Reacties

latevogel heeft 2343 reactie(s) geplaatst.

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=qIViUXbNHCE

"Nr. 24" is een filmische triomf die geschiedenis, spanning en diepgaande morele vragen combineert tot een aangrijpende ervaring. Gebaseerd op de echte acties van de Noorse verzetsstrijder Gunnar Stønstby tijdens de Tweede Wereldoorlog, biedt deze film niet alleen een opwindend verhaal maar ook een diepgaande verkenning van de menselijke kosten van oorlog en de waarde van vrijheid.

Het verhaal volgt Gunnar Stønstby, een gewone Noorse jongeman, die in buitengewone omstandigheden terechtkomt als de nazi's Noorwegen bezetten. De film richt zich op zijn sleutelrol in de ondergrondse verzetsbeweging waar hij sabotage operaties coördineert, helpt bij het verzamelen van inlichtingen en onvermoeibaar werkt om de Duitse bezetting te ondermijnen.
Wat opvalt aan "Nr. 24", is hoe het de wrede realiteit van oorlog humaniseert.
Stønstby's moed in het aangezicht van constant gevaar wordt met opmerkelijke gevoeligheid weergegeven, waarbij zowel zijn dapperheid als de emotionele tol van het leven in constante angst worden getoond.

Door de hele film heen geven Gunnars ervaringen een huiveringwekkend beeld van wat oorlog werkelijk is: afschuwelijk, chaotisch en diep onmenselijk. Een van de meest opvallende aspecten van de film is hoe het de psychologische last van (de onderlinge) betrokkenheid bij een verzetsbeweging overbrengt. De film schuwt de tol die dit soort werk eist van de betrokkenen niet. Stønstby en zijn kameraden leven met de constante angst om verraden, gevangengenomen of gedood te worden. Toch is er ondanks de gevaren, een overtuigend gevoel van doelgerichtheid in hun acties.

Wat de film echter het meest benadrukt, is Gunnars onwrikbare geloof dat vrijheid niet gemeten kan worden in geld, macht of zelfs veiligheid, het is iets onbetaalbaars dat elk offer waard is!
Zijn acties tijdens de oorlog, van de kleine sabotagedaden tot de grotere risico's die hij nam om levens te redden, worden allemaal gedreven door deze overtuiging. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, zien we Gunnar worstelen met de moeilijke keuzes die hij moet maken, keuzes die vaak een grote persoonlijke prijs met zich meebrengen. In zijn gedachten is de prijs van vrijheid niet iets dat berekend kan worden; het is iets waar voor gevochten moet worden, ongeacht de mogelijke persoonlijke gevolgen.

Het einde van de "Nr. 24", zonder te veel weg te geven, verbindt deze thema's op een manier die zowel emotioneel verwoestend als ongelooflijk aangrijpend is. De laatste momenten van laten je nadenken over alles wat je hebt gezien, en bieden een krachtige boodschap over de ware kosten van oorlog en het belang van vrijheid - een boodschap die nog lang na de aftiteling blijft hangen.

De uitvoeringen zijn uitstekend, met de acteur die Gunnar speelt die een uitvoering levert vol stille intensiteit en diepte. De cinematografie vangt zowel de schoonheid van de Noorse landschappen als de spanning van de verzetsbeweging, met strakke, intieme shots die de persoonlijke inzet van het verhaal benadrukken. De score is even indrukwekkend, en versterkt de spanning en het emotionele gewicht van de film.

Als je films waardeert die je begrip van de geschiedenis uitdagen, rijke karakterstudies bieden en een onvergetelijke emotionele klap uitdelen, dan is "Nr. 24" een must-see. De weergave van de ware kosten van oorlog (momenteel kan je de Ukraine en de Gazastrook als voorbeeld nemen) en de onbetaalbare aard van vrijheid maken dit een van de meest tot nadenken stemmende films van het jaar.

Een echte aanrader, waarvoor een 9!

Een aangrijpende en tragische film dat draait om de dubbele moord in Linköping en dat het publiek echt boeit. De serie is slim gestructureerd en houdt een goed uitgebalanceerd tempo aan, waardoor kijkers zich niet opgejaagd voelen door het plot of overweldigd worden door te veel personages.

Wat deze serie echt naar een hoger niveau tilt, is het uitzonderlijke acteerwerk. Peter Eggers schittert in zijn rol als hoofdonderzoeker en levert een prestatie die zowel meeslepend als boeiend is. Mattias Nordqvist maakt ook een sterke indruk als Per, de genealoog, en samen creëren ze een geloofwaardige dynamiek. Veel van de acteurs zijn bekende gezichten uit andere producties, wat hun talent alleen maar onderstreept. Bahador Foladi, die de vader van het slachtoffer Saad speelt, levert een aangrijpende prestatie die echt ontroerend is. Voor degenen die Zweeds verstaan, is het vooral opvallend om zijn kenmerkende accent te horen, wat een extra laag authenticiteit aan zijn personage toevoegt. Deze nuance wordt misschien niet zo gemakkelijk gewaardeerd door het internationale publiek, maar het verrijkt de kijkervaring voor degenen die de subtiliteiten van zijn spraak kunnen opvangen.

Het is echter een beetje teleurstellend dat we Saad zijn familie niet beter kunnen volgen in de serie. Hun verhaal voelt een beetje onderontwikkeld aan en het zou misschien meer diepgang aan het verhaal hebben toegevoegd.
Als je op zoek bent naar een serie die uitstekend acteerwerk en een meeslepend verhaal laat zien, is dit zeker de moeite waard om te kijken.

Een ruime 7!

Voordat ik deze film zag, was Johnny Cash voor mij slechts een naam. Ik kende de naam, maar als iemand me had gevraagd om een van zijn liedjes te noemen of te zingen, had ik mijn schouders op gehaald en een lege blik gegeven. Dus toen "Walk the Line" in de bioscoop uitkwam, wist ik echt niet of ik geïnteresseerd genoeg was om het te kijken. Maar een vriend overtuigde me en dus ging ik. Dat was mei 2006 (of daaromtrent). Nu is het januari 2025 en ik heb de film net voor de 2e keer op dvd bekeken.

"My momma told me son, always be a good boy and don't ever play with guns...".

De tekst staat nu bijna deels in mijn geheugen gegrift, zijn liedjes zijn me net zo bekend als van mijn andere favoriete groepen en of zanger(essen)s. Toen ik de film voor het eerst zag, ging ik daarna naar een site en kocht ik vier van zijn albums! Met andere woorden, deze film is geweldig en je zult de tekst van zijn liedjes voor altijd in je hoofd hebben(?). Terwijl je naar de film kijkt, zul je onbewust met je voeten op de grond tikken en je schouders heen en weer bewegen.

-Want dat is het leuke van deze film, de acteurs zingen en spelen zelf!!-
https://www.pickx.be/nl/2160633/walk-the-line-op-vtm-vijf-verrassende-weetjes-over-de-oscarwinnende-biopic
https://www.televizier.nl/kijktips/walk-the-line-joaquin-phoenix-a-s-johnny-cash-1

Sommige elementen van de film zijn vrij standaard, net als in andere films die over het leven van een beroemdheid gaan - de onvermijdelijke conflicten met ouders, de huwelijksproblemen met de eerste vrouw, de affaire met de vrouw die voorbestemd is om de tweede vrouw te worden, de alcohol, de drugs, een sterfgeval in de familie en hoe dit alles het onderwerp sterker maakt en hen naar grotere en betere dingen laat gaan ("what doesn't kill you makes you stronger").

Maar waar het levendiger wordt, is de muziek. Phoenix is Cash. Hij lijkt op Cash als jongeman en Phoenix heeft de juiste stem en de muziek is van topklasse. Reese Witherspoon levert een geweldige prestatie als Cash zijn zangpartner, June Carter. (won zij wel mooi een Oscar mee)

Het beste gedeelte is aan het begin van de film, wanneer we een langzame close-up shot krijgen van de verlaten binnenplaats van "Folsom Prison" en dan horen we het constante "THUMP-THUMP-THUMP" van het gevangenispubliek dat met hun voeten stampt en ongeduldig wachten op Cash, terwijl de achtergrondband 'warming-up tunes' speelt en er nerveus uitziet, denkend dat de gevangenen gek gaan worden en dingen gaan kapotmaken. Ondertussen droomt Cash achterin en wanneer de gevangenisdirecteur hem nadert, wordt Cash plotseling teruggevoerd naar zijn jeugd in 1944 en daar begint zijn verhaal.

Een 8+ en Johnny heeft er een fan bij!

En dan seizoen 2; Beneden heb ik een stukje gezet over dit seizoen.
We zitten met spanning te wachten op het derde.

Mooie omschrijving van deze film!

Deze film raakte me diep. Ik heb een aantal reacties op filmsites gelezen die door Jehovagetuigen zijn geschreven en ik kan hun gevoel over belediging begrijpen. Ik ben ook Christelijk opgevoed maar sta open tegenover anderen die in iets anders of niets geloven. Dat is trouwens ook noodzakelijk als je als mens met anderen samen wilt leven in een samenleving.

De thema's in deze film gelden voor elk gezin met sterke structurele overtuigingen (inclusief atheïsme) dat de vrijheid van een individu om zijn eigen pad te kiezen niet kan accepteren, of dat nu 'goed' (voor het gezin) of 'fout' is. Waar komt het concept van 'goed' en 'fout' eigenlijk vandaan? Wat 'goed' is in de ene religie/levensfilosofie, is 'fout' in de andere. En als je echt gaat spitten, dan kom je tot de slotconclusie dat alle geloven eigenlijk hetzelfde zijn in de basis.
Die basis is volgens mij dat je alles wat leeft, respecteert en geen eigen waarheid/wil oplegt!

Het idee dat een groep mensen weet wat 'God' is, wat 'Liefde' is, wat het "Leven" zelf is, is naar mijn mening godslasterlijk. We kunnen alleen ons best doen om te leven/navigeren zoals onze geest en ons hart ons leiden. Uiteindelijk wordt dat misschien 'God'. Misschien ook niet.

Prachtige film. Prima geloofwaardig verhaal met goede acteurs en een redelijke open blik.
Genezend. Zet perspectief op wat het betekent om 'trouw' te zijn (aan onszelf of aan onze overtuigingen?) Geen eenvoudig antwoord!
Een mooie 7+ als waardering!

"The Wages Of Fear" is een perfect spannende thriller.
Het verhaal gaat over vier mannen, blut, wanhopig en gestrand in een klein stadje ergens in Amerika. Ze krijgen een uitweg uit hun ellendige bestaan aangeboden wanneer een oliebron driehonderd mijl verderop in de brand vliegt en het oliebedrijf vier mannen nodig heeft om de nitroglycerine naar de locatie te rijden om het op te blazen. Het probleem is dat de driehonderd mijl die ze moeten rijden, een van de meest ruige, vijandige terreinen is die je je maar kunt voorstellen.

De spanning en suspense zijn voelbaar tijdens de rijscènes maar wat deze film naar een heel ander niveau tilt, is dat het de tijd neemt in het begin van de film om het publiek vertrouwd te maken met deze mannen.
Je krijgt het gevoel dat je ze kent en met ze meeleeft voordat de reis begint. De hele cast is geweldig en geloofwaardig, en het duurde niet lang voordat ik echt vergat dat ik naar acteurs in een fictieve film zat te kijken. Deze mannen maakten het echt, net als de briljante regie van Henri-Georges Clouzot.

Clouzot's stijl is rauw en realistisch, met shots tussen de trucks en close-ups van hun acties (handen op de versnellingspook, voeten op de pedalen, etc.) die de spanning verhogen. Het ontbreken van muziek tijdens hun reis zorgt ook voor een gevoel van realisme en helpt dat de kijker meegenomen wordt in de persoonlijke eenzaamheid en isolatie, die deze mannen voelden tijdens deze reis die mogelijk hun laatste reis werd.

Een echte aanrader met als waardering een 8.

Zelf ben ik nu door seizoen 2 heen en als je ervan houdt om te zien hoe Gi-hun (Lee Jung-jae) wraak neemt omdat vrienden van hem in het eerste seizoen zijn omgekomen, dan is seizoen 2 een prima vervolg.
In het tweede seizoen ondergaat Gi-hun een belangrijke verandering; hij is vastberaden om de organisatoren van de dodelijke spellen te stoppen, wat resulteert in een serieuzere, meer gefocuste persoonlijkheid. Dus een andere insteek van het verhaal dan in het eerste seizoen!

En na dit tweede seizoen is het nog niet afgelopen want de bedenker van de hitserie Dong-hyuk liet weten: "Hoewel de eerste reeks wereldwijd een enorm succes was, heb ik er eerlijk gezegd niet veel aan verdiend. Door een tweede seizoen te maken kan ik ook gecompenseerd worden voor het succes van het eerste.” En het verhaal was nog niet helemaal afgerond", voegde hij toe. Toen ik nadacht over het einde van seizoen drie, kwam ik eigenlijk vanzelf tot de conclusie dat DIT de finale moest zijn"
.
Dan zou je denken dat het na het derde seizoen afgelopen is maar nee!
David Fincher, bekend van films als Se7en (1995) en Fight Club (1999) is bezig met een Amerikaanse remake aan het ontwikkelen.

In een tijdschrift en een landelijke krant stond voor ons geheugen dit artikel (vrij te lezen):
DPG Media Privacy Gate - veronicasuperguide.nl

Prachtserie en ik kan deze aanraden.
(vanaf 16 jaar)

Een 8

Bij het bekijken van de eerste paar minuten van de film hadden wij eerst het idee dat we naar een "slachtersfilm" zaten te kijken en als dat het geval was geweest hadden we de film niet uitgekeken. Wij houden niet zo van het armpje en beentje afhakken maar meer van de suspense horror/thriller.
Gelukkig bleek dat dus niet het geval te zijn ('slachtersfilm') en hebben we de film uit gekeken.
Helaas geen suspense maar toch wel wat spanning in het verhaal.

Maar......, we hoeven deze geen tweede keer te zien! Daarvoor is de film niet goed genoeg.
Een 4 als waardering!

Dit soort films hou ik niet meer van, ze maken mij zo kwaad!!!
De ploerten die misbruik maken van de onschuld, je zou zo de film in willen stappen om er een eind aan te maken.
Toch op zijn gebied, is dit een sterke film die erg overtuigend overkomt, ook door de acteurs die hierin spelen.

Vandaar toch een 7.

Na From (Serie, 2022 - 2024) waren we in onze 'filmbieb' op zoek naar een soortgelijke serie en deze had volgens ons voldoende potentie om dat aan te kunnen.

In het kort is het verhaal van "Before" mysterieus, heeft prima cliffhangers en loopt lekker door, wat het aantrekkelijk maakt voor binge watchers.

Onze waardering is iets minder hoog dan bij "From" omdat deze qua verhaallijn sterker is, toch prijkt hier een mooie 7+!

Prima film inderdaad waar we gisteren (na ruim 11 jaar) opnieuw naar hebben gekeken, dit keer beviel hij ons eigenlijk nog beter, dus een punt (halve ster) erbij.

Een 7!

Op IMDb een 3,7 en dan lees ik: "Hoewel de film geen daverende feedback krijgt".
Sorry, maar ik noem dat een slechte feedback!

Roman Polanski was de juiste persoon om deze film te regisseren, gebaseerd op (en er heel erg op lijkend) een toneelstuk met drie personages, die zich afspeelt in een huis op het platteland ergens in Zuid-Amerika, omdat hij degene is die weet hoe hij indruk kan maken met aandacht maar voorzichtigheid, voor en met de camera en hoe hij de aandacht van de kijker vast kan houden.
Hij heeft hier een sterk script en kleine details lijken nog steeds zijn handelsmerk te zijn; de opening zelf laat veel ruimte voor interpretatie over het verhaal in de film. Dan kleine bewegingen van de camera, de blikken en de timing. Het is zijn stijl en keuze van acteurs die dit zo'n gekwalificeerd succes maken in deze psychologische thriller.
De film laat veel communicatie zien tussen de hoofdpersonen waarbij getracht wordt de kijker vaak op het verkeerde been te zetten, wat bij ons goed lukte.
Het is een slim werk van dramatische manoeuvres in het gesprek van de ene of de andere kant, niet alleen op moreel vlak, maar ook op het idee dat het extreem, verpletterend menselijk is.

Zoals gezegd, de acteurs zijn een enorme factor in "Death and the Maiden", dat zo goed werkt als het doet met personages die balanceren op waanzin, waarheid en de kracht van wraak. Alle acteurs zijn in topvorm, vooral Weaver heeft die ultra-harde zelf die je in veel actie-/sciencefictionfilms ziet, en tegelijkertijd put zij uit verdriet, ironie en koude momenten van woede die verder gaan dan het gebruikelijke model in het toneelstuk.
Ze is uit op wraak tegen een man die op de een of andere manier verbonden blijkt te zijn met haar advocaat-echtgenoot, omdat ze meent door deze man verkracht te zijn, terwijl ze dagenlang willekeurig werd vastgehouden en gemarteld. Kingsley speelt de beschuldigde, die een groot deel van de film vastgebonden aan een stoel doorbrengt en smeekt om onschuld in een doorsnee-kwaliteit die uiteindelijk een bedrog op zichzelf is; hij is zo bedreven in het spelen van een goed mens, dat het vaak moeilijk is om hem als slechter te zien dan hij overkomt als onschuldige en de kleine momenten, hoe klein ook, die hem verraden. Stuart Wilson heeft ook zijn vonken van interesse als de twijfelende en meest redelijke van de drie, en houdt het zo logisch dat hij in evenwicht blijft, een prestatie die Wilson als een sympathieke acteur opvoert.

Af en toe wordt het script verzwaard met kleine fragmenten die niet echt nodig zijn, de onthulling van Gerardo's ontrouw op een punt in het verhaal dat al genoeg emotionele bagage met zich meebrengt, had door de doorgaans economisch ingestelde verhalenverteller Polanski terzijde moeten worden geschoven.
Maar het zijn er niet veel en over het algemeen is de gevoeligheid in "Death and the Maiden" een combinatie van acteurswaanzin en een verstandig gebruik van gebeurtenissen en houding die neigt naar meerdere niveaus van interpretatie, met stukjes van Polanski's zieke gevoel voor humor erin gegooid (bijvoorbeeld de plotselinge uitbarsting van heavy metal-muziek als het elektriciteit weer aangaat en de "dader" probeert te ontsnappen). Het einde zelf is volledig aannemelijk, simpelweg omdat Kingsley zo gemakkelijk is (hoewel niet gemakkelijk buiten het oppervlakkige uiterlijk) in het spelen van de omkering van de bewijslast en de uiteindelijke beslissing die iedereen tot rede brengt.

Kortom, een spannend verhaal in een goed gespeelde film, onze waardering is een 8!

De trailer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=TeotEFOnAJY

Trailer: https://duckduckgo.com/?q=trailer.Mr.+Monk%27s+Last+Case%3A+A+Monk+Movie&t=operav&iax=videos&ia=videos&iai=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DtFQ5S9ysP2I

Nu weet ik weer waarom ik deze streamingsdienst vaarwel heb gezegd afgelopen maand, kijk bij de films en hun waarderingen.
Maximaal een 7,3 en de meerderheid al gezien in het verleden.

Damian McCarthy de regisseur heeft ook leuke korte filmpjes gemaakt van een paar minuten, net zoals 'He Dies at The End'.
https://www.youtube.com/watch?v=k8G1Flc0SHo

En deze film?
Wij hebben ons wel vermaakt ondanks dat het een rustige film is.
Leuk en een 7.

Gewoon, een leuk simpel verhaaltje met een goed gevoel.
Vandaar mijn 7-.

De veeleisende Noord-Ierse acteur Kenneth Branagh en de mooie, briljante Emma Thompson ontmoetten elkaar hier en werden vermoedelijk verliefd, terwijl ze de Boheemse Britse pasgetrouwden Guy en Harriet Pringle spelen die in Boekarest aankomen, net als de luie, platzak Prins Yakimov, die een ad-hoc baan als fotojournalist voor een Britse krant om zichzelf te behoeden voor totale armoede. Harriet maakt kennis met haar mede-expats, maar hun gelukkige leven wordt verstoord door de moord op de Roemeense premier en de invasie van Polen door nazi-Duitsland.
Roddel over een Duitse inval in Roemenië en Guy, mentaal verteerd door zijn werk en het organiseren van burgerlijke gelegenheden, wordt door zijn communisme (geen woordspeling bedoeld) aangezet om randmaatregelen te nemen om voor het gezin van een joodse student van hem te zorgen. van het antisemitische Roemeense regime. Hoewel dit uitgangspunt klinkt alsof het aan momentum wint en steeds spannender wordt, is dat beslist niet het geval.

"Fortunes of War" doet bijna denken aan de Jean Renoir-film La grande illusion (1937) en toont een groep mensen die ontmoetingen met verschillende culturen doorlopen, terwijl een oorlog om hen heen woedt, maar hen niet meer hindert dan een andere langdurige strijd. Maar in tegenstelling tot "Grand Illusion" hebben de conflicten tussen de personages niets te maken met de oorlog. Het is slechts één van de dominostenen die de aanzet geeft tot de vele dingen die ze doen, vooral omdat ze, kalm en beheerst, hun toevlucht zoeken in hun cultuur, die ongevoelig blijft voor de gevolgen die alle andere dominostenen hen lijken op te leggen via elk van deze dominostenen. zeven afleveringen van een uur. We zien Guy's verheven toewijding om een verschil te maken en het moreel van binnenuit te stimuleren. De histrionics (persoonlijkheidsstoornis) rijpen, vertragen of houden stand tussen het echtpaar en degenen die in hun leven komen en gaan en we beginnen ons om de meesten van hen te bekommeren.
Met dit voorstel om de Pringles subjectief en onpartijdig te volgen en hun bondgenoten te observeren, zien we hoe beangstigend het dagelijkse leven zou kunnen zijn met het consistente voorgevoel van oorlog, hoewel dat niet het geval is.
We denken aan Guy met zijn vrouw terwijl hij zich bezighoudt met goede bedoelingen jegens velen, maar ten koste van haar geërgerde kosten en we willen rammelen voor een adempauze in haar hart.

In zeven uur tijd kent het verhaal geen noemenswaardige stemmingswisselingen, noch een echte climax, zelfs niet in de laatste aflevering. Maar dat is precies hoe alle personages erover denken. Het leven gaat gewoon door en maar door.
Personages blijven hangen, er worden beslissingen genomen, mensen komen en gaan.
Mijn favoriete stuk van deze film is, wanneer Pinkrose eindelijk zijn lezing over Lord Byron mag geven.

Onze waardering is een 8.

Zo zie je maar hoe subjectief films zijn... Ik vind the village een zeer geslaagde sfeervolle film.
Als je niets over de inhoud van de film weet, bouwt deze toch een fijne en subtiele spanning op.
Het tempo is rustig en dat spreekt ons aan deze film en ook wij hebben een fijne 2 uur aan deze film gehad.

Een product van regisseur M. Night Shyamalan die we kennen van o.a. The Sixth Sense (1999), Signs (2002), Unbreakable (2000) en sinds 1 augustus jl. Trap (2024).

Een mooie 7 als waardering voor dit verhaal!

Het leven van zuster Cabrini werd met zoveel passie en liefde verteld. De regie en cinematografie is uitstekend. De acteurs zijn gewoon fantastisch. Goed gedaan Alejandro Gmez Monteverde en alle medewerkers. Ongelooflijk goed gemaakte film die je ogen opent voor de strijd van immigranten aan het einde van de 19e eeuw. Alle artiesten hebben uitstekend werk geleverd. De vriendelijkheid en het doorzettingsvermogen van Moeder Cabrini waren inspirerend.

Het verhaal was fascinerend, het acteerwerk was fantastisch en de cinematografie was uitstekend. De film en iedereen die erbij betrokken is, verdient het absoluut om Oscars te winnen voor deze geweldige film. Het acteerwerk, de cinematografie en de muziek geven allemaal een gevoel van authenticiteit aan de film. Het verhaal beweegt zich vlotjes voort en behoudt zeker de aandacht van de kijker, ondanks de bijna 139 minuten.
De weergave van de Italiaanse immigrantenervaring kent in onze huidige tijd veel parallellen. Moeder Cabrini was een baken van licht in die donkere tijden. We hebben ook nu dringend iemand zoals zij nodig.
Het uitgangspunt van de film – wat ga je doen als je wordt geconfronteerd met het lijden van je buren? – zal je nog lang na het afspelen van de aftiteling bijblijven.

Er zijn Engelse ondertitels tijdens sommige Italiaanstalige scènes, maar de lettergrootte en afdruk van de Nederlandse zijn gemakkelijk te zien. Cristiana Dell'Anna was overtuigend - heeft uitstekend werk geleverd! Zeer krachtige en geloofwaardige prestatie. Dat gezegd hebbende, dit was mijn tijd, aandacht en te veel popcorn waard. Het verhaal wordt verteld op een manier die onze menselijkheid laat zien.
Het laat ons de kracht van ÉÉN persoon zien en vooral iemand die er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat we het begrijpen en dat we niet vergeten.

Concluderend: "Cabrini" laat een prachtig verhaal zien en ieder personage maakte deel uit van dat verhaal. De afwezigheid van gebed of rozenkrans is mij nooit opgevallen, en ook niet als de paus een roker was – hoewel ik me kan voorstellen dat er wel een paar zijn geweest. Haar verhaal – het verhaal dat werd verteld was dat van een niet-aflatende focus; toewijding en weigering om zich te onderwerpen aan krachtige krachten in haar zoektocht om anderen te dienen.

Een fraaie 8 voor deze prachtige film!!