Reacties

"Entertaining Mr Sloane" is gebaseerd op het toneelstuk waarmee Orton in 1964 voor het eerst bij het grote publiek bekendheid verwierf. Het vertelt het verhaal van een jonge man, "Mr. Sloane". "Sloane" uit de titel – we komen zijn voornaam nooit te weten – wordt uitgenodigd in het huis van een broer en zus van middelbare leeftijd. De zus, Kath, ontmoet hem op een ochtend terwijl hij aan het zonnebaden is op de begraafplaats naast haar huis en nodigt hem uit om bij haar in te trekken. Kath's broer Ed heeft aanvankelijk bezwaar tegen meneer Sloane als inwonende, maar hij krijgt al snel een zwak voor de jongeman en biedt hem een ​​baan aan als chauffeur. Ed, die in het geheim homoseksueel is, voelt meer dan alleen een aantrekkingskracht tot meneer Sloane, en de jongeman wordt al snel de geliefde van beide broers. Het enige familielid dat Sloane niet kan charmeren is Kemp, de bejaarde vader van Kath en Ed, die als terreinbeheerder op de begraafplaats werkt. Kemp heeft een hekel aan hem, vooral omdat hij hem herkent als de man die zijn baas heeft vermoord.

Er zijn twee prachtige, contrasterende acteerprestaties van Beryl Reid en Harry Andrews als de twee broers en zussen. Kath en Ed zijn heel verschillend van elkaar. Kath is slordig, ordinair en emotioneel instabiel, altijd openhartig en maakt geen geheim van haar gevoelens. Een obsessief verlangen naar meneer Sloane, met wie ze openlijk al haar meest intieme geheimen uit haar verleden deelt. (En ze heeft er nogal wat, waaronder een buitenechtelijk kind).

Ed is stijf en gereserveerd, ongetwijfeld vanwege de noodzaak om zijn homoseksualiteit geheim te houden. Hij kleedt zich netjes en conservatief, werkt waarschijnlijk in een goedbetaalde kantoorbaan en kan nogal snobistisch zijn over zijn sociale positie. Zijn enige concessie aan de verder verborgen flamboyante kant van zijn karakter is dat hij in een felroze Pontiac cabrio rijdt en Sloane (gekleed in een strak leren uniform) tot zijn chauffeur maakt. Andrews, normaal gesproken een "karakteracteur" in bijrollen, maakte hier een zeldzame verschijning in een hoofdrol. Je zou kunnen stellen dat hij, met zijn 59 jaar, te oud was voor de rol - hij was slechts vijf jaar jonger dan Alan Webb, die zijn vader speelt - maar tijdens het kijken naar de film merkte ik daar nauwelijks iets van.

De manier waarop Orton werd vermoord was misschien schokkend, maar het bevestigde zijn reputatie als een gedurfde schrijver, en in de jaren na zijn dood werd hij een nog grotere cultfiguur dan hij tijdens zijn leven al was. In de jaren zestig was het Britse theater in sommige opzichten liberaler dan de filmwereld, en het is moeilijk voor te stellen dat een film als deze in 1964 gemaakt zou zijn, het jaar waarin het stuk voor het eerst werd opgevoerd. De tijden veranderden daarna echter snel en in 1970 was het niet langer taboe om een ​​film te maken die zich richtte op homoseksualiteit en nymfomanie.
De film moet destijds echter voor veel bioscoopbezoekers controversieel en zelfs schokkend zijn geweest.

Meer dan vijftig jaar later zijn we gewend aan veel ergere dingen in de bioscoop, en een film als "Entertaining Mr Sloane" lijkt niet langer schokkend, behalve misschien voor mensen met een bijzonder puriteinse instelling. Dat is misschien maar goed ook. We kunnen voorbij de controverse en de schokfactor kijken en Orton's schrijfstijl zien voor wat hij is: bijtend, cynisch en grappig. Wij konden deze film dan ook wel waarderen om deze kenmerken.

Vandaar onze ruime 7+!

Een kunstmuseum in Boston is van plan een tentoonstelling naar Denemarken te verschepen. Dit nieuws is schokkend en verontrustend voor drie museummedewerkers: Charles (Morgan Freeman) is dol op een schilderij van een meisje met katten, Roger (Christopher) is letterlijk betoverd door een schilderij van een
eenzaam meisje op een strand en de militair ingestelde George (William H. Macy) is zo geobsedeerd door een bronzen beeld van een atleet dat hij stiekem naakt poseert en de houding van de atleet nabootst als er niemand in de buurt is.
Wanneer deze drie kunstwerken met de gehele tentoonstelling naar een museum in Denemarken zal verhuizen, komen de drie mannen in actie. Ze zoeken kunstenaars die hun geliefde kunstwerken kopiëren om ze vervolgens in de kisten te 'verwisselen' wanneer de tentoonstelling het museum verlaat. Hoe ze deze gewaagde diefstal uitvoeren, vormt de plot van deze film.

Er zijn echter diverse problemen: de verwisselde kist moet de authentieke stukken bevatten, die George moet blijven begeleiden tot de zending het museum verlaat, en Rogers bemoeizuchtige vrouw Rose (Marcia Gay Harden) dreigt het plan van de jongens te dwarsbomen door aan te dringen op een huwelijks jubileum-reis naar Florida. De diefstal kent ook problemen, want de museumwachters zijn gewoon goede mensen die de verkoop van hun geliefde kunstwerken, die ze dagelijks bewaken, willen voorkomen. De slogan op de filmposter zegt het al: 'Het zijn geen slechte mensen, alleen slechte dieven.'

Ik vond het een genot om deze drie getalenteerde acteurs, Freeman, Walken en Macy, de komedie te zien neerzetten, mede dankzij het absurde personage dat Marcia Gay Harden vertolkt. Het script is sterk en het is overduidelijk, dat de acteurs zich uitstekend vermaken tijdens de opnames.

Leuke humor (smaken verschillen😉) en een niet al te sterk, maar toch aardig verhaaltje, een 7tje.

De ogen zijn geopend 👀 en het is een akoestische gitaar geworden omdat de stroom is afgesloten.😉

De film lag al maanden te wachten tot hij in de DVD-recorder zou worden afgespeeld, steeds kwam er weer iets anders tussen of was ik niet toe aan een lange muziekfilm. Dat ondanks dat ik een fan ben van de muziek en de teksten van Bobby Dylan, een kritische maatschappijleraar!
Fijn om te lezen dat er geen negatieve berichten hier zijn verschenen van kijkers. 🙏
Complimentje voor jullie muzieksmaak!

James Mangold besteedt niet veel aandacht aan het leven van Bob Dylan, afgezien van zijn vroege carrière en zijn overstap naar elektrische muziek in plaats van traditionele folk. De film volgt het gebruikelijke biopic-format, dat eigenlijk alleen laat zien wat je van de typische, op muziek gerichte verhalen binnen dat genre verwacht. Desondanks is het intrigerend om te zien hoe Dylan geneigd was zijn eigen impressionistische talenten boven die van de mensen om hem heen te stellen, waaronder muzikant en sociaal activist Pete Seeger (opmerkelijk goed gespeeld door Edward Norton).

Het zijn vooral de mensen die Bob 'door en door kenden' tijdens zijn vroege carrière die deze film min of meer tot een leuke film voor folkmuziekfans maken, zij het meer dan voor de gemiddelde bioscoopbezoeker. Hoewel het tempo misschien wat te hoog ligt en het verhaal wat te gepolijst aanvoelt, laat de film in ieder geval de emotionele culturele veranderingen zien die de folkmuziek ten goede kwamen tijdens zo'n brute periode in Amerika: de jaren '60.

Timothée Chalamet is ronduit fenomenaal als Bob Dylan, zozeer zelfs dat de hele film bijna op zijn headset leunt. Ook Monica Barbaro is verrassend perfect in haar vertolking van Joan Baez' gepassioneerde zang en haar gecompliceerde relatie met Bob, en je kunt zien hoe hij haar bewonderde op dat moment, in plaats van als een toegewijde bewonderaar. Gezien het feit dat Dylan zich duidelijk niet kon binden aan zijn relatie met Sylvie Russo (in werkelijkheid Suze Rotolo), is het begrijpelijk dat roem voor hem belangrijker was dan zijn liefde voor muziek.

Ik heb Bob Dylan altijd al meer gewaardeerd dan Queen Bohemian Rhapsody (2018), Elton John Rocketman (2019) of Amy Winehouse Back to Black (2024), waardoor ik deze biopic met een veel positievere houding benaderde dan die andere artiesten – hoe goed sommige van hen ook waren. Zelfs als Dylans vormende jaren, die in deze film aan bod komen, niet bepaald bol staan ​​van dramatische persoonlijke mijlpalen. Ja, de film vinkt plichtsgetrouw de belangrijkste voetnoten uit de rockgeschiedenis af: de stervende Woody Guthrie, Pete Seegers vaderlijke goedkeuring, de smerige bars van Greenwich Village, de stormachtige artistiek-romantische dans met Joan Baez, en natuurlijk de elektrificatie van Newport in 1965 die de folk wereld in tweeën splitste. Alles is aanwezig, alles klopt, alles is te verwachten - niets meer, niets minder.

Wat "A Complete Unknown" redt van een simpele "Wikipedia-biografie" is alles wat James Mangold tussen de regels door weet te smokkelen - de blikken, de ruimtelijke dynamiek tussen de personages, de lyrische fragmenten die verhelderen zonder te veel uit te leggen. En Timothée Chalamet is het magnetische middelpunt van dit alles. Ja, hij leerde spelen, zingen, bewegen en spreken als Dylan - toegegeven, een minder heroïsche opgave dan Rami Maleks transformatie tot Freddie Mercury - maar het is tenminste helemaal hij, geen digitale poppenspel.

Belangrijker nog, hij weerstaat de verleiding om te leunen op tics of herkenbare flamboyante. Zijn Dylan is gebouwd op ingetogenheid – op de afwezigheid van opvallende karaktertrekken – en op het enigma dat Dylan vanaf het begin belichaamde. Chalamet verdwijnt in hem, wat geen geringe prestatie is voor iemand met zijn huidige faam. Door hem wordt Dylan een ambigue, ondoorgrondelijke sfinx: een jonge man gevormd door persoonlijke idolen, cynische ambitie en een egocentrisme dat voortdurend wordt geneutraliseerd door een lege blik of een verveeld gemompel.

Na het kijken van de film had ik het gevoel even dat ik nu wist wie Bob Dylan was om vervolgens erachter te komen, dat ik hem nog net zo goed ken als voor deze film.....niet dus!

Een stevige 8 voor deze prachtfilm en een aanbeveling voor alle Dylan-fans!

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

Wel deels gezien maar film pakte niet, vervolgens afgezet en dan beoordeel ik niet.

De film voelt te "artistiek" aan voor mij, maar helaas niet op een goede manier.
Het is bijna onmogelijk om de intenties of de richting ervan goed genoeg te begrijpen om het echt te "snappen". Het gaf me op de een of andere manier een gevoel van ontoereikendheid... en ik ben waarschijnlijk niet de juiste doelgroep.

De film probeert duidelijk iets te verwerpen, maar in plaats van het te vervangen door doordachte ontwikkelingen, voelt het te rommelig aan. Er is te weinig basis, logica, wetenschap, consistentie en structuur. Het begint sterk en vraagt ​​uiteindelijk te veel van de kijker. En hoewel het een onverwachte en onverklaarde start heeft, is het vervreemdend en verstoort het de immersie.

Over het geheel genomen leunt de film zwaar op dialogen, acteerwerk en theatrale momenten, maar niets daarvan komt echt over. En het verhaal is te rommelig en te druk, in plaats van gelaagd en boeiend. Er zitten elementen in over corruptie, vrouwenmisbruik en zelfs een ondergewaardeerde detective-secretaresse.
Maar er is te veel focus op monsters en een vreemde, oppervlakkige romance. Het is constant bezig met de verkeerde dingen op het verkeerde moment. Zodra er iets vorm begint te krijgen, wordt het onderbroken of het ontspoord.

Voor mij voelt het onafgemaakt aan, als een half uitgewerkt idee dat is uitgerekt tot een compleet product. Ik kan niet echt zeggen dat de uitvoering werkt, omdat ik niet eens zeker weet wat de kernideeën zijn. En ik snap wel waarom het een breed publiek misschien niet zal aanspreken. Het voelt bijna opzettelijk ontoegankelijk aan maar dan niet op een manier die het verdient. Jammer, want de basis van het verhaal is goed genoeg om er wel een prima film over te maken.
Het acteerwerk en de manier van spreken van Jessie Buckley was wel goed! en ze brengt haar tekst goed over.

De Bruid krijgt een kleine 6 en dan mag ze in haar handjes klappen🙏 (het was een afrondingsgevalletje).

De laatste weken kijk ik meer in het stapeltje met westernfilms en eerlijk gezegd, die ik tot nu toe bekeken heb, vallen niet tegen! Deze hebben we gisterenavond bekeken en dat was geen tijdverspilling is de mening.

In de openingsscènes zien we een cowboy met zijn paard grazen in het hoogland; een scène die zich in elke periode van onze frontiergeschiedenis had kunnen afspelen. Hij keert uiteindelijk terug naar huis en dan worden we meegenomen naar een frontiernederzetting aan het begin van de twintigste eeuw, die contrasteert met het 'Wilde Westen'. Weidse horizonnen en uitgestrekte vlaktes werden langzaam ingeperkt door de westwaartse expansie en de opkomst van technologie.

Het verhaal laat zien hoe een cowboy, geïsoleerd door de weidse landschappen en met alleen zijn paard als gezelschap, de nieuwe eeuw betreedt. Nadat hij terugkeert naar het land van zijn wortels, ontvouwt zich een prachtig en gedenkwaardig verhaal met acteurs als Frances McDormand, Sissy Spacek, Sam Sheppard, Wilford Bremly en Matt Damon, die hoop, dromen, gemiste kansen en huidige dilemma's onthullen. Al snel wordt onze cowboy in een nieuwe wereld met nieuwe problemen geworpen. Zijn zorgeloze leven tussen vee, paarden en kampvuren is al snel een verre herinnering. De keuzes die hij maakt, hebben gevolgen voor iedereen om hem heen, en terwijl zijn inbreng en beslissingen zich ontvouwen, moet hij beslissen of hij in deze nieuwe wereld blijft om de gevolgen te zien of terugkeert naar het uitgestrekte platteland.

Dit verhaal past binnen het kader van tijdloze klassiekers; waarin we de impact van bepaalde keuzes en de gevolgen daarvan te zien krijgen. We zijn getuige van familieliefde en moeilijke beslissingen. Wat deze film zo memorabel maakt, zijn de sterke verhaallijn, de gedenkwaardige acteerprestaties en de fantastische beelden en soundtrack.

7+ als waardering!

Vijftien jaar nadat een scheur in de aarde, bekend als "de steek", ontstond, werd de wereld overspoeld door spinachtige wezens, de zogenaamde "Breakers". Deze wezens hebben de mensheid gedecimeerd en regeringen ten val gebracht, met slechts geïsoleerde verzetsgroepen die hen van totale vernietiging hebben behoed. De meeste mannen werden gedood in de eerste aanvalsgolf door een infectie die werd veroorzaakt door de Breakers die het Y-chromosoom aanvielen. De meeste soldaten zijn nu vrouwen, die gemotiveerd zijn om door te vechten door verhalen over de legendarische Kodiak. Willa (Billie Boullet) is een jong meisje dat is opgegroeid tijdens de invasie van de Breakers. Ze kent alleen verhalen over de wereld van voor de tijd, verteld door haar gehandicapte vader (Luke Evans), terwijl haar moeder (Milla Jovovich) probeert de Breakers op afstand te houden. Wanneer de Breakers door hun verdedigingslinie breken, vluchten Willa en haar vader naar een eiland, waar Willa door haar vader wordt getraind ter voorbereiding op deze harde nieuwe wereld.

"World Breaker" is een Brits-Amerikaanse coproductie van de bekende genreregisseur Brad Anderson. De marketing van de film deed vermoeden dat het een vrij standaard Milla Jovovich-verhaal was waarin ze het opneemt tegen monsters, zoals we van haar kennen uit Resident Evil (2002) (en vervolgen), Ultraviolet (2006) en In the Lost Lands (2025) van vorig jaar. Als je dat verwacht, zul je waarschijnlijk teleurgesteld zijn, want dit is geen actiefilm, maar eerder een allegorische coming-of-age-film met een vleugje sciencefiction. "World Breaker" heeft zeker meer te bieden dan je op het eerste gezicht zou denken, ook al is het een wat moeizame weg om die ideeën te ontdekken.

Hoewel Brad Anderson een behoorlijke uitdaging voor zich heeft met het maken van alweer een herhaling van de "post-apocalyptische monsterfilm" – een genre dat sinds A Quiet Place (2018) een vaste waarde is geworden in het middensegment – ​​slaagt hij er goed in de situatie zo neer te zetten dat deze zich onderscheidt van de overvloed aan soortgelijke films. Hij presenteert het als een intiemer karakterdrama dan de gebruikelijke, meer bescheiden ambities van dit soort films. Billie Boullet doet het erg goed als hoofdrolspeelster en weet overtuigend neer te zetten hoe iemand is opgegroeid in een wereld zonder veel dingen die wij als vanzelfsprekend beschouwen (waaronder het feit dat ze op een gegeven moment gelooft dat vissen iets zijn wat haar vader heeft verzonnen, omdat ze er zelf nog nooit een heeft gezien). Luke Evans speelt Willa's vader (beide ouders blijven naamloos) overtuigend en is absoluut een voorbeeld van positieve mannelijkheid: een zorgzame en liefdevolle vader die zijn wijsheid en begeleiding met haar deelt en tegelijkertijd tijd vrijmaakt om Willa verhalen te vertellen of samen gek te doen. Hoewel Milla Jovovich helaas op de achtergrond blijft en niet echt veel meer hoeft te doen dan een paar korte actiescènes en flashbacks (ze is er waarschijnlijk alleen om de internationale verkoopcijfers te verhogen), doet ze het goed genoeg voor wat haar gevraagd wordt.

De keuze van World Breaker om een ​​meer coming-of-age-achtig verhaal te vertellen is gedurfd en dat respecteer ik, maar het voelt alsof dit ten koste gaat van het uitgangspunt. Het middengedeelte, tussen de opening en de climax, neigt namelijk meer naar drama en karakterontwikkeling en is niet helemaal in balans met de genre-elementen waarop de film zich baseert. Ik zou eerlijk gezegd zeggen dat de recente film 28 Years Later (2025) dit soort mix veel effectiever deed, ook al weet ik dat sommige mensen kritiek hebben op die film. Ik denk dat er goede dingen in de film zitten, maar je voelt duidelijk dat het onder druk staat van het kleinere budget, met name de climax aan het einde. Die climax werkt naar mijn mening wel vanuit een allegorisch perspectief, namelijk het voorbereiden van een kind op de wereld, maar de abruptheid ervan zal veel kijkers irriteren en hen het gevoel geven dat ze bedrogen zijn.

Al met al, een film die in de lagere middenmoot van dit soort actiefilms behoort.
Een 6+.

Deze recht toe, recht aan actiefilm die een maatschappelijke boodschap proberen over te brengen, hebben een zwak voor me en daarom waardeer ik ze soms hoger dan ze eigenlijk verdienen. The Substitute is in dit opzicht een laatbloeier, aangezien de film daadwerkelijk in de bioscoop is uitgebracht en het redelijk goed deed. Tegenwoordig gaan dit soort films direct naar video of televisie en is de ambitie die er destijds in zat, verdwenen.

De zwaar onderschatte Tom Berenger speelt een huurling wiens vriendin lerares is op een middelbare school. (High School)

Hoewel dit in de kern een actiefilm is, probeert hij ook een aantal goedbedoelde boodschappen over de jeugd van tegenwoordig over te brengen. De manier waarop kinderen uit de lagere klasse leven, die gevaarlijk op het randje balanceren, hun manier van denken en kijken naar de wereld om hen heen. In een bijzonder mooie scène geeft een personage niet toe zich te schamen voor haar leven, maar als haar gevraagd wordt of ze wil dat haar kind net als zij in een bende moet komen, tja, dan is dat een heel ander verhaal. Die ene scène verklaart veel en het zijn momenten zoals deze die "The Substitute" net iets interessanter maken dan veel andere films van hetzelfde genre.

Maar de film gaat niet te diep in op maatschappelijke kwesties en gaat snel over op de actie, die goed in beeld is gebracht en de film vertraagt eigenlijk ​​nooit. Alle acteurs zijn bereid en in staat om te entertainen, er zitten een aantal echte kwaliteitsacteurs tussen en ze doen het allemaal goed.

"The Substitute" vertegenwoordigt in veel opzichten een uitstervend genre in de filmwereld en zal filmliefhebbers waarschijnlijk een gevoel van nostalgie bezorgen.

Een 7+ als waardering.

De film maakt zijn punt door een bijna absurde samenloop van omstandigheden te tonen, waarin de personages terechtkomen en hoe de verschillende personages op deze bizarre situatie reageren. Het wrange eraan is dat dit echt had kunnen gebeuren... Voor mij is dat wat deze film zo goed maakt. Als je het nieuws rond de Joegoslavische oorlog begin jaren negentig een beetje hebt gevolgd, zul je wel begrijpen wat ik bedoel: de scène waarin de Bosnische en de Servische soldaat in de loopgraaf ruzie maken over wie de oorlog is begonnen en wanneer ze het niet eens kunnen worden, de Bosnische soldaat een geweer in zijn handen heeft en de ander vraagt: "Wie is de oorlog begonnen?!" Waarop de Servische soldaat wel moet zeggen: "Wij", omdat hij anders neergeschoten zou worden. En verderop in de film belanden de twee in een situatie waarin de Servische soldaat een geweer heeft en aan de Bosniër vraagt ​​wie de oorlog is begonnen; nu moet hij wel zeggen dat zij het zijn begonnen, omdat er een geweer op hem gericht is! De hele film gaat over hoe absurd de hele situatie is als je begint na te denken over de werkelijke redenen voor een oorlog.

Ook de positie van de UNPROFOR-soldaten was een zeer duidelijk statement! In deze film waren het de Fransen, maar het hadden net zo goed de Nederlanders, de Duitsers of een ander land in deze 'vredesmissie' kunnen zijn. Ze zijn er, ze zouden een verschil kunnen maken, maar ze mogen van hun superieuren niets doen! De media en een ongehoorzame sergeant zijn nodig om de aandacht te vestigen op de situatie in de loopgraaf, maar wanneer de situatie wat grimmig wordt, zegt de meerdere bijna letterlijk: 'Ze (de Serviërs en de Bosniërs) zijn allemaal gek, ze zullen het nooit eens worden, dus waarom zouden we ons er druk om maken...'

Ik ben onlangs nog in het museum in Sarajevo geweest waar deze oorlog wordt toegelicht en men artefacten uit deze oorlog, o.a. mijnen, laat zien. Erg indrukwekkend om dit eens te zien. Alles wordt goed omschreven, ook in het Engels.

Als je op zoek bent naar een snelle actiefilm of oorlogsfilm moet je deze niet gaan zien, maar als je wilt zien hoe een paar individuen zich gedragen in een onvoorspelbare, bijna onwerkelijke situatie, dan is dit een absolute aanrader! Voor mij laat deze film de absurde manier zien waarop oorlog wordt gevoerd in deze moderne tijd, en hoe wij, 'beschaafde' westerse mensen, denken dat we ze kunnen oplossen met VN-missies of wat dan ook, zonder het risico te lopen zelf gewond te raken... Uiteindelijk probeert iedereen alleen maar zijn eigen hachje te redden, net als in het echte leven, dus alleen degene die afhankelijk is van de hulp van anderen blijft over, wordt gedood of vlucht weg.

Waardering een 8!

PS Her en der lees ik op sites dat dit geen komedie is, het is geen lachfilm maar wel allerlei absurditeiten laat de film zien, prima zwarte humor!

Deze Indische film verzacht de scherpe kantjes niet af. Hij laat je precies zien wat er gebeurt als een spion in de schaduw opereert: de schuldgevoelens, de isolatie, de onmogelijke keuzes. Regisseur Aditya Dhar baseerde deze film op echte gebeurtenissen, echte geluidsopnames en echte foto's. Dat is geen artistieke vrijheid, dat is documentatie vermomd als film. Deze film laat zien wat er gebeurt als een regisseur de moed heeft om de waarheid te vertellen in plaats van op veilig te spelen voor bioscooppubliek en buitenlandse markten.

Het geweld? Absoluut noodzakelijk. Mensen klagen over "grafische scènes", maar het stelt letterlijk niets voor - een auto-ongeluk op de weg is erger dan 80% van wat hier wordt getoond. De "brutaliteit" in deze film heeft een doel - het is reflectief, niet gedachteloos. Het is er om mensen wakker te schudden, niet om bloedvergieten te verheerlijken.

En hier is de ongemakkelijke waarheid: mensen willen roepen "te expliciet" omdat ze hun hele leven zijn verwend met zoete praatjes van Bollywood-regisseurs die te bang zijn om Pakistan of hun eigen geweten te kwetsen. Dit is een spionagefilm. Spionnen lossen problemen niet op met dialogen en filosofie, maar met actie, en soms is die actie lelijk. Dat is de realiteit. Als je daar niet tegen kunt, ben je gewoon niet volwassen genoeg voor deze film, en dat is prima – niemand dwingt je om te kijken. Ga naar Kapil Sharma kijken als je alleen maar wilt lachen. Deze film is voor degenen die de moed hebben om de realiteit onder ogen te zien.

Wat me zo raakte aan deze film, is hoe menselijk hij is. De hoofdpersoon wordt niet onoverwinnelijk. Hij vernietigt niet in zijn eentje een heel systeem terwijl hij grappen maakt. Hij lijdt. Hij draagt de last. Hij wacht. Hij maakt berekende zetten. Dat is het ware vakmanschap van spionage, en geen enkele Bollywood-film heeft het ooit op deze manier laten zien.

De acteerprestaties zijn van een heel ander kaliber. Elke acteur begrijpt de opdracht – het gaat er niet om aardig gevonden te worden. Het gaat erom authentiek te zijn. Je voelt de uitputting, het doel, de prijs. Dat is acteerwerk van topniveau.
En dit is wat mensen niet hardop zullen zeggen: deze film is noodzakelijk. Niet omdat het anti-Pakistaanse of pro-Indiase propaganda is. Het is noodzakelijk omdat het onze jonge generatie laat zien dat er WEL mensen zijn die bereid zijn te bloeden voor dit land, en hun verhalen verdienen het om zonder excuses of filters verteld te worden. Dat is geen nationalisme – dat is de waarheid.

YRF en de "progressieve brigade” zullen deze film nooit maken. Ze maken zich te veel zorgen over wat de Twitteraars ervan vinden en of hun volgende film het wel zal doen in de Golfstaten. Aditya Dhar gaf daar niets om. Hij maakte een film voor Indiërs, over Indiërs, die de realiteit laat zien waarmee Indiërs worden geconfronteerd. En van mij krijgen ze in ruil: RESPECT!

Net als zovelen waardeer ik deze film met een 8+!!

"Jeremiah Johnson" draait vooral om Robert Redford, hij is het middelpunt van de film en draagt ​​hem op zijn schouders. Een geweldige acteerprestatie, mede doordat hij ingetogen is. Het is gemakkelijk om je gevoelens te uiten door te schreeuwen en te tieren zoals sommige acteurs doen, maar het is erg moeilijk om ze over te brengen door stil en kalm te blijven. Hoewel hij enigszins mysterieus blijft, weet hij toch een deel van zichzelf te tonen.

De cinematografie van de adembenemende berglandschappen vormt een prachtig decor voor het vaak pijnlijke leerproces van Redford's personage, waarin hij de "eigen gebruiken" van de bergen leert kennen van een oudere trapper, Bear Claw. En natuurlijk weerspiegelt het vreselijke morele dilemma waarin de groep witte kolonisten hem plaatst, dat leidt tot een conflict met de indianen waarbij hij hun heilige land moet betreden of verantwoordelijk is voor de dood van de kolonisten, de uitzichtloze situaties waarmee ieder van ons op een bepaald moment in het leven te maken kan krijgen. Dan is er het moment waarop hij zijn oude maat, de trapper, later in de film weer ontmoet en hem vraagt ​​welke maand het is, en vervolgens zo'n diepe, hartverscheurende zucht slaakt wanneer Bear Claw zegt: "Ja, de winter duurt lang zo hoog", en we volledig begrijpen wat hij werkelijk heeft doorgemaakt, om, zoals Claw's personage zegt, "een lange weg te komen, pelgrim".

Deze reis wordt perfect omlijst door de openingsscène waarin hij voorzichtig en vervreemd contact maakt met de indiaan terwijl hij in de rivier vist, en vervolgens zijn klaaglijke, uitgestrekte hand over de vallei, naar diezelfde indiaan die hem nu begroet en hem eindelijk verwelkomt in de vrede en menselijkheid waar we allemaal voor moeten vechten.

Geweldige cinematografie, fraai en plezierig van begin tot eind. Ik beschouw het niet als een meesterwerk en het zal me niet lang bijblijven; het was krachtig, maar niet zó krachtig en intens. Maar over het algemeen is het een erg goede film, en de hedendaagse cinema heeft films zoals deze weer nodig. Films die de tijd nemen om zich te ontvouwen, zonder dat de makers bang zijn dat de kijkers hun interesse verliezen.
Zoals gezegd, geen film voor mensen die op eindeloze gevechten zitten te wachten maar wel voor degenen die van een mooi verhaal, onderbouwt door rustige (vertaalde) muziek houden.

Een waarderingscijfer van een 7+.

Vanwege de vele recensies van de kijker(s) bij deze film, een korte indruk van onze ervaring:

De eerste 45 minuten zijn meeslepend en vermakelijk, met een sterke wereldopbouw en de introductie van Varang – een intrigerende en broodnodige nieuwe schurk. ​​Helaas, na ongeveer een uur, reset de film zichzelf en keert terug naar dezelfde setting en plotwendingen, terwijl Varang naar de achtergrond verdwijnt ten gunste van Quaritch, die zijn aantrekkingskracht allang heeft verloren. Het laatste deel is uitputtend en speelt zich af als een herhaling van de vorige film, compleet met fan service en bekende verwijzingen.

De film ziet er fantastisch uit en klinkt geweldig, en bevat een aantal werkelijk epische momenten maar is langdradig, repetitief en voelt uiteindelijk aan als een herhaling van Avatar: The Way of Water (2022).

"Fire and Ash" is onmiskenbaar, net als de vorige twee, een visueel spektakel en een vermakelijke ervaring, maar het rechtvaardigt zijn bestaansrecht nooit volledig, afgezien van het herhalen van zijn voorganger. De film had aanzienlijk beter kunnen zijn als hij zijn titel daadwerkelijk had waargemaakt, met meer focus op het Vuurvolk en Varang's spirituele conflict met Eywa. Ik hoop dat er een Avatar 4 en 5 komen, maar in godsnaam, zoek alsjeblieft een nieuwe schurk.

Een 7.

En eigenlijk is er nog eentje die uit die "toplijst" zou moeten verdwijnen omdat het voor de site en de kijker(s) niets oplevert: THE WATCHLIST!
Er staan accounts tussen die per maand 1-5 film(s) kijken en totaal geen reacties plaatsen waar een ander een indruk van een prent kan krijgen, maar deze accounts hebben wel ruim 17000 op de watchlist in 7 maand tijd! En dan sta je hoog🤣 op de lijst zonder enige toevoeging aan "Filmvandaag" en de kijker(s)!
Eigenlijk zou alleen films die bestaan en bekeken kunnen worden, "gezien" "beoordelingen" en "reacties" beloont moeten worden. De rest overboord kieperen!👀
Misschien kunnen ze voor het verdwijnen van de "watchlist", degenen punten geven die (bijdragen) films/series aanleveren.
Zo laat je als redactie ook merken dat je dit waardeert en de site wordt er beter van. Twee vliegen in 1 klap.😉

Velen onder ons, waar ik helaas ook toe behoorde, weten niet wat de "RunPee" app is, vandaar onderste stukje:
RunPee:
De superhandige app heet RunPee en is beschikbaar op Android en IOS . Deze app helpt je om te weten op welke tijden je het beste naar de wc kan gaan. Je krijgt een trilling op je telefoon. Zo weet je dat je eventueel naar de wc zal kunnen gaan. Je mist dus niks belangrijks van de film en kan lekker je blaas legen. Ideaal hé.🙏
https://fhm.nl/entertainment/runpee-missen-film-bioscoop

Vanaf het eerste seizoen maakt de serie indruk met zijn sfeer. De production design is verbluffend en combineert de Amerikaanse stijl van de jaren 60 met verontrustende, fascistische beelden die griezelig plausibel aanvoelen. De cinematografie en de muziek dragen bij aan het gevoel van onbehagen, waardoor elke scène geladen is met gevaar en paranoia.

De serie is een van de meest ambitieuze en tot nadenken stemmende series van de afgelopen tijd. De serie is een bewerking van Philip K. Dicks roman en schetst een huiveringwekkend beeld van een wereld waarin de 'Asmogendheden' de Tweede Wereldoorlog hebben gewonnen. De serie speelt zich af in een verdeeld Amerika, waar de oostelijke staten worden geregeerd door nazi-Duitsland en het westen door keizerlijk Japan. De serie onderzoekt de kwetsbaarheid van vrijheid, de corruptie van macht en de veerkracht van de menselijke geest.

De personages zijn complex en moreel gelaagd. Juliana Crain (Alexa Davalos) is de onwillige heldin wiens keuzes een rimpelend effect hebben op het verzet. Rufus Sewell levert een carrière bepalende prestatie als John Smith, een hooggeplaatste Amerikaanse nazi wiens loyaliteit aan het Derde Rijk botst met zijn liefde voor zijn familie, waardoor hij een van de meest huiveringwekkende maar tegelijkertijd sympathieke antagonisten op televisie wordt. Cary-Hiroyuki Tagawa en Joel de la Fuente geven diepte aan de Japanse kant van de bezetting en voegen nuance toe waar mindere series wellicht op stereotypen zouden leunen.

Het centrale mysterie van de serie – de mysterieuze films die alternatieve realiteiten tonen – voegt een sciencefiction-twist toe die het verhaal onvoorspelbaar houdt. Deze films dienen zowel als symbool van hoop als wapen, en suggereren dat verzet mogelijk is, zelfs in de donkerste tijdlijn.
Hoewel latere seizoenen de mythologie uitbreiden en het tempo soms wat oprekken, verliest de serie nooit de centrale vraag uit het oog: wat betekent het om je te verzetten tegen onderdrukking in een wereld waar vrijheid verloren lijkt?

"The Man in the High Castle" is een spannende, stijlvolle en intellectueel boeiende serie die nog lang na de aftiteling blijft hangen vandaar onze mooie 8!

In 1864 heeft majoor Dundee (Charlton Heston) de leiding over een gevangenis met geconfedereerde krijgsgevangenen aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Een aanval van de Apaches heeft een nabijgelegen garnizoen verwoest en de Apaches hebben drie jonge jongens ontvoerd.

Zonder enige bevoegdheid besluit majoor Dundee naar Mexico te trekken om de Apaches te achtervolgen, uit te roeien en de jongens terug te brengen. Het enige probleem is dat hij nauwelijks genoeg manschappen heeft om de gevangenis te bemannen, laat staan ​​om de strijd met de Apaches aan te gaan. Hij stelt snel een bont gezelschap samen van soldaten van de Unie, geconfedereerde krijgsgevangenen en huurlingen om zich bij zijn expeditie over de Rio Grande naar Mexico aan te sluiten. Daar komen ze niet alleen in gevecht met de Apaches terecht, maar raken ze ook verwikkeld in een conflict met het Franse leger dat in Mexico gestationeerd is!

Dit is een spannende en zeer vermakelijke film. Het is een ongewone western, gezien het verhaal. Ik heb echt genoten van de historische context, omdat het aspecten van de Burgeroorlog belicht en me ertoe aanzette om meer te weten te komen over het Franse leger in Mexico in die tijd. De film is echter erg frustrerend, vanwege wat het had kunnen zijn... als de productie niet zo moeizaam was verlopen en de film de aanstekende actie van The Wild Bunch (1969) had bevat, de film die regisseur Sam Peckinpah een paar jaar later maakte, dan ben ik ervan overtuigd dat dit, in mijn ogen althans, een van de beste westerns ooit gemaakt zou zijn geweest.

De film heeft alle ingrediënten: Heston, Coburn, Slim Pickens, Richard Harris en Sam Peckinpah. Het verhaal is sterk, de cinematografie is uitstekend, maar zoals veel recensenten al hebben opgemerkt, valt de film na de eerste helft wat in elkaar, en dat heb ik ook gemerkt.
De film komt min of meer tot stilstand wanneer de expeditie Mexico binnenkomt, en inderdaad, ik heb verhalen gelezen over de moeizame productie, wat alles verklaart.

Dit is erg jammer, en we blijven ons afvragen wat er had kunnen zijn. Maar over het geheel genomen is "Major Dundee" een degelijke en originele western. Helaas haalt hij het niet bij "The Wild Bunch", terwijl hij de mogelijke potentie had, om nog beter te zijn.

Een ruime 7.

Christian Bale speelt de uitgemergelde Trevor Reznik, die na een jaar slapeloosheid zijn verstand begint te verliezen. Zoals elke goede film over waanzin, werpt "The machinist" een nachtmerrieachtige wolk van verwarring over wat echt is en wat hallucinatie. Niemand weet wat er aan de hand is, en het lijkt erop dat de sleutel tot de puzzel diep verborgen ligt op de oceaanbodem van Reznik's onderbewustzijn.

Brad Anderson, die in 2006 een remake van Romero's The Crazies (2010) zou regisseren, weet op knappe wijze stille, griezelige scènes aan elkaar te rijgen die culmineren in periodieke epileptische aanvallen van psychose. Terwijl hij wegkwijnt in zijn waanwereld van halfslaap, veroorzaakt Reznik een vreselijk ongeluk in de machinefabriek. Al zijn collega's, inclusief zijn gemene baas, spannen tegen hem samen, althans dat denkt hij. Langzaam krijgt Reznik het gevoel dat de samenzwering tegen hem dieper gaat dan het lijkt en dat sommige van zijn collega's niet echt bestaan. Alsof dat nog niet erg genoeg is, plakt iemand willekeurige post-it-briefjes op zijn koelkast.

Een opvallend punt van afleiding was echter dat ik mezelf constant afvroeg: "Jeetje, hoe is Christian Bale zo veel afgevallen voor die rol?" Wie Bale niet kent, denkt misschien: "Man, die is mager." Maar voor de miljoenen Christian Bale-fans roept alleen al het zien van zijn gezicht in "The machinist" een stortvloed aan irrelevante vragen op, van "Hoeveel lijkt hij op die Britse jongen in Empire of the Sun (1987)?" tot "Hoe is hij in vredesnaam in dat vreselijke Batman-project terechtgekomen?" Het afwisselen van verschillende beelden van Bale in je hoofd, van stokfiguur tot schooljongen tot vleermuis, zou je vermaak kunnen noemen. Voor mij werkt het nogal afleidend.

Gelukkig voor het publiek blijft de macabere verhaallijn ingewikkeld en duizelingwekkend spannend tot de laatste minuten, waarin alles ontrafeld wordt en het mysterie wordt opgelost. Zoals altijd in dit genre schuilt het grootste deel van het entertainment in "The machinist" niet in de laatste minuten van de film, maar in de voorafgaande 101 minuten vol schizofrene psychose. Voor een andere film met hetzelfde effect raad ik de prachtfilm Angel Heart (1987) met Mickey Rourke en Robert De Niro van harte aan.

Tot slot: de muziek was uitstekend. Het had een klassieke sfeer die me deed denken aan Hitchcock's Psycho (1960). Een passende soundtrack (of juist de afwezigheid ervan) is meer dan de helft van de strijd in elke film, en de muziek van "The machinist" bewijst dat sommige Hollywood-formules voor spanning nooit verouderen.

Een 7+ als waardering.

PS Als het je opvalt, Bale is voor deze rol ongeveer 25 kilo afgevallen, om aan het figuur wat vereist was voor deze filmrol, te voldoen.

Mogelijk niet geschikt voor het hele gezin vanwege het soms grove taalgebruik, maar wat een film!
Dit is zonder twijfel de beste film van 2025 tot nu toe – een zeldzaam hoogtepunt in een tijd waarin sterke films soms schaars zijn, alhoewel, ik moet ook niet te negatief zijn! https://www.moviemeter.nl/nieuws/wat-zijn-de-beste-films-van-2025-op-basis-van-moviemeter-beoordelingen-19748
De regie en het scenario van Kirk Jones zijn opmerkelijk: de balans die hij weet te bereiken is ongelooflijk. Het ene moment zaten we met tranen in onze ogen, het volgende moment lagen we dubbel van het lachen, niet om de personages, maar om de situaties zelf.

Sommige scènes kunnen lastig zijn voor mensen met het "Syndroom van Tourette" maar de film is duidelijk bedoeld om mensen te empoweren en bewustwording te creëren, in plaats van te spotten. Het is een oprechte en informatieve kijk op een aandoening die velen van ons niet volledig begrijpen en herinnert ons eraan waarom empathie zo belangrijk is, in een wereld waar we overgeleverd zijn aan het toeval, aan de vriendelijkheid van vreemden!
Robert Aramayo en Scott Ellis Watson leveren krachtige acteerprestaties. Het activisme van John Davidson is duidelijk van grote betekenis voor zijn gemeenschap, en dankzij deze film vindt het nu weerklank bij een wereldwijd publiek.

Grappig, duister, triest, schokkend, humanistisch, inspirerend en diep ontroerend – deze film weet dit alles tegelijk te zijn. De regie, het scenario, de productie, het acteerwerk, de montage, de muziek, het geluid en de cinematografie zijn allemaal perfect. Het tempo is gematigd, de toon psychologisch en emotioneel, en de algehele balans voelt ideaal.

Wij vonden het fantastisch. Deze film is niet zomaar goed; je moet hem echt gezien hebben en.....het verhaal vergeet je voorlopig niet zoals bij vele andere films en hopelijk reageren we na het zien, meer op een mens op de manier die hem/haar niet vernederd! We hebben volgens ons allemaal wel een of meer gebreken waar we zelf ook niet steeds negatief mee geconfronteerd willen worden.

Een 9!

De film speelt zich af in 1899, een periode in de psychologie die gekenmerkt werd door de snelle uitbreiding van psychiatrische afdelingen, meestal asylum genoemd, instellingen voor klinisch gestoorden – wat die term ook moge inhouden. "Stonehearst Asylum" is een film van Brad Anderson uit 2014 die destijds concurreerde met films als Nightcrawler (2014), John Wick (2014) en Interstellar (2014), om er maar een paar te noemen.

Het is dan ook geen verrassing dat deze film onopgemerkt is gebleven. Of dat ten goede of ten kwade is, zal deze recensie uitwijzen. Het verhaal volgt Edward Newgate, een kersverse arts die zijn opleiding wil afronden in het "Stonehearst Asylum", maar al snel ontdekt dat de methoden van het personeel op zijn zachtst gezegd eigenaardig zijn. De openingsscène zet de toon van de film met een glimp van de waanzinnige wetenschap die gebruikt wordt om de gekken te genezen, een ironie van de situatie.

Een psychiater presenteert aan een klas aanstaande psychiaters een vrouw genaamd Eliza Graves, bij wie hysterie is vastgesteld, een aandoening die alleen bij vrouwen voorkomt, veroorzaakt door vrouwenhaat en genezen door diezelfde onmenselijke eigenschap. Een paar seconden na het begin van de scène zien we al de bizarre medische behandelingen die we te wachten staan. Films over psychiatrische afdelingen die orthodoxe methoden gebruiken, zijn vrij gebruikelijk. De snelle terugblik op de geschiedenis van hoe de maatschappij vroeger met geestelijk zieken omging, stimuleert de creativiteit van scenarioschrijvers.

"Stonehearst Asylum" gebruikt tot op zekere hoogte dezelfde formulematige vertelling, wat grotendeels werkt, ware het niet dat het verhaal zelf gebaseerd is op een soort 'plotgat'. De personages zijn, tja, moeilijk te verteren. Trouw aan het thema van de film lijken de meeste, zo niet alle personages, gezond van geest of niet, niet helemaal goed bij hun hoofd. Dit is precies waar de film op inspeelt: een allegorie van hoe waanzin eigenlijk gewoon een groepsconcept is: als de meerderheid denkt dat je gek bent, dan ben je dat ook. 🤪

De protagonist, Dr. Edward Newgate, is het enige personage dat zich misplaatst voelt in de chaos waarin hij zich bevindt, een slimme truc van de film. Hij is de enige met een puur hart, die iedereen probeert te redden. Maar dan wordt hij op slag verliefd op de aantrekkelijke patiënte, wat vanaf het begin al voor de nodige spanning zorgt. Brad Anderson had ten tijde van de release van "Stonehearst Asylum" al films als Session 9 (2001) en The Machinist (2004) op zijn naam staan en was zelf een bekende naam in het genre.

"Stonehearst Asylum" is vermakelijk en met de sterke cast, een huiveringwekkende ervaring. Het verhaal zelf is verre van een meesterwerk en is vanaf het begin enigszins voorspelbaar, maar je krijgt zeker waar voor je geld, zeker in het thrillergenre. Negeer een paar plotgaten en trucjes, en je zult zien dat de score terecht is.

Voor deze prent onze prachtige 7!, dus een film die we wel weer eens op beeld willen zien.

Met dit bericht en enkele andere die ik gelezen heb, wordt ik nieuwsgierig naar deze prent.
Ik lees elders dat de film behoorlijk is verminkt, hij duurde bijna 4,5 uur bij de eerste cut. (volgens "starbright boy" (moderator films) Moviemeter) Dan heb je uiteindelijk een film van 123 minuten en een gerestaureerde versie van 136 minuten.
Ook was hij bijna ontslagen bij Colombia en had hij het aan Charlton Heston te danken dat hij mocht aanblijven, deze zag zelfs van zijn salaris af.

......En dan nu over naar de film!

Gerry Boyle (Brendan Gleeson) is een politieagent in een klein stadje die per toeval een moordzaak ontdekt die verband lijkt te houden met een drugssmokkelring onder leiding van de corrupte agent Sheehy (Liam Cunningham), de Londense crimineel Cornell (Mark Strong) en de lokale schurk McBride (Rory Keenan). Hij krijgt te maken met FBI-agent Everett (Don Cheadle), met wie zijn politiek incorrecte, vermoeide houding geen aansluiting vindt.

Na het overweldigende succes van In Bruges (2008) lijken ster Brendan Gleeson en de broer van de regisseur van die film de handen ineen te hebben geslagen om dat succes te herhalen met deze soortgelijke misdaadkomedie, vol met de soort politiek incorrecte, scherpe humor die "In Bruges" zijn cultstatus bezorgde. Hoewel de film over het algemeen meer geslaagd dan mislukt is, haalt hij, misschien niet geheel verrassend, niet het niveau dat hij probeerde te evenaren.

Een groot probleem is het verhaal, dat afdwaalt en wat rommelig wordt, met te veel verschillende verhaallijnen tegelijk (de hoofdplot, een Roemeense vrouw die hulp zoekt bij het vinden van haar man, een chantagecomplot) en diverse subplots die het geheel onsamenhangend maken. Het hoofddoel van de film is misschien wel humor, maar een degelijk, solide plot is essentieel om het verhaal te leiden, en dat is waar "The Guard" de mist in gaat. Dat is jammer, want verder doet de film het over het algemeen goed. Gleeson past perfect in de hoofdrol, een cynische, wereld moeë, sjofele kerel die zijn collega's en superieuren irriteert door alles op zijn eigen manier te doen. Cunningham en Strong zijn als schurken zoals altijd ijzersterk. Hoewel er niets mis is met Cheadle, is zijn rol waarschijnlijk de zwakste.

Een geweldige 8 als waardering voor dit plot!

Het uitgangspunt is interessant en het verhaal ontvouwt zich in een gestaag tempo. Hoewel niet baanbrekend, behoudt het verhaal de focus en bouwt het de spanning op een consistente manier op. Sommige momenten hadden emotioneel of dramatisch wat meer impact kunnen hebben, maar over het geheel genomen is de structuur goed in elkaar gestoken.

Het tempo is grotendeels in balans, hoewel een paar scènes iets langer duren dan nodig. De acteerprestaties zijn redelijk, met hier en daar wat merkbare missers. Hoewel niemand de film volledig verpest, tilt het acteerwerk het materiaal ook niet naar een hoger niveau en voelen sommige momenten minder overtuigend aan dan zou moeten.

Technisch gezien is de film goed in elkaar gezet. De sfeer is effectief en de regie toont een duidelijke visie, ook al neemt de film geen grote creatieve risico's.

"One Mile: Chapter One" is een degelijke en vermakelijke film die misschien geen uitzonderlijke hoogtepunten bereikt, maar wel een bevredigende kijkervaring biedt.
"One Mile: Chapter One" is een film die duidelijk potentie heeft en over het algemeen een boeiende kijkervaring biedt. De toon en wereld worden met vertrouwen neergezet en er is genoeg intrige om de kijker de hele tijd geboeid te houden.

Toch haalt de film net niet de voldoende en blijft steken op een 5,5.