Reacties

“CRAZY” is een film die je wel of niet begrijpt en waar je je mogelijk mee kunt identificeren.
In de jaren zestig en zeventig veranderden er veel dingen in Franstalig Canada, toen de alomtegenwoordige en enigszins onderdrukkende katholieke kerk terzijde werd geschoven; terwijl mensen van de vorige generatie verscheurd werden tussen een legitiem verlangen naar emancipatie en het resultaat van jarenlange religieuze hersenspoeling.

Oud en nieuw vermengden zich, waardoor een heterogeen mengsel ontstond dat voor iedereen verwarrend was. In deze film kun je dit het beste zien aan de verandering in de muziek: het begin van de jaren zestig speelde zich af in harmonie met de muziek van Patsy Cline en Charles Aznavour, die op het punt stond te worden verdrongen door de popmuziek ten gunste van de jonge generatie en vervolgens door de hardrock van de Rolling Stones, David Bowie en de psychedelische klanken van Pink Floyd, één van mijn favoriete bands sinds mijn tienerjaren.

Dit was een tijd waarin je soms nauwelijks contact kon maken met een oudere broer of zus voor begeleiding, de wereld veranderde gewoon te snel. Québec was altijd een mysterieus andere plaats, en zal dat misschien blijven, met een waarlijk Noord-Amerikaans karakter in waarden en houdingen, terwijl het de indruk had anders te zijn dan de rest van de wereld, uniek dus. Terwijl de VS worstelde met de oorlog in Vietnam, werd Canada volwassen, met een premier die de beroemde uitspraak deed dat de regering niets in slaapkamers te doen heeft (waardoor homoseksualiteit tussen instemmende volwassenen werd gedecriminaliseerd), toen de Expo‘67 letterlijk de wereld op bezoek bracht (De wereldtentoonstelling van 1967 werd gehouden in Montréal) maar toch nog onder de aanhoudende negatieve druk van religieuze groeperingen, met een overschot aan ‘verguldsel en zonde’.
Een tijd waarin velen onzeker waren over wie ze waren (en tot op zekere hoogte soms nog zijn), terwijl de wereld snel aan het veranderen was.

Zoals elk authentiek kunstwerk gaat “CRAZY” over wat de filmmaker te zeggen heeft, niet over wat het publiek wil horen en zien. De film zal je aanspreken, of niet. Als je tussen 1950 en 1969 in de buitenwijken van Québec bent geboren, dan klinkt het “oh, helemaal waar”. Als dat niet het geval is, mis je misschien gewoon het punt. Geen probleem, net zoals vogelzaad geen aantrekkelijk voedsel is voor een hond; ga dan verder. Deze film is universeel en tijdloos (daarom kan ik er geen 10 aan geven). Het is kostbaar voor mensen zoals ik omdat dit onze tijd was, onze wereld, hoe onvolmaakt deze ook was, kostbaar in onze herinnering. Zo was het werkelijk. We zijn verder gegaan, maar we herinneren ons het meeste nog.

In mijn ogen een prachtfilm, vandaar mijn ruime 8 voor de waardering.

3 december 2012, 00:22 uur
knusse stoel (is mijn nickname op MM) schreef:

Fantastische film, echt waar! (vonden wij)
Eén van de weinige die een 4 1/2* van ons krijgen.
Mijn vriendin had net als "jippie2010" hier beneden ook wat vragen bij de film omdat ze de tijdverschillen (1990 - 2007) en het materialiseren van het lichaam in de toekomst, terwijl het lichaam ook nog eens in de la lag niet geheel kon plaatsen. Ik persoonlijk ervaar dat als een gegeven en plaats daar dan ook geen vraagtekens bij.
En inderdaad er was ook een overeenkomst met "One flew over the Cuckoos nest", dus ook wel lachwekkende momenten. Gelukkig? een happy end voor allen!
en dan kan je na de film toch een tevreden gevoel hebben over deze geschiedenis.

Fantastisch!

Nu, ruim 12 jaar later laten we deze film toch 1 puntje dalen, hij is nog steeds goed, echt goed, maar die 9 is voor de echte "klappers" en daar valt hij toch net niet onder. Acteerspel van Brody houdt de film wel op eenzame hoogten!
Dus bij deze, een 8+.

Iedere film of serie heeft een aantal enthousiaste kijkers maar als deze vooral op 'Rotten Tomatoes" (12%) en ook IMDb (5,2) geen voldoende kan behalen weet ik vaak genoeg. Laat fijn passeren deze handel, er zijn genoeg goede producties waar ik anders niet aan toe kom!

Maar soms laat ik mij na het verhaal gelezen te hebben toch 'ompraten' en probeer het uit. En soms valt het beeldverhaal ook nog mee, dus is ook voor mij een beoordeling niet altijd de standaard waar ik het kijken aan verbind.

Je zou de andere 3 kunnen binnenhalen als pindakaas. ;)

Veel geschreeuw/geknal en weinig wol.
Een 5 en dan mogen ze in hun handjes knijpen want eigenlijk waardeer ik nog te hoog!
Slecht verhaal (herhaling van veel andere zelfde soort films) slecht geacteerd (chauffeur schiet b.v. door de voorruit op tegenstanders, terwijl deze kogelvrij is) en dat continue geschreeuw, daarmee wordt je ook niet in de film getrokken.

Grenzeloos Verraad is een intense en meeslepende film die de donkere kant van de Tweede Wereldoorlog belicht. De film is goed geacteerd, spannend en geeft stof tot nadenken. Een aanrader voor liefhebbers van oorlogsfilms en historische drama's.

Pluspunten:
Sterke acteerprestaties
Spannende plot
Goed beeld van de Tweede Wereldoorlog
Moedigt aan tot nadenken over moraliteit

En dan 2 minpunten eraf, Tempo is soms wat traag
Sommige personages zijn wat onderontwikkeld
en jouw waardering wordt dan een 3?

Wat Peter Nillesen en zijn team met "Grenzeloos verraad" deden, is iets buitengewoons. Gewoon met een budget van 300.000 euro, allemaal in giften en sponsoring van gemeenten en provincie Drenthe.
En als je met dat in gedachten naar de film kijkt, kun je alleen maar verrast zijn door wat ze gemaakt hebben. Dit is geen film met een groot budget of Hollywood-stijl.
Het is zoals General Manager Martin Ruttenberg van Dutch Filmworks zei: "Toen we de film zagen waren we erg onder de indruk van de preciesheid van de special effects en de scènes. De uniformen, de wapens, alles klopt. En we vielen helemaal achterover toen we hoorden met welk budget de film is gedraaid. Dat kan eigenlijk helemaal niet. Hier kan een oorlogsfilm met een veel groter budget jaloers op zijn."

Peter Nillesen speelt de rol van Ludwig Mengelberg, een Wehrmacht-officier die alles heeft gezien. Dood, vernietiging, de waanzin van de nazi's enzovoort. Op een dag krijgt hij de opdracht om naar Nederland te gaan. Een missie die hij nooit zal vergeten. En het is Peter die deze film draagt. Hij speelt het personage zo goed dat je in gedachten denkt dat hij er echt is.

De rol van Maarten Schoonma gespeeld door Dirk Gunther Mohr is goed uitgevoerd. De geobsedeerde SS-officier doet precies wat je van iemand in de Schutzstaffel (SS) verwacht. Je haat de man echt. Allard Geerlings speelt de rol van luitenant de Vries en is officier van de 'Prinses Irene Brigade'. Hij heeft een autoriteitsaura die je onmiddellijk respecteert.

"Grenzeloos verraad" zoomt in op Operatie 'Amherst'. De operatie die de weg vrijmaakte voor de 1e Canadese strijdkrachten. Poolse, Nederlandse en Canadese mannen gaven hun levens om het noorden te bevrijden. Het is iets dat andere films niet laten zien. Een welkom gefilmd stukje Nederlandse geschiedenis.

Een 7 als waardering!

P.s Nederlandse WOII-film 'Grenzeloos Verraad' verdwijnt 20 juli a.s. van Netflix.

Liet mij soms denken aan "Pippi Langkous", zelfde soort humor nu en dan.
Niet een vervelende film maar hier en daar toch wat kinderlijke humor aanwezig.

Een 6+.

Een harde film over het Irak-conflict van de grote Ken Loach en geschreven door zijn oude collega Paul Laverty, die vooral gaat over de rol van particuliere beveiligingsbedrijven (huurlingen die voor de verschillende westerse regeringen werken) en hun wetteloze acties daarbuiten. (Velen onder ons zullen de praktijken nog wel herinneren van b.v. het bedrijf Blackwater (nu Xe)) In een samenzweringsthriller met een heel reëel randje, die ook de druk laat zien op soldaten in het burgerleven om zich aan de normaliteit te conformeren bij het verlaten van een oorlogsgebied.

Door gebruik te maken van relatief onbekende acteurs met Mark Womack in de hoofdrol, John Bishop en Andrea Lowe in de hoofdrollen, worden hierin helaas ook een paar tekortkomingen getoond, aangezien er een paar scènes zijn die er echt niet al te overtuigend uitzien, naar mijn mening.
Dit is voor mij een heel reëel gevoelsfilm waarin ik Womack zie als een onrustige ex-SAS-soldaat die werkt als veiligheidssoldaat terwijl zijn beste vriend zich bij hem voegt in Irak voor het hoge loon.

We zien de relatie van Womack na de dood met Bishop's vriendin (hierbij zie je geweldig acteerwerk tussen Womack en Andrea Lowe). Wat vanaf het begin blijkt, is dat Womack geen vlucht maakte voor een baan vanwege een gevecht in Liverpool en dat Bishop werd vermoord op een manier die Womack verdacht lijkt.

Vanaf hier krijg je een geweldige thriller in de 'who dun-nit'-stijl die dat niet doet. Het is in sommige scènes in de omgang met de schuldige partijen niet de moeite waard, maar ook een goede boodschap en inzicht in wat er gaande was in Irak en Afghanistan met de opkomst van particuliere legers die werkten voor verschillende bedrijven die banden hadden met onze regeringen en ook enkele van de wreedheden die regelmatig plaatsvonden en onder het tapijt werden geveegd.

De film behaalt niet het niveau van The Wind That Shakes the Barley (2006) of My Name Is Joe (1998) maar het is toch een vermakelijke thriller met een goede verhaal.

Een prima film, vandaar onze 7 als waardering!

Ben nu in seizoen 5 beland bij de 5e aflevering. Nu voor mij een van de betere series van de afgelopen jaren en zit mij al af te vragen wat ik s' avonds moet doen als seizoen 6 achter de rug is.
Dat duurt nog 12 afleveringen, dus een weekje?

Tot nu toe een dikke 9 als waardering!!

Naar aanleiding van deze recensie zijn wij van plan om deze film te gaan zien. Normaal kijken we weinig naar Nederlandse films en series maar deze recensie en de trailer gaven de aanzet om "Invasie" een kans te geven. Zelf ben ik wel een liefhebber van oorlogsfilms en deze is na De slag om de Schelde (2020) weer eentje van Nederlandse bodem die we willen zien.

Haal je hart op voor deze nieuwe release, want de film "Ordinary Angels" levert een achtbaan aan scènes op die zeker je diepste emoties zullen losmaken. Deze mooi gemaakte film biedt zo'n mix van hoogtepunten en dieptepunten, bijna op een zo'n magische manier, dat hij zeker zijn weg heeft gevonden naar mijn favoriete films aller tijden. Kijkers met gevoelige snaren worden echt verwend met dit meesterwerk!

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, neemt "Ordinary Angels" ons mee op een reis naar een klein stadje in Kentucky waar een gedurfde maar emotioneel worstelende kapster, Sharon Stevens (Hilary Swank), betekenis aan haar leven geeft, door een door tragedie getroffen familie te helpen, die volslagen vreemden voor haar zijn. Met het recente verlies van zijn vrouw wordt Ed Schmitt (Alan Ritchson) opnieuw geconfronteerd met tegenslag wanneer zijn jongste dochter een levensreddende levertransplantatie moet ondergaan om haar ziekte te overleven. Met stijgende medische rekeningen en andere kosten die de familie Schmitt niet kan betalen, lijkt het redden van het leven van zijn dochter een einde bereikt te hebben, totdat Sharon er alles aan doet om dit mogelijk te maken. Met dit doel brengt deze ‘gewone engel’ haar gemeenschap samen in deze vrijwel onmogelijke missie.

Er is zoveel leuks aan deze film! De cast, met zowel de hoofdrolspelers als de ondersteunende acteurs, is gelijk aan dynamiet en past absoluut perfect bij hun rollen. Hoewel sommige scènes bitter droevig zijn en een doos tissues binnen handbereik vereisen, vond ik andere scènes komisch, wat een geweldige balans bood en enige tijd voor de tranen om op te drogen!
Ik was van begin tot eind volledig in de film, omdat elke scène iets zo unieks oplevert en een scala aan emoties teweegbrengt. Een dikke duim omhoog voor schrijvers Kelly Fremon Craig en Meg Tilly maar ook voor regisseur Jon Gunn, voor deze krachtige, actuele film die een waar geschenk is in een zo verdeelde wereld. "Ordinary Angels" herinnert ons eraan dat we verder moeten kijken dan onze tekortkomingen en elkaar moeten waarderen, wat ik zeker kan waarderen! Deze film is de perfecte familiefilm waar ik iedere kijker over de hele wereld aanmoedig om te kijken!

Van ons een waardering van een fraaie 8+.

"Bodkin", een nieuwe duistere serie die goed scoort vanuit critici en de harten van de kijkers weet te veroveren! Kijk, daar hebben ze ons ook bij de lurven met dit taalgebruik. We zijn DOL op "duister en goed scorend"!!

BEDANKT voor de tip!

Deze film is het verhaal van undercover FBI-agent Joseph D. Pistone.
Hij doet zich voor als een juwelendief genaamd Donnie Brasco en wint het vertrouwen van Lefty Ruggiero, een huurmoordenaar die voor een van de New Yorkse maffiafamilies werkt. De twee worden geleidelijk vrienden en Lefty legt hem de wegen van de mafia uit en het duurt niet lang voordat Pistone omgaat met leiders van de familie. Terwijl dit aan de hand is, begint Lefty zich verbitterd te voelen omdat zijn loyaliteit aan de familie niet wordt beloond en anderen vóór hem worden gepromoveerd.
Het undercoverwerk bedreigt het huwelijk van Pistone en zijn superieuren zijn bang dat hij zijn veronderstelde persoonlijkheid wordt. Het is i.p.v. de vermoede 3 maanden op een bepaald moment 3 jaar geworden en zijn vrouw begint er genoeg van te krijgen.

Zelf heb ik echt genoten van deze film, hoewel het ogenschijnlijk gaat over een undercoveroperatie tegen de maffia, is het net zo goed een karakter gedreven film over Pistone's oprechte vriendschap met Lefty, een vriendschap waarbij laatstgenoemde wordt gedood als de ware identiteit van Pistone wordt onthuld.
De scènes waarin ze gewoon praten zijn een genot, Al Pacino en Johnny Depp hebben een goede chemie als respectievelijk Lefty en Pistone. Ook de rest van de cast is solide. De film gaat niet dieper in op het geweld van de maffia maar schuwt het ook niet, vooral in een scène waarin de ene groep gangsters door een andere wordt weggevaagd.
Het verhaal is aangrijpend en verteld op een manier die de gangsters sympathiek maakt, ook al worden hun misdaden niet vergoelijkt. Het verheerlijkt zeker niet de levens van de gangsters, ze hebben moeite om het geld te verdienen waar hun leiders om vragen en lijken het zelden naar hun zin te hebben.

Een fraaie 8 als waardering!

tentakel pomp?
Of is het geen Spaans? ;)

De goed opgezette en vaak behoorlijk mooie Planet of the Apes prequel-trilogie heeft nu een vierde deel, namelijk “Kingdom of the Planet of the Apes”. Onnodig te zeggen dat ik er het nut niet van inzag; Nu ik het gezien heb, denk ik er ongeveer hetzelfde over, ook al waardeer ik de poging om het gewicht en het geduld van de films van Matt Reeves na te bootsen - evenals hun baanbrekende VFX-werk.

Er zijn echter bepaalde degradaties. In plaats van de iconische mocap-optredens van Andy Serkis als Caesar de aap, trakteert de nieuwe film ons op betrekkelijk slimme apen. In plaats van erop te vertrouwen dat het publiek aandacht kan besteden aan een film die grotendeels stil is en afhankelijk is van gebarentaal (een deel van de reden waarom War for the Planet of the Apes (2017) uit 2017 mijn favoriet van het stel was), praten de apen in deze film als een waterval.
Dus eigenlijk zijn we op dit punt in de tijdlijn dichter bij de toekomst die Charlton Heston zag in de originele Planet of the Apes (1968) waarvan hij natuurlijk eerst dacht dat het een buitenaardse planeet was in zijn eigen tijd voordat hij de waarheid leerde kennen.

Aan het begin van de film hebben apen de controle over de aarde vrijwel overgenomen. De menselijke kolonies die we in de vorige film zagen, zijn weggevaagd en de weinige mensen die er nog over zijn, zijn voor het grootste deel verwilderd. Een uitzondering is het personage van William H. Macy, Trevathan, die de wrede aapleider Proximus Caesar van de oude wereld onderwijst.

Een andere belangrijke speler is Mae, een mens die bevriend raakt met onze held, een jonge aapkrijger genaamd Noa. Ook Mae kan prima communiceren wat een vriendelijke, deskundige orang-oetan doet schrikken in een van de grappigere scènes. Noa's dierbaren zijn meegenomen; Mae, of 'Nova' zoals ze wordt genoemd, weet waar ze heen zijn gevoerd.

De film heeft aanzienlijk betere actiescènes dan veel andere blockbusters en slaagt erin om deze scènes van CGI-dieren die ermee bezig zijn realistischer, zwaarder en tastbaarder te laten lijken dan veel moderne actiescènes waarin echte mensen voorkomen. (Ze dweilen ook de vloer aan met recente actiescènes die vooral een stortvloed aan CGI-creaties met zich meebrengen - zie de verbazingwekkend zielloze Transformers: Rise of the Beasts (2023) (die ik toen nog een kleine 7 gaf?) van vorig jaar. En nu we het over de CGI hebben, is de animatie van de dieren nog steeds is behoorlijk verbazingwekkend om naar te kijken, ook al zijn we eraan gewend geraakt dat computers realistische filmapen produceren.
Het ziet er nog steeds niet voor 100% echt uit om deze ogenschijnlijk echte dieren te zien spreken met menselijke mondbewegingen - toch heb ik het gevoel dat hun gezichtsuitdrukkingen en emotionele subtiliteiten indrukwekkender zijn dan in de voorgaande films.

Kortom, het is een redelijk vermakelijke blockbuster. Toch kan ik me niet voorstellen dat we ons er over 5 jaar nog iets van zullen herinneren, net zo goed als de cruciale momenten uit de oudere films. Matt Reeves gaf ons een stom meisje dat een band had met een gorilla over de schoonheid van de natuur, gedistilleerd in een enkele boombloesem. Matt Reeves gaf ons de verlammende scène uit de eerste film in de trilogie waarin Caesar voor het eerst spreekt.
Niets hier is op dat niveau maar ik zeg: kijk toch eens.

Een kleine 7.

"Hoewel de serie na twee delen werd gecanceld"
Klein foutje, het zijn twee seizoenen.

En jammer eigenlijk voor een serie die zo goed ontvangen werd en uiteindelijk met een 7,8 door ruim 116.000 kijkers beloond werd.
En dat kan je verveelvoudigen want veel kijkers delen hun waardering niet op film- en seriesites.

Vreemd dat Netflix zo'n juweeltje liet stoppen.

Fijne en prima onderbouwde recensie waarvoor DANK!

Helemaal mee eens, ontbreken empathische gevoelens tegenwoordig?
Het lijkt erop dat iedereen gewoon zijn eigen zaakjes belangrijker vindt dan enigszins rekening te willen houden met een ander!
Dit soort vlagvertoon, zelfs voor een film, werkt op mij al als een rode lap op een stier en al helemaal op 4 en/of 5 mei!!
Inderdaad Rensini, 10-0!

"De wet kent de straten niet".
Maar dat betekent niet dat het mogelijk laten vervagen van de grenzen van de wet, noodzakelijkerwijs een goede zaak is. Veel wetsfunctionarissen hadden tijdens de release van "Prince of the City" kritiek op deze film en vonden dat deze de corrupte politie verheerlijkte en de aanklagers belasterde die hun best deden om criminelen te veroordelen.

Dat is dus niet wat de film doet in mijn ogen! Het verhaal is volgens mij niet zwart-wit.
Ja, het verhaal verdeelt de personages in twee kanten, en ja ze worstelen allemaal om een ​​concrete ideologie te handhaven binnen het grijze gebied dat de wet is en het goede en het kwade dat het vertegenwoordigt.

De rode draad van de film is dat Danny Ciello niet zal informeren over zijn partners. Buiten zijn vrouw en kinderen, die hen kennen als ooms, zijn zij de enige mensen die om hem geven. Hij zal de deal sluiten om te praten over de betrokkenheid van verdovende middelen bij de corrupte activiteiten van andere agenten, maar niet van zijn dierbare en impliciet loyale vrienden. Terwijl we deze film bekijken, gaat het over narcotica en misdaad in New York City, maar Regisseur Sidney Lumet wil dat de onderbouwing net zo zichtbaar is: 'hoe je in een corrupte wereld niet rechtdoor kunt gaan zonder de zo gekoesterde bruggen in brand te steken'.

Lumet raakt de kern van de oorlog tegen drugs. We zien hoe het een totale mislukking is, was en zal blijven. Verslaafden zijn afhankelijk van de drugs. De politie is afhankelijk van de voortzetting van de handel om hun status en zo niet hun status, hun fundamentele levensomstandigheden te handhaven. Ze weten dat als verslaafden met hen willen samenwerken, ze hun drugs nodig hebben. Ze weten dat als de rechtbanken met hen willen samenwerken, drugs in beslag moeten worden genomen en er verantwoording over moet worden afgelegd. Ze weten waarom ze politieagent zijn geworden, maar ze weten ook beter dan wie dan ook aan hun theoretische kant van de wet hoe ellendig het leven is voor een junkie. Dit is een eenzame, gevaarlijke en ondankbare dichotomie van een 24-7 baan die nooit af is en als ze een beetje drugsgeld willen afromen, is dat hun manier om het de moeite waard te laten voelen.

Omdat Danny Ciello, gebaseerd op de New Yorkse agent Bob Leuci, die meewerkte aan een onderzoek naar interne zaken uit 1971, zo'n veeleisende en slopende rol speelt, bijna altijd op het scherm in stressvolle, vermoeiende en emotionele situaties, heb ik een groot deel van de film besteed aan problemen met de casting van Treat Williams. Hij had destijds geen naam en dat is wat Lumet wilde, maar er is iets ongerijmd theatraals aan Williams dat inconsistent is met de rest van de acteurs. Toch overtuigt hij ons er in de tweede helft van de film wel van dat hij door zijn baan, zijn getuigenis en het onlosmakelijke lot van de twee in duigen valt dat hij uiteindelijk geen andere keus zal hebben dan zijn vrienden te verraden.

"Prince of the City" is een misdaadfilm over drugshandel, politie en wetshandhaving, die zich afspeelt in New York, en Lumet legt de ruige straten van New York van de jaren zeventig vast die hij samenvatte in Serpico (1973) en Dog Day Afternoon (1975), alsof dat tijdperk nooit was weggeweest. Maar het is helemaal geen gewelddadige film. Er zijn veel personages, waarvan we vrijwel geen enkele echt leren kennen buiten hun juridische en morele standpunten in het verhaal. Er is een latere scène waarin een bijeenkomst van aanklagers debatteert over de vraag of een beschuldiging van meineed al dan niet gerechtvaardigd is. De ethische kwesties ervan zijn voor ons effectief en hartstochtelijk, maar het vonnis is een toss in het politieke klimaat. De film beantwoordt geen van de grijze vragen die worden gesteld.
Het laat alleen maar mogelijke scenario’s zien.

Mijn waardering is een 7+.

Hoewel de vorige editie ook mainstream is, is deze film meer publieksvriendelijk, grenzend aan het actie-komediegenre. Het thriller-element is meer ontwikkeld en Harry is een bekend personage waarbij het scenario geen tijd hoeft te verspillen aan het opnieuw introduceren van hem.

Terwijl Harry (Clint Eastwood) nog steeds zijn reputatie hanteert als een onconventionele, vrolijke agent (die zelden lacht), overspoelt een nieuwe vorm van terreur de stad waar criminelen worden neergeschoten door onbekende moordenaars. Harry wordt 'onderdrukt' door zijn luitenant Briggs (Hal Holbrook) en hij krijgt een nieuwe partner Early Smith (Felton Perry) toegewezen.

Dit is veel spannender terwijl de film mysterieus en krachtig is. Eastwood gaat een stap verder dan zijn oorspronkelijke optreden door een subtiel komisch element aan zijn personage toe te voegen maar overschrijdt soms de ruimte, neem bijvoorbeeld het kapingsdrama.

Het scenario zit boordevol wendingen, waardoor het luchtig wordt en ook de rest van de personages een passende prestatie neerzetten, behalve Hal Holbrook die zijn toevlucht neemt tot een karikatuur. Hoewel de climax qua schrijfperspectief behoorlijk onthullend is, zijn de actiescènes en de daadwerkelijke implementatie bij het onthullen van de plot middelmatig. Er worden veel meer personages geïntroduceerd vergeleken met de eerste film en zijn romantische interesse komt en vertrekt zonder e eigenlijk ooit aan toe te komen.

Een 7 voor de waardering van deze Eastwood film!

Veel films over grote overvallen, volgen de planning van het evenement, de overval zelf zorgt voor de climax.
Maar de overval op de 'Brinks Mat' (de grootste gouddiefstal ooit in Groot-Brittannië) was niet goed gepland, in plaats daarvan had een groep kleine criminelen geluk omdat ze op een kleinere buit mikten.
Niettemin slaagden zij erin het grootste deel van hun onrechtmatig verkregen winsten wit te wassen maar uiteindelijk heeft de politie veel van de betrokkenen opgespoord.

'The Gold', een gefictionaliseerde weergave van deze gebeurtenissen, begint dus op een rustige manier, de misdaad vindt al vanaf het begin plaats. Maar naarmate het drama voortduurt, wordt het steeds aangrijpender, naarmate we de motivaties en het karakter van de betrokkenen gaan begrijpen; en het wordt ook duidelijk dat dit voor velen niet alleen een spel is, maar letterlijk een kwestie van leven en dood. Het verhaal is enigszins gestileerd, maar nooit geheel ongeloofwaardig, tegen het einde vond ik het jammer dat de serie eindigde.
Waarschijnlijk, lettende op het einde van seizoen 1, volgt er een tweede seizoen!

Het acteerwerk is goed zoals vaak in Britse series en Hugh Bonnevillle is prima als de ploeterende, maar fatsoenlijke politieman die het onderzoek leidt.
Mocht je in de verleiding komen om de schurken te verheerlijken, dan is het de moeite waard om op te merken dat Kenneth Noye, die na zijn veroordeling werd vrijgelaten, later een man vermoordde bij een verkeersongeval.

Een ruime 7!

Ik heb ongeveer nu de ene helft gezien en wordt ziek van onze Poolse "vrienden" en Wit Russische "vijanden"!
Ik stop met kijken voor een paar dagen, dit is zo mensonterend!

Eén van de allerbeste films van Martin Scorsese? Niet helemaal, als fan van Goodfellas (1990), Raging Bull (1980) en Taxi Driver (1976).
Eén van Scorsese's beste films van de afgelopen jaren? Naar persoonlijke mening is dat wel zo, maar vanwege het uitdagende karakter zal 'Silence' niet alle smaakpapillen aanspreken.

Met ruim drie uur is 'Silence' iets te lang en het langzame tempo kan voor sommigen een uitdaging zijn. Lange lengtes zijn meestal geen probleem in films, vooral als een film voortdurend meeslepend genoeg is om dit te rechtvaardigen, en langzaam tempo is ook niet nodig, terwijl daar vaker wel dan niet een reden voor is.

Het was duidelijk dat het soms langzame tempo opzettelijk was en dat het helemaal geen probleem is, vanwege hoe goed 'Silence' gemaakt is en wat het doet met het verhaal. Ik vind persoonlijk echter dat een paar van de eerste delen van de film ingekort of aangescherpt hadden kunnen worden, omdat er een paar slepende, doelloze stukken zijn die ook nogal aan de repetitieve kant zijn, de punten die 'Silence' maakt zijn heel duidelijk gemaakt maar op deze paar plekken was het alsof hij soms niet helemaal wist hoe of wanneer hij moest stoppen.
Aan de andere kant is 'Silence' visueel verbluffend. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe prachtig de cinematografie is. De sombere en meedogenloze landschappen doen denken aan het onderwerp en de wrede sfeer. De regie van Scorsese is voorbeeldig, keihard maar soms ook opmerkelijk ingetogen. De muziek zit eveneens lekker in het gehoor en voelt niet zwaar aan.

Het script is duidelijk met veel aandacht en bedoeling geschreven en roept sterke emoties op, hoewel het hier en daar een beetje herhalend is. Het verhaal is eenvoudigweg meeslepend en levert beelden op die keihard zijn, met volledige impact en met complexe thema's die uitgebreid worden verkend met brute kracht maar wel op een ingetogen manier. Het einde is verwoestend en de scènes van Liam Neeson, die een integraal onderdeel zijn van de film, laten het verhaal het meest geconcentreerd zien.
Het acteerwerk is uitzonderlijk, geholpen door sterke teksten en scherp getekende karakters. Andrew Garfield is ingetogen maar nog steeds schitterend, terwijl Adam Driver krachtig humeurig is. Liam Neeson is in onverschrokken vorm en geeft misschien wel zijn beste optreden sinds 'Kinsey'. Issei Ogata is buitengewoon schaduwrijk, en Yōsuke Kubozuka had eerlijk gezegd geen heerlijk sap meer naar Kichijiro kunnen brengen, zelfs als het geprobeerd werd.

Kortom, meeslepende film, eentje om te ervaren en mee te leven zonder ooit te vergeten, met een iets kortere lengte en een beetje bijsnijden zou het een meesterwerk zijn geweest.

Een ruime 7!

Hoe ver ben jij bereid te gaan in het verwezenlijken van jouw ambities?
Zou jij bereid zijn grote offers te brengen?
Wil je omgang met duistere wezens?
Verkoop je ziel?

Deze vragen behoren tot de ingrediënten die naar boven komen drijven in de vorig jaar (2023) uitgekomen huiveringwekkende horror van het schrijvers-regisseursduo Cameron en Colin Cairnes. Dit verhaal in documentaire stijl presenteert de zogenaamd verloren gegane opname (compleet met naar verluidt nooit eerder vertoonde found-footage) van een 'late night talkshow' uit de jaren 70, gepresenteerd door de cabaretier/tv-persoonlijkheid Jack Delroy (David Dastmalchian), wiens doel het is om Johnny Carsons eminent populaire show in kijkcijfers te onttronen.
Delroy's 'Night Owls'-uitzending is bescheiden succesvol maar hij slaagt er nooit in om de kijkcijfer race 's avonds laat te winnen, dus zoekt hij wanhopig naar manieren om zijn programma over die top te duwen.

Wanneer hij besluit een Halloween-show te organiseren met een reeks occulte/paranormale gasten - inspelend op een groeiende trend in die tijd - denkt hij dat hij de formule heeft gevonden om zijn doel te bereiken. Maar naarmate de show vordert, groeit alles boven zijn hoofd en de gebeurtenissen beginnen al snel uit de hand te lopen.
Kijkers zowel op als buiten het scherm worden in spanning gehouden met een goed geïntegreerde mix van humor en onverwacht griezelige momenten waarbij een zelfingenomen paranormaal medium (Fayssal Bazzi) betrokken is, een egoïstische goochelaar die ontmaskerd is (Ian Bliss) en een uit een sekte bevrijde tiener (Ingrid Torelli) met haar psycholoog-verzorger/surrogaatouder (Laura Gordon).

Terwijl de gebeurtenissen volledig uit de hand lopen en verslechteren, probeert Jack de show bij elkaar te houden met de hulp van zijn producer (Josh Quong Tart) en zijn hulpje (Rhys Auteri). Maar naarmate de inzet steeds hoger wordt, wordt die taak steeds moeilijker, vooral wanneer bovennatuurlijke invloeden zich in de studio beginnen te manifesteren en zowel de uitzending als de vervulling van de lang gekoesterde droom van de presentator bedreigen.

Hoewel af en toe problemen met het tempo, een periodiek onsamenhangend verhaal en een ietwat overdreven slotact de soepelheid van het verhaal in de weg kunnen staan, worden deze tekortkomingen voldoende gecompenseerd door het voortreffelijke productieontwerp van deze film, het slimme schrijfwerk en de goede uitvoeringen, met name die van de hoofdpersoon.
En dit alles wordt allemaal geserveerd met veel gelach en een nette moraal van het verhaal.

Toegegeven, "Late Night with the Devil" zou waarschijnlijk beter hebben gefunctioneerd als een Halloween-release dan als lentefilm maar dat doet niets af aan de amusementswaarde van deze inspirerende productie.

Een mooie 7.