Reacties

De vierde film in het MCU, "Thor", werd uitgebracht slechts een jaar nadat de aftiteling van Iron Man 2 (2010) fans had geprikkeld met een shot van Thors hamer die door S.H.I.E.L.D. in een krater werd gevonden.

"Thor" heeft de mogelijkheden van het MCU echt vergroot door niet alleen twee sterke en geschikte hoofdrolspelers te introduceren voor de rollen van Thor (Chris Hemsworth) en zijn broer Loki (Tom Hiddleston), maar de film waagde zich ook aan compleet nieuwe werelden buiten de aarde, waar tot dan toe alle helden vandaan kwamen. En dat waren allemaal mensen met superkrachten of geavanceerde technologie en unieke vaardigheden, zoals Iron Man, de Hulk en Black Widow. In deze film zien we de God van de Donder, Thor, en de God van de Misleiding, Loki, in Asgard, een nieuw rijk vol Goden, magie en de kracht om tussen de negen rijken te reizen. Het is Marvels eerste uitstapje naar een wereld buiten de aarde en het is zeer goed gedaan en visueel adembenemend.

Het verhaal van de film is sterk en goed geschreven en geeft Thor en Loki vrijwel evenveel schermtijd, waardoor hun rivaliteit als broers wordt opgebouwd, terwijl ze ook hun eigen verhaallijnen hebben met unieke ambities en persoonlijkheden. Hun rivaliteit en verhalen worden voortgezet in toekomstige Thor-films, wat geweldig is om te zien, aangezien Thor en Loki zonder twijfel twee van de beste personages in het MCU zijn.

De speciale effecten en CGI in deze film zien er fantastisch uit. Je ziet echt het verschil tussen deze film en de Iron Man- en Hulk-films die eraan voorafgingen. Na "Thor" werd er meer aandacht besteed aan de details in de Marvel-films, met meer kleur en gedetailleerdere ontwerpen. Dit kwam voornamelijk door een groter budget, aangezien het nieuwe MCU-concept van Marvel zijn vruchten afwierp en kassarecords brak, waardoor er meer dan genoeg winst werd gemaakt om de budgetkosten te dekken.

Van mij krijgt deze film een ruime voldoende, een 7+.

The Staircase (2022)#comments

Een, vinden wij, geweldige serie die we 4 jaar geleden al mochten zien.
Dit is een serie waarvan wij zeggen: "Kijken mensen"!

We volgen Irene, die door parallelle universums reist om de moordenaar van haar dochter herhaaldelijk te doden uit wraak, totdat ze op een gegeven moment een van zijn andere slachtoffers, Mia, tegenkomt.
Het concept van "Redux Redux" klonk veelbelovend. Films met parallelle universums of tijdslussen kunnen, mits goed uitgewerkt, geweldige verhalen opleveren. Dat verwachtte ik ook van deze film, vooral omdat de eerste recensies overwegend positief waren.

Ik verwachtte een film met verschillende scenario's waarin Irene de moordenaar tegenkomt en hem in spannende actiescènes moet verslaan, of een verhaal met een meedogenloze protagonist die altijd twee stappen vooruit is en haar wraak genadeloos voltrekt. In plaats daarvan krijgen we een vrij traag verhaal over de band tussen Irene en Mia, waarbij de moordenaar veel minder aandacht krijgt dan ik had verwacht.

Deze aanpak werkt goed voor de personages zelf, want zij vormen waarschijnlijk de grootste kracht van de film. De acteerprestaties van de hoofdrolspelers zijn solide en de emotionele band tussen de personages en het publiek wordt sterker naarmate het verhaal vordert. Die connectie wordt echter af en toe verzwakt door twijfelachtige karakterkeuzes en opvallende plotgaten. Het script is zonder twijfel de grootste zwakte van de film, aangezien verschillende plotpunten nooit goed worden uitgelegd of simpelweg geen zin hebben zoals ze worden geïntroduceerd.

Het is duidelijk dat dit een low-budgetproductie is, en de sterkere focus op karakterontwikkeling in plaats van actie was waarschijnlijk te wijten aan die beperkingen. Desondanks kan ik niet anders dan enigszins teleurgesteld zijn over het einde. Dat gezegd hebbende, is het nog steeds een redelijk vermakelijke film en zeker geen tijdverspilling. Maar met zo'n interessant concept had ik er iets meer van verwacht.

Mag ik het bij een kleine 7 houden?

Een mooie creatie van de regisseur filmmaker Rodrigo Moreno met dit drie uur durend Heist drama, interessante dynamieken en concepten die binnen de setting van het verhaal worden verkend. Hoewel Moreno een aantal sterke elementen bevat, zijn deze niet sterk genoeg om de hele film te dragen.

De cameravoering, de productie en het geluidsontwerp zijn over het algemeen goed en dragen bij aan de sfeer en de ambiance. Veel van de acteurs leveren goede acteerprestaties, met interessante dialogen en concepten die worden behandeld. Moreno ‘s regie is ook aardig solide. Het verhaal is een langzaam opbouwende Heist film die verschillende thema's verkent, zoals 'bankoverval', 'kapitalisme', 'vrijheid', enzovoort. Sommige van deze concepten worden goed uitgewerkt, maar tegelijkertijd ook weer niet helemaal. De structuur van het verhaal voelt namelijk onevenwichtig aan, alsof het verhaal niet helemaal weet wat het wil overbrengen.

Door deze structuur voelt het verhaal wat rommelig aan; het eerste uur is geweldig, maar de rest voelt wat verward of verloren. Dit zorgt ervoor dat de speelduur soms wat langdradig en onbevredigend aanvoelt. Er zijn een aantal goede soundtrackkeuzes, sommige personages zijn interessant en andere hadden wat meer uitgediept kunnen worden. Al met al heeft Moreno zeker een visie met deze film en het is een behoorlijke prestatie van hem in de Argentijnse cinema. Maar het had sterker gekund.

Wij houden van films met een rustig tempo, in deze opbouw leer je de hoofdpersonages kennen maar dit was soms te veel om te verdragen. Soms was het ondragelijk om naar te kijken, en dat is een sterk woord om het te beschrijven, maar het is geen overdrijving. Het had niet zo hoeven zijn. In onze ogen waren sommige scènes zinloos: wij willen geen man drie minuten door de stad zien lopen. Bela Tar en andere regisseurs van hetzelfde kaliber Sátántangó (1994), kunnen dat wel. Deze film had niet zo traag moeten zijn.

Mogelijk vind de gemiddelde kijker de speelduur van 3 uur aan de forse kant en ook bij ons dus, was de lengte voelbaar. We hebben de film “doormidden geknipt” en deze in 2 avonden gezien. De film eindigt met drie mogelijke scenario's om over na te denken over waar de personages terecht zouden kunnen zijn gekomen. Het einde is ambigu en staat open voor interpretatie.

Ondanks enige noten van kritiek is het toch een film die we wel weer eens willen zien,
vandaar onze 7+!

Bela Tar:
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/06/bela-tarr-overleden-regisseur-hongarije/

"een hechte gemeenschap die te maken krijgt met voortdurende intimidatie door een buurman wiens vijandigheid escaleert tot een dodelijke misdaad".
De buurman is dus een buurvrouw.
Klein foutje bij een fraaie documentaire, waarbij je de vijandigheid van deze buurvrouw door de beeldbuis heen kunt voelen! 👀

"Marty Supreme", een dijk van een film en een van de eersten dit jaar die ik iedereen graag aanbeveel, zonder bang te hoeven zijn voor 'toetsenbord klappen'.

Ik begin met de pluspunten: de film speelt zich goed af in de jaren '50; alle kostuums en rekwisieten uit die tijd zien er authentiek uit. De pingpongscènes in Londen en Japan waren echt leuk. Die scènes deden me denken aan mijn eigen probeersels in de jaren '70, toen ik met grof geweld probeerde te tafeltennissen zonder een enkele spelregel. Ik wist dus voor deze film niets van tafeltennis. Deze film maakt die sport geloofwaardig en respectabel. De film gebruikt ook die verschillende momenten muziek uit de jaren '80, gelukkig de betere songs uit die tijd. Wel vroeg ik mij af waarom deze film de muziek uit de jaren '50 niet heeft laten horen.

Het verhaal komt wat traag op gang en nu en dan begon ik me af te vragen waar de film naartoe ging. Ik stoorde me aanvankelijk ook een beetje aan de onsympathieke karaktereigenschappen van de hoofdpersoon gedurende het grootste deel van de film, zelfs zo erg, dat ik hoopte dat hij van de Japanner Koto Endozou zou verliezen en zie, mijn wens kwam uit!

(Stukje informatie van internet:
"Het personage Koto Endozou wordt vertolkt door de echte Japanse doven-tafeltennisser en acteur Koto Kawaguchi".

Uiteindelijk levert de film een ​​uitstekende afloop op. Het einde is spannend en bevredigend. De hoofdpersoon wordt iemand voor wie je kunt juichen. De boodschap van de film komt goed over.
En misschien wel het belangrijkste: ik was onder de indruk van Chalamet. Zijn acteerwerk is vloeiend en indrukwekkend. Zijn gezichtsuitdrukkingen en stemgebruik hadden niet beter gekund, of het nu tijdens zijn woede-uitbarstingen was of zijn vastberaden blikken tijdens de pingpongwedstrijden. Hij laat veel scènes echt levensecht overkomen.

Ondanks al mijn lof kan ik de film echter geen perfecte score geven – hoewel Chalamet's acteerwerk goed is, waren er enkele scènes waarin zijn lichaamsbouw een beetje ongemakkelijk overkwam. Hij is duidelijk klein en tenger, maar de film probeert hem soms macho te laten lijken. Ik vond hem geen geloofwaardige tegenspeler voor Gwyneth Paltrow (opmerking: ik denk eigenlijk dat deze rol perfect zou zijn geweest voor een jonge Leo DiCaprio in de tijd van Catch Me If You Can (2002)

Qua plot wordt de film donkerder dan nodig. Zonder te veel te verklappen, kan ik zeggen dat de film tussen de pingpongscènes door eigenlijk een rechttoe-rechtaan misdaadthriller wordt, met een verhaallijn rond een verdwaalde hond. De intensiteit van die scènes zorgt voor een iets storend en misplaatst gevoel.

Maar goed, was hij perfect geweest een ruime 9 en nu met bovenstaande minpuntjes, een fraaie 8!

"The Big Ugly" is een misdaadthriller geschreven en geregisseerd door Scott Wiper. De film volgt Neelyn (Vinnie Jones), een handlanger van de Britse misdaadbaas Harris (Malcolm McDowell). Harris komt naar West Virginia om een ​​deal te sluiten met oliemagnaat Preston (Ron Perlman). De samenwerking draait om Preston die een lening nodig heeft en Harris die een legitiem bedrijf zoekt om zijn geld wit te wassen. Neelyn neemt zijn vriendin Fiona (Lenora Crichlow) mee. Wanneer Fiona echter overlijdt en Prestons zoon Jr. (Brandon Sklenar) de hoofdverdachte is, begint Neelyn aan een wraaktocht die de nieuwe zakelijke deal tussen Harris en Preston in gevaar brengt.

Belangrijke bijrollen worden gespeeld door Will, Prestons voorman en voogd van Jr, en Kara , Wills vriendin. Er is een belangrijke subplot waarin Jr. en Will ruzie maken over de vraag of Will met Kara mag daten, omdat zij de enige aantrekkelijke vrouw😍 in de buurt van hun bouwplaats is en Jr. het niet leuk vindt om te horen dat hij geen vrouw mag versieren.
(Welke man zou dat wel fijn vinden om dat te horen?)

Ik heb gemengde gevoelens over deze film, enerzijds vond ik het wraakverhaal rond Neelyn goed maar was niet helemaal overtuigd van alle aspecten van zijn vertolking van het personage. Ik vond Prestons vertolking ook erg goed. Will is een sympathiek personage als de "goede man".

Ik had echter het gevoel dat de film niet echt op één lijn bleef. Er is een wraakverhaal rond Neelyn, maar dan is er ook een subplot over een conflict tussen Will en Jr,., en vervolgens nog een subplot over Harris en Preston. Daartussen zit ook nog een verhaal over een gemeenschap die de minerale grond waar de olie wordt gewonnen, heeft verkocht. Er zijn gewoon zoveel verhaallijnen en vreemde scènes dat ik het gevoel had dat de film nooit echt op één lijn bleef, wat teleurstellend was, want de film had best sterke stukken.

Ondanks dat de film wel een goed verhaal heeft, kom ik met de waardering niet verder dan een 5.

"Ik ben niet gek, ik ben gewoon nerveus".

Deze film is gebaseerd op een volstrekt frivole en heerlijke toneelkomedie, die de politieke intriges in Londen aan het einde van de achttiende eeuw uitbeeldt, toen koning George III voor het eerst tekenen van geestelijke instabiliteit vertoonde. De regerende Tory-regering wilde niet dat hij werd vervangen door zijn zoon, die volgens de grondwet als regent (dat wil zeggen, in feite koning) zou optreden, omdat de prins de neiging had om de oppositie, de Whigs, politiek te steunen. De Whig-leiders beseften daarentegen dat als ze een regentschapswet konden doordrukken om deze vervanging te bewerkstelligen, de dankbare prins hen veel steun zou geven. Ze deden er alles aan om de aandacht te vestigen op de problemen van de koning en dienden tegelijkertijd de regentschapswet in bij het parlement. De Tories reageerden hierop met vertragingstactieken, gecombineerd met pogingen om de koning in het openbaar te laten verschijnen op momenten dat hij niets deed wat op mogelijke geestelijke instabiliteit zou wijzen; en later met drastische pogingen om medische hulp te bieden om de problemen van de koning te verhelpen of te minimaliseren. Men begreep in die tijd medisch gezien weinig van waanzin, maar de geschiedenis leert dat de zeer onconventionele behandelingen die door de aangestelde hofarts werden bedacht uiteindelijk succesvol bleken. De koning herstelde voor een lange periode, hoewel zijn waanzin uiteindelijk terugkeerde en voor iedereen duidelijk zichtbaar werd. Zijn zoon werd uiteindelijk prins-regent voor de laatste negen jaar van zijn vaders leven. Het toneelstuk, en deze film waarop het gebaseerd is, tonen gebeurtenissen tijdens de eerdere periode van mentale instabiliteit van de koning, waaruit blijkt dat hij naar alle waarschijnlijkheid vrijwel volledig herstelde.

De humor zit hem vooral in de reconstructie van de politieke intriges van die tijd en de manier waarop deze door de Londense society werden geaccepteerd. Ook veel scènes waarin hovelingen en ander personeel zich ontspannen nadat de koning een kamer heeft verlaten, zijn erg amusant. Dit klinkt misschien niet als veel, maar ik vond het een zeer bevredigende film. Er waren ook momenten van oprechte ontroering en drama, waarin de koningin (gespeeld door de sublieme actrice Helen Mirren) haar man op alle mogelijke manieren steunde. Ikzelf raakte zo betrokken bij het verhaal dat ik oprecht genoot van het moment dat de koning zijn strijd won en zijn normale taken hervatte. De film zelf is niet bijzonder, maar als je van komedies over manieren en situaties houdt, moet je deze zeker niet missen.

Nigel Hawthorne speelde de koning en Rupert Everitt de prins van Wales. Dr. Willis, de onconventionele arts die zo'n belangrijke rol in de gebeurtenissen speelde, werd prachtig vertolkt door Ian Holm. Deze film vermeed de veelvoorkomende valkuil om een ​​toneelstuk zo letterlijk te verfilmen dat veel scènes onnodig langdradig en statisch worden. Het originele toneelstuk van Allan Bennett was zeer succesvol in Engeland en hij werd gelukkig (maar ongebruikelijk) gevraagd om zelf het filmscript te schrijven. Op basis van dit voorbeeld zou ik willen aanbevelen dat de auteurs van de meeste toneelstukken die als basis voor een film dienen, de kans krijgen om veel meer inspraak te hebben in de het tot standkoming van het filmscript. De verschillende prijzen die deze film won, waren allemaal welverdiend, maar de film wordt nog steeds gedomineerd door de sublieme prestatie van Nigel Hawthorne. (Dit was ook het algemene oordeel over de originele Londense toneelproductie en het zal een dappere theatermanager zijn die het stuk daar met een andere hoofdrolspeler terugbrengt.)

We hebben ons vermaakt met deze prachtige Britse film, als waardering een 7+, reikend naar misschien een 8 bij een herziening?

Neem mij niet kwalijk, de casting ruikt naar goede acteurs maar ze hebben misschien eens iets gepreveld wat jou niet aanstaat? Ik vind bijvoorbeeld dat Robert De Niro en Jesse Plemons vaak goede prestaties leveren.
Als ik door de bekeken films en series scroll bij jou, zie ik alleen, op een enkele na, negatieve reacties.
Misschien zou je je eens langer moeten verdiepen in iets dan 5 minuten, opent soms inzichten.

Eindelijk behoor ik tot de groep van mensen die deze film goed vindt. Vandaag voor de derde keer bekeken. Mijn eerste keer was in 2000 en echt, de film kon mij niet bekoren. De tweede kijkbeurt was in maart 2021 en kreeg ik meer contact met het filmverhaal en vandaag kwam ik er achter dat de ratings voor de film het waard waren.

De mensen denken dat ze in 1999 in een normale wereld leven, maar in werkelijkheid is het 200 jaar later. De wereld zoals wij die kennen, is verwoest in een oorlog tussen (A.I.) robots en mensen. Hoewel de mensen dachten dat ze de robots konden stoppen door hun energievoorziening af te snijden, waren de robots hen te slim af en maakten ze de mensen tot slaven, die meer dan genoeg energie produceren om de robotmaatschappij in stand te houden. Maar om de mensen tevreden te houden en onwetend te laten over hun werkelijke situatie, hebben de robots een virtuele wereld gecreëerd, een valse versie van het leven in de 20e eeuw. Deze virtuele wereld heet 'de Matrix'.

Neo is altijd op zoek geweest naar de waarheid achter de Matrix en op een dag krijgt hij dankzij Morpheus de kans om die te ontdekken. Morpheus is een van de weinige mensen die ooit aan de robots is ontsnapt en hij is op zoek naar de 'uitverkorene', de enige mens die de robots kan verslaan. Hij gelooft dat Neo degene is naar wie hij altijd op zoek is geweest.

Naast het verhaal zijn het de speciale effecten die deze film legendarisch hebben gemaakt. Ik denk dat iedereen dit al weet, dit was de eerste film waarin super slow motion, oftewel "bullettime", werd gebruikt. Natuurlijk was dit destijds een revolutie, maar zelfs na al die jaren is het nog steeds ongelooflijk mooi om naar te kijken. En er zijn nog meer interessante dingen te ontdekken. De makers hebben CGI ten volle benut en dat op een voortreffelijke manier gedaan. Maar naast het goed uitgewerkte verhaal en de geweldige speciale effecten, zijn er natuurlijk ook de acteurs. Soms zou je ze bijna vergeten, maar ze spelen een belangrijke rol in deze film en doen dat op een goede manier.

De film zit boordevol actie, heeft een goed verhaal, veel interessante special effecten en er wordt goed geacteerd. Wat wil je nog meer van een film? Ik denk dat dit ook over 20 jaar nog een klassieker zal zijn.

Een fraaie 8!

We gingen deze film in met weinig voorkennis, behalve dat Rachel McAdams en Dylan O'Brien de hoofdrollen spelen als twee mensen die gestrand zijn op een onbewoond eiland, geregisseerd door Sam Raimi. Als Raimi bij een project betrokken is, weet je vrijwel zeker dat je iets bijzonders zult meemaken en met hem als regisseur van dit originele verhaal leek het een veilige gok dat het op zijn minst enigszins goed zou zijn.
Lijst films Raimi: https://www.filmvandaag.nl/regisseur/Sam+Raimi
Beide acteurs deden fantastisch werk, en Rachel McAdams lijkt in het bijzonder veel plezier te hebben in haar rol. Dat gezegd hebbende, vond ik haar een nerdachtige en irritante personage in de introductie,

Ik vond de dynamiek tussen deze twee personages erg leuk, met komische momenten waar ik een aantal keer hardop om heb gegrinnikt. Een film als deze had makkelijk onopvallend en kortstondig in het geheugen kunnen zijn, maar Raimi tilt het hele concept naar een hoger niveau met stijlvolle, overdreven humor en een overvloed aan lichaamsvloeistoffen. Er is bloed, er is gruwel en er wordt overgegeven, allemaal op zo'n overdreven manier gepresenteerd dat je soms met afschuw naar het scherm kijkt. Rachel McAdams en Dylan O'Brien leveren allebei uitstekende prestaties en je merkt dat ze meteen begrepen wat voor soort film Raimi wilde maken.

Ik vond het hele aspect van het gestrand zijn op een verlaten eiland ook erg goed, aangezien ik persoonlijk wel een liefhebber ben van overlevingsverhalen in de buitenlucht sinds ik Cast Away (2000) zag. De film bevat een flink aantal montages en mooi vormgegeven decors die laten zien hoe beide personages proberen hun situatie draaglijker te maken, tot het punt dat het er soms bijna vermakelijk uitziet, wat het op een vreemde manier ook wel is, tenminste voor één van hen.

De film bevat een paar CGI effecten die er wat zwak uitzien, vooral als je de voorkeur geeft aan praktische effecten, met name tijdens de vliegtuigcrash en in een scène met een dier. Wat de film ook enigszins mist, zijn echt memorabele momenten. De speelduur wordt opgerekt doordat de twee personages constant proberen met elkaar om te gaan, totdat er weer iets gebeurt dat hen emotioneel weer uit elkaar drijft. Het is duidelijk de bedoeling dat je een hekel hebt aan het personage van Dylan O'Brien en ik vond hem bijna te onaardig neergezet. De film had wel wat meer impactvolle scènes kunnen gebruiken, zoals het moment waarop het personage van Rachel McAdams gaat jagen, want de bijna twee uur durende speelduur kan op sommige momenten wat langdradig aanvoelen. Het einde maakt dat echter enigszins goed met een memorabele slotscène die ik persoonlijk niet had verwacht en met hem als regisseur van dit originele verhaal leek het een veilige gok dat het op zijn minst enigszins goed zou zijn. Beide acteurs doen fantastisch werk en Rachel McAdams lijkt in het bijzonder veel plezier te hebben in haar rol.

Van ons een mooie 7+!

De horrorfilms van Zak Hilditch zijn vaak fascinerend. 1922 (2017)
Ze draaien bijna altijd om een ​​enkele protagonist die op zoek is naar een manier om "iets voor elkaar te krijgen". "We Bury the Dead" volgt ook datzelfde patroon, en hoewel de posters en het promotiemateriaal je misschien doen denken dat het een zombiefilm is, is dat het niet!

Dit is een sombere (en avontuurlijke) karakterstudie, waarin Ava (Daisy Ridley) een gevaarlijke reis onderneemt om zich met haar man te verzoenen. We krijgen onderweg een aantal interessante momenten te zien, met Clay (Brenton Thwaites) en Riley (Mark Coles Smith) die belangrijke rollen spelen in Ava's reis. Thwaites is met name een leuke toevoeging aan een verder donker en aangrijpend drama. Een ander pluspunt is de cinematografie van Steve Annis.

Er is een ontwikkeling in Ava's personage die zich langzaam ontvouwt, maar dat is niet de emotionele kern van de film. Het is haar veranderende dynamiek met mensen, haar empathie voor de zombies en haar nieuwsgierigheid naar haar man die het verhaal voortstuwen. Ridley is al meerdere keren de enige reden geweest dat een film van haar geslaagd is, gezien haar manier van omgaan met dramatische rollen. Als hoofdpersonage moet het voor haar een plezier zijn geweest om Ava te verkennen en te spelen, en dat is duidelijk te zien.
Mijn favoriete scène in de film is die waarin Ava midden in de nacht een zombie ontmoet voor iets onverwachts "menselijks". Het is een scène die me diep raakte en waarin Hilditch's schrijf- en regiewerk echt tot zijn recht komt.

Een krappe 6!

Je keuzes zijn te extreem voor een film voor ontspanning. De scène in het luchtdichte vliegtuig is prima. Ja, het scenario is gewoon te simpel en brengt niets nieuws; we kunnen het einde al binnen de eerste 45 minuten raden. Maar het tempo van het verhaal is goed voor het publiek. Dus als je niet te veel verwacht, is de film prima. Het is een verhaal over een held en een sexy schoonheid. De luchtgevechtsscène is geweldig en de regisseur heeft slow motion gebruikt zodat we de details van het adembenemende luchtgevecht goed kunnen zien. Jessica Biel is zo aantrekkelijk dat deze traditionele Hollywoodfilm interessanter wordt! Hoe dan ook, het is een ontspannende vakantiefilm met een paar mooie scènes van de vlucht, zonder er diep over na te denken.

"Stealth" heeft een plot, weliswaar in de stijl van een pulp-militaire thriller, maar toch een verhaal dat je kunt volgen.
Allereerst zijn de vliegscènes net een videogame van hoge kwaliteit. Omdat ik eigenlijk geen videogames speel, was dit een leuke ervaring. Sterker nog, ik was enigszins verrast door het aantal extreem complexe effectshots in deze film. Daarnaast wordt vrijwel alles wat je ziet opgeblazen. Echt goed opgeblazen. Ja, het is mogelijk om dingen op te blazen met een zekere mate van creativiteit en originaliteit. Je zou misschien aan Apocalypse Now (1979) kunnen denken door de grootte en hoeveelheid vuurbollen die overal te zien zijn.

Oh ja, de personages, de enige bekende naam is Jamie Foxx. Hij werd duidelijk gecast vóór zijn succes met Ray (2004) en speelt eigenlijk een vrij kleine rol. Er wordt degelijk geacteerd maar deze film draait niet om Oscar-waardige prestaties. Het verhaal is, zoals een criticus het omschreef, een live-actionversie van "Team America". Genoeg landen worden binnengevallen en aangevallen om een ​​Derde Wereldoorlog te ontketenen (maar ja, alle goede dingen komen in drievoud😅). Je hoeft geen van de ongeloofwaardige details in de film te geloven. Als je in staat bent om je verstand niet te veel te gebruiken in zo'n situatie, kun je accepteren dat de meeste grote sensaties in deze film waarschijnlijk eerst bedacht zijn, en dat er vervolgens een verhaal omheen is gebouwd. Maar dat betekent wel dat je niet wordt afgeleid door onzinnige franjes

Bijna 2 uur vermaak maar je zou zeker slechtere films kunnen zien in dit genre.
Ook deze krijgt een nipte 6. (veel 6jes deze week)

Hoe was deze tweede van de 4 paardenmannen?

Ondanks de algemene mening heb ik redelijk genoten van de opvolger van Now You See Me (2013); sommige dingen kloppen misschien niet helemaal, maar ik vond hem wel vermakelijk. In het vervolg zijn we achttien maanden na de gebeurtenissen van de eerste film en krijgen de 'Four Horsemen' de opdracht om een ​​overval te plegen voor Daniel Radcliffe.

Allereerst mag je de indrukwekkende cast noemen; ik heb erg van hen genoten in de eerste film, dus het was geweldig om acteurs als Mark Ruffalo, Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Morgan Freeman en anderen weer terug te zien. Ze doen het natuurlijk allemaal uitstekend en kruipen meteen weer in de huid van hun personages, in wier levens ik volledig geïnteresseerd was. Na de twist aan het einde van de eerste film was ik benieuwd hoe het personage van Ruffalo zich zou ontwikkelen, maar ik heb erg genoten van het grootste deel van zijn verhaallijn en het bouwt voort op wat we al wisten over zijn achtergrond, wat leuk was.
Om even kort op de plot in te gaan: het is een typische heist film met de kenmerkende 'Now You See Me'-stijl, dus vol illusies en visueel aantrekkelijke effecten. Ik heb er best van genoten, er was genoeg actie, veel trucjes en de locaties waren ook interessant, lekker internationaal, wat ik prettig vond. Er zaten wel een paar wendingen in maar sommige zag je al aankomen en andere vond ik niet zo geslaagd. Ze probeerden de grote onthulling uit de vorige film te overtreffen, maar dat lukte niet echt; het leek alsof ze moeite hadden om uit te leggen waarmee ze ons nu precies wilden verrassen. Maar over het geheel genomen werkte het verhaal voor mij wel.

Iets, of beter gezegd iemand, waar ik niet zo van genoot, was een bepaald personage dat ze introduceerden als een familielid van een van de 'Four Horsemen'; zijn rol was een beetje overbodig en wat ze van hem gemaakt hadden, deed de kwaliteit van de film geen goed. Hij paste misschien beter in een of andere komedie, iets waar deze film helaas te veel op leunde. De eerste film had grappige momenten en Harrelson was onze komische noot maar nu hebben ze twee extra "grappige" personages geïntroduceerd en dat maakte de film soms wat goedkoop.

Mijn laatste kritiekpunt is dat, tenzij je de eerste film leuk vond en die recentelijk hebt gezien, ik denk dat je "Now You See Me 2" niet zo leuk zult vinden. Je moet je veel dingen herinneren, wat voor mij geen probleem was omdat ik het origineel een paar keer heb gezien, maar een toevallige kijker zal met een paar vragen blijven zitten. Dus, als je de eerste film niet leuk vond, zul je deze ook niet leuk vinden. Voor mij was hij niet zo strak en gelikt als Now You See Me (2013), maar wel vermakelijk genoeg.

Een redelijke 6+***

Ergens had ik gehoopt dat deze film goed zou zijn, daarom vind ik het jammer dat hij de beloftes niet heeft waargemaakt, want Britse films hebben vaak mijn voorkeur als het om de actie gaat.
De cast is goed en het uitgangspunt is degelijk, zij het een beetje onorigineel. Helaas resulteert dit in een futloze "Die Hard"-imitatie die niet helemaal weet wat hij wil zijn. De trage start is nog te verdedigen, aangezien de hoofdpersonages op een ietwat onhandige manier worden geïntroduceerd.

Naarmate het verhaal zich ontvouwt, lijkt de onsamenhangende plot niet helemaal te weten wat hij wil zijn en bouwt hij zich in één richting op om vervolgens abrupt te schakelen van een overlevingsstrijd tegen alle verwachtingen in naar een eenmansleger. Dit resulteert in een ietwat teleurstellend, zwak verhaal en een eendimensionaal plot dat geen diepgang heeft en onsympathieke hoofdpersonen bevat. Bovenal ontbreekt de actie die de plotgaten en zwakke personages had moeten compenseren met een spannend, non-stop actieavontuur.

Deze matige poging bewijst maar weer eens dat, hoe goed de Britten ook zijn als filmmakers, ze er gewoon niet meer in slagen, om de blockbusters-actiefilm te maken die zo kenmerkend is voor de Amerikaanse cinema. En wanneer ze het wel proberen, voelt het op de een of andere manier treurig en een beetje belachelijk aan. Dat was niet altijd zo, maar moderne Britse actiefilms kunnen zich niet meten met de Amerikaanse pogingen.

Een heel klein 6je.

Hierbij bied ik mijn excuses aan een ieder die de regels heeft gelezen over het verloop van de film.
Ik buig mij diep in het stof. ...Hatsjoe😉

Een satirische film met een knipoog en sportfilms zijn over het algemeen niet bepaald twee genres die je zomaar combineert, maar Burt Reynolds dacht daar anders over. Het resultaat is een film die grappig, ontroerend, intens en alles daartussenin is. Ik snap echt niet hoe de schrijvers, producenten en regisseurs zoiets geweldigs hebben kunnen bedenken. "The Longest Yard" is meesterlijk, grappig maar geen komedie, er wordt veel voetbal gespeeld, maar het is meer dan zomaar een sportfilm. Het is een lastige film om te categoriseren en misschien is dat wel de reden waarom hij zo goed is.

Burt Reynolds speelt een afgedankte voetbalspeler die in de gevangenis belandt vanwege rijden onder invloed. Daar vraagt ​​de gevangenisdirecteur hem een ​​voetbalteam samen te stellen om het op te nemen tegen de bewakers, die in een semiprofessionele competitie spelen. De gevangenen vormen een interessante groep buitenbeentjes en criminelen, perfect neergezet door de verschillende karakteracteurs. Burt Reynolds is een briljante hoofdrolspeler te midden van al deze bizarre oplichters en is perfect in deze rol. Deze film is geweldig, maar dat is in eerste instantie niet direct te merken. Het is zo'n film waarvan je halverwege beseft dat het gewoon een fantastische film is om te kijken.

Los van het feit dat het een onconventionele film is, is het moeilijk te begrijpen waarom deze film zo goed is. Ik weet het zelf ook niet precies; de grappen zijn niet echt hilarisch, maar het wordt duidelijk dat de film zo goed is omdat hij thema's aansnijdt die maar weinig films aan de orde stellen. Er zijn verwijzingen naar raciale problemen, homoseksualiteit (zij het zeer subtiel), gevangenisgeweld, corrupte politieagenten en andere kwesties die zelden op het scherm worden besproken.

Wat me verbaast, is dat deze thema's prominent aanwezig zijn en je er in de film echt aandacht aan besteedt. Tegelijkertijd versmelt de overdreven satire perfect met de film. Zelfs als je deze film vergelijkt met andere komedies die enigszins controversiële thema's zoals racisme aansnijden, zoals Police Academy (1984) (die op een bepaalde manier een komedie maakt van racisme en seksisme, en in mindere mate een film als Caddyshack (1980)), dan zie je dat deze film de komedie en de controversiële thema's combineert, waardoor ze niet één, maar twee compleet verschillende facetten van de film vormen. Normaal gesproken is het moeilijk om zulke intense satirische elementen in een film te verwerken en er een goede film van te maken, maar deze film combineert de twee elementen zo moeiteloos.

Dit is absoluut een underdogfilm, in die zin dat de gevangenen horen te verliezen; het zijn een stelletje criminelen die zelden of nooit voetbal hebben gespeeld en geen schijn van kans hebben tegen een semiprofessioneel team. De personages, te talrijk om op te noemen, maken deze film des te beter. De film is ook een gevangenisfilm en slaagt daarin; dit is een van die films waarbij alles gewoon klopt en het resultaat bijna perfect is. Een van de redenen om deze film te kijken is Eddie Albert, als de altijd glimlachende en zelfvoldane gevangenisdirecteur die het brein achter de hele affaire is. Hij is hier gewoonweg perfect, hij spreekt elk woord zo zorgvuldig uit dat het lijkt alsof hij pijn heeft, en hij is perfect in de rol. James Hampton heeft ook een uitstekende rol als Reynolds' rechterhand in de gevangenis. Dit is gewoon een geweldige film, die op zoveel verschillende manieren uitblinkt.

Als ik een film als deze kijk, vraag ik me vaak af waarom er tegenwoordig zo weinig films zoals deze zijn, films die zo eigenzinnig maar grappig zijn, films met degelijk acteerwerk, films die zo interessant zijn. Deze film is op een bepaalde manier onbetaalbaar. Toen ik er voor het eerst over hoorde, dacht ik niet dat de film zo goed zou zijn, maar nadat ik hem zag, begreep ik waarom hij genomineerd was voor een Oscar en zo hoog aangeschreven stond. Ik weet niet waarom het klikte, maar dat deed het wel, en het resultaat is een film die absoluut de moeite waard is om te zien, en een van de beste films uit de jaren '70.

Een hele mooie 8+

In 2007 zagen we drie revisionistische westerns verschijnen, waaronder 3:10 to Yuma (2007) en The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). "Seraphim Falls" was de derde western van dat jaar en hoewel deze niet zo goed was als de eerste twee films, was het een zeer gedurfd en solide debuut van David Von Ancken.

Een zeer interessante achtervolgings-/wraak-/thriller die zich drie jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelt. Het is grotendeels een twee uur durende man-tegen-man-strijd in een slopende strijd van verstand en uithoudingsvermogen, met Liam Neeson die de gruwelijke moord op zijn familie door een groep soldaten onder leiding van Pierce Brosnan wil wreken.

Schrijver/regisseur David Von Ancken (voornamelijk tv-werk) forceert het tempo nooit, waardoor we de pijn en het lijden van de betrokkenen echt voelen. Koud weer, een hete en droge woestijn en een gebrek aan voedsel, water en onderdak spelen een rol in dit overlevingsspel. Hoewel er enkele elementen van The Edge (1997) in zitten, is het vooral een zeer rauwe weergave van wat mensen doen voor overleving en wraak.

Niet geheel zonder humor, met een geweldige grap over "uilenkeutels" en een hilarische truc bij verstoppertje. De geweldige Ed Lauter is een fantastische cowboy. Lauter is al meer dan 30 jaar karakteracteur. Hij was zo geweldig als de kapitein van de gevangenisbewakers in de klassieker The Longest Yard (1974) uit 1974. Hier heeft hij niet veel tekst, maar zijn gezicht en ogen spreken boekdelen. Ook Angelika Huston maakt een opvallende verschijning als de morele verleidster in de woestijn en Tom Noonan als een angstaanjagende dominee met zijn familie in de middle of nowhere.

Maar het draait vooral om Pierce versus Liam. Mijn enige echte probleem met de film is waarom een ​​Brit en een Ier zijn gecast als veteranen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Het land was toen weliswaar nog relatief jong, maar ik vermoed dat de meeste accenten uit het Verenigd Koninkrijk al verdwenen waren, in ieder geval onder de hogere officieren. Een klein puntje van kritiek, want ze doen het allebei goed en ze voelen elkaar ook goed aan. Het is zeker geen actievolle film, maar wel spannend en met een aantal geweldige beelden.

Vandaar mijn 7+ als waardering.

Je kunt sinds 29 september jl., het derde seizoen zien.
Als je deze nog niet hebt gezien, op Stremio kan je deze bekijken met Nederlandse ondertiteling.
Dit is legaal en je kunt dit kanaal downloaden op internet.

https://stremio.nl.download.it

Alleen al de trailer zou mij angstig maken om bij deze mevrouw binnen te treden!

Er is ook een serie gemaakt over een vriendelijk rechter die achter de mens kijkt, Frank Caprio.
Deze is onlangs overleden, hij had begrip voor degenen die op hun schreden terug wilden keren.

Caprio begon in 2000 met zijn programma waarin hij een luisterend oor bood. "Ik hoop dat mensen beseffen dat overheidsinstellingen goed kunnen functioneren door vriendelijkheid, eerlijkheid en mededogen", zei Caprio in 2017 over zijn werk.

https://www.youtube.com/watch?v=g5A0OGQJ8Co

De eerste "Greenland"-film Greenland (2020) maakte indruk op me; een verrassend intense, dramatische en emotionele thriller, die geen blad voor de mond nam met talloze momenten die echt schokkend en moeilijk om naar te kijken waren. Gerard Butler was uitstekend als de doorsnee held, en de film wist een echte spanning te creëren zonder overdreven spektakel, tegen een familiedrama dat authentiek aanvoelde te midden van de chaos. Ik ben fan van Butlers actierollen (ik ben hierin bevooroordeeld - ik ben gewoon dol op Gerard Butler), dus ik ging naar "Greenland 2: Migration" in de hoop op meer van diezelfde intensiteit en dramatische diepgang. Helaas - en dit doet me pijn om te zeggen - schiet dit vervolg op bijna alle vlakken tekort.

"Greenland 2" is een post-apocalyptisch overlevingsverhaal over een roadtrip, waarin Gerard Butler en zijn familie hun bunker in Groenland verlaten en door een verwoest Europa trekken op zoek naar een nieuw thuis. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend, maar de uitvoering voelt goedkoop, voorspelbaar en vreemd genoeg futloos aan gedurende een groot deel van de film. Ten eerste slaagt de film er niet in om het familiedrama te evenaren dat de eerste film zo succesvol maakte. In plaats van betekenisvolle spanning tussen familieleden die voor onmogelijke uitdagingen staan, krijgen we langdradige, ongemakkelijke subplots (zoals de ruzies van tienerzoon Nathan met zijn ouders of zijn ontluikende interesse in de buitenwereld en meisjes) die geforceerd en gênant overkomen. Bovendien leunt het script zwaar op de 'Wet van Murphy': alles wat mis kan gaan, gaat mis, tot het punt waarop het absurd wordt.
Van aardbevingen, vijandige overlevenden, kometen en meer, op een gegeven moment voelt de pech van deze specifieke familie cartoonesk aan en is het ongeloofwaardig, waardoor wat meeslepend had kunnen zijn, verandert in een film om je ogen soms bij te laten rollen.
En wat erg irritant was, misschien voor de Amerikaanse bevolking?, is het veelvuldig voorkomen van tranentrekkende scènes! Daar ging ik mij op een bepaald punt echt aan ergeren!

Desalniettemin zijn er een paar opvallende, intense scènes die echt spannend zijn. Sommige actiescènes – met name die met de ladder – hielden me op het puntje van mijn stoel en deden me denken aan de sterkere momenten van de eerste film. Gerard Butler is hier zoals altijd solide; Hij zet zich volledig in als de beschermende vader die weigert op te geven, zelfs wanneer een normaal mens op zou geven. Zijn chemie met Morena Baccarin is ook erg goed (en laten we eerlijk zijn, Morena is aantrekkelijk, dus dat helpt).

Het emotionele einde is een aspect waarin de film voor mij werkt. Het is een oprechte emotie en biedt een bitterzoet gevoel van hoop en een verdiende afsluiting na al het leed. Het is een sterke finale, maar het kan het algehele gebrek aan vaart, spektakel of dramatische diepgang niet helemaal compenseren.

"Greenland 2" is grotendeels saaier en minder goed dan zijn voorganger; meer een vermoeiende herhaling dan een waardig vervolg. Als je een Butler-fan bent, of gewoon iets zoekt om te kijken op een rustige avond, dan maken de af en toe intense actiescènes en die ontroerende finale het misschien de moeite waard om te streamen, maar - tenminste voor mij - evenaart het niet de gegronde spanning of emotionele impact van Greenland (2020). Teleurstellend.

Een 6.

Dit historische drama draait om een ​​vrouw die zich een weg baant uit onderdrukking naar een leven vol betekenis, liefde en acceptatie. Je merkt dat er veel tijd en aandacht is besteed aan de visuele weergave van haar levensverhaal. Hulde aan de filmmaker voor de artistieke en technische keuzes die hij heeft gemaakt om haar reis zo goed weer te geven!
De Verenigde Staten heeft werkelijk prachtige landschappen en Cotten laat ons zien welke natuurlijke schatten ze vlak voor hun neus hebben. Het verhaal is strak en to the point. In een tijd van overdreven blockbusters, waar wat er daadwerkelijk gebeurt minder belangrijk is dan hoe het eruitziet, focussen Cotten en Lindley zich op een lief maar krachtig verhaal over een vrouw die haar eigen weg vindt in een tijd waarin dat soort dingen niet bepaald werden aangemoedigd.

Van mij een 7!

Nee, voor mij was het te veel over de top maar dat had ik van tevoren eigenlijk ook al verwacht met deze acteurs in de hoofdrollen.

En schijnbaar is Morena Baccarin helemaal weer in, de vrouw van de John Garty (Gerard Butler) in Greenland (2020) en Greenland: Migration (2026), want ook in deze film heeft ze een rol en speelt ze de vrouw van de 'verstandige broer'.

De dynamiek tussen de halfbroers en -zussen in de film is te voorspelbaar, wat de film beperkt in het bereiken van grotere hoogten. Ook ben ik niet zo'n fan van situaties waarin de belangrijkste schurk een pistool op de protagonist richt (die in een verzwakte positie verkeert) en een lang gesprek begint in plaats van gewoon te schieten. Er zit veel onlogica in de film en het verhaal rammelt nogal.

Dat alles zou je ervan moeten weerhouden de film te bekijken, want je staat voor een "slappe hap kijkervaring" van twee uur met over de top actie, een film die ze wat mij betreft, een half uur korter hadden kunnen maken.

Van mij een hele kleine 6.

Danny DeVito en Joe Piscopo blijken een solide komisch duo te vormen in deze redelijk amusante parodie op maffiafilms. Ze spelen twee loopjongens voor een maffiabaas uit Newark (Dan Hedaya).

Wanneer de gokverslaafde DeVito ervoor zorgt dat Hedaya veel geld verliest bij de paardenraces, besluit Hedaya dat hen simpelweg uit de weg ruimen niet genoeg is. Nee, hij besluit hun loyaliteit voor elkaar te testen door hen de opdracht te geven elkaar te vermoorden.
Dit zet een reeks knotsgekke komische avonturen in gang, die absoluut niet de "bijna complete mislukking" is die deze kijker was voorgespiegeld. Toegegeven, sommige grappen en gags werken beter dan andere, maar regisseur Brian De Palma weet zeker hoe hij met serieuze misdaad- of maffiafilms moet omgaan, en hij toont een goed gevoel voor deze komische benadering van dergelijke verhalen.

Het scenario, geschreven door George Gallo (die twee jaar later een grote hit scoorde met zijn script voor Midnight Run (1988), profiteert optimaal van de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. De Palma had hen gezien in de maffiaparodie Johnny Dangerously (1984) uit 1984 en had er zo hard om gelachen dat hij hen graag in deze film wilde gebruiken. Ze worden omringd door een topcast: Harvey Keitel, Ray Sharkey, Patti LuPone, Julie Bovasso, Frank Vincent, enz.. Worstelaar Captain Lou Albano gaat op een hilarische manier volledig over de top als de psychotische spierbundel Frank "The Fixer" Acavano.

Bekijk deze film zelf en je zult zien dat hij wel degelijk voor enkele lachbuien kan zorgen. Hij is in ieder geval energiek en heeft een goed tempo, duurt slechts 92 minuten en biedt een bevredigende ontknoping.

Mooie 7 scoort deze film bij ons.

Ik denk dat het probleem dat ik heb met de filmografie van Oz Perkins, is dat de eerste film die ik van hem zag Longlegs (2024) was, waardoor mijn verwachtingen voor zijn toekomstige werk misschien te hooggespannen waren. Ik wil het oprechte succes van die raadselachtige film niet bagatelliseren, maar ik denk dat Perkins misschien niet helemaal de filmmaker is die je zou verwachten als je alleen die film hebt gezien. Per toeval een meesterwerk maken betekent niet dat je geen meesterwerk hebt gemaakt, maar het betekent wel dat het waarschijnlijk moeilijker zal zijn om het nog eens te doen... althans, bewust.

De nieuwste film van de regisseur, "Keeper", is ook heel anders dan zijn andere film van afgelopen jaar, The Monkey (2025), maar is iets vermakelijker, zij het om andere redenen. Het is veel serieuzer en sinisterder, in wezen een surrealistisch spookhuisverhaal met wat verwarrende absurditeit, maar over het algemeen zonder gevoel voor humor. Zelfs met een speelduur van slechts ongeveer honderd minuten voelt het nog steeds een beetje te lang aan, omdat het in feite neerkomt op een relatief langzame opbouw van vreemde gebeurtenissen die culmineren in een finale die bijna volledig draait om een stortvloed aan uitleg die te veel (of in ieder geval te duidelijk) en tegelijkertijd te weinig verklaart.

Desondanks houden de griezelige beelden en de overtuigende hoofdrolspeler je geboeid, en de bereidheid om ronduit vreemd te zijn zonder het publiek te knipogen is ook behoorlijk prijzenswaardig. Het is allemaal een beetje willekeurig, en het publiek zou onmogelijk de details van wat er aan de hand is kunnen raden, maar de bizarheid is op zijn minst interessant, zelfs als het niet ten dienste staat van een groter thema of een specifiek concept. Het script is soms wat onhandig en vervalt in dezelfde valkuilen als veel van zijn inspiratiebronnen, maar het is mysterieus genoeg om je gedurende het grootste deel van de film geboeid te houden. De regie is niet bijzonder, maar wel degelijk - en zelfs zelfverzekerd - genoeg om meer dan een paar vermakelijke schrikmomenten te bieden, terwijl het relatief ingetogen blijft en een claustrofobische sfeer creëert. De film is over het algemeen erg generiek, maar relatief goed uitgevoerd. Het zegt eigenlijk niet veel, maar het is net stijlvol genoeg om het gebrek aan inhoud niet al te storend te vinden. Het is een behoorlijke poging, hoewel het uiteindelijk vrij onopvallend is.

Van ons, een 6.