Reacties

Ben van plan om deze week met deze serie te starten.
Omdat ik de trailer graag van tevoren even bekijk en de kijker reactie(s) ben ik op zoek gegaan naar de trailer en deze is hier verdwenen. Bij deze en hopelijk over enkele weken mijn reactie op de serie.
Trailerlink:
https://www.youtube.com/watch?v=h9_7kF-ctEo

"Fighter" levert een spannende filmische ervaring op met zijn indrukwekkende actiescènes in de lucht, waardoor het een welverdiende plek op het grote scherm verdient. De CGI, VFX en technische aspecten zijn zorgvuldig ontworpen, waardoor het realisme van de adrenaline-pompende scènes wordt vergroot.
Dit is soms ook nodig omdat men goed naar de westerse films heeft gekeken in dit genre waar gebeurtenissen in voorkomen die een lapje nemen met de werkelijkheid.

Hrithik Roshan staat centraal en domineert de film met zijn charismatische optreden. De ondersteunende cast, met onder meer Deepika Padukone en Anil Kapoor, krijgt echter daardoor beperkte kansen om te schitteren.

De muziek van de film valt op, met prachtige beats die de actie met een hoog octaangehalte aanvullen.
Aan de andere kant schieten de dialogen tekort, klinken ze goedkoop en staan ​​ze los van de geportretteerde personages.

Helaas komt het verhaal niet overeen met de algemene kwaliteit van de film. Het leunt op een clichématig jingoistic verhaal, dat draait om Indische/Pakistaanse en Hindoeïstische/islamitische karakters die al heel lang met elkaar botsen om Jammu en Kasjmir en laat het publiek uiteindelijk achter met een enigszins teleurstellende verhaallijn.

Ondanks zijn tekortkomingen is "Fighter" een waardevol eenmalig bioscoopfilm, dat een 7 scoort vanwege de aangrijpende actie en filmische elementen.

Fries, Engels, Nederlands, Duits, Noors e.d. zijn Germaanse talen. Dus wel verwant aan elkaar voor zover ik weet. Dus het Schots zal er ook wel bij behoren als een vorm van de Engelse taal.

https://friesetaal.org/Fries
https://nl.wikipedia.org/wiki/Germaanse_talen

Inmiddels is er 1 stem bij Moviemeter bij gekomen, 11 en op IMDb 20 stemmers.
Voor het geval je de film even van tevoren op trailer wilt zien:

https://www.youtube.com/results?search_query=Dostavit+lyuboy+tsenoy

Bovenstaand verhaaltje staan we nog volledig achter.
Het is en blijft voor ons een topfilm en de waardering laten we mooi op de 9 hangen!

En wie ons een beetje kent weet dat wij dit niet vaak gebruiken, waarderingen boven de 8!

Deze prachtige oorlogsserie volgt de avonturen van Amerikaanse bommenwerperpiloten die gestationeerd zijn in Engeland. De serie is geproduceerd door Steven Spielberg en Tom Hanks, die eerder samenwerkten aan de succesvolle serie "Band of Brothers".

De cast van "Masters of the Air" bestaat uit getalenteerde acteurs zoals Austin Butler, Anthony Boyle en Nate Corddry, die elk overtuigende en diepgaande personages neerzetten. De serie schuwt niet om de gruwelijkheden van oorlog te tonen en laat zien hoe de piloten niet alleen fysiek, maar ook mentaal getekend worden door hun ervaringen in het heetst van de strijd.

Wat deze serie echt onderscheidt, is de ongelooflijke aandacht voor detail en de verbluffende productiewaarde. De vliegscènes zijn adembenemend en de sets zijn zo realistisch dat je het gevoel hebt echt in de cockpit van een B-17 bommenwerper te zitten. De historische accuraatheid van de serie is ook bewonderenswaardig, waardoor kijkers een goed beeld krijgen van hoe het eraan toeging tijdens de luchtoorlog boven Europa.

Naast de spectaculaire actiescènes en het visuele spektakel, weet "Masters of the Air" ook op emotioneel niveau te raken. De verhalen van de piloten, de angst en moed die ze voelen en de hechte banden die ze met elkaar smeden, zorgen ervoor dat je als kijker intens meeleeft met hun lotgevallen.

Kortom, "Masters of the Air" is een meesterwerk dat niet alleen liefhebbers van oorlogsfilms zal aanspreken, maar ook een breder publiek zal weten te boeien. Het is een eerbetoon aan de moed en opofferingen van de mannen die vochten in de luchtoorlog en een herinnering aan de grimmige realiteit van oorlog. Deze serie zal nog lang nazinderen bij de kijkers en zal ongetwijfeld een belangrijke plaats innemen in het canon van de seriegeschiedenis.

Een fraaie 8+.

Deze korte film (09.37u) is gemaakt door regisseur Hashem Al-Ghaili en is een aangrijpende en indrukwekkende korte film die op meesterlijke wijze het verhaal vertelt van de verschrikkelijke gebeurtenissen die zich afspeelden in Hiroshima tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De film weet op een ingetogen en respectvolle manier de impact van de atoombom op de inwoners van de stad te tonen, met prachtige beelden en een krachtige boodschap. De acteerprestaties zijn sterk en weten de emoties van de kijkers diep te raken.
"Hiroshima" is een absolute aanrader die je niet onberoerd zal laten en die nog lang nazindert in je gedachten.

Wil je deze ook graag zien?
https://www.youtube.com/watch?v=PfNL1I1KdjQ

Een 8!

"Divergent" is een sciencefiction-actiefilm uit 2014, gebaseerd op de gelijknamige roman van Veronica Roth. De film speelt zich af in een dystopische toekomstige samenleving waarin mensen zijn verdeeld in vijf verschillende facties op basis van hun karaktertrekken: "Oprechtheid, Zelfverloochening, Onverschrokkenheid, Vriendschap en Eruditie". De hoofdrolspeler, Tris Prior, ontdekt dat ze een Divergent is, wat betekent dat ze eigenschappen van meerdere facties in zich heeft en niet in een hokje past.

De film wordt gedreven door het sterke acteerwerk van Shailene Woodley in de rol van Tris. Ze weet de complexiteit en kwetsbaarheid van het personage op indrukwekkende wijze te portretteren en zorgt ervoor dat de kijker met haar meeleeft. Ook Theo James, die de rol van Four vertolkt, levert een overtuigende prestatie als de stoere, maar gevoelige mentor van Tris.

De actiescènes in de film zijn goed gechoreografeerd en houden de kijker vaak op het puntje van de stoel. De visuele effecten zijn overtuigend en tillen de wereld van de film naar een hoger niveau. De soundtrack, met onder andere nummers van Ellie Goulding en Imagine Dragons, draagt bij aan de spanning en energie van de film.

Hoewel "Divergent" een spannende en meeslepende actiefilm is, laat de film op sommige vlakken te wensen over. De wereldopbouw is niet altijd even consistent en sommige personages blijven oppervlakkig en onderontwikkeld. Daarnaast volgt de plot soms te veel de bekende formule van het dystopische young adult-genre en is de film niet altijd even origineel.

Al met al is "Divergent" een vermakelijke en boeiende film die fans van het genre zeker zal aanspreken. Met zijn sterke hoofdrolspelers, indrukwekkende actiescènes en visuele pracht weet de film de kijker te amuseren en te intrigeren. Hoewel de film niet zonder gebreken is, is het zeker de moeite waard om te kijken voor liefhebbers van dystopische sciencefiction en avontuurlijke actiefilms."

Net als de rest van het triootje geef ik deze een mooie 7 met een +.

Deze film is een spannende en meeslepende actiefilm uit 2015 die een mooi (en vind ik iets beter) vervolg is https://www.filmvandaag.nl/film/88456-. De film neemt ons mee terug naar de dystopische wereld waarin mensen verdeeld zijn in vijf verschillende facties op basis van hun persoonlijkheid.

In deze film volgen we het verhaal van Tris, gespeeld door Shailene Woodley, die op de vlucht is voor de factieleiders. Ze staat voor moeilijke keuzes en moet vechten om te overleven in een wereld die steeds gevaarlijker wordt. De actiescènes zijn spectaculair en de special effects zijn indrukwekkend.
De cast levert sterke acteerprestaties, vooral Woodley die opnieuw schittert in haar rol als de moedige en sterke Tris. Ook de chemie tussen haar en haar tegenspeler Theo James is voelbaar en draagt bij aan de emotionele impact van de film.

De film is een krachtig vervolg op "Divergent" en zit vol met actie, avontuur en spanning. Het verhaal is boeiend en houdt de kijker geboeid tot het einde. Voor liefhebbers van dystopische films is deze film zeer zeker een aanrader.

(Dom, dommer en domst), ik begon met de laatste van het drietal films maar gelukkig was het te volgen.
Net als de rest van de films geef ik ook deze een mooie 7++!

"The Dream Team" uit 1989 is een komedie die draait om vier psychiatrische patiënten die per ongeluk betrokken raken bij een criminele samenzwering. De film is een mix van humor, actie en spanning en weet op een vermakelijke manier deze elementen te combineren.

Het acteerwerk in "The Dream Team" is sterk, met name van de hoofdrolspelers Michael Keaton, Christopher Lloyd, Peter Boyle en Stephen Furst. Ze hebben allemaal hun eigen gekke en excentrieke persoonlijkheden, dat zorgt voor komische en ontroerende momenten. De chemie tussen de acteurs is duidelijk voelbaar en draagt bij aan de algehele sfeer van de film.

De plot van de film is origineel en verfrissend en hoewel het misschien allemaal wat voorspelbaar is, blijft het toch boeien tot het einde. De regisseur Howard Zieff weet de kijker(s) op het puntje van de stoel te houden met snelle actiescènes en grappige dialogen.
Al met al is "The Dream Team" een vermakelijke en luchtige film die perfect is voor een avondje ontspanning.
De combinatie van humor, actie en een vleugje drama zorgt ervoor dat deze film een echte aanrader is voor liefhebbers van komedies.

Kleine opmerking: Christopher Lloyd was voor ons de topper in de film en waarschijnlijk ken je hem wel uit de film One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975)

Waardering?
Unaniem een 7+ bij ons!

"Allegiant" is het derde deel van de Divergent-serie en volgt de avonturen van Tris en Four nadat zij de muur van Chicago hebben verlaten. De film zit vol actie en spanning maar mist de diepgang en karakterontwikkeling van zijn voorgangers. Het plot voelt soms geforceerd aan en er zijn bepaalde twisten die niet goed uit de verf komen. Desondanks weten de hoofdrolspelers, Shailene Woodley en Theo James, de film goed te dragen met hun redelijk sterke performances. "Allegiant" is een vermakelijke film voor fans van het genre maar is niet zo goed ontvangen door critici als de eerste twee films die hieraan vooraf gingen.

Jammer genoeg is er na "Allegiant" geen afsluitende film gemaakt. En dan na te gaan dat er ruim 80 miljoen dollar aan deze films is besteed op basis van verwachtingen! Men zag het succes van de film The Hunger Games (2012) en hadden meer inkomsten van het filmpubliek verwacht, dat viel tegen!

Helaas ben ik met het "einde" begonnen maar zal vandaag en morgen de eerste twee films van deze saga bekijken.
Divergent (2014)
Insurgent (2015)

Mijn waardering voor "Allegiant" is een kleine 7.

Inderdaad spat de chemie tussen de hoofdpersonen van het scherm af tijdens de film en ik ben dan ook verrassend getroffen door deze film. Mijn verwachtingen waren al hoog en deze werden meer dan waar gemaakt.

Een storend iets was constant aanwezig in de film en dat waren de flesjes sterke drank!
Iemand die op 17-jarige leeftijd al zo veel drinkt kan volgens mij niet zo functioneren als deze Sutter deed.
S 'ochtends vroeg uit de veren en vrijwel geen kater?
Denk niet als je jong bent, dat het gedrag van Sutter door een gemiddelde tiener kan worden gekopieerd zonder gevolgen.

Verder een leuke film en mijn beloning zou zonder zoveel drank een ruime 7 zou zijn maar door het verkeerd neerzetten van de alcohol en de problematiek die ik niet in de film zie, haal ik hier een ruime punt af!

Dus een 6!

Stel je voor: "je ligt te dromen over een groene wereld waar je tussen bomen doorloopt die ontzettend groot zijn, je komt bij een strand, je ruikt het zand, het water voel je stromen langs je benen en het is prachtig mooi weer".
Dan word je uit je droom gerukt door een robotachtige stem en wordt je wakker in een steriele omgeving.

Hoe verschillend kan het zijn; 'de droom en de werkelijkheid'.

Leuk bedacht en goed uitgevoerd.
Een 7!

Deze korte film kan je in zijn geheel op deze volgende link vinden: https://www.youtube.com/watch?v=dot9AqlnSIw

De film "Witte Wieven" kan je bekijken op "NPO - uitzending gemist".

En dat hebben we gedaan eergisteravond.
De film is prima qua muziek, soundtracks en effecten maar het verhaal komt pas laat op gang, wat dat betreft kan ik enigszins meegaan in de kritiek die Profiel (op Moviemeter) van mezzanine op onderdelen van de film heeft.

Toch vonden wij het voor een Nederlandse film redelijk gescoord, vooral na de 1e helft van het verhaal.
Een 7 als waardering.

We zijn benieuwd trouwens naar de andere film "Uncario" (2021) die regisseur Didier Konings heeft gemaakt.
Die kan je in zijn geheel op deze volgende link vinden: https://www.youtube.com/watch?v=dot9AqlnSIw

Dit regiedebuut van fotograaf Larry Clark, dat in semi-objectieve stijl 24 uur uit het leven van een handvol tieners tijdens de hondsdagen in New York beschrijft, veroorzaakte opschudding en was naar verluidt de ergste nachtmerrie van ene senator Bob Dole. Naar een scenario van de negentienjarige Korine, ervaart een kleine, seropositieve Casanova het onbeschermd ontmaagden van jonge meisjes als puur genot en blijkt hij in zijn scharrelende gang moeilijk op te sporen voor een door hem besmet meisje. Het portret van deze 'Lost Generation' kent een uiterst sombere ondertoon, is pijnlijk actueel, maar bevat ook hilarische, openhartige scènes, waarin ervaringen over seksuele escapades worden uitgewisseld.

Toen "Kids" in 1995 uitkwam ging er een schokgolf van verontwaardiging en afschuw door (volwassen) Amerika heen. Zijn dit onze kinderen die zulke erge dingen doen? Zijn onze kinderen zo amoreel en gedragen ze zich zo afschuwelijk? Het antwoord is ja, dit soort dingen doen kinderen, jonge tieners in dit geval en dit gebeurt heus niet alleen in New York waar de film zich afspeelt maar overal in de grote steden in Amerika.
Nu zal gelukkig niet elk tiener zich herkennen in de personages in deze film maar het blijft onbetwist dat "Kids" een scherp en verontrustend beeld weergeeft van de werkelijkheid.

"Kids" laat tieners zien die geen enkele moraal hebben, ze neuken, drinken, vechten en gebruiken drugs en dit gebeurt allemaal op zo'n grove, brutale manier dat deze veel schrik aanjaagt. Juist het feit dat het op zo'n eerlijke manier gebeurt is het meest verontrustende. Deze kinderen bevinden zich in een wereld met meer mogelijkheden en afleidingen dan welke generatie dan ook daarvoor. Ze experimenteren zonder enige vorm van kennis en beseffen al helemaal niet welke gevolgen hun daden kunnen hebben. Nu hebben kinderen dat sowieso al minder, maar er is een verschil tussen iemands bal afpakken en iemand bijna vermoorden of totaal respectloos met elkaar omgaan op het gebied van seks.

"Kids" is niet een film die een goed gevoel oproept, maar dat is ook niet de bedoeling, deze film is beter en eerlijker dan welke voorlichtingscampagne dan ook en zal je dan ook goed doen schrikken. De manier van filmen, het amorele gedrag van de tieners en een verontrustende weerspiegeling van de realiteit maken van "Kids" een indrukwekkende film die nog lang nagalmt.
Topper!

Onze waardering een mooie 8!!

Nick Cassavetes heeft een behoorlijke hoeveelheid ontluikende sterren verzameld voor deze echte misdaadfilm - vergeef me als ik niet al hun namen noem - wat verrassend interessant is voor iets dat begin januari 2006 op de Amerikaanse tv schermen werd kwam. Hierbij kreeg Justin Timberlake meer pers dan de gevestigde jonge acteur Emile Hirsh, wiens karakter de centralere figuur is in dit waargebeurde misdaadverhaal van losbandige, hedonistische jongeren uit de middenklasse in de Valley, te dom om te weten dat ontvoering een halsmisdaad is en zwaarder bestraft wordt dan moord.
We krijgen ook de oudere generatie, immorele ouders van de tweede en derde generatie te zien die tevergeefs proberen te redden wat er valt te redden en zo de schade te beperken. Daartoe behoren niet alleen Bruce Willis en Sharon Stone maar ook de tijdloze cultfavoriet Harry Dean Stanton. Verrassend genoeg heb ik gelezen dat regisseur Cassavetes toegang had tot gerechtelijke dossiers, ook al is het personage van Hirsh niet voor de rechter gekomen (dit veroorzaakte vertragingen en verklaart de vreemde vrijlating).

Er zijn verschillende manieren om naar "Alpha Dog" te kijken: hersenloze spanning, nog een andere film om op de vuilnisbelt van jeugdfilms te dumpen, of je kunt het zien als Nick Cassavetes die zijn weg naar buiten vindt onder de schaduw van zijn vader. Eerdere inspanningen waren matig: Unhook the Stars (1996) met ouderlijke muze Gina Rowlands, She's So Lovely (1997) waarin een script van zijn vader wordt herhaald.
Een omweg naar gelikte films als John Q (2002) met Denzel Washington uit 2002, en daarna deed hij het huilerige The Notebook (2004) uit 2004 met o.a. Ryan Gosling. "Alpha Dog" is anders, een misdaadverhaal dat weinig sfeer of achtergrond vereist. De acteurs zorgen daarvoor, samen met veel informele actie.

Hersh is Johnny Truelove, gebaseerd op FBI-meest gezochte crimineel Jesse James Hollywood, die door zijn vader Sonny (Willis) marihuana kreeg om te verkopen. Timberlake is zijn beste vriend Frankie. Een andere vriend, misschien meer hun slaafje in het charmante jongerenjargon, is Elvis Schmidt (Shawn Hatosy).
De wildcard van het geheel is Jake Mazursky (een overdreven Ben Foster), een gewelddadige speedpunker uit een respectabele Joodse familie (Stone is de bezorgde moeder en David Thornton de ineffectieve vader) met een sukkelige jongere broer genaamd Zach (Anton Yelchin) die graag slecht wil worden en daarom wil ontsnappen uit zijn saaie, miezerige omgeving. Gedeeltelijk is dit een van die korte-gelukkige levensverhalen

Het einde is enigszins angstaanjagend en diep triest. Je gaat weg met een gevoel van een uit de hand gelopen actie die volkomen passend lijkt bij het verhaal. Waar regisseur Larry Clark dit soort dingen beter doet, is dat hij zich meer exclusief richt op de kinderen. Clark schreef zijn eigen kroniek van een ware misdaad in de boeiende en ontmoedigende Bully (2001). De motieven en de spanningsboog verschillen maar het domheidsniveau is grotendeels hetzelfde. Omdat de essentie van beide kronieken een gebrek aan ouderlijk toezicht is, lijken de schokkende overeenkomsten van "Alpha Dog" met de ouders irrelevant.

Is er iets charismatisch aan Timberlake of is het gewoon zijn bekendheid die onbewust op onze waardering drukt? Hij levert meestal alleen maar een glimlach en veel tatoeages met ontbloot bovenlijf en eerlijk gezegd krijgt Hirsh niet veel te doen in zijn rol als Johnny Truelove. Je zou bijna verwachten dat hij 'Duh' zou zeggen
;) .

Foster zijn karakter is steeds overdreven. Yelchin heeft de onschuld en de jukbeenderen om een ​​tragisch slachtoffer en kauwgomidool te zijn die aantrekkelijk is voor de meidengroupies.
Maar het uitkiezen van de ideale ster van deze film is moeilijk, omdat er hier enkele tientallen personages zijn die het doen en de prestatie van de film is dat ze allemaal redelijk goed tot leven komen.

"Alpha dog" lijkt bij de critici hoger te scoren dan Clark's "Bully" maar recensenten zijn terughoudend in het prijzen van iets dat zo 'onverantwoordelijk' en toch 'kijkbaar' is. Timberlake doet het prima; hij is ontspannen en natuurlijk op het scherm. Misschien verdient Nick Cassavetes de eer en voor het naturalistische, geïmproviseerde gevoel dat de interacties hebben. Dit is voor mij althans zijn beste film tot nu toe en de film die het meest een jongere versie van zijn vader waard is. Als we "Alpha Dog" negatief bekritiseren, moeten we wel beseffen dat veel jonge mannelijke en vrouwelijke acteurs de kans krijgen om daarin overtuigend en veelbelovend werk te doen en hoewel we het ‘gebrek aan narratieve structuur’ betreuren (een kritiek die ook op "Bully" werd geuit), zouden we in deze film het gebrek aan een plan in de praktijk kunnen zien wanneer domme, improviserende criminelen aan het werk gaan.
Dit is een tragikomedie van fouten in verwrongen Shakespeareaanse dimensies. Het is niet duidelijk wat 'onverantwoordelijk' is aan een film die eindigt met het melden, zoals "Bully" ook deed, dat de daders uiteindelijk allemaal zijn gepakt.

Onze waardering voor het verhaal en de uiteindelijke film wordt een ruime 7!

Deze serie is inderdaad voor velen de meest gewaardeerde serie aller tijden, ook bij ons! Ik meen deze te hebben gewaardeerd met een 10 en dat is dan waarschijnlijk de enige 10 die wij ooit hebben gegeven.

Niet een film waar wij op zaten te wachten.

Wel moet ik erbij vermelden dat wij deze film na ruim 20 minuten te hebben bekeken, het wel hadden gezien.
Misschien ligt het aan ons maar het acteren van vooral grootmoeder kwam te gekunsteld over en ook het getraumatiseerde meisje, bereikte "ons hart" niet.

Vandaar de 4 als waardering.

“THE ROARING TWENTIES” geregisseerd door Raoul Walsh, is een nostalgische terugblik op een tijdperk herinnerd door New York City-columnist Mark Hellinger. Hellinger introduceert "THE ROARING TWENTIES", ontleend aan zijn oorspronkelijke verhaal, met de volgende boodschap: "Het kan in de toekomst zo zijn dat we geconfronteerd zullen worden met een andere periode die lijkt op de periode die in deze video wordt afgebeeld. Als dat gebeurt, dan hoop ik dat de gebeurtenissen, zoals hier gedramatiseerd, zullen worden herinnerd. In deze film zijn de personages samengesteld uit mensen die ik kende en zijn het de situaties die werkelijk hebben plaatsgevonden. Bitter of zoet, de meeste herinneringen worden kostbaar naarmate de jaren verstrijken.'

Het verhaal begint als Hellingers dierbare herinneringen worden gepresenteerd in documentaire stijl met voice-over van John Deering, waarin het decennium dat liefkozend bekend staat als
"THE ROARING TWENTIES" wordt afgebeeld.

1918: The Great War (Eerste Wereldoorlog), Eddie Bartlett (James Cagney) een Amerikaanse soldaat op het slagveld, valt in een gat van een granaat waar hij George Hally (Humphrey Bogart) tegenkomt.
Nadat de wapenstilstand is ondertekend en de oorlog is beëindigd, keren de mannen terug naar de Verenigde Staten en gaan hun eigen weg.

1919: De tijd schrijdt voort. Soldaten keren terug naar huis en ontdekken dat de wereld is veranderd en dat ze niet kunnen terugkeren naar waar ze waren gebleven, zoals bijvoorbeeld hun vroegere baan. George keert terug naar zijn salonbedrijf, Lloyd studeert voor advocaat; en Eddie, die zijn oude baan bij de garage niet terug kan krijgen, verdient de kost door buiten kantooruren een taxi te besturen voor zijn vriend Danny Green (Frank McHugh). Eddie komt naar Minneola, Long Island, om Jean Sherman te ontmoeten, het meisje met wie hij tijdens zijn oorlogsdagen per post correspondeerde maar wordt teleurgesteld als Jean (Priscilla Lane) een tiener blijkt te zijn die naar de middelbare school gaat.

1920: Het drankverbod begint en de misdaad neemt toe. Eddie, die nog steeds een taxi bestuurt, bezorgt een pakketje voor een passagier bij gastvrouw, Panama Smith (Gladys George) van de Henderson Club. Hij wordt gearresteerd als rechercheurs ontdekken dat het pakket sterke drank is. Na zijn vrijlating bundelt Eddie zijn krachten met Panama in het smokkelcircuit.

1922: Met zijn enorme winsten koopt Eddie zijn taxivloot. Hij maakt opnieuw kennis met Jean Sherman, nu een aantrekkelijke jonge vrouw. Via zijn connecties krijgt Jean een baan als nachtclubzangeres (enigszins geïnspireerd door de populaire zangeres Ruth Etting).

1924: De misdaad is op zijn hoogtepunt. De Panama Club, eigendom van Panama Smith, wordt opgericht. Eddie werkt samen met George Hally. Jean wordt verliefd op Lloyd, Eddie's persoonlijke advocaat.

1929: Zwarte dinsdag, 29 oktober krijgt de beurs zijn wereldberuchte beurscrash. Jean wordt de vrouw van Lloyd, Eddie en Panama worden net als iedereen, geconfronteerd met de financiële ondergang terwijl George hoofd wordt van het syndicaat.

1932-1933: Franklin Roosevelt wordt president van de Verenigde Staten en het drankverbod eindigt.
Om het verhaal verder te helpen, worden geselecteerde populaire liedjes uit de “Roaring Twenties” geselecteerd, waaronder "Carolina in the Morning" (goed dansnummer), "My Melancholy Baby", "I'm Just Wild About Harry", "It Had to Be You", "My Melancholy Baby" (allemaal gezongen door Priscilla Lane) en "In a Shanty in Old Shanty Town" (gezongen door Gladys George). Andere leden van de cast zijn onder meer Paul Kelly (Nick Brown); Joseph Sawyer (sergeant Pete Jones); Elisabeth Risdon (Jeans moeder); en John Hamilton (de rechter).
Hoezeer Cagney en Bogart ook uitstekende vrienden zijn, “THE ROARING TWENTIES” bleek hun derde en laatste samenwerking samen te zijn, hun tweede was een western, “THE OKLAHOMA KID” (1939).
Een goed gemaakt scenario met memorabele scènes, journaals, realistische vuurgevechten, authentieke kostuums en kapsels die “THE ROARING TWENTIES” weerspiegelen zijn hier een extra pluspunt. Cagney is de centrale personage maar aan het het einde van de film is het duidelijk dat Gladys George, wiens uitstekende vertolking in ‘Texas Guinan-stijl’, het letterlijk van de rest van de cast wint. Ze krijgt ook de inmiddels beroemde slotzin. Ongetwijfeld verdiende haar optreden een Academy Award-nominatie (categorie ‘Beste vrouwelijke bijrol’), die ze helaas niet kreeg. Hoe dan ook, ze maakt de film tot een echte klassieker die hij is geworden.

Samen met Cagney en Bogart’s “ANGELS WITH DIRTY FACES” was “THE ROARING TWENTIES” één van hun meest nieuw leven ingeblazen films op televisie in de jaren zeventig.

Alleen al in 1974 had “THE ROARING TWENTIES” vijf uitzendingen op de televisie in New York City binnen een tijdsbestek van een paar maanden/of weken. De aanhoudende populariteit ervan heeft “THE ROARING TWENTIES” naar homevideo (later dvd) en uiteindelijk kabeltelevisie geleid, waar het regelmatig opduikt op Turner Classic Movies. “THE ROARING TWENTIES” vereenvoudigt een vervlogen tijdperk, terwijl Warner Brothers zijn grootse stijl in misdaadthema's vereenvoudigt, waar nog steeds met grote bewondering op wordt teruggekeken als een van de beste prestaties van de studio van zijn tijd.

Voor deze fraaie klassieker waar wij echt van hebben genoten een 8+!

Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=Fr_9lux58Sw

Dit is om een aantal redenen een behoorlijk interessante film met Jason Statham.
Een daarvan is dat het scenario is/werd geschreven door Sylvester Stallone en vervolgens vele jaren op de plank heeft gelegen, zonder dat er iets mee gebeurde. De tweede is dat Jason Statham, net als Dwayne Johnson, laat zien dat hij niet in het minst negatief staat tegenover het werken met kinderen. Safe (2012) uit 2012 kreeg een vervolg met deze film, waarin Statham de gepensioneerde DEA-agent Phil Broker speelt die met zijn dochter Maddy (Izabela Vidovic) is verhuisd naar het kleine stadje in Louisiana waar zijn overleden vrouw opgroeide.
In beide films spelen jonge meisjes een prominente rol, wier karakters nauw verweven zijn met die van Statham.

“Homefront” lijkt ook op Hummingbird (2013) (rond dezelfde tijd gemaakt) in die zin dat de verhaallijnen net iets dieper en complexer zijn, dan de typische Statham-actiefilm wat naar mijn mening beide films interessanter maakt. Een paar kleine wendingen in deze film laten bijvoorbeeld zien wat eerst gewelddadig onverzoenlijke tegenstanders van Broker zijn, later bondgenoten worden. Het is jammer dat er niet iets meer aandacht is besteed aan de zich schijnbaar ontwikkelende relatie van Broker met Maddy's schoolleraar, wat onze aanvankelijke interesse wekt, maar daarna lijkt die draad gewoon te worden weggegooid in de tweede helft van de film.

"Homefront" is geregisseerd door de ervaren Gary Fleder en heeft een door en door ervaren cast met onder meer James Franco, Winona Ryder, Kate Bosworth ('beangstigend' goed!), Clancy Brown en de onderbenutte (zoals hierboven aangehaalde) Rachelle Lefevre.

Maar hoe minder er wordt gezegd over de verbazingwekkend ongepaste Jason, hoe beter de filmervaring ons allemaal zal bevallen.

Een ruime 7+.

En zo kwamen ze via een ander,
op een andere manier weer met elkaar in contact. :))

Een mooie 8 voor deze fraaie korte film.

Indrukwekkende film!, toch blij dat deze periode achter de rug is en alleen terug te vinden is in onze geschiedenisboekjes en films.

Een 8!

"Gokseong" is een film van de Zuid-Koreaanse regisseur en schrijver Hong-jin Na, bekend van The Chaser (2008) en The Yellow Sea (2010) , wordt nu al beschouwd als een van de geweldige werken in het horrorgenre, die een macaber deel van de oosterse cultuur belichten over legendes, vloeken, boze geesten en mystiek en was een van de hoogtepunten op het filmfestival van Cannes in 2016.

Toevallig begint na de aankomst van een vreemdeling een vreemde ziekte zich te verspreiden in het kleine dorpje Gokseong, wat leidt tot een reeks brute moorden. Wat op het eerste gezicht alleen maar misdaden uit hartstocht lijken te zijn, neemt alleen maar donkerdere contouren aan, aangezien alle sterfgevallen plaatsvinden onder mysterieuze omstandigheden. Verantwoordelijk voor het onderzoek zoekt politieagent Jong-Goo (gespeeld door Do Won Kwak, bekend van The Man from Nowhere (2010) naar aanwijzingen en verklaringen voor de tragische gebeurtenissen. Wanneer zijn dochter, Hyo-jin (gespeeld door Kim Hwan-hee), de vreemde symptomen van de ziekte krijgt, moet hij tegen de klok vechten om de mysterieuze zaak op te lossen en om haar leven te redden.

Met een spannend verhaal laat "Gokseong" een volksverhaal voorbij komen, dat geassocieerd wordt met oosterse mystiek en ook met het occultisme, gekenmerkt door elementen van mysterie, horror en het bovennatuurlijke, als bewakers, demonen en sjamanen, en de ontvouwing van het plot krijgt het geleidelijk intensere en verontrustende contouren. De technische kwaliteit is een aspect dat opvalt in de film. Het beeld en de soundtrack zorgen voor een meeslepende en b(r)oeiende combinatie als sfeer. Dit wordt uitgedrukt door de constante regen, de modder, de onzekerheid van het kleine dorp, evenals make-up- en bloedbadscenario's, die het mystieke en de griezelige sfeer van de film, waardoor het mysterie wordt vergroot en de aandacht van de kijker wordt vastgehouden.

Het script speelt goed in op de verwachtingen en bouwt sommige personages met een twijfelachtige manier op, zonder hun werkelijke bedoelingen te doorgronden. Een relatief eenvoudig verhaal wordt op een complexe en intrigerende manier gepresenteerd, waarin ogenschijnlijk scènes zonder groot doel ons veel laten zien, waarbij aandacht moet worden besteed aan kleine details, of het nu occulte symbolen zijn of religieuze verwijzingen. In het hele verhaal worden kraaien en geitenkoppen gebruikt, die de dood en het kwade voorteken symboliseren en verwijzen naar het profane en hekserij.

De film weet een sfeer van terreur op te bouwen zonder misbruik te maken van de typische genretrucs. De humoristische momenten worden gebruikt om de aanpak van een onderwerp dat op zichzelf al behoorlijk gespannen is, wat zachter te maken.

Noemenswaardig is hier de geweldige prestatie van Do Won Kwak in de karikaturale rol van de soms angstige, luie en vaak onhandige politieagent, hoewel goedbedoeld.
Met een competente rol van de cast, een efficiënte regie die een sfeer creëert die mysterie, horror en komedie combineert en veel reflectie biedt met een einde dat openstaat voor verschillende interpretaties en ook vanwege zijn originaliteit, is "Gokseong" een van de belangrijkste films binnen de filmgeschiedenis. genre van de afgelopen decennia.

Een film voor de echte liefhebber van het griezelgenre!
Wij waren dusdanig onder de indruk dat de film van ons een waardering krijgt van een fraaie 9!