Reacties

En nu 5 jaar later:
De structuur van Stephen Gaghan's complexe, sombere politieke thriller daagt de kijker uit zonder de beloning te bieden die een succesvolle voltooiing van zo'n uitdaging verdient. Afzonderlijke scènes werken ongelooflijk goed, maar de film slaagt er niet in om als geheel samen te smelten. Dit is misschien opzettelijk, een treffende verwijzing naar de uiteenlopende aspecten die bijdragen aan de politieke, zakelijke en ideologische schurken die schuilgaan achter de sensationele krantenkoppen waar we allemaal maar al te gewend aan raken, of het zou simpelweg een indicatie kunnen zijn dat Gaghan's ambitie zijn vermogen als verhalenverteller overstijgt.

George Clooney, die zijn matinee-idool verbergt achter een dikke baard en een fors postuur, ontdoet zich met succes van zijn glamourimago om van zijn koppige CIA-agent een geloofwaardige zondebok te maken, terwijl Damon juist die eigenschappen uitspeelt die Clooney vermomt, terwijl de grote cast elk een ander aspect van de (voornamelijk Amerikaanse) maatschappij/ideologie vertegenwoordigt. Als je naar dit soort films kijkt, zie je Clooney worstelen om zich te bevrijden van het imago waarop zijn eigen carrière is gebouwd en ik hoop dat het hem lukt, hij is een intelligente acteur en werkt hard. Soms krijg je echter de indruk dat hij op de grens van zijn kunnen opereert en dat kan soms afleidend werken.

Het onderliggende thema van de film is voor niemand echt nieuws, en vergelijkingen met Gaghan's Traffic (2000) zijn onvermijdelijk. (samen met Steven Soderbergh geregisseerd) Uiteindelijk zul je je, net als ik, toch afvragen waarom hij zo'n ingewikkelde manier kiest om zijn verhaal te vertellen. Ik dacht dat ik iets gemist moest hebben, dat er een diepere betekenis achter zat, maar ik denk nu dat dat niet het geval is. Ik vermoed dat Gaghan in plaats daarvan probeert een vrij alledaags corruptieverhaal te verpakken als iets veel grootser en belangrijkers dan het in werkelijkheid is…

Tenzij je ongelooflijk scherpzinnig en oplettend bent, zul je mogelijk niet alles in één keer begrijpen. Het is echter de moeite waard om de film nog een keer te zien om een volledig overzicht te krijgen van wat er aan de hand is. Was dus ook bij mij het geval, want bij de tweede keer dat ik deze film zag, viel het kwartje!

Een ruime 7!

"The Hand That Rocks the Cradle" blijft een van de meest psychologisch geladen thrillers van begin
jaren '90, een film die erin slaagt verdriet, wraak en manipulatie te verweven tot een huiveringwekkende nachtmerrie. Geregisseerd door Curtis Hanson, legt deze originele versie de essentie van langzaam oplopende spanning vast – een spanning die geduld beloont, maar ook het risico loopt het moderne publiek te verliezen met zijn methodische tempo. Bij het bekijken is het duidelijk dat, hoewel het verhaal opmerkelijk goed standhoudt, de structuur van de film zwaar leunt op een langgerekte uiteenzetting, waarbij de tijd wordt genomen om de wereld op te bouwen voordat de sinistere plot zich echt ontvouwt.

Wat de film zelfs decennia later nog zo boeiend maakt, is de premisse: een vrouw die haar ongeboren kind en echtgenoot verliest na een medisch schandaal, infiltreert in het leven van juist het gezin dat ze de schuld geeft en zich voordoet als hun nanny. Rebecca De Mornay levert een krachtige prestatie als Peyton Flanders, een vrouw die tegelijkertijd charmant, moederlijk en verontrustend gestoord is. Ze belichaamt een stille dreiging – elke glimlach verbergt gif, elke aanraking is een berekening. Deze ingetogen vertolking houdt de spanning levend, zelfs tijdens de tragere scènes van de film.

Annabella Sciorra, als de nietsvermoedende moeder Claire, levert een nuchtere en sympathieke vertolking die de film zijn emotionele lading geeft. Het is zowel frustrerend als hartverscheurend om te zien hoe de geestelijke gezondheid van haar personage onder Peyton's manipulatie instort. De chemie en het conflict tussen de twee vrouwen bepalen het hele verhaal, en het succes van de film is grotendeels te danken aan hoe geloofwaardig hun relatie verslechtert.

Het scenario, hoewel scherp van opzet, lijdt soms onder het feit dat het te veel dialoog gedreven is. De film besteedt lange stukken aan huiselijke gesprekken die ingekort hadden kunnen worden om het momentum te behouden. Hansons regie zorgt er echter voor dat deze rustigere momenten toch een doelgerichte spanning creëren, waardoor het ongemak onder de oppervlakte suddert en wat een typische thriller over een huisoverval had kunnen zijn, verandert in iets veel psychologischer.

Visueel gezien floreert de film in zijn eenvoud. Er zijn geen flitsende trucs of overmatige stijlkeuzes - alleen een heldere, methodische verhaallijn die de kijker laat focussen op de personages en hun escalerende paranoia. De laatste akte, waarin de spanning uiteindelijk explodeert in geweld en chaos, is het wachten waard en biedt een bevredigende afronding die zowel verdiend als intens aanvoelt.

Uiteindelijk blijft "The Hand That Rocks the Cradle" een bepalende thriller van zijn tijd - een langzame maar bekwame verkenning van vertrouwen, verdriet en de duistere kant van moederlijke obsessie. Hoewel de film baat had gehad bij een strakker tempo en minder dialoogrijke opvulling, houden de acteerprestaties en psychologische diepgang de film zelfs vandaag de dag relevant. Het is een film die na de aftiteling blijft hangen en je eraan herinnert hoe gevaarlijk een glimlachend gezicht kan zijn. (behalve dat van mij🙂)

Waardering is een dikke 7!

Deze horrorfilm is geregisseerd door Freddie Francis en naar een scenario van Milton Subotsky bewerkt, gebaseerd op het korte verhaal "The Skull of the Marquis de Sade", geschreven door Robert Bloch. (Het boek viel mij om eerlijk te zijn iets tegen) De film is een Technicolor/Techniscope-productie met Peter Cushing, Christopher Lee, Jill Bennett en Patrick Wymark in de hoofdrollen. De muziek is gecomponeerd door Elisabeth Lutyens en het camerawerk is van John Wilcox.

Wanneer verzamelaar van occulte artefacten Christopher Maitland (Cushing) The Skull of the Marquis de Sade koopt, krijgt hij meer dan hij had verwacht.......👀

"Amicus Productions" heeft "The Skull" uitgebracht, een van de succesvolste projecten voor de studio, afgezien van de portmanteau-formule waar ze bekend om zouden worden. Dat wil niet zeggen dat de film zonder tekortkomingen is, want die heeft het zeker, maar met Francis die de productie een etherische glans geeft, is de film een ​​echte Gothic-griezel uit de jaren 60. Sterker nog, het is een van de zeldzame films die door de meeste schrijvers die erover hebben geschreven, vrij accuraat wordt gerecenseerd. De meesten zijn het erover eens dat het materiaal niet helemaal geschikt is om tot een speelfilm te worden uitgerekt, aangezien de lange stiltes in het verhaal eerder een noodzaak dan een griezelige tactiek van de makers blijken te zijn. De strijkerseffecten zijn cheesy, Lee wordt echt onderbenut en de rest van de cast, afgezien van Cushing, is dun getekend. Maar het overwint de tekortkomingen wel.

Er zitten een aantal geweldige dingen in de film. Het gebruik van Skull-Cam, dat ons een perspectief geeft vanuit de schedel zelf, werkt erg goed, net als de kleurtinten die Francis gebruikt wanneer de schedel goed in beeld komt. Een decorstuk met een personage dat door glas-in-lood valt, is zeer goed geconstrueerd (ook goed stuntwerk), en Lutyens muziek is van topklasse, het zorgt voor een zenuwslopende spanning. Dan is er Cushing zelf, die grotendeels gedwongen wordt te reageren op niets meer dan een rekwisiet. Hij geeft veel visueel acteerwerk, wat hem in het bijna stille laatste derde deel van het stuk een goed stuk acteerwerk ten toon laat spreiden.

Met duistere personages, spannende stiltes (de plundering van De Sade's graf aan het begin is ronduit macaber) en visuele hoogstandjes is "The Skull" zeker de moeite waard om te bekijken.

Een mooie 7+!

Dit is een echte "Indiefilm" in de beste zin van het woord, die de verwachtingen van de filmindustrie op alle fronten ondermijnt en er tegelijkertijd van begin tot eind werkelijk verbluffend (en griezelig) uitziet. Wat er echter het meest verfrissend aan is, is dat het meer is dan zomaar een horrorfilm vol schrikmomenten. Het heeft natuurlijk de schrikmomenten en het soms bloederige en dat soort dingen maar daaronder schuilt een ontroerend verhaal over generatietrauma en rouw dat de meeste mensen die de film gaan kijken zal aanspreken.

De plotwending was zo goed dat ik hem helemaal niet zag aankomen (en ik sta erom bekend😅dat ik filmwendingen goed kan doorgronden). Die wekte een aantal behoorlijk diepe en duistere emoties op, maar deed dat op een duistere en mooie manier.

Een echte aanrader voor fans van de meer verheven horror!
Een 7!

Het plot van de film is oppervlakkig gezien simpel – een vrouw onderneemt drastische maatregelen nadat ze tot het uiterste is gedreven – maar de manier waarop het zich ontvouwt is allesbehalve simpel. Perry bouwt meesterlijk spanning op, niet alleen via de plot, maar ook via emotie. Het tempo, de close-ups van Janiyah's ogen, de manier waarop het geluid op bepaalde momenten wegvalt om haar innerlijke chaos de overhand te laten nemen – elke creatieve beslissing staat in dienst van het verhaal.

Vanaf de allereerste scène had Taraji P. Henson me in een wurggreep. Haar vertolking van Janiyah is de definitie van rauw, gelaagd en menselijk. Ze acteerde niet zomaar – ze belichaamde de ervaring van een vrouw die te lang te veel met zich meedraagt. Taraji speelde geen personage, ze leefde het.

Wat "Straw" zo effectief maakt, is dat het Janiyah's keuzes niet sensationaliseert. Het probeert haar niet af te schilderen of te rechtvaardigen, het laat haar gewoon zien. Een moeder, uitgeput door een systeem dat haar als wegwerpartikel ziet. Een mens die tot het uiterste wordt gedreven. Het is geen misdaaddrama. Het is geen film met een boodschap. Het is een reflectie. En het is er een die pijn doet omdat het zo dicht bij het echte leven staat.

Ik moet ook de bijrollen niet vergeten. Sherri Shepherd verraste me met de diepgang en compassie die ze in haar rol legde. Haar scènes met Taraji behoorden tot de meest emotioneel eerlijke momenten in de film. Teyana Taylors rol als rechercheur voegde een stille morele lading toe aan het verhaal. Ze overdreef het niet. Ze luisterde gewoon. En soms is dat alles wat iemand nodig heeft om gehoord te worden.

Een van de krachtigste dingen aan "Straw" is hoe het een spiegel voorhoudt over hoe we mensen in nood behandelen. De film dwingt ons ongemakkelijke vragen te stellen: 'Wat moet iemand doen om uit zijn vel te springen? Waarom maakt het ons alleen uit als iemand in het nieuws komt? Waarom wordt overleven behandeld als een moreel falen'?

Tyler Perry ging met deze film een ​​stap verder. Hij gaf ons geen makkelijk verhaal, en Godzijdank daarvoor. Hij gaf ons de waarheid – een lelijke, hartverscheurende, noodzakelijke waarheid. En het deed me afvragen hoeveel vrouwen in de echte wereld in stilte schreeuwen, net als Janiyah.
Ik weet dat sommige mensen zullen zeggen dat deze film "te zwaar" of "te donker" is, maar voor mij is dat wat hem onvergetelijk maakt. Hij probeert je niet te vermaken, hij probeert je wakker te schudden. En dat doet hij.
Deze film verdient prijzen, jazeker, maar meer dan dat, verdient hij aandacht. Iedereen zou hem moeten zien. Vooral degenen die denken te begrijpen wat het betekent om te worstelen.

Een mooie 7+ als waardering!

Misschien een Spoiler Alert?

En dan hier ook nog een ❤️ voor jouw "doorzettingsvermogen" en omdat ik de serie nu helemaal uit ga kijken omdat jij het ook de moeite waard vind, ik ben bij S02E01.
Dus heb nog een beeldreis in het vooruitzicht.
Als je iets zoekt op het gebied van films en series, zou je ook eens een kijkje kunnen nemen op "Stremio". Vaak zitten er Nederlandse en/of Engelse subs bij. En......het is legaal!!

In deze SF-Film is een tiener samen met zijn vader in het dagelijkse leven bezig met kleine oplichtingspraktijken. Alles wat te groot is, zou de verkeerde aandacht trekken. Ian is behept met een vreemde kracht; hij kan mentale illusies creëren die anderen als realiteit beschouwen, tenminste zolang hij hen beïnvloedt. Uiteindelijk gebeurt dit onvermijdelijk en Ian komt er al snel achter dat hij niet de enige is met zulke krachten. Gevangengenomen door een schimmige instantie, krijgt hij te horen dat hij nodig is om zichzelf te beschermen tegen anderen zoals hij die de krachten op grote schaal misbruiken; in het bijzonder een gevaarlijk individu dat bekendstaat als 'De Muilezel'. Na een ontsnapping vertellen anderen hem dat juist de instantie het echte gevaar vormt... wie moet hij geloven? Gezien hun krachten, kan hij dan überhaupt het bewijs van zijn eigen ogen geloven?

Persoonlijk vond ik dit een aardige sciencefictionfilm, vooral omdat er voor het einde talloze wendingen zijn. Het was aardig gevonden hoe deze, de kijker in het ongewisse lieten over welke kant, als die er al waren, als de goede kant beschouwd kon worden. Er is voldoende actie en de special effects zijn behoorlijk goed. De cast doet het uitstekend. Je zult ongetwijfeld aan andere films denken tijdens het kijken, zoals 'Hanna', Inception (2010) en The Matrix (1999)... ook al lijkt deze film daar niet echt op. De meest voor de hand liggende knipoog is naar de Foundation (2021– ) -serie van Isaac Asimov, met een personage met telepathische krachten, bekend als The Mule.
Al met al een plezierige sciencefictionfilm met een flinke dosis actie; ik raad je aan om hem eens te proberen.

Van mij mag hij een 7 noteren.

In "Dead Ringer" speelt Bette Davis in haar carrière na "Baby Jane", What Ever Happened to Baby Jane? (1962), een dubbele rol als tweeling: de een, Edith, een venijnige bareigenaar; en de ander, Margaret, een rijke Society Lady, die haar fortuin verdiende met de man die Edith jaren eerder het hof had gemaakt. Wanneer Edith haar zusje vermoordt en besluit de rol over te nemen, ontstaan ​​er natuurlijke problemen.

Bette Davis staat bekend om haar rol als een nietsontziende bitch op het scherm, en ze heeft het grootste deel van haar latere carrière besteed aan het perfectioneren daarvan. Ze is net zo beroemd om haar fenomenale vroege werk als om haar rol als psychotische, gemeen vrouwen in de reeks cultthrillers die ze in de jaren zestig maakte, en "Dead Ringer" is een solide toevoeging aan die tijdlijn.

Niet zo gestoord als What Ever Happened to Baby Jane? (1962), is "Dead Ringer" een vrij ingetogen thriller die bijna al zijn spanning haalt uit Edith's vermomming als haar overleden zus. Dit is een voorspelbaar plot, maar regisseur Paul Henreid weet de spanning op het scherm te behouden, grotendeels dankzij Davis nerveuze en paranoïde acteerwerk, maar ook dankzij de mooie cinematografie en het slimme camerawerk, waardoor de dubbele scènes op het scherm zelfs vandaag de dag nog opmerkelijk goed standhouden.

Zoals sommigen al hebben opgemerkt, mist de film een ​​beetje pit, omdat het volgens de meeste mensen een thriller is die nooit echt spannend wordt. De speelse spanning die de maskerade genereert, is de belangrijkste attractie, hoewel het script wel een opmerkelijk slimme wending biedt die volledig uit het niets komt. Davis' acteerwerk is geweldig; lang niet zo theatraal als sommige andere in deze periode, en Karl Malden houdt ook een gelijkmatig tempo aan als de goedaardige agent/vriend.

Over het geheel genomen is "Dead Ringer" een solide thriller uit de vroege jaren zestig die vandaag de dag nog steeds goed standhoudt. Hij sleept soms wat, maar is van begin tot eind niet minder boeiend. Voor fans van Davis is dit een absolute aanrader, maar ook liefhebbers van melodramatische thrillers in de stijl van Hitchcock zullen zich hier prima vermaken.

Een fraaie film en een 8 als waardering.

Ja, hij was bruut, bloederig en onverzettelijk, maar hallo, dit is een film over slavernij en de effecten ervan op de menselijke psyche. En ja, dat is bruut, bloederig en onverzettelijk. Het verhaal was niet moeilijk te volgen; het ontvouwt zich met het dagelijks leven, afgewisseld met flashbacks. De flashbacks onthullen echter niet het hele verhaal, want als er echt vreselijke dingen in je leven gebeuren ga je niet zomaar aan tafel zitten en alles eruit gooien. Het verhaal van de film is veel meer een karakterstudie dan een rechttoe rechtaan dit-dit-en-uiteindelijk-dit-plot.

Na het lezen van de andere recensies -ook op andere filmsites- kan ik me alleen maar afvragen wat mensen verwachtten toen ze deze film zagen? Voordat ik aan deze film begon, had ik een algemeen idee van waar Toni Morrisons originele boek over ging en wist ik dus dat de toon duister en bruut in de film zou zijn en vond het een ongelooflijk krachtige en goed gemaakt geheel.

Ik vind het altijd verbazingwekkend hoe veel Amerikanen reageren op films over slavernij. Het is niet alleen "mijn naam is Kunta Kinte" en "ik weet niets van het baren van kinderen". Het was afschuwelijk, tragisch en vernederend. En op de reacties waarin geklaagd wordt over het sadistische, onsympathieke en clichématige karakter van de blanke personages, is dit een goed moment om er nogmaals op te wijzen dat het een film over slavernij en de gevolgen ervan is? Het gaat niet om de blanke personages en het is fijn om eens een film over de zwarte geschiedenis te zien zonder een willekeurig sympathiek blank personage erin, alleen maar om het voor sommige kijkers wat aantrekkelijker te maken (denk aan Rosewood (1997) en Glory (1989) als twee snelle voorbeelden hiervan. Beide uitstekende films, maar ze lijden aan dit probleem.)

Over het algemeen vond ik dit een diep ontroerende film, een film die me nog lang bijblijft... maar ik ben zelf ook pas vijf of zes generaties na de slavernij. De acteerprestaties zijn uitzonderlijk, in die zin dat ze ingetogen zijn (in plaats van de overacting waartoe het onderwerp zich zou kunnen lenen). De regie is passend broeierig, met prachtige en onheilspellende shots die de buitenaardse sfeer van “Beloved" (met name de scène in het donker met Denver) en de somberheid van Sethe’s leven benadrukken.

Onze waardering komt op de 8!

TRAILER: https://www.youtube.com/watch?v=I-2PwWmCR0g

Bullet Train Explosion is een energieke Japanse actiethriller geregisseerd door Shinji Higuchi en is een vervolg op de klassieker Shinkansen daibakuha (1975) (die 18 minuten langer duurt dan deze film) van regisseur Jun'ya Satô. Alleen gingen treinen toen nog niet zo snel en mocht die niet onder de 80 km per uur komen. ;)

Het verhaal speelt zich af aan boord van de Hayabusa nr. 60 Shinkansen, die met meer dan 300 passagiers van Aomori naar Tokio racet. De spanning loopt op wanneer een terrorist het controlecentrum belt en een bom aankondigt die zal ontploffen zodra de snelheid van de trein onder de 100 km/u komt. De inzet loopt op met een losgeldeis van 100 miljard yen, waardoor spoorwegfunctionarissen en treinpersoneel in een wanhopige race tegen de klok terechtkomen om zoveel mogelijk levens te redden.

De cast levert geaarde en meeslepende acteerprestaties die het meedogenloze tempo van de film bepalen. Tsuyoshi Kusanagi valt op als dirigent Kazuya Takaichi, die een leider onder druk vertolkt met een constante mix van autoriteit en empathie. Non, als machinist Matsumoto, en Kanata Hosoda, als dirigent Fujii, leveren sterke ondersteuning en brengen de toenemende paniek en vastberadenheid van de bemanning effectief over. Hana Toyoshima's vertolking van Yuzuki Onodera, het ogenschijnlijk onschuldige schoolmeisje met een duister geheim, voegt emotionele complexiteit toe aan het verhaal, vooral wanneer haar motieven en connectie met het oorspronkelijke incident uit 1975 worden onthuld.

Shinji Higuchi, bekend van zijn werk aan Godzilla: Resurgence (2016), brengt kinetische energie en visuele flair in de film. Hij combineert op deskundige wijze een grootschalig rampenspektakel met intieme momenten van personage gedreven spanning. Regisseur Shinji Higuchi gebruikt strak, claustrofobisch camerawerk in de trein, langzame zooms en dynamische montage om de toenemende druk visueel te versterken. De muziek en het geluidsontwerp worden intenser naarmate de crisis escaleert, met behulp van muziek en geluidssignalen om de verwachting en angst te manipuleren. Het tempo van de film is soms meedogenloos en houdt de spanning vast vanaf de openingsdreiging tot aan de explosieve climax. Higuchi's regie zorgt ervoor dat, zelfs wanneer het verhaal onwaarschijnlijk wordt, de kijker geboeid blijft, dankzij gelikte cinematografie, strakke montage en goed gechoreografeerde actiescènes.

Bullet Train Explosion excelleert als thriller en maakt optimaal gebruik van de klassieke tikkende klok. De beperkte setting van de trein versterkt het gevoel van claustrofobie en urgentie, terwijl de zich ontwikkelende crisis de inzet hoog houdt. De film is doorspekt met verbluffende scènes, waaronder gewaagde evacuatiepogingen, gespannen onderhandelingen en een climax waarbij treinwagons worden losgekoppeld om het aantal slachtoffers te minimaliseren. De plotwendingen – met name de onthulling van de ware identiteit en motieven van de bommenlegger – voegen lagen van intrige en emotionele diepgang toe die verder gaan dan standaard rampenfilms.

Bullet Train Explosion is een gelikte, adrenaline-aangedreven rampenthriller. De film is een succes dankzij toegewijde acteerprestaties, scherpe regie en een meedogenloos tempo. De film biedt zowel spektakel als spanning en is daarom zeker de moeite waard.

Van ons een 7+ als waardering.

Toen ik met de serie begon, verwachtte ik min of meer een propagandaserie die de oorlog in Irak verheerlijkte. Tot mijn aangename verrassing was dat niet het geval.

"Over There" volgt een eenheid 'groentjes' bij hun aankomst in Irak. Het geeft een vrij realistische kijk op de situatie en probeert het er niet allemaal heldhaftig en geweldig uit te laten zien. Men durft het aan om te vertellen dat er daar een hoop rotzooi is. De oorlog wordt niet verheerlijk of verdedigt. Het laat je de soldaten gewoon volgen tijdens hun dagelijkse taken. Natuurlijk voegen ze wat pit toe, maar ze overdrijven het niet en houden het geloofwaardig. Je leert de personages niet meteen kennen maar je leert ze wel wat beter kennen naarmate ze elkaar beter leren kennen.

De acteurs doen het uitstekend. Ze komen in lastige situaties terecht en de emoties zijn overal voelbaar, geen gemakkelijke opgave. Deze mannen en vrouwen doen het echter uitstekend in het neerzetten van hun personages en het op een goede manier combineren van zachtheid en hardheid.

Wat betreft de cinematografie: die is uitstekend. De compositie van de shots is erg mooi en de belichting en het actieve cameragebruik zijn erg goed. De meeste shots zijn met de hand genomen, wat soms een documentaire gevoel geeft en de serie geloofwaardiger maakte. Het ziet er ook geweldig uit in actiescènes wanneer de camera snel kan bewegen en de verwarring van de situaties beter weer geeft.
De muziek is prachtig, het heeft een mooie moderne rock met gitaren wat erg goed past bij deze serie en prima klinkt in de actiescènes. De rustigere muziek is ook goed, met een meer klassieke klankbeeld.
De sets en locaties zien er ook mooi uit. Gefilmd in Amerika maar het lijkt op Irak. Het ziet er eenvoudig en verlaten uit. De montage is ook goed. Ze gebruiken wat special effects en die zien er goed uit.

"Over There" is een betere serie dan ik had verwacht. Het is geloofwaardig en technisch goed. De serie probeert niet tijdloos te zijn en werd al gestopt na 1 seizoen waar ik kans zag om meerdere seizoenen te maken. We hebben dit hele oorlogsgebeuren al vaak in films gezien, maar niet zo vaak als serie. Als je van goede tv houdt, moet je deze serie zeker eens bekijken, het is geen must-see voor iedereen maar ook zeker geen tijdverspilling.

Van mij een mooie 8 als waardering.

Willie Stark, een man van het volk, wordt verkozen tot gouverneur van de grote staat Louisiana, maar maakt zich schuldig aan dezelfde slinkse manoeuvres waartegen hij tekeerging toen hij het hoogste gekozen ambt in de staat bereikte. Dat is in wezen het verhaal achter All the King's Men, een naar verluidt getrouwe verfilming van de gelijknamige roman van Robert Penn Warren (ook verfilmd in 1949)All the King's Men (1949), met Sean Penn als Stark en Jude Law als Jack Burden, de journalist die Stark hielp roem en rijkdom te verwerven.

Verteld vanuit Burdens perspectief, moet het verhaal ons laten zien dat hoewel macht corrumpeert, absolute macht absoluut corrumpeert, of zoiets. Burden ontmoet Stark voordat deze überhaupt de politiek ingaat, in een poging een nieuwe basisschool volgens de regels te laten bouwen. In plaats daarvan zorgt lokale vriendjespolitiek ervoor dat de school goedkoop gebouwd kan worden, waardoor een brandtrap breekt en drie kinderen omkomen. Stark besluit de boel op zijn eigen manier te runnen, maar pas wanneer hij wordt aangespoord door Burden en zijn assistente/minnares Sadie Burke (Patricia Clarkson, die hier uitstekend acteert) transformeert hij van zomaar een blanke kerel die op zoek is naar wat macht in een gegalvaniseerde, levendige, gebarende bliksemafleider voor de have-nots in de staat. Stark belooft de staatsregering te ontdoen van rijke lieden en zich in te zetten voor het volk. Ergens onderweg verandert hij echter in degene die hij had gezworen uit te roeien, allemaal in naam van het beschermen van degenen die zichzelf niet konden beschermen.

Penn is goed als Stark, hoewel zijn accent (net als dat van de meeste personages in de film) even wennen is, hoe dik het ook is. Als je de versie uit 1949 met Broderick Crawford ooit hebt gezien, had je misschien iemand in gedachten die wat... groter, misschien, wat steviger was. Penn is een kleintje, maar hij is een verdomd goede acteur, dus hij weet op de een of andere manier kracht, overtuiging en vasthoudendheid neer te zetten in een personage dat meer dan levensgroot is. Als zijn dictie niet zo vaak onbegrijpelijk was, zou Penn's acteerprestatie een krachtpatser genoemd kunnen worden. Maar ik heb niet het gevoel gehad dat ik begreep waarom Stark veranderde. Het ene moment is hij aan het gluren, het volgende moment zet hij druk op een gepensioneerde rechter die hem niet wil steunen (Anthony Hopkins). Waar was zijn motivatie? Was het pure hebzucht, machtswellust, of ....? Warrens roman was waarschijnlijk wat uitgebreider dan Steve Zaillian's scenario.

Penn geeft een sterke indruk bij de rolbezetting maar Law voelde zich niet helemaal op zijn gemak als verslaggever/columnist was mijn indruk. Waarom is hij überhaupt met Stark in zee gegaan? (Stark vertelt hem dat het niet om geld ging of omdat Burden in Stark geloofde, maar omdat Stark was wie hij was en Burden wie HIJ was, wat dat ook mag betekenen.) In wezen was Burden slechts een middel om het verhaal van Stark's opkomst en uiteindelijke ondergang te vertellen. Sterker nog, zo komen de andere personages ook over, slechts een decorstukje voor de scène die de bombastische (en iconische) Penn opdreunt en uitspuugt.

Er is zelfs een gekunsteld romantisch subplot – samen met het altijd aanwezige spook van 'Buried Secrets' – met Burden en Anne Stanton (Kate Winslet). Het is leuk om Winslet en Law te zien, die beiden elders uitstekend werk hebben geleverd, maar de relatie voelt geforceerd aan, net als het personage van Annes broer Adam, gespeeld door Mark Ruffalo. Wat een geweldig, jeugdig talent, verspild! De wendingen met deze personages zijn vrij voor de hand liggend, wat leidt tot onhandige regie en overdreven acteerwerk.

Uiteindelijk slaagt de remake er niet in om de kijker echt te boeien, waardoor je er onbevangen naar blijft kijken, terwijl je eigenlijk voor Burden (en Stark, tenminste in het begin) zou moeten juichen. Het zou een verhaal moeten zijn van manipulatie en dwang, zowel psychologisch als fysiek. Maar het is in ieder geval leuk om Jackie Earle Haley (herinner je je nog? De Kelly Leak van The Bad News Bears (1976)) te zien als Starks scherpschutter en lijfwacht.

Op basis van wat ik zag, geef ik een 6, maar......als groot fan van Penn, geef ik toch een 7.

Parker is zeer overtuigend als een onschuldige tiener die achter de tralies zit.
Nadat haar man wordt gedood bij een poging een tankstation te beroven, wordt de 19-jarige Eleanor Parker (als Marie Allen) als medeplichtige in de gevangenis gegooid. Tijdens haar lichamelijk onderzoek blijkt ze zwanger te zijn en ze hoopt dat haar moeder en stiefvader de baby houden tot ze voorwaardelijk vrijkomt. Zowel de voorwaardelijke vrijlating als de oplossing voor de baby blijken echter moeilijker dan Marie Allen had gedacht.

Parker en de andere vrouwen worden mishandeld door de gespierde bewaarster Hope Emerson (als Evelyn Harper). De geharde gevangene Betty Garde (als Kitty Stark) wil dat Parker zich bij haar bende aansluit, en de rijke Lee Patrick (als Elvira Powell) wil haar seksuele gunsten...
De aardige directrice Agnes Moorehead (als Ruth Benton) biedt hoop...

Een van de meest "gruwelijke dingen" die een vrouw vroeger in de gevangenis kon overkomen, was dat haar haar werd geknipt. Seksuele activiteit werd beperkt tot de subtekst. Maar de these, over het vermogen van de gevangenis om te rehabiliteren, is effectief gemaakt.

Dit is een goed geproduceerd drama, hoewel het hier en daar simplistisch en oppervlakkig overkomt.
Het is gebaseerd op een verhaal van Virginia Kellogg, maar lijkt gebaseerd op een toneelstuk en dit werkt uitstekend, onder de opzettelijk sluwe regie van John Cromwell.

Een fraaie 8+.

De periode midden tot eind jaren '80, begin jaren '90, zat vol met films met "Oost versus West"-thema's, die zich voornamelijk concentreerden op de voormalige Sovjet-Unie en de Verenigde Staten. De meeste daarvan waren spionagefilms of films met een militair thema en 75% was zo slecht dat ze behoorlijk afgekraakt werden door de critici.

Deze film is echter best goed en hoewel hij geen hoge lof kreeg van critici en verre van een kaskraker was, is het een van de betere films over dit onderwerp die begin jaren '90 uitkwam. Ikzelf heb deze film in de bioscoop gezien met mijn toenmalige vriendin en we hebben er allebei van genoten. Soms als hij op tv is, kijk ik hem opnieuw. Dit is waarschijnlijk niet een van Gene Hackmans beste films, maar hij maakt het personage "Sam Boyd" geloofwaardig. Later hoorde ik van een beroepsmilitair dat deze film behoorlijk accuraat is. Toegegeven, er zit een hoop Hollywood-achtige trucjes in voor entertainment maar de aard van de film is behoorlijk goed.

Een 7.

Oeps, zie het nu pas en inderdaad het verhaal bij de verkeerde film ( geplaatst 🫣
Het stond al bij de juiste film: Cabrini (2024)

Ik maak altijd eerst het verhaal in Word en kopieer dit dan naar hier. Zal dit binnenkort even rechtzetten en "Rock2Share", Bedankt voor jouw opmerking!!

Hoewel "Forgotten Love" (oorspronkelijke titel "Znachor", wat "kwakzalver" betekent) twee jaar geleden uitkwam, is het een ouderwetse popcornfilm, net zo gekunsteld en overdreven als alles wat je tegenwoordig op TCM tegenkomt. Ondanks de krakkemikkige plot (het is een verfilming van een Poolse roman uit 1937), is de film buitengewoon vermakelijk, met een sterke, aantrekkelijke cast, prachtige cinematografie en veel weelderige folkloristische details in de decors – ik kan me geen enkel bestaand Pools dorp voorstellen dat zo charmant pittoresk is als dit. (en ik ben in het grootste deel van Polen geweest)

De kitsch van het plot dwingt alleen maar respect af: een gerespecteerd chirurg uit Warschau, Dr. Wilczur, waagt zich in een ruig stadsdeel op zoek naar zijn vrouw, die met hun dochtertje is gevlucht om zich bij haar geliefde te voegen. Hij wordt in elkaar geslagen door hooligans en verliest zijn geheugen; het lijkt erop dat een ambitieuze jongere collega van de kliniek hier iets mee te maken heeft, hoewel dat niet helemaal duidelijk is. Vijftien jaar later, nog steeds lijdend aan geheugenverlies en reizend met valse papieren, belandt hij in hetzelfde afgelegen dorp waar zijn dochter, die zelf denkt dat ze een wees is, als barvrouw werkt. Zijn medische vaardigheden hebben hem echter niet in de steek gelaten, en nadat hij tussenbeide komt om twee zwaargewonde dorpelingen te redden, van wie één zijn dochter is, wordt hij gearresteerd en aangeklaagd voor znachorstwo (het uitoefenen van de geneeskunde zonder vergunning, wat een straf van vijf jaar gevangenisstraf met zich meebrengt). Er is een rechtszaak en een dramatische herkenningsscène, als iets uit een opera en het doek valt...

De acteurs die de dokter en zijn dochter spelen, hebben allebei een enorme uitstraling; je kunt je Paul Muni of Spencer Tracy gemakkelijk voorstellen als de dokter in de Hollywood-versie (Barton Fink?), met misschien Miriam Hopkins of Bette Davis als de dochter. Er zijn een paar personages – een Joodse herbergier die vooral voor de komische noot speelde en een telg uit de lokale adel wiens dochter Marysia de liefdespartner was – die het in het echte leven waarschijnlijk niet zo goed zouden hebben gedaan, maar een Pools publiek is volgens mij wel gewend aan dergelijke ironieën. De auteur van de roman sneuvelde in een schermutseling met Sovjettroepen in 1939; zijn andere claim to fame in het Westen is dat de plot van een eerdere roman sterk lijkt op Jerzy Kosinski's "Being There" (in Nederland uitgebracht onder de titel "Aanwezig", wat volgens sommige critici onwaarschijnlijk toeval was.

Van ons krijgt deze film een waardering van een 8+!

Theodore J. Flickers "The President's Analist" is een werkelijk unieke film uit het verleden. Hij bevat fantastisch en vooruitziend subversief materiaal. Flickers scenario combineert spionnen, samenzweringen en een vleugje sciencefiction in een duistere, amusante paranoia-stoofpot.

De tweede helft van de film lijdt onder een beetje lukrake plot en een gebrek aan focus (tot de prachtige laatste akte). Toch een behoorlijk indrukwekkend document. De scène waarin William Daniels als de goed bewapende "Liberaal" (een stand-in voor de Nixon 'Silent Majority'-types?) de overvallers confronteert, is hilarisch. Dat is dan ook een van de weinige komische scènes in de film, persoonlijk zou ik dit niet als een komedie classificeren maar meer als een "flauwe" thriller.

Moeilijk te geloven dat een grote studio tegenwoordig zo'n overtuigend anti-corporate politiek explosieve film zou financieren en uitbrengen. Geweldige acteerprestaties van Severn Darden, Godfrey Cambridge en een relaxte James Coburn. Cultactrice Jill Banner speelt 'Sneeuwwitje'. Barry McGuire schreef een van de nummers en verschijnt als bandlid in de film. Flicker (medebedenker van de klassieke tv-serie "Barney Miller" https://www.imdb.com/title/tt0072472/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_4_nm_4_in_0_q_Barney%2520Miller
levert een aantal verhelderende commentaren, waarvan sommige tot op de dag van vandaag relevant zijn.

Een 7!

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=EtXfbnarJTY

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=OJE5HzyuN2w

Of je een film nu leuk vindt of niet, er kunnen veel factoren zijn die een kijker ertoe aanzetten een mening over het geheel te vormen, zonder aandacht te besteden aan de subtiele technische details. Maar als je een film als “The Sunset Limited” met al zijn componenten, scènes en vervagende momenten een collectief briljant stuk vindt, een samenspel van geweldig scenario, cinematografie, regie en acteerwerk – dan is het extreem moeilijk om de redenen op te noemen waarom deze film diep in de ziel van de menselijke conditie snijdt.

Ik merk dat ik tevergeefs zoek naar de meest gepaste manier om zo'n film te beoordelen - een manier die de boodschap van een kunstenaar bij uitstek als Mr. McCarthy zou kunnen vatten - maar een film van dit niveau beoordelen is een veelvoud aan gevoelens en observaties samenvatten in één hopeloos oneerlijke kritiek.

Je zou deze film kunnen zien als een poging om de onverenigbaarheid van twee drastisch onverenigbare wereldbeelden aan te tonen. Deze interpretatie ondermijnt de diepgang van het thema van de film enorm en getuigt van een gebrek aan inzicht dat zelfs niet tot de buitenkant van het uiachtige schema van de film kan doordringen.

"Wat is er gebeurd?" is de vraag die Peter Wessel Zappfe stelde in zijn beroemde artikel ‘De laatste Messias’, maar het antwoord lag voor de hand. Het was: "Een breuk in de eenheid van het leven zelf, een biologische paradox, een gruwel, een absurditeit, een overdrijving van de rampzalige aard. Het leven had zijn doel voorbijgeschoten en zichzelf opgeblazen."

Dat het leven niet de betekenis heeft - de theologische zin waar mensen zo wanhopig naar verlangen - is al bekend sinds de tijd van de oude Grieken en wordt door slimme kunstenaars door de eeuwen heen tot op de dag van vandaag herhaald. Het probleem van existentieel nihilisme heeft nooit enige gelijkenis vertoond met andere dierenproblemen; dit komt doordat het geen ziekte is die haar oorsprong vindt in iets anders dan de mens. En als een remedie voor menselijke angst, voor onze essentie - de absurditeit van het over ontwikkelde dier - alleen in de dood kan liggen, betekent dat niet dat er geen palliatieve middelen zijn die het probleem kunnen maskeren?

Dus, wat gebeurt er als jezelf verankeren aan een "fundamenteel firmament" niet meer werkt? Depressies, excessen en zelfmoorden zijn het gevolg. Maar is teruggaan een haalbare optie? Dat is wat de film probeert te beantwoorden. We kunnen niet anders dan onszelf ergens aan vastzetten, of het nu een religie is, een zaak, of aspecten van onze eigen cultuur; want jezelf daaraan onttrekken leidt alleen maar tot een gruwelijke val in de ziel verpletterende afgrond van een intelligent dier in een niet zo intelligente wereld.

Ondanks mogelijk "één hopeloos oneerlijke kritiek", een fraaie 8-!

Na het zien van The Astronaut voelt het alsof schrijver/regisseur Jess Varley District 9 (2009), Dark Skies (2013) en Close Encounters of the Third Kind (1977) heeft gezien en dacht: 'Wat zou er gebeuren als ik deze drie zou combineren en dit doe met een beperkt budget'?
Het resultaat: een grotendeels voorspelbare, doorsnee spookhuisfilm over aliens, met een vleugje horror voor de juiste mixage.

Sam (Kate Mara) is net terug van een ruimtemissie met een nogal harde landing en moet dagelijks medische en fitheidstesten ondergaan om te bepalen of alles in orde is. Wat voor missie het was? Dat kom je later te weten. Sam begint dingen te ervaren die astronauten naar verluidt zouden kunnen ervaren na terugkeer op aarde: duizeligheid, oorsuizen, hallucinaties, en vreemde vlekken op haar lichaam. Volkomen normaal, toch?
Toch??

Bij binnenkomst in de atmosfeer van de aarde sloeg er iets tegen Sams capsule. Ondanks alle tegenspoed weet Sams (adoptie)vader, generaal Harris (Laurence Fishburne), haar op een idyllische plek in 'the middle of nowhere' te laten verblijven. Sams lange afwezigheid heeft de relatie met haar man Mark (Gabriel Luna) en dochter Izzy (Scarlett Holmes) onder druk gezet. Dit wordt niet geholpen door haar verlangen om nog een missie te doen, maar wanneer haar collega-astronaut Val (Macy Gray) haar vertelt dat ze eventuele nare symptomen geheim moet houden, moet Sam een keuze maken: toegeven dat het langzaam erger wordt, of zwijgen. En als ze niet zwijgt vertelt hij erbij, zou ze een volgende missie kunnen vergeten.

De film verdient een pluim voor het einde, dat een unieke wending biedt die oprecht welkom was. Desondanks speelt het grootste deel van de film zich af als een checklijst met horrorhuis-elementen. Griezelige geluiden; check, schaduwen die op de achtergrond bewegen; check, objecten die uit zichzelf bewegen; check en andere personages geloven het slachtoffer niet; check.

We hebben het al honderd keer eerder gezien. Het was misschien leuk geweest om dingen te zien die wat........ buitenaardser waren. Tijdens de aftiteling worden we getrakteerd op een aantal fantastische buitenaardse beelden, en ik wenste dat meer van DAT, daadwerkelijk in de film had gezeten.

Bovendien zijn de aliens grotendeels continu verborgen. De duisternis van de nacht verduistert ze vaak, hoewel er scènes zijn die zo donker zijn dat je helemaal niets kunt zien. Dit is frustrerend wanneer Sam ergens bang voor is, terwijl wij het niet kunnen zien. Ik moet de film echter wel complimenteren met de effecten, die niet slecht zijn.

Deze film is een 'Kate Mara-film', en ze houdt het goed bij elkaar maar laten we eerlijk zijn: ze heeft niet veel om mee te werken. Ze brengt angst meesterlijk over, hoewel het script, als het om haar familie gaat, tekortschiet in wat te doen en hetzelfde geldt voor haar als persoon. Wat doet ze graag als ze niet in de ruimte is? Waarom is ze astronaut geworden? Hoe heeft ze haar man ontmoet? Wat we over Sam weten, kan in één zin worden samengevat, wat niet ideaal is wanneer we bijna elke scène met haar doorbrengen.

Ik houd het ditmaal op een 6, dus net binnen de voldoende grens maar dan ook niets meer!

SJoKoReeP, je vergist je met die 8.
Het is een 8,1 😉

Grappige en nu en dan ook wel griezelige film.

Het begin en eerste helft verlopen rustig maar wel in een goede sfeer met aansprekende karakters.

Had het veel slechter verwacht, dus dit was echt een opsteker.
Dus als je van aanstekelijke humor en een griezelige sfeer houdt; kijken!

Een 7+.