Reacties

Hierbij laat Guillermo del Toro weer zien dat hij een prima regisseur is en regisseert deze film met flair, stijl en een inconsistente plot en karakterontwikkeling. "Mimic" vertelt het verhaal van een paar entomologen die de kinderen van de toekomst "redden" van een epidemie die kinderen doodt. Het dodelijke virus/de ziekte wordt veroorzaakt door kakkerlakken en Mira Sorvino bedenkt een plan om een ​​ander soort genetisch gemodificeerd insect te sturen om de slechte insecten op te eten. Deze nieuwe insecten hebben een korte levensduur.

Maar de natuur houdt zich niet aan de regels en al snel ontdekken we dat er in de New Yorkse metro gigantische kakkerlakken leven die mensen verslinden en hun uiterlijk nabootsen om de samenleving te infiltreren en te doden. Oké, misschien iets meer doden dan infiltreren. Het verhaal is eigenlijk best absurd, zoals ik hier een samenvatting schrijf, maar del Toro weet sfeer en spanning te creëren en het tot op zekere hoogte te laten werken. Het is erg formulematig, we zien een kleine groep in de diepten van het insectenrijk. Charles Dutton speelt een agent zoals je van hem zou verwachten, maar hij is altijd erg vermakelijk, ongeacht hoe zwak de dialogen of het verhaal zijn. Sterker nog, het acteerwerk is over het algemeen degelijk.

Er zijn een paar vreemde subplots - met name één met een raar jongetje genaamd Chuy. Hij praat nauwelijks en kijkt alleen maar naar schoenen...hmmm. Zijn vader wordt gespeeld door Giancarlo Giannini (bekend van Hannibal (2001)) en doet het prima.
F. Murray Abraham speelt wederom een ​​rolletje in een B-film, maar levert zoals altijd een goede prestatie. Ik zal nooit begrijpen waarom een ​​Oscar winnende acteur als hij nooit de carrière heeft gehad die hij verdiende. Maar goed, ik dwaal af. "Mimic" is een leuke, vermakelijke film die zwaar gebrekkig en enorm ongeloofwaardig is, maar het acteerwerk, de visuele vertelstijl van de regisseur en de griezelige decors maken het uiteindelijk de moeite waard.

Vandaar onze fleurige 7😊

Hier vind je meer informatie:

https://www.tvgids.nl/serie/dokter-deen

Jammer genoeg voor de crew van dit geheel, ben ik het helemaal eens met jouw commentaar op deze film.
Van mij heeft deze productie nog een 6 gekregen, een 6 en lager, is voor films die ik niet weer wil zien en waarbij ik niet in slaap ben gesukkeld.

Dit is de eerste lange speelfilm van Guillermo del Toro en omdat het zijn eerste film is, hadden we niet zulke hoge verwachtingen. Over het algemeen waren we verrast door Del Toro's interpretatie van het klassieke vampierverhaal. De film toont zeker zijn unieke visie en filmstijl, zelfs in dit vroege stadium van zijn carrière.

Het verhaal begint met Jesús Gris (Federico Luppi), een oudere antiekhandelaar in Mexico, en zijn lieve kleindochter Aurora (Tamara Shanath). Jesús komt in het bezit van een antiek, scarabee-achtig apparaat dat hij in een beeld vindt. Wanneer Jesús zichzelf per ongeluk snijdt met het gouden Cronos-apparaat, ontdekt hij al snel dat het hem eeuwig leven schenkt, maar tegen een vreselijke prijs. Jesús' worsteling met zijn vampirisme, terwijl hij tegelijkertijd zijn kleindochter probeert te beschermen, vormt het conflict in de film. Andere mensen begeren het apparaat om de leven gevende krachten ervan te bemachtigen. De La Guardia, een kwaadaardige industrieel, wil het apparaat bemachtigen om een ​​vampier te worden en voor eeuwig te leven. Om dit te bereiken stuurt hij zijn slijmerige neef Angel de la Guardia (Ron Pearlman) eropuit om het apparaat koste wat kost voor hem te bemachtigen.

De film is met een klein budget in Mexico opgenomen en dat is te zien aan de lage productiekosten. Desondanks geeft Del Toro een interessante draai aan de vampiers legende en zijn de personages zeer memorabel. Jesús zijn worsteling met zijn aandoening en de liefde voor zijn kleindochter Aurora is erg aangrijpend. Hoewel het geen klassiek bloederig vampierverhaal is, bevat de film genoeg spanning en zwarte humor om de meeste kijkers te vermaken. Wij hebben vooral genoten van de acteerprestaties van kleindochter Aurora (Tamara Shanath) en grootvader Jesús (Federico Luppi).

Voor liefhebbers van horrorfilms en iedereen die geïnteresseerd is in het vroege werk van Del Toro, raad ik deze film ten zeerste aan. Je ziet hier de basis voor zijn latere werk, zoals Pan's Labyrinth (2006).

Bekijk als bonus ook de tien minuten durende documentaire 'Welcome to Bleak House' die schijnbaar bij deze film hoort. (die documentaire zat niet bij mijn film maar ik hoorde van een vriend dat het een kijkje geeft in de studio van del Toro, waar hij inspiratie opdoet en aan zijn werk begint. "Cronos" zit vol met bizarre, griezelige en mooie rariteiten; je zult versteld staan.

Een mooie 7+ van ons als waardering.

"Hesher" is een rauw en onconventioneel drama dat rouw, veerkracht en de impact van onwaarschijnlijke connecties behelst. De onvoorspelbare toon en zwarte humor maken de film uniek, hoewel hij misschien niet voor iedereen geschikt is. Wat deze film echt draagt, is de kracht van de acteerprestaties, die de complexe en gebrekkige personages tot leven brengen.

Joseph Gordon-Levitt levert een elektriserende prestatie als Hesher, een wilde en anarchistische figuur wiens chaotische aanwezigheid een rouwende familie ontwricht en uiteindelijk helpt te helen. Zijn vertolking is even intimiderend als vreemd genoeg vertederend, en hij weet de onvoorspelbaarheid van het personage met opmerkelijke nuance vast te leggen.

De rol van Natalie Portman is misschien klein, maar haar aanwezigheid in de film is impactvol. Met haar immense talent geeft ze diepte en menselijkheid aan haar personage, waardoor haar korte verschijningen memorabel en betekenisvol zijn. Portman heeft een uniek vermogen om elke rol die ze speelt tot leven te wekken, en haar prestatie hier is daarop geen uitzondering. De rauwe esthetiek en de minimalistische vertelstijl van de film dragen bij aan de intense emotionele impact. Hoewel Hesher verre van een conventioneel drama is, maakt de bereidheid om zware thema's eerlijk en met zwarte humor aan te pakken het een intrigerende film om te bekijken.

Al met al is "Hesher" een emotioneel geladen film die de kijkers wellicht verdeelt vanwege de onconventionele toon, maar uiteindelijk wel raakt dankzij de sterke acteerprestaties, met name de grote impact die Natalie Portman in haar korte maar belangrijke rol weet te maken.

Deze film willen we wel een 2e maal zien, hij is een mooie voldoende waard, vandaar onze eeuwige 7 als waardering.

Ik begon een paar jaar geleden met het kijken naar "Sons of Anarchy" nadat ik het op Netflix vond en heb het in enkele keren uitgekeken tot seizoen 4. Ik vond het vermakelijk, maar na een tijdje raakte ik een beetje gefrustreerd door alle misstanden. Dus stopte ik ermee en pas een paar weken geleden ben ik er weer mee begonnen. En toen realiseerde ik me wat een prachtig verhaal "Sons of Anarchy" eigenlijk vertelt en hoe briljant het dat doet.

Het is geen verhaal over ruige motorrijders die wapens verhandelen, stoer doen en onderweg tientallen mensen vermoorden. Het gaat over familie, de familie die je kiest en de familie die je niet kunt kiezen. Over een man die zijn best doet om te leven zoals hij wil zijn, maar keer op keer geconfronteerd wordt met zijn daden en de realiteit. Het gaat over manipulatie, machtsspel, liefde, eer, lot, moraliteit, loyaliteit en het vinden van je identiteit en je levenspad. Alles wat er gebeurt, gebeurt met een reden. Elke voorbode heeft een doel en de personages zijn zo prachtig geschreven, zo eerlijk en realistisch, dat je het gevoel hebt dat ze een deel van jezelf zijn. Ik zou "Sons of Anarchy" geen hoog cijfer hebben gegeven, omdat de verhaallijnen soms wat langdradig aanvoelen. Toch zou ik het tekortdoen door een lagere score dan 9 te geven... waarom? Omdat "Sons of Anarchy" me diep heeft geraakt.

Het is moeilijk om precies aan te wijzen wat het zo speciaal maakt. Ik denk dat het neerkomt op een hoofdpersonage dat zo realistisch, dynamisch en complex is als maar kan, een verhaal dat als geheel compleet en logisch is, geweldig acteerwerk (vooral in de laatste seizoenen) en een zeer unieke setting. Ik ben erg blij dat ik het een tweede kans heb gegeven en hoop dat nog veel meer mensen van dit meesterwerk kunnen genieten!

Vandaar de 9 als waardering.

"Ik word elke dag knapper, ik kan niet wachten tot morgen." Dat waren de eerste woorden die hij op de tv ooit uitsprak bij het afspelen van de eerste aflevering, afkomstig van een van de weinige leden van de Trotter-clan, de hoofdpersoon, Del-Boy. Ik vond het een zinnetje waar ik om moest grinniken, terwijl mijn ouders in tranen uitbarstten van het lachen. Blijkbaar had ik niet zo'n verfijnde humor als zij (ik ben nogal een pessimist, en dat heeft me goed van pas gekomen). Ik had toen nog geen idee dat diezelfde Del-Boy Trotter met diezelfde eerste zin de toekomst van de serie zou voorspellen. De personages in "Only Fools and Horses" hebben het niet makkelijk gehad om mijn koppige zelf voor zich te winnen, maar ze zijn er niet alleen in geslaagd, ze hebben het ook nog eens grondig én snel gedaan. Elke aflevering was geleidelijk beter dan de vorige, maar de geleidelijke verbetering qua humor en eigenzinnigheid was niet per se traag. Het ging juist snel. Een serie die behoorlijk lang heeft geduurd, maar desondanks van een doorsnee sitcom uitgroeide tot iets dat de moeite waard was om te kijken, en dat allemaal al in het eerste seizoen. De seizoenen die volgden, werden steeds beter.

Rodney en Del-Boy Trotter van "Trotter's Independent Traders" zijn verachtelijke oplichters, een karaktertrek die niet alleen nooit verandert in de serie, maar die het verhaal juist voortstuwt. Ze proberen het gezegde "wat voor de één afval is, is voor de ander een schat" letterlijk te nemen, door waardeloze spullen te verzamelen in de hoop ze snel te verkopen voor een flinke winst in deze economisch moeilijke tijden. Soms lukt het, maar vaker loopt alles mis. Net als ikzelf is de serie bijna pessimistisch, en elke aflevering eindigt vaak op een negatieve, zij het hilarische, noot, waardoor onze twee antihelden (of, wellicht, schurken) weer terug bij af zijn.

Familie lijkt op de tweede plaats te komen in een wereld waar geld de wereld laat draaien. Dat is in het begin van de serie een beetje het thema, maar het lijkt er bijna op dat het er alleen is om de verhaallijn verder te ontwikkelen. Rodney en Del-Boy, hoewel broers – de een door de ander grotendeels alleen en met de hulp van zijn grootvader Ted opgevoed – lijken veel conflicten te hebben over geld. Del-Boy gebruikt zijn eigen broer vaak en bedriegt hem uiteindelijk om de beste deal te sluiten. Je zou kunnen zeggen dat het niet persoonlijk is, maar zakelijk, maar het is wel een harde realiteit dat in de echte wereld niet iedereen een heilige is. Dat verandert snel wanneer deze twee in de loop van de serie een middenweg vinden om samen te werken en hun gezin boven geld te stellen. Het is een ontroerende ommekeer, maar de weg ernaartoe is waar de meeste actie en het meeste plezier te beleven valt. Maar het verhaal eindigt hier niet. De afleveringen hebben elk een eigen, onafhankelijk verhaal, zoals de meeste sitcoms, maar de karakterontwikkeling van alle castleden is dynamisch en allesbehalve voorspelbaar. Daardoor is het de moeite waard om de serie vanaf het begin te bekijken, al was het maar om te zien hoe de serie in de loop der tijd steeds beter wordt.

Het acteerwerk is subliem en de personages zijn zeer divers. Nicholas Lyndhurst vertolkt de rol van de ondergewaardeerde, bijna zeurende jongere broer Rodney fantastisch. Lennard Pierce is een geweldige buffer voor de nietsnutten onder de broers als opa. David Jason steelt echter absoluut de show met zijn vertolking van Del-Boy, die hij met zoveel enthousiasme neerzet. Hij is een briljante oplichter met een vlotte babbel, behalve wanneer de zaken misgaan. Bovendien heeft hij meerdere gevleugelde uitspraken van zijn personage onvergetelijk gemaakt, waarvan er zelfs een paar in andere recensies in dit gedeelte met gebruikersrecensies worden genoemd. Het acteerwerk bewijst dat een komedie niet betekent dat acteurs niet hun beste beentje voor hoeven te zetten.

"Only Fools and Horses" was een van de weinige goede sitcoms die zo'n briljante productie kende dat de serie ook daadwerkelijk werd afgerond. En dat twee keer. Net als "Sherlock Holmes", werd de serie, op verzoek van het publiek, voortgezet nadat hij officieel was afgelopen, wat resulteerde in twee afzonderlijke eindes. In tegenstelling tot andere vervolgseries is het echter discutabel welke van de twee beter is. Beide ronden het verhaal mooi af en passen perfect bij de stijl van de serie, maar elk einde verschilt op meerdere manieren van het andere, ondanks dat het beide "echte eindes" zijn (het ene speelt zich chronologisch na het andere af). Hoe dan ook, het bewijst dat John Sullivan, wanneer fans om meer vroegen, dat ook leverde en dat zijn talent als schrijver en bedenker onverminderd groot was.

Een 9 als waardering!!

Ben met vooronderzoek, kijken en uittikken bijna een werkdag bezig geweest. 😉
Tijd genoeg, hoef gelukkig s'ochtends niet meer vroeg wakker te schrikken.........,van de wekker.😓

De synopsis vat het hele verhaal eigenlijk al samen. Een groep familie en vrienden gaat naar het bos op zoek naar een vermist familielid, maar stuit op een portaal naar een andere dimensie en er gebeuren nare dingen.

Wat deze film plezierig maakte was het acteerwerk, dat op zijn minst acceptabel was voor dit soort films en het camerawerk was goed. Het is een lowbudgetfilm met weinig special effecten, maar wat er was, was van kwaliteit. Het is echter vooral het camerawerk dat deze film zo goed maakt. Ze weten absoluut hoe ze het maximale uit een klein budget kunnen halen; de film oogt helemaal niet goedkoop en de filmlocaties waren goed uitgekozen.

Wat ik ook prettig vond, is dat ze daadwerkelijk uitleg gaven over wat er gaande is. Het is tegenwoordig veel te vaak zo dat films zo mysterieus zijn, dat je aan het einde geen idee hebt wat er aan de hand was. Dat is hier niet het geval; naarmate de film vordert, wordt het verhaal veel duidelijker. En even terzijde, de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters zijn erg aantrekkelijk❤️. Als je van Indie horror houdt, zul je deze waarschijnlijk leuk vinden.

Waardering: een 7

https://www.filmvandaag.nl/nieuws/29984-kijkers-lyrisch-over-spannende-soapserie-op-netflix-al-6-keer-gezien
Renée Vermeeren
14-03-2026, 15:14
Netflix-kijkers raden elkaar massaal de meeslepende soapserie La Reina del Sur (2011–2023) aan. De serie met maar liefst 60 afleveringen is volgens Netflix-abonnees een echte topper. Hoewel enkel seizoen 2 op de streamingdienst staat, kun je deze gewoon kijken zonder seizoen 1 te hebben gezien.

Het is mogelijk de serie te zien op https://www.stremio.com/downloads
Dat is een legale manier om series en films te kijken met vaak Nederlandse (en andere talen) ondertiteling.
Je moet wel een goede netwerk verbinding hebben, ik heb zelf 100mb/sec en dat is snel genoeg.

Ik heb de documentaire gezien voor driekwart, dus 75%. Na een uur had ik er schoon genoeg van vooral nadat ik er achter kwam dat het voornamelijk ging over de wijsheden van haar moeder, de inzichten die haar op het niveau van "First Lady" (FOTUS) hadden gebracht en de voorbereiding daartoe. Zelf heb ik van haar weinig gehoord over de politiek, haar man is toch POTUS, en dat viel mij tegen. Ze had nu de kans om haar eigen mening eens te laten horen maar nee, we zagen haar kleding uitzoeken en een tekst voor POTUS beoordelen. Totaal geen diepgang!

Nu begrijp ik ook waarom mensen geld kregen om te komen kijken😅
Tijdens de openingsavond van de film in Boston zouden de zalen vrijwel leeg zijn geweest, ondanks claims van Donald Trump dat de film snel uitverkocht zou raken. (Volgens Trump hadden de zalen nog NOOIT zo vol gezeten als tijdens de documentaire over zijn Melanie)
Op Rotten Tomatoes laten vroege gebruikersreviews weinig aan de verbeelding over: ‘Als je je afvroeg hoe een 104-minuten parfumcommercial voor ‘Gold-Plated Despair’ eruitziet, dan is "Melania" je cinematografische nachtmerrie… een glanzende, holle oefening in ijdelheid.’
Dergelijke negatieve reviews helpen niet mee aan de verkoopcijfers, hoewel leedvermaak voor sommigen natuurlijk ook vermaak kan zijn en de bezoekcijfers wat op zou kunnen krikken.
Op sociale media circuleert inmiddels een cynische tip voor de eerdergenoemde echt nieuwsgierigen: koop een kaartje voor een andere film en loop dan de zaal van ‘Melania’ binnen. ‘Zo voorkom je dat de zakken van de familie Trump -en Amazon- nog verder worden gespekt.

Een "fraaie" 2. (1 voor het maken en 1 voor de distributie)

POTUS: President of The United States
FOTUS: First Lady of The United States

Het grootste probleem met deze film was de gebrekkige karakterontwikkeling in het begin, gecombineerd met de verlammende hoeveelheid onophoudelijke actie waarmee de film direct begon en die maar doorging tot de eerste plotwending. Ja, ik weet zeker dat ze er veel voor getraind hebben en dat de apparatuur authentiek is, maar er had nog 15 of 20 minuten aan de openingsscène met het vuurgevecht moeten worden besteed. Laat ons de personages leren kennen en laat ons niet op het verkeerde been gezet worden over het verhaal. Ik kon me niet echt inleven in de personages en was niet zo bang als ik had moeten zijn, en dat komt waarschijnlijk ook door het script en de ietwat mechanische acteerprestaties.

Het verhaal had moeten uitleggen waarom deze specifieke groep 'actief' werd op het moment dat ze dat deden, wat eigenlijk vrij eenvoudig te verklaren is: een aantal van dergelijke kamers waar ze sinds de andere acties mee bezig waren, was geen aandacht aan besteed en de explosie die eerder plaatsvond, had de stroom naar de kamer afgesneden. De meeste films hebben problemen met te veel uitleg, maar deze had meer uitleg nodig gehad en beter uitgedacht moeten worden. Dat had een bevredigender onthulling opgeleverd.

Het begint als een 5, wordt een 6- en eindigt misschien wel rond een 6+. Zelfs als mensen de informatie hiaten zelf kunnen invullen, is er nog steeds te veel actie in het begin, te weinig karakterontwikkeling en geen echte kans op memorabele acteerprestaties.

Een mager 6-je.

Zoals je zou verwachten, leverde Al Pacino een solide en stabiele prestatie als de New Yorkse politieagent Frank Serpico, een eerlijke agent die verstrikt raakt in een web van corruptie binnen het korps en de vijandschap van zijn collega's op zich laadt door te proberen de misstanden aan de kaak te stellen.

Sterker nog, de film zelf begint op Pacino's acteerprestatie te lijken: solide en stabiel. Het is zeker geen actiefilm en bevat niet de schietpartijen en aanhoudende spanning die je van een politiedrama zou verwachten. Het gaat meer over de details: Serpico's frustratie over het feit dat zijn superieuren niet naar hem luisteren, de impact daarvan op zijn privéleven en de voortdurende onthullingen van de corruptie die heerst. Die corruptie is endemisch. Het verhaal onthult niets bijzonder dramatisch - agenten gokken, worden omgekocht, enzovoort. Het zegt meer over de politiecultuur van die tijd dan over de aard van de corruptie zelf. Er heerste een gevoel van superioriteit; een gevoel van "iedereen doet het, dus waarom zou ik het niet doen?"

Het laat zien dat als gevolg van dat gevoel van superioriteit een agent die niet meespeelt niet alleen buitengesloten en vriendenloos is binnen het korps, maar ook een makkelijk doelwit is voor iedereen. Dat werd zeer goed weergegeven. Het mysterie van de schietpartij waarmee de film begint, wordt uiteindelijk onthuld en de film eindigt op een positieve en hoopvolle noot, met Serpico die getuigt voor een commissie die is ingesteld om politiecorruptie te onderzoeken.

Noch de film, noch de rol behoren tot Pacino's beste werk, en dit wordt duidelijk overschaduwd door het feit dat de film zich afspeelt tussen Pacino's beroemde rol als Michael Corleone in The Godfather (1972) / The Godfather: Part II (1974) en The Godfather: Part III (1990). Dit mag echter niet over het hoofd worden gezien. Het is een goede film met een goede acteerprestatie, die zelfs aanleiding gaf tot een kortstondige televisieserie met dezelfde naam.

Vandaar onze 8-!

Een uitstekende weergave van het 242 dagen durende beleg van Tobroek, met Richard Burton als de Britse kapitein Tommy MacRoberts, die standhoudt tegen golf na golf van Duitse en Italiaanse aanvallen op de Libische havenstad Tobroek. Ook zien we opnieuw James Mason, in de rol van de Duitse generaal Erwin Rommel, die de aanval leidt op de havenstad die hij nodig heeft om zijn troepen te bevoorraden voor zijn geplande verovering van Egypte en het Suezkanaal – een zet die Groot-Brittannië uit de oorlog zou kunnen slaan.

Aangezien bijna 90% van de troepen onder zijn bevel uit Australiërs bestaat, moet de Britse kapitein MacRoberts eerst hun respect winnen voordat zij bereid zijn hun leven voor hem te wagen. Een van die Australiërs is MacRoberts' voormalige leraar Tom Bartlett (gespeeld door Robert Newton); hij is inmiddels een hulpeloze dronkaard, maar vraagt ​​MacRoberts om hem aan het front in te zetten, in de hoop zo zowel zijn drankprobleem te overwinnen als zijn moed te hervinden.

In opdracht van de bevelvoerende generaal – Leslie Morshead, in de aftiteling aan het einde van de film gespeeld door Robert Douglas – moet MacRoberts Tobroek tot elke prijs verdedigen.

P.S. De Britse en Australische troepen wisten Rommel's aanvallen op Tobroek daadwerkelijk af te slaan en werden uiteindelijk op 27 november 1941 afgelost tijdens "Operatie Crusader", onder leiding van de Britse generaal Auchinleck – bijgenaamd "The Auk" – nadat zij tijdens het 242 dagen durende beleg zo'n 6.000 slachtoffers (voornamelijk Australiërs) hadden geleden. Het Afrika Korps verloor tijdens de gevechten in de woestijn bijna twee keer zoveel manschappen.

Een mooie 7 voor deze film, ruim 82 jaar oud.

Voor de liefhebbers: The Desert Fox: The Story of Rommel (1951)

De scenaristen Spenser Cohen, Anna Halberg en Nicholas Adams hebben een redelijk script afgeleverd. Ik moet zeggen dat het geen echt uitmuntende horrorfilm was, maar het bood wel een alleszins adequate kijkervaring. Ik vermoed dat als je een nieuwkomer bent in het horrorgenre, je meer plezier zult beleven aan "Tarot" dan ik deed, met mijn vele jaren ervaring in het kijken van horrorfilms. Het concept van de film had absoluut potentieel, maar de uitwerking bleef steken in het generieke.

Ik vond het script enigszins simplistisch; de regisseurs Spenser Cohen en Anna Halberg maakten simpelweg gebruik van de ene na de andere 'jump scare' om het publiek op het puntje van de stoel te houden. Natuurlijk heb ik niets tegen 'jump scares' op zich, maar ze hebben de neiging om vermoeiend en saai te worden wanneer ze worden overdreven. En helaas was dat precies het geval in "Tarot". Wat ik echter wel kon waarderen, was de manier waarop de voorspellingen van de kaarten voor elk van de personages in de film werkelijkheid werden; dat was absoluut een leuke inventieve en creatieve vondst van de scenaristen.

Sterker nog: de scenaristen Spenser Cohen, Anna Halberg en Nicholas Adams speelden op veilig en maakten gebruik van de geijkte horrorclichés. En wanneer je keer op keer de figuren van de kaarten in de verte op de achtergrond van een hoofdpersonage ziet staan ​​– slechts zichtbaar als silhouet en gehuld in duisternis – begin je er uiteindelijk je schouders over op te halen. Eén keer werkt het en heeft het effect, maar door het keer op keer te herhalen, wordt het repetitief en overbodig. Bovendien speelde het grootste deel van de film zich af in bijna volledige duisternis. Kom op, echt waar? Dat werkte misschien nog in de jaren tachtig, maar tegenwoordig kijk ik liever naar horrorfilms waarin ik duidelijk kan zien wat er gebeurt, in plaats van dat het grootste deel van het scherm gehuld is in schaduwen of totale duisternis. En helaas was ook dat het geval in "Tarot". Van de gehele cast van "Tarot" was ik alleen bekend met Jacob Batalon. Ik moet echter wel zeggen dat ze een redelijke cast voor de film hebben samengesteld en dat de acteerprestaties degelijk waren.

Op visueel vlak vond ik Tarot geslaagd. Ik kon de effecten en de wezens in de film waarderen. Gelukkig hielp dat om de film overeind te houden en ervoor te zorgen dat hij goed te bekijken bleef. Het grootste deel van de film was echter gehuld in voortdurende schaduwen of duisternis, wat afbreuk deed aan het algehele kijkplezier.

Zeker, Tarot is een kijkbare horrorfilm, maar het is bepaald geen uitmuntende of memorabele horrorervaring. En het is geen film die ik nog een tweede keer op mijn scherm zal vertonen. Als je van horrorfilms houdt, is de film uit 2024 van regisseurs Spenser Cohen en Anna Halberg het bekijken waard; misschien valt hij wel in de smaak, want het was zeker geen slechte film.

Toch vanwege de minpuntjes, maar een kleine voldoende, 6!

En die vlizotrap........die gebruiken we voorlopig maar niet👀

Ik had Kevin James nooit als hoofdrolspeler in deze film verwacht, maar hij deed het fantastisch. Deze vijftigplusser, diep verliefd voor het eerst, plande een bruiloft in Rome, gevolgd door een romantisch arrangement samengesteld door een reisbureau.

De blik op zijn gezicht terwijl hij wachtte tot de bruid het altaar afkwam, is onvergetelijk. Het besef dat er iets mis was gegaan, raakte iedereen die toekeek. Je kon zijn hart voelen breken, ondanks het feit dat hij dagenlang ontkende dat ze weg was. Hij spreekt geen Italiaans, maar blijft toch, omdat hij het arrangement al betaald heeft en geen reden heeft om terug te keren naar de VS.

Hij raakt bevriend met andere Amerikaanse toeristen, min of meer gelukkig getrouwde mensen, die hem meeslepen in het ene avontuur na het andere. En op de een of andere manier duikt de eigenaresse van een café steeds weer op in zijn gezelschap, en zij spoort hem aan om dingen te proberen die hij nooit eerder heeft durven doen. Hij ontdekt een andere man in zichzelf, maar dan keert de weggelopen bruid terug, zich afvragend of ze een fout heeft gemaakt.

De locaties in Italië waren ons bekend, de taal is prachtig en Kevin James horen zingen met Andrea Bocelli is iets wat niemand mag missen. Een groot deel van de muziek is van Bocelli, en voor romantiek... of gebroken harten... is er geen betere zanger. Het verhaal is leuk en de tijd vloog voorbij. Toen de film was afgelopen, hadden we het gevoel dat we Italië verlieten.

Een fraaie 8 voor dit kunststukje!

Het is absoluut de moeite waard om te zien hoe deze film de carrières van veel hedendaagse Hollywoodsterren lanceerde. Hoewel Will Smith al een populaire sensatie was dankzij zijn succesvolle tv-serie The Fresh Prince of Bel-Air (1990–1996), was dit Smiths eerste stap in het actiegenre, en daarna is hij nooit meer van dat genre afgeweken. Martin Lawrence bevond zich min of meer in dezelfde positie, alleen was hij nog niet zo bekend als Smith. Ook Lawrence zou met deze film in de actiefilm-categorie belanden. En dan is er nog de grootste verrassing. Afgezien van het regisseren van een aantal muziekvideo's, was dit de eerste film geregisseerd door actieregisseur Michael Bay. Het is opmerkelijk dat er voor deze man geen enkele overgang nodig was. Rechtstreeks van muziek naar actie blockbusters. Zelfs geen tv-film daarvoor, hij moet wel connecties hebben gehad.
De film kreeg gemengde recensies maar was een enorm kassucces. De film werd een zeer invloedrijke productie die niet alleen de hedendaagse actietrends (ten goede of ten kwade) herdefinieerde, maar ook de carrières van Will Smith, Martin Lawrence en regisseur Michael Bay een boost gaf, zoals ik boven al beschreef.

Het verhaal draait om een ​​drugsroof onder leiding van meesterbrein Fouchet (Tchéky Karyo), waarbij twee agenten die samen opgroeiden, Mike Lowrey (Will Smith) en Marcus Burnett (Martin Lawrence), slechts een paar dagen de tijd hebben om te achterhalen waar de drugsdeal plaatsvindt. De enige manier waarop ze aan de informatie kunnen komen, is door ooggetuige Julie Mott (Téa Leoni) te beschermen, die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Het script, geschreven door drie auteurs – Michael Barrie, Jim Mulholland (beiden schreven voor de komische sketchshows van Dave Letterman) en Doug Richardson (Die Hard 2 (1990)) – is van hoge kwaliteit. Will Smith en Martin Lawrence hebben een energieke chemie en vullen elkaar goed aan. Beiden tonen op de juiste momenten hun emoties en geven de kijker precies de juiste hoeveelheid hints over hun persoonlijke ontwikkeling. Will Smith is de kalme en beheerste man. Zelfs als hij boos is, blijft hij rustig. Martin Lawrence speelt het tegenovergestelde; Een hyperactieve, luidruchtige en onstuimige getrouwde man.

Daarnaast zijn er tal van andere castingkeuzes die elke scène de moeite waard maken. Theresa Randle (een populaire actrice in dit decennium) speelt Marcus' vrouw, die ook Theresa heet (vreemd genoeg). Joe Pantoliano speelt Mike, de commandant van het korps van Marcus, die zich zeker als een commandant gedraagt. En dan zijn er nog Nestor Serrano en Julio Oscar Mechoso, die een ander agentenpaar spelen dat samenwerkt met Mike en Marcus. De enige acteur die niet interessant is in zijn rol is Tchéky Karyo als Fouchet. Afgezien van zijn pogingen om zijn plan uit te voeren zonder gepakt te worden en zijn buitenlandse accent, valt er niet veel te zeggen over zijn acteerprestatie. Karyo is weliswaar een gevoelloze man zonder geweten, maar in de meeste van zijn scènes heeft hij geen directe interactie met de hoofdrolspelers. Het voelt gewoon alsof er een gebrek aan verbinding is. Verder hebben Will Smith en Martin Lawrence een aantal zeer komische dialogen. Bovendien, met een R-rating (geschikt voor 16 jaar en ouder), kunnen ze allebei hun gedachten ongeremd de vrije loop laten.

Téa Leoni als Julie voegt ook een aantal inventieve scènes toe die je normaal gesproken niet in buddy cop-films ziet. Hoewel deze film in dat genre valt, voelt het hier niet zo sterk aan. Handelt Julie moedig? Jazeker, maar doet ze het omdat het nodig is? Nee. Het is altijd goed om een ​​eigenzinnig vrouwelijk personage te hebben, maar hier is Julie er alleen maar om Marcus en Mike op te jutten. Dan zijn er nog de actie en de special effects van deze film. Het lijkt erop dat er geen CGI is gebruikt, alleen praktische effecten. Er is ook volop actie met veel vuistgevechten, schietpartijen en af ​​en toe een explosie. Die er allemaal heel realistisch uitzien. Het is grappig om een ​​film van Michael Bay te zien die volledig met praktische effecten is gemaakt en slechts af en toe een explosie bevat. Het voelt gewoon niet aan als dezelfde man die iedereen tegenwoordig kent.

De cinematografie van Howard Atherton (vooral bekend van Fatal Attraction (1987)) is echter niet om over naar huis te schrijven. Er zijn weliswaar enkele camerashots die de setting van Miami goed weergeven, maar veel van de scènes spelen zich af in kleine ruimtes. Of het nu een huis of een magazijn is, de camerahoeken van binnenuit zijn gewoonweg onvoldoende. Er zijn een aantal slow-motion shots (waarschijnlijk op verzoek van Bay) die er goed uitzien, maar wederom niet altijd opvallen. Tot slot was de muziek een aangename luisterervaring. De filmmuziek werd gecomponeerd door Mark Mancina, die zijn eerste succesvolle muziek uitbracht met Speed (1994) en vervolgens Fair Game (1995). Gezien de setting en de hoofdrolspelers klinkt dit passend. De actiemuziek, die doet denken aan die van Trevor Rabin (maar niet volledig kunstmatig klinkt), is ook levendig genoeg om de getoonde scènes te ondersteunen. Het zijn die momenten; Er wordt meer percussie gebruikt, samen met strijkers en blazers en het is zeker effectief.

Helaas zijn Bay's sterke punten echter net zo duidelijk als zijn zwakke punten. Hij neemt een bekend buddy cop-genre en blaast het onnodig op met overbodige scènes en slecht getimede humor, waardoor de entertainmentwaarde van Bad Boys afneemt en de film moeite heeft om op gang te komen.

Vandaar dat de 8 die ik eerst in mijn hoofd had, zakt naar een 7+.

Veel van de films haal ik van de site: https://spotnet.forum/viewtopic.php?t=11
De nieuwste is dus Spotnet Classic 1.9.2.3 , deze staat gelijk rechtsboven.
Ook kan je vaak streamen via Stremio: https://www.stremio.com
Die is legaal maar iets moeilijker te installeren, vond ik.
Gewoon proberen.

Alles begint met een pelgrim, Halil Rexhepi (hij is Albanees, lees "Rejepi"), die per ongeluk pokken mee terugneemt naar Joegoslavië. Rexhepi combineert de kenmerken van twee echte mensen: de geestelijke die tijdens zijn pelgrimstocht besmet raakte en de leraar die het van hem kreeg. De eerste had een milde vorm, die niet eens op pokken leek, de tweede de dodelijke hemorragische vorm. (zie link beneden)
Rexhepi laat zien hoe verschillende mensen zich gedragen in het licht van de levensbedreigende epidemie, met name in het in quarantaine geplaatste algemene ziekenhuis van Belgrado. Ik zal me ook richten op een aantal opmerkelijke personen daar. De meest sympathieke en heldhaftige persoon is naar mijn mening Dr. Marković. Ze is niet alleen onbaatzuchtig en vriendelijk, maar voor haar is het helpen van anderen een natuurlijke, intieme behoefte. Dr. Grujic heeft ongelijk als hij suggereert dat ze het ziekenhuis moet verlaten, want dit werk is precies hetgeen wat ze onbaatzuchtig wil doen.

Dr. Grujic is ook sympathiek en heldhaftig. Zijn geflirt en zoektocht naar losse seksuele relaties lijken hem moreel twijfelachtig te maken. (Het is overigens opmerkelijk hoe losse seksuele relaties en obscene vloeken – het wordt misschien afgezwakt vertaald, maar het is obsceen! – gebruikelijk lijken te zijn in dit ziekenhuis.
Maar hij functioneert goed als arts en verliest zijn humeur niet, zelfs niet als hij besmet is. Grujic lijkt enigszins op de zorgeloze hedonist Bora, die gemakkelijk met iedereen bevriend raakt. Ik weet bijna zeker dat de VN-epidemioloog geïnspireerd is door D.A. Henderson, een belangrijk persoon in het pokkenbestrijdingsprogramma. De echte Henderson kwam in die tijd naar Joegoslavië en is een lange, sterke man met een "schorre stem" – de VN-epidemioloog heeft de enige echte en duidelijke schorre stem in dit verhaal. De boekhandelaar is het typische product van een unieke mix van socialisme en kapitalisme.

Iemand die ook mijn aandacht trok, is de morfineverslaafde verpleegster. Bij verslaving rijst de vraag: is het slechts een hedonistische ondeugd of gaat het om dieperliggende psychologische problemen die therapie vereisen? Het zou allebei kunnen zijn, maar ik denk dat de belangrijkste boodschap is dat zij ook maar een mens is en dat niets menselijks haar vreemd is, ondanks haar twijfelachtige gedrag. Ze is zeker beter dan de hoofdarts – maar dat is niet onrealistisch. Hoofdartsen zijn vaak niet de best gekwalificeerde, maar wel de meest brutale en vaak niet de beste mensen. (Maar ik vraag me af waarom Amerikaanse auteurs nooit vermelden wat hij gestolen heeft – of ik weet iets niet.) Zeker de aandacht is op Danka's geliefde gericht (ik denk dat hij een beroerte kreeg door stress en angst – aangeraakt worden door zo'n patiënt is eng!) en op dokter Ciric. En er is een reden waarom ze weigert haar afdeling te verlaten: ze weet dat er al veel virusinfectie is op de rest van de verdieping en wil niet dat iedereen er doorheen loopt.

Er zitten wel wat feitelijke fouten en onduidelijkheden in de film.
"Hij wil eten, maar kan hij dat wel na een inwendige bloeding"? Grujic heeft duidelijk de gewone pokken, niet de hemorragische variant. Variola major was de meest erge en ook de meest voorkomende variant van het virus. Mensen die niet tegen deze variant werden gevaccineerd, hadden een grote kans om dood te gaan van het virus. Ten slotte waren er binnen de erge variant twee ergere varianten: de plattepokkenvariant en de hemorragische variant. Bij de plattepokkenvariant bleven de pokken zacht en plat, waardoor er bloedvergiftiging optrad. Bij de hemorragische variant ontstonden er in het lichaam bloedingen. De pokken werden hierdoor paars of zwart en steeds erger, waarna de besmette persoon eraan doodging.
(zie link beneden)

Maar ik denk niet dat dit de waarde van de film erg vermindert. Het is een eerlijke film over mensen voor en tijdens een ramp, met hun goede en slechte eigenschappen, hun ware karakter dat aan het licht komt in het licht van de ramp, en het lijden dat daarmee gepaard gaat. Ik wil iets benadrukken dat zelden wordt genoemd, maar waarschijnlijk een rol heeft gespeeld in het feit dat de ziekte niet snel werd herkend. Voor de meeste mensen zijn boeken boeken en de werkelijkheid de werkelijkheid. De meeste medische medewerkers kunnen zich niet voorstellen dat ze in hun dagelijkse praktijk te maken krijgen met een ziekte uit de 'oude tijden'.

Onze waardering is een mooie 8!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pokken
Op deze site staat ook een foto van een kind met pokken (1973) en misschien dat de lezer hierdoor inziet hoe erg deze ziekte kan zijn!

De film ademt absoluut die nostalgische sfeer van een vervlogen tijdperk van zorgeloosheid, met slechts één keer gebruik van moderne technologie. Vinyl en vintage bandshirts vullen het scherm en het voelt allemaal best prettig aan. De esthetiek die Corbin Hardy heeft gekozen voor een Amerikaanse middelbare school voelt echter nogal gekunsteld aan, zeker gezien het feit dat hij een Brit is. We zien een klassieke gele schoolbus en felrode kluisjes, maar zonder enige diepgang, terwijl we een groep zogenaamde "buitenbeentjes" ontmoeten.

Het zijn niet echt buitenbeentjes; we zien twee populaire meisjes en een basketbalspeler, compleet in letterjack-outfit, die samen met het nieuwe meisje en haar nichtje extra les krijgen. Nick Frost heeft een

Wederom een ​​opzettelijke verwijzing naar de late jaren '90 en beginjaren van deze eeuw, met vreemd geplaatste en onmiskenbaar knullige CGI. We leven in een tijd waarin mensen in 'Iron Man-pakken' door de lucht vliegen, maar we lijken geen fatsoenlijke CGI te kunnen maken voor een horrorfilm. Er lijkt geen middenweg te zijn, het is of slecht of geweldig. Een beetje apart vond ik dit.

Een 6, het vermaakt de horrorkijker wel.

Gewijzigd: "Late jaren 90 en beginjaren 2000" in "late jaren '90 en beginjaren van deze eeuw"

Ai, laten wij dat enkele jaren geleden nou net wel gedaan te hebben👀
Het enige wat ons te wachten staat is......afwachten!

Ik bloos een beetje van het compliment.😊
Mogelijk dat de kijkers die gebruik maken van Filmvandaag weinig films van Tarkovsky zien maar deze regisseur is ook geen onbekende als je de filmsites doorneemt.
Ook op IMDb zijn er ruim 100.000 stemmen uitgebracht op deze film. Gelukkig heb ik ook nog enkele van hem hier liggen en door jouw reactie ben ik daar weer op geattendeerd.
B.v. Offret (1986)
Komende week ligt Stalker (1979) klaar en vervolgens Ivan's Childhood (1962) een weekje later.
De laatste schijnt een surrealistische film te zijn, waarin via droomsequenties, herinneringen en beelden van de realiteit een verhaal wordt verteld over verloren onschuld en over snel verworven volwassenheid. We zijn benieuwd en komen erop terug met recensies, na het kijken van deze 3 producties!

Tarkovsky (1932-1986) werd alom gezien als één van de grootste talenten van zijn tijd. Een tweede Sergei Eisenstein noemden filmcritici hem, en in de Westerse wereld werd hij op één voetstuk geplaatst met grootheden als Ingmar Bergman, Akiri Kurosawa en Stanley Kubrick. Net als Kubrick was Tarkovsky niet bepaald een veelfilmer. Zijn oeuvre omvat slechts 7 producties, die hij in een periode van ruim 25 jaar maakte. Waar Kubrick in de weg werd gezeten door zijn eigen perfectionisme, werd Tarkovsky belemmerd door de Sovjetautoriteiten.
In 1986, toen Tarkovsky in Zweden bezig was met het filmen van Offret (1986), werd bij hem een kwaadaardige hersentumor geconstateerd en aan het eind van dat jaar overleed hij, slechts 54 jaar oud.

In de film is Thor (Chris Hemsworth) na al zijn avonturen enigszins de weg kwijt en besluit hij terug te keren naar Nieuw Asgard. Voordat hij terugkeert, komt hij erachter dat een duister wezen genaamd Gorr de Godenslachter (Christian Bale) eropuit is om alle goden te doden.

Wanneer hij in Nieuw Asgard aankomt, wil hij Valkyrie (Tessa Thompson) om hulp vragen, maar daar ziet hij dat zijn oude hamer Mjolnir is gerestaureerd, maar een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Deze eigenaar is zijn ex-vriendin Jane Foster (Natalie Portman), die op magische wijze zijn hamer en krachten heeft overgenomen. Samen met Valkyrie en Korg (ingesproken door Taika Waititi) proberen ze Thors Gorr te stoppen voordat hij nog meer goden kan doden.

Met deze film is Thor de eerste superheld uit de Marvel-filmreeks met vier eigen films. Taika Waititi wist de Thor-reeks nieuw leven in te blazen met de derde Thor-film en probeert dat met deze vierde film opnieuw te doen. Samen met andere scenarioschrijvers en storyboardschrijvers van andere Marvel-projecten wist hij de derde Thor-film om te toveren tot een meer passende komische actie-sciencefictionfilm. In deze vierde Thor-film is het script volledig in handen van Taika Waititi zelf en de meer ambitieuze schrijfster Jennifer Kaytin Robinson. Dat er nu minder mensen aan het script meewerken, is merkbaar in de film. Deze vierde Thor-film bevat eigenlijk te veel komische elementen, die de dramatische momenten en andere elementen vaak onnodig overschaduwen. De humor gaat vaak ook ten koste van sommige verhaallijnen, waardoor sommige wat gehaast en onduidelijk overkomen, wat soms een langdradig gevoel kan geven.

Gelukkig weet Taika Waititi prachtige en geloofwaardige visuele effecten in de film te verwerken en zo de verschillende werelden van de goden op creatieve wijze tot leven te brengen. Zo laat hij de goddelijke kanten van het Marvel-filmuniversum duidelijker en speelser zien dan bijvoorbeeld in de Marvel-film Eternals. In deze film weet hij ook op een leuke en passende manier rockmuziek uit de jaren '80 als soundtrack te gebruiken.

De terugkerende castleden kruipen opnieuw in de huid van hun personages in deze film. Ondanks de minder sterke punten van het script, wist Taika Waititi Natalie Portman te overtuigen om terug te keren naar de Thor-filmreeks. Portman krijgt in deze film meer dramatische scènes, maar ook superkrachten om mee te werken. Naast Natalie Portman wist Taika Waititi ook Christian Bale te strikken voor een superheldenfilm, dankzij het script en de wens van zijn kinderen. Na zijn rol als Batman in de The Dark Knight-trilogie had hij geen zin meer in superheldenfilms. Bale brengt een donkerdere, serieuzere kant naar deze film, wat zorgt voor meer duisternis en een vleugje spanning.

Geen 7 zoals ik zo vaak bij andere films geef maar een ruime 6.
Het is niet zo sterk als de vorige Thor films.

Het is Dharmendra's laatste film, hij schijnt een legende te zijn als acteur, maar zowel Jaideep Ahlawat als hijzelf wisten geen emotionele diepgang aan hun scènes te geven. Dat valt echter in het niet bij het tamme acteerwerk van hoofdrolspeler Agastya. Het was bij vlagen wel oké, maar over het geheel genomen was het niet memorabel.

Het grootste probleem met de film vond ik de onevenwichtige verhaallijn. Ja, er zijn andere films met een vergelijkbare structuur, maar deze film voelde hol en oppervlakkig aan. Raghavan slaagde er niet in om een ​​goede balans te vinden tussen de verhaallijnen in het verleden en het heden.

De cinematografie, regie en het scenario zijn gemiddeld. Niets, behalve een paar scènes die gefilmd zijn voor de 'Slag om Basantar', was memorabel. De montage was ondermaats, vooral de lange en storende climax, waardoor ik steeds op de klok keek en hoopte dat de film snel voorbij zou zijn. Halverwege de film scheelde het niet veel of ik was in slaap gekukeld. Uiteindelijk eindigt de film met een jazz-achtig klarinetsolo dat veel pretentieuzer klinkt dan waarschijnlijk de bedoeling was.
Voorlopig even geen "Bollywood" achtige film(s), ze liggen iets te zwaar op de maag.😉

Een kleine 5.

Lucas Reyes (Josh Hartnett) is een voormalig geheim agent die, nadat hij door zijn agentschap is verstoten, wegkwijnt in Bangkok, Thailand. Hij leeft van de schamele restjes die hij bij elkaar sprokkelt en drinkt zichzelf bijna dood. Wanneer zijn voormalige collega en geliefde Katherine Brunt (Katee Sackhoff) een onbekende cyberterrorist, bekend als "de Geest", in beeld krijgt, dwingt een tekort aan beschikbare agenten in Bangkok, waar "de Geest" op het punt staat een vliegtuig naar San Francisco te nemen, haar om contact op te nemen met Lucas.

Fight or Flight is een productie van Thunder Road Productions, de producenten van John Wick en Sicario, via hun productiemaatschappij Asbury Park Pictures. Deze joint venture was oorspronkelijk bedoeld om genrefilms met een laag tot gemiddeld budget te produceren voor Redbox (Red Right Hand (2024) en Black Site (2022) waren de enige eerdere releases), totdat Redbox failliet ging. Gezien het feit dat "Fight or Flight" onopgemerkt is gebleven en in het Verenigd Koninkrijk als Sky Cinema Original wordt uitgebracht, was het waarschijnlijk de bedoeling dat het een Redbox Original zou worden. Dit blijkt wel uit het feit dat de film, ondanks een behoorlijke release in meer dan 2000 bioscopen in de Verenigde Staten door Vertical (die met beperkt succes van VOD-releases zoals The Exorcism (2024) en In the Lost Lands (2025) ook andere markten hebben betreden), relatief weinig promotie heeft gekregen. Het is jammer dat "Fight or Flight" door de producenten en distributeurs als zo'n wegwerpfilm werd beschouwd, want het is eerlijk gezegd een vermakelijke film.

Geïnspireerd door recente actiefilms na "John Wick", zoals Bullet Train (2022) , is "Fight or Flight" gebaseerd op een simpel concept: een groep gewelddadige personages in een buis onder druk, waarna de actie vanzelf ontstaat. Josh Hartnett is echt goed als onze hoofdrolspeler Lucas Reyes, die de pechvogel-actieheld overtuigend neerzet met zijn frustratie over alle onzin. Een leuke grap, is dat zijn kleren steeds kapot gaan, waardoor hij zich moet omkleden (waaronder het ruilen van shirts met zijn taxichauffeur, die vervolgens halfnaakt wegrijdt), vaak ten koste van zijn waardigheid en praktische bruikbaarheid.

De bijrollen worden vertolkt door allerlei excentrieke figuren en eigenzinnige moordenaars, waaronder Charithra Chandren, Danny Ashok en Hughie O'Donnell als de bemanning die Lucas onvrijwillig moet bijstaan ​​en probeert de orde in het vliegtuig te bewaren. Daarnaast zijn er diverse moordenaars en vechters aan boord, variërend van wannabe-entertainers tot kungfu-vechters rechtstreeks uit een oude Shaw Brothers-film, en natuurlijk meer standaard criminelen of leden van een triade die er alleen maar zijn om het dodental op te krikken. Hoewel "Fight or Flight" vrij rechttoe rechtaan is, waren er een paar verrassingen, zoals wie "de Geest" uiteindelijk blijkt te zijn en de betrokkenheid van een bepaald bedrijf, die me echt verrasten.

"Fight or Flight" pretendeert niets anders te zijn dan wat het is en levert een maximale hoeveelheid waanzin in een minimale ruimte. Met een sterke hoofdrol van Hartnett, die zich goed staande houdt tegenover een reeks gewelddadige excentrieken, heb ik echt genoten van "Fight or Flight" en ik hoop dat genoeg mensen de film ontdekken, zodat ze misschien terugkeren naar dit personage en deze wereld.

Een ruime 6+.