardevolle informatie verkrijgt.

Loomis besluit Endore te confronteren om de weesjongen Charlie (een ontroerende vertolking van Tommy Matsuda) te redden van Endore's mogelijk gevaarlijke invloed.

Regisseur Denis Sanders, die werkte met een strak, intelligent en scherpzinnig script van Stanford Whitmore, presenteert een meeslepende, rauwe, realistische en onverbloemde weergave van de duistere kanten van oorlog. Hij laat met name zien hoe oorlog psychopaten zoals Endore de gelegenheid biedt om zich over te geven aan brute daden die in een vreedzame burgermaatschappij nooit acceptabel of toelaatbaar zouden zijn.

Deze film legt op treffende wijze de gruwel en de onmenselijkheid van oorlog vast: de enige grote gevechtsscène is werkelijk aangrijpend, terwijl de relatie tussen Endore en Charlie ontroerend is. Endore is een fascinerend complex personage; de ​​aanblik van Endore met zwarte camouflage op zijn gezicht is huiveringwekkend, zijn koelbloedige moorden zijn eveneens schokkend, maar zijn bezorgdheid om Charlie zijn welzijn blijft desalniettemin ontroerend. Uitstekende bijrollen van Charles Aidman als de stoere kapitein Wallace Pratt, Sydney Pollack als de onverzettelijke sergeant Owen Van Horn, Gavin MacLeod als de gedesillusioneerde soldaat Crotty en Tom Skerritt als de joviale sergeant Stan Showalter.

De sobere en indrukwekkende cinematografie van Ted D. McCord maakt kunstzinnig gebruik van overgangen en vervagingen. De melodieuze en melancholische muziek van Bud Shank draagt ​​hier ook aan bij.

Een echte verborgen parel die ik waardeer met een 7+.

Dit is een recensie van de miniserie van 3 uur, i.p.v. de behoorlijk ingekorte versie van 100 minuten. Ik was oorspronkelijk van plan om eergisteren alleen deel 1 te kijken, maar ik werd erdoor gegrepen en heb al snel deel 2 opgezet. Dat zegt wel iets. De film greep me zeker en ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor rampenfilms. (misschien het leedvermaak wat bijna een ieder van ons wel een beetje heeft?)
Hij had alle wendingen die je zou verwachten. Wrede ambtenaren, stukgelopen huwelijken, wetenschappers die voor gek werden verklaard maar uiteindelijk gelijk bleken te hebben. Met drie uur kijktijd komen alle invalshoeken aan bod. Nadat een storm Schotland heeft getroffen, wordt al snel duidelijk dat de storm langs de oostkust van Engeland zal trekken en uiteindelijk Londen zal overstromen.

De cast is gevarieerd, van slechte acteerprestaties tot redelijk goede acteerprestaties. Carlyle, waar ik een beetje fan van ben, en Gilsig spelen het gebruikelijke gescheiden stel dat door deze natuurramp weer bij elkaar wordt gebracht. Courtenay is Carlyle's vervreemde vader; ook zij worden door de overstroming weer bij elkaar gebracht, omdat ze toevallig allemaal in hetzelfde vakgebied werken. Het meest opvallend zijn de kleinere rollen van Nigel Planer als het hoofd van de MET, die de storm niet had voorspeld. Hij voelt oprecht verdriet over de tragedie die hij had kunnen helpen voorkomen, en een vroege rol van Tom Hardy. Hij is een van de weinige personages die echt menselijk overkomen. Hij heeft een paar totaal irrelevante dialogen over zijn vrienden en een hond. Het is misschien wel de enige keer dat we iemand over iets anders dan het weer horen praten. Het zien van een grote ramp in Engeland is een welkome afwisseling en de effecten waren eigenlijk best goed.

De film heeft echter ook veel gebreken. Hij is ongelooflijk voorspelbaar en het grootste deel van de dialogen bestaat uit uitleg of clichématige familieruzies. De montage is irritant, omdat het beeld constant bevriest en de tijd weergeeft, of terug gaat naar iets wat we slechts enkele minuten geleden hebben gezien. De muziek is erg repetitief. Ik kende de belangrijkste 'dramatische' melodie al een paar minuten.

Dit zorgt ervoor dat de film zijn climax veel te vroeg bereikt. Maar als je graag rampenfilms kijkt om te zien hoe verschillende overheidsinstanties reageren, dan is deze film over het algemeen prima.
Toch vond ik, neem mij niet kwalijk, de redelijke film een voldoende waard met als totale waardering een 7!

Na maandenlang afwezig te zijn geweest, keert een Britse soldaat terug naar huis en neemt wraak op degenen die zijn geestelijk gehandicapte broer hebben gepest. Dit is een rauw misdaaddrama geregisseerd door Shane Meadows en met Paddy Considine in de hoofdrol. Sommigen noemen 'Dead Man's Shoes' een horrorfilm, terwijl anderen het vergelijken met Death Wish (1974). Beide beschrijvingen bevatten een kern van waarheid, maar de film is over het algemeen duidelijk anders. Het is een horrorfilm in die zin

In tegenstelling tot een standaard slasherfilm zijn de slachtoffers hier echter stuk voor stuk koud, onsympathiek en oninteressant (de film is zelfs op zijn zwakst wanneer de toekomstige slachtoffers bespreken wie Considine is en angstig ineenkrimpen). Wat de parallel met 'Death Wish' betreft, die gaat niet helemaal op,

Het is eerder een uitgebreid kat-en-muisspel, zij het met beperkte spanning en sensatie, omdat, zoals gezegd, geen van de slachtoffers bijzonder sympathiek overkomt. Hoewel de kijkervaring soms wat onevenwichtig is, culmineert alles in een krachtige slotscène waarin Considine begint te reflecteren op zijn daden, wat de film de mogelijkheid biedt om diepgaande gedachten over geweld te uiten. Considine is hoe dan ook solide, de manier waarop de film gebruikmaakt van homevideo-achtige beelden voor alle flashbacks is zeer effectief, en alle locaties zijn toepasselijk grimmig.

Een 7+.

De roman "Fail Safe" werd in 1962 geschreven door Eugene Burdick en de film werd in 1964 geregisseerd door Sidney Lumet. Sinds het begin der tijden heeft de mens altijd gezocht naar manieren om zichzelf te beschermen tegen vijanden. Elke oorlog en de daaropvolgende bewezen hoe effectief hij dood en verderf kon zaaien. Met de komst van thermonucleaire wapens kwam het antwoord op zijn overleving neer op waarvoor toenmalig President John F. Kennedy al waarschuwde: "Of de mens moet een einde maken aan oorlog, of oorlog zal zeker een einde maken aan de mensheid." Die uitspraak is nog nooit zo treffend geweest als in deze film.

Een Amerikaans commercieel vliegtuig raakt van koers, waardoor het militaire luchtverdedigingssysteem wordt geactiveerd. Helaas veroorzaakt een extra mechanisch defect een kortsluiting op het SAC-dreigingsbord, waardoor de bommenwerpers van de eerste respons, die op fail-safe punten wachten, het bevel krijgen om door te vliegen naar hun doelwit: Moskou, om daar atoombommen op te gooien.

Nu moeten de president van de Verenigde Staten (Henry Fonda) en zijn Russische tolk (Larry Hagman) de Russische premier ervan overtuigen dat het een ongeluk was. Ondertussen, terug in de War Room, bespreken de generaals en de minister van Defensie een theoretisch scenario van een onbedoelde oorlogsvoering. Professor Groeteschele (Walter Matthau), die op de hoogte is van het ongeluk, pleit voor een snelle vervolgaanval op de Sovjet-Unie. Generaal Black (Dan O'Herlihy) verzet zich tegen deze waanzin.

De film is rijk aan sterren, met onder anderen Frank Overton, Ed Binns, Fritz Weaver en Dom Deluise. De grimmige zwart-witbeelden zijn angstaanjagend, omdat elke poging om de bommenwerpers te stoppen mislukt. Wat de premier en de president uiteindelijk besluiten, is ronduit nachtmerrieachtig.
Toch vroeg ik mij af of het ondenkbaar is, dat een zittende Amerikaanse president zo'n ongelooflijke beslissing zou nemen als hier wordt genomen om de vrede te bewaren...... of toch niet?

De film is rustig van opbouw en eigenlijk gewoontjes, het verbetert echter aanzienlijk zodra de dobbelstenen zijn geworpen en het onvoorstelbare maar al te reëel wordt, mede dankzij Henry Fonda.
Fonda in zijn derde rol in twee jaar tijd als een hooggeplaatste politicus in Washington, ditmaal als de president zelf, die snel en rationeel moet handelen om de crisis te bezweren. Het laatste half uur is spannend en meeslepend, gefilmd in een documentaire-realistische, zwart-witstijl, waarbij regisseur Don Siegel gebruik maakt van lage camerahoeken en grote close-ups om de spanning op te voeren.

"Fail Safe" is als film door sommigen onderschat en het is hoog tijd dat de film op zichzelf wordt beschouwd als een spannende, claustrofobische thriller en zijn plaats inneemt als een klassieker uit de Koude Oorlog.

Een 8.

"The President's Cake" onderscheidt zich als een van de meest doordachte en emotioneel aangrijpende films van 2025. De film combineert op prachtige wijze politieke satire met diepe menselijke emoties, waardoor we ons niet alleen verbonden voelen met het verhaal, maar ook met de worstelingen van de personages.

Tegen de achtergrond van de Irak-oorlogen in de jaren 90 draait de film om een groots feest dat scherp contrasteert met de pijn en het trauma van gewone mensen. Door deze setting legt de film de schrijnende ongelijkheid vast tussen de machtigen en de machtelozen – de stemmen van de bevelhebbers galmen over de kreten van hen die in stilte lijden.

Centraal in het verhaal staan twee kinderen, wier reis om een simpele taak voor het feest te volbrengen een krachtige weerspiegeling wordt van onschuld, hoop en doorzettingsvermogen in moeilijke tijden. Hun acteerprestaties zijn uitstekend en dragen de emotionele lading van de film met opmerkelijke volwassenheid, terwijl de bijrollen de film diepte en authenticiteit geven.

Visueel is "The President 's Cake" met zorg gemaakt. De cinematografie legt op subtiele wijze het contrast vast tussen grootsheid en ontbering, en de regie behoudt een ingetogen, gevoelige toon.

De slotscène in het klaslokaal is bijzonder aangrijpend – een beklijvend beeld dat nog lang na de aftiteling blijft hangen. "The President's Cake" is niet zomaar een politieke satire; het is een ontroerend portret van de mensheid, gevangen tussen gehoorzaamheid en overleven. Het herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste tijden hoop vaak schuilt in de harten van de onschuldigen.

Van ons beiden een 8, unaniem genomen!

Laurel en Hardy zijn hier in topvorm, beiden worden goed benut, beiden krijgen materiaal dat hen waardig is en ze zijn aan elkaar gewaagd in plaats van dat de een grappiger is dan de ander (voorheen was Laurel vaak grappiger en interessanter dan Hardy, die vaak onderbenut werd). Hun chemie voelt hier ook als een echt partnerschap; voor Two Tars (1928) verlangde je naar meer scènes met hen samen, maar in 'Perfect Day' worden we daar zeker niet van beroofd. Hun komische timing is onberispelijk.

'Perfect Day' ziet er visueel goed uit, zit vol energie en de regie haalt het beste uit de sterren, gaat comfortabel om met het materiaal en zorgt ervoor dat het niet te druk of statisch wordt. De bijrollen worden solide vertolkt.

Wederom ene 7.

Jean Dujardin heeft bewezen dat hij meer is dan alleen een komisch acteur; hij heeft het charisma om elke rol te spelen, zelfs deze zware. Hij wordt daarbij bijgestaan ​​door een aantal zeer getalenteerde Franse acteurs. Het is grimmig, spannend en stelt absoluut niet teleur. Hoewel ik er zeker van ben dat sommigen problemen zullen hebben met het einde, kun je nu eenmaal niet iedereen tevreden stellen.

"La French" voldoet aan alle verwachtingen van liefhebbers van dit soort films: vuurgevechten, infiltraties en verraad. Het ademt de sfeer uit van Ricard en buskruit en het is verdomd effectief. Maar als je verder kijkt, zul je zien dat het geen vernieuwing brengt. Het is een klassieke misdaadfilm, keurig verpakt, maar zonder de vonk van waanzin die het tot een cultfilm zou kunnen verheffen.

"La French" is een degelijke misdaadthriller die doet wat hij moet doen: een goed uitgevoerd waargebeurd verhaal, sterke acteerprestaties en een door de maffia doordrenkte sfeer die druipt van realisme. Het mist misschien een vleugje waanzin, maar voor een filmavondje kijkend naar het tijdperk waarin Marseille het droomland was voor internationale drugshandelaren, is het een perfecte keuze. Het best te genieten met een Ricard in de hand voor de ultieme onderdompeling.

Een mooie speelfilm, die van ons een 7 krijgt als waardering.

Dit is verre van hun beste film, maar goed genoeg voor de liefhebbers, zoals wij, die elke film van dit duo wel lusten. De film is eigenlijk een parodie op die "dark house"-films die zo populair waren tijdens het tijdperk van de stomme film en die populair bleven tot in de jaren '30.
De twee komische legendes zijn in topvorm en het scenario drijft perfect de spot met clichés zoals de griezelige butler en de flauwvallende vrouw. De eerste vijftien minuten bestaan ​​voornamelijk uit dialooggrappen, en sommige daarvan zijn best goed, maar het is de tweede helft van de film die echt tot leven komt met een aantal fantastische fysieke grappen, waaronder een hilarische scène waarin Laurel stiekem weer onder de dekens kruipt.😅

Zoals in alle goede moordmysteries wordt het huis bevolkt door een gedenkwaardige verzameling griezels, met name Frank Austin als een butler met een grafsteenachtig gezicht die er nog enger uitziet als hij👀lacht; terwijl Fred Kelsey zijn verschijning met de jongens maakt, als de verplichte domme agent.

Waardering is een 7+.

De eerste helft van de film is het beste. Stanley Laurel speelt het personage van de man en hij belandt wederom in een aantal dwaze situaties. Ironisch genoeg gaat de film vanaf het moment dat Oliver Hardy zijn entree maakt bergafwaarts. De film wordt onsamenhangend en wat rommelig, vooral in de laatste scènes.

Dit is de allereerste film met Laurel & Hardy als komisch duo, hoewel ze in deze film vijanden zijn in plaats van vrienden. Daarom beschouw ik deze film niet echt als een Laurel & Hardy-film.

Natuurlijk is deze film historisch gezien nog steeds interessant om te bekijken, omdat het de eerste film is waarin Laurel & Hardy samen te zien zijn. Voor fans blijft dit dus een soort must-see. Ook liefhebbers van de vroege slapstickhumor zullen nog steeds genoeg te genieten vinden in deze film. De film is zeker beter dan de meeste andere slapstickfilms uit dezelfde periode. Voor alle anderen blijft deze film waarschijnlijk een rommelige, onsamenhangende stomme komedie-film die eigenlijk niet de moeite waard is om te bekijken.

Een 6-.

Deze film lijkt totaal niet op de trailer, en dat is geweldig, zeker in deze tijd. Veel films verklappen hun hele plot, maar deze film houdt de spanning erin en gooit je onderweg een paar flinke verrassingen voor de voetjes. Het acteerwerk en de regie zijn sterk, het geluid en de beelden zijn fantastisch, en het is een zeer vermakelijke film.
Ik kan hem van harte aanbevelen.

Een 7 voor de puntentelling.

Herzog's derde speelfilm, gemaakt toen hij nog maar 30 was, "Aguirre, der Zorn Gottes", is een uitstekende film in de wereldcinema en de status als magnum opus binnen Herzog's eclectische oeuvre is 45 jaar later nog steeds onveranderd. De sublieme luchtopnames waarmee de film begint, benadrukken dat het om een ​​zorgvuldige onderneming gaat. De crew begeeft zich buiten de gebaande paden, de bergen in, een betoverende, praktische filmstijl die zijn aantrekkingskracht onlosmakelijk verbonden heeft met het feit dat niemand niet onder de indruk is van een film die zoveel menselijke arbeid vergt om de elementen te overwinnen (het legendarische duo Herzog-Kinski zou tien jaar later nog extremere methoden toepassen in Fitzcarraldo (1982)), vooral in een tijd waarin het merendeel van de films tot dan toe studiofilms waren geweest, doordrenkt van kunstmatige esthetiek.

Op zoek naar 'El Dorado' trekt een op goud beluste groep Spaanse conquistadores, aangevoerd door Pedro de Ursúa, het Peruaanse regenwoud in. Zijn gevolg bestaat uit zijn rechterhand Lope de Aguirre (Kinski), Broeder Gaspar (Negro), de corpulente edelman Fernando de Guzmán (Berling), twee vrouwen, Inés (Rojo), de vrouw van Ursúa, en Florés (Rivera), de tienerdochter van Aguirre, en vele Indiaanse slaven voor het o.a. sjouwen van de materialen. Meestal vaart het team per vlot, maar ze worden geconfronteerd met de ene tegenslag na de andere door toedoen van de ondoorgrondelijke natuur. Een vlot raakt vast in een draaikolk tussen de stroomversnellingen, wat een afschuwelijke nasleep veroorzaakt. Net wanneer Ursúa het bevel geeft de verkenningsmissie af te breken en terug te keren, ontketent Aguirre een muiterij, houdt de gewonde Ursúa gevangen en zet Guzmán op de troon als keizer van het nieuwe koninkrijk, omdat hij er vast van overtuigd is dat ze het goud zullen vinden. Daarna zetten ze hun missie voort.

Qua verhaal is de film vrij standaard en duidelijk teruggebracht tot de kern. Aguirre en zijn metgezellen zijn echte historische figuren, de expeditie en de muiterij zijn waargebeurd, maar Herzog fictionaliseert hun reis en de grimmige afloop. Nauwelijks hebben de conquistadores vaste grond onder hun voeten, of ze worden één voor één uitgeschakeld door onzichtbare vijanden die zich in de bossen verschuilen. Ze worden bestookt met vergiftigde pijlen, vaak gevolgd door een doodse stilte.

In Herzog's methode wordt de spanning en de gruwel echter getemperd door zijn afstandelijke temperament, een stijl die hij later ook in zijn even krachtige documentairefilms zou gebruiken. De camera, die louter observerend is en zich vaak richt op Kinski's kenmerkende felle en emotionele gelaat, besteedt meer tijd aan het verkennen van het landschap (het schip dat vastzit in een boom is een meesterwerk van de toen nog jonge filmmaker, dat de krachtige metafoor en speelse grilligheid ervan benadrukt) dan aan het narratieve verloop van hun noodlottige lot dat hen te wachten staat.

Eerlijk gezegd is de film minder een karakteranalyse van een waanzinnige gek dan een prachtig landschapsspektakel, volkomen buitenaards voor buitenstaanders. Toch blijft Kinski je achtervolgen met zijn ingetogen agressie, waanzin en afstotende karakter (dankzij Herzog's tactvolle aanpak, die Kinski bewust zijn gang laat gaan in zijn meest hectische vertolking, maar de daadwerkelijke shots bewaart voor de momenten waarop hij tot rust komt of gewoon uitgeput is). Dit zou in Fitzcarraldo (1982) ondenkbaar zijn, maar hier is de uiteindelijke indruk veel evenwichtiger en genuanceerder.

Deze beschouwing sluit ik af met aandacht gericht op de muziek in deze film, gecomponeerd door de West-Duitse avant-garde band "Popol Vuh". De muziek is hemels maar niet opdringerig, een op maat gemaakte muziek die nog lang nagalmt.

Prachtfilm met een mooie 8+!

Gebaseerd op een toneelstuk van Ray Rigby, volgt de film de beproevingen van vijf nieuwe gevangenen, die worden geteisterd door een sadistische sergeant die hen genadeloos een aangelegde heuvel op en af ​​laat marcheren in de verzengende hitte, wat uiteindelijk de dood van een van hen tot gevolg heeft. Een van de gevangenen, Roberts, gespeeld door Sean Connery, dient een aanklacht in wegens moord. De film speelt zich af in een omgeving van Afrikaanse hitte, gecombineerd met het militaire systeem dat erop gericht is de mannen te breken om ze te rehabiliteren tot gehoorzame soldaten.

De film toont de daaruit voortvloeiende psychologische en fysieke straffen, terwijl pogingen worden gedaan om de schuld af te schuiven en het incident te verdoezelen.
Sidney Lumet's opmerkelijke film over een militaire gevangenis in Noord-Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog verdient veel meer erkenning dan hij in de loop der jaren heeft gekregen. Het is een meesterwerk van filmkunst dat je van begin tot eind in zijn greep houdt.

Dit is een van de beste evenwichtsoefeningen die ik ooit in een film heb gezien. Verschillende partijen, die je (grofweg) hard of zacht zou kunnen noemen, cirkelen om Connery heen. Ze willen hun eigen agenda's versnellen, maar dit is een plek waar niemand plezier aan beleeft - gevangenen noch bewakers. De film toont de daaruit voortvloeiende psychologische en fysieke straffen, terwijl pogingen worden gedaan om de schuld af te schuiven en het incident te verdoezelen.

Zelden is een regisseur erin geslaagd zo'n omgeving en sfeer zo succesvol op het scherm te brengen. Gefilmd in zwart-wit, voel je letterlijk de dorst en de onderdrukking in elke scène. De regie, het scenario en de acteerprestaties zijn onberispelijk. Wat Sean Connery betreft, je zou nooit geloven dat dit een film uit het 'Goldfinger-tijdperk' is en het is zonder twijfel, een van zijn beste vertolkingen. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen waarom hij later nog talloze keren met Lumet zou samenwerken.

Van mij ontvangt deze een 8 als waardering!

Waarschijnlijk weet je het al, 1921 is het juiste jaar.
Voor de twijfelaars na jou:
https://www.imdb.com/title/tt0013341/?ref_=nv_sr_srsg_5_tt_8_nm_0_in_0_q_lucky%20Dog

Ondanks dat Scum meer dan 30 jaar geleden is uitgebracht, was ik aangenaam verrast dat de film niets van zijn kracht heeft verloren. Het is een meedogenloos portret van het Britse jeugdgevangenissysteem - anderhalf uur aan zowel fysiek als psychisch misbruik.

De film onderzoekt de hiërarchie binnen de jeugdgevangenis en bekijkt het gedrag en de rollen van zowel de bewakers als de gedetineerden, waarbij de vraag wordt gesteld wie er erger is. Deze hiërarchie wordt doorbroken wanneer Carlin (Ray Winstone) de gevangenis binnenkomt. Carlin beweert 'geen problemen' te zoeken, maar in werkelijkheid is hij net zo, zo niet nog agressiever en achterbakser dan de rest.

Net als Cool Hand Luke (1967) en One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975) onderzoekt 'Scum' de woedende frustratie van onrecht in 'correctie-'instellingen. Persoonlijk vind ik weinig dingen erger dan machtsmisbruik, of het nu binnen een instelling, een gezin of een andere context is. Ik weet zeker dat velen het hiermee eens zullen zijn, waardoor 'Scum' een boeiende en onaangename kijkervaring is voor iedereen.

Naast Carlin is het belangrijkste personage Archer (Mick Ford), een intelligente, ontevreden veganist die een notoire lastpak is. Archer fungeert als een interessant plotinstrument; hij houdt intelligente, bijtende monologen over de tekortkomingen van de instelling, met name recht in het gezicht van een agent, die vervolgens hun beleefde gesprek reduceert tot een zoveelste betuttelende, vijandige procedure.

De komst, ontwikkeling en uiteindelijke rol van Carlin als 'The Daddy' vormen de centrale verhaallijn van de film, maar thematisch gezien is de film een ​​veroordeling van het jeugdgevangenissysteem en zijn corrupte, wraakzuchtige medewerkers. Men zou zich kunnen afvragen of de film overdreven is, maar het jeugdgevangenissysteem werd in 1982 door de overheid afgeschaft en vervangen door 'Jeugdgevangenissen'. Dit versterkt de geloofwaardigheid van 'Scum'.

Een nette 8, om in de woorden van de opvoeders te blijven: je komt er wel!

Deze film kwam tot stand toen producer Richard Solo aan scenarioschrijver Richard Di Lello vertelde dat hij een "James Cagney-versie van een tuchtschoolfilm" wilde. Di Lello schreef het script binnen tien dagen. Wat echt opmerkelijk is, is hoe realistisch het script overkwam zonder enig onderzoek. Di Lello besloot na het schrijven van het script toch wat onderzoek te doen en tot zijn verbazing bleken de gebeurtenissen die hij uit zijn hoofd haalde net zo realistisch als je zou verwachten. Nadat het script was afgerond, werd Rick Rosenthal aangesteld als regisseur. Deze film zou zijn beste regiewerk ooit worden.

"Bad Boys" is een van de meest rauwe en brute gevangenisfilms ooit gemaakt. Het is niet de beste gevangenis- of tuchtschoolfilm – die eer gaat volgens mij naar The Shawshank Redemption (1994) . Het is echter een krachtige film die je gezien moet hebben, met voorbeeldig acteerwerk van alle jonge hoofdrolspelers. De getoonde beelden zijn soms ongelooflijk bruut, zelfs naar de maatstaven van nu. Zoals regisseur Rick Rosenthal zelf aangeeft, wilde hij realisme aan zijn verhaal toevoegen. Zonder een film die dit geweld laat zien, heeft het geen zin om realistisch te willen zijn.

Mick O'Brien (Sean Penn) is een bendelid uit Chicago. Tijdens een drugsdeal die volledig misloopt, wordt O'Brien gearresteerd en naar een zwaarbeveiligde jeugdinrichting gestuurd voor doodslag door schuld in het verkeer. Het slachtoffer blijkt de jongere broer van zijn rivaal, Paco Moreno (Esai Morales), te zijn. Uit wraak verkracht Moreno O'Briens vriendin J.C. (Ally Sheedy). Hij wordt uiteindelijk gepakt en naar dezelfde inrichting gestuurd waar O'Brien al verblijft. Met deze twee gezworen vijanden onder hetzelfde dak loert het gevaar om iedere hoek.

De acteerprestaties zijn over het algemeen erg goed. Na Sean Penn te hebben gezien als een high scholier in Fast Times at Ridgemont High (1982), levert hij hier een compleet andere prestatie. Ik was onder de indruk van zijn veelzijdigheid. Zijn personage is een slechterik, maar Penn wist hem toch sympathiek te maken. Esai Morales doet het goed, hoewel ik zijn personage een beetje clichématig vond. Ally Sheedy maakte haar filmdebuut met deze film en doet het geweldig. Een aantal mensen die we in de gevangenis ontmoeten zijn het vermelden waard: Reni Santoni, die een van de behulpzame bewakers van de jeugdgevangenis speelt, Ramon Herrera, Clancy Brown als Viking, die beweert de leider van de gevangenen te zijn, en Eric Gurry als Horowitz, de explosieven- minnende celmaat van Mick. (vond ik een leuk typetje spelen)

"Bad Boys" laat op een zeer goede manier zien hoe wreed het leven in deze jeugdgevangenissen kan zijn. Er zijn veel schokkende beelden te zien en ik vond het erg goed dat de filmmakers niet bang waren om ons die beelden te tonen. Het eerste uur was het beste deel van de film, omdat we Mick en zijn leven in de gevangenis leren kennen. Wanneer Moreno weer in de film verschijnt, vervalt het verhaal weliswaar in een voorspelbaar patroon, maar de brutaliteit blijft aanwezig. De slotscène, hoewel wat langdradig, is een zeer indrukwekkende en onvergetelijke climax. Wat gevangenisfilms betreft, behoort deze qua persoonlijke smaak tot de top.

Een afgeronde 8.

Tip: Scum (1979)