Reacties

Dat ben ik wel met je eens.

Als film vond ik het geen meesterwerk, maar het verhaal is afschuwelijk. Het verhaal van de dictatuur die Iran is, waarin een mensenleven niet telt: als we je terecht gemarteld hebben, dan ga je naar de hel, als we ons vergist hebben, wordt het wel goed gemaakt in de hemel. De film laat goed zien hoe verschillend de slachtoffers hiermee omgaan. De dader is wat ongrijpbaarder, die lijkt in zijn ééntje verschillende reacties te belichamen, maar uiteindelijk bekent hij toch ineens schuld. Dat had ik niet zien aankomen. Veel om over na te denken dus, maar ik vond het script en de enscenering en dat soort filmdingen niet zo heel sterk. De acteurs wel.

Idee is wel leuk, maar ik werd op een gegeven moment wel moe van al dat geknal

Mooie documentaire over het leven van Chinezen in Nederland en over de Chinees-Indische restaurantcultuur. Chinees-Indisch was het eerste buitenlandse eten dat je in Nederland kon krijgen, verder aten we alle dagen aardappels, groente en vlees, echt smerig, vooral die gekookte aardappels. Dus ik vond het wel wat, als kind. Later werd ik een snob en vond ik het allemaal te gewoontjes, maar dat is weer gezakt.

Er ging een beetje een schok door me heen toen ik hoorde dat de saus bij de babi pangang bedacht is door de eigenaar van Pom Lai, want dat ken ik uit Eindhoven.

Aan het eind van het verhaal gaat het meer over hoe Chinezen belachelijk werden gemaakt hier, hoe hard hun leven was en tenslotte over de relatie tussen de dochter, die de documentaire heeft gemaakt, en de vader, die een restaurant heeft gehad (en niet kon verkopen). Hoe lastig het voor haar was om tot haar ouders door te dringen, die het alleen maar druk hadden, terwijl ze eigenlijk beschermd wilde worden tegen de kinderen die vervelende dingen tegen haar riepen. Dat raakte me wel.

Voor mij is het Chinese eetwezen vooral nostalgie.

Boeiend om te zien hoe zo'n dorp werkt. Ik heb nog nooit zo'n hechte gemeenschap meegemaakt. De beelden zijn ook geweldig, van al die stomme schapen dat lege land. Maar het gaat natuurlijk vooral over wat je moet doen om erbij te horen. Het geluid lijkt hier te zijn: pas je maar lekker aan aan ons, wat redelijk bekrompen is (maar weer iets vriendelijker dan gewoon aan de grens geweigerd worden), maar als het dan misgaat in Iran, het land van herkomst van de regisseur, blijkt dat mensen toch ook gewoon om elkaar geven en meeleven. Integreren vraagt van de mensen die er al zitten dat ze ook een beetje plaats maken. De serie laat zien dat dat ook wel gebeurt als mensen zich aan elkaar beginnen te hechten.

Deze film is afgemaakt in reviews, maar ik vond hem eigenlijk wel aardig. Goed gemaakt, lekker tempo, top-acteurs. Het verhaaltje is een beetje dun en loopt af en toe uit de rails, maar ik kon er wel om lachen.

Oertrage film, die ineens overging in lollige horror. Toen heb ik hem uitgezet.

Best aardig, beetje apart verhaal, maar het is leuk om te zien hoe mensen over hun vooroordelen heen stappen. En aan het eind wint de liefde!

Italië is altijd fantastisch als achtergrond (alvast 1 punt extra), maar het verhaal is ook best aardig. De jaren 70 waren de loden jaren, waarin de fascisten, de radicalen van de Rode Brigades, de deep state en gewone criminelen elkaar achterna zaten, met rampzalige gevolgen voor mensenlevens en de rechtstaat.

Dat komt allemaal tot leven door het verhaal van drie vrolijke vrienden van het platteland die naar de grote stad trekken. De hoofdpersoon, die handig is met pennen en kwasten begint een carrière als vervalser, komt al gauw in het politiek-criminele circuit en wordt overmoedig, wat hem net niet zijn leven kost. Maar daarvoor moet hij wel een van zijn vrienden, een niet helemaal kosjere priester opofferen. De derde vriend doet mee met de Rode Brigades, wat hem zijn leven kost.

Op de achtergrond (of is het de voorgrond?) zien we voortdurend Italianen feesten in seventies-stijl en beleeft de hoofdpersoon, met zijn gigantische neus, een stormachtige relatie met een galeriehoudster (plus wat avontuurtjes on the side), die hij eerst verziekt, maar uiteindelijk toch weet te herstellen (want ze krijgt een kindje van hem). Goeie rol van Giulia Michelini.

Het verhaal is soms een tikkeltje onwaarschijnlijk, balanceert op het randje van kitsch, en gaat er af en toe overheen, maar ja, het is Netflix en het speelt in Italië.

Al met al erg boeiend om naar te kijken.

Niet bijzonder grappig, maar de vier hoofdpersonen zijn allemaal leuk en aardig. Relatiekomedie met een happy end, beetje belegen allemaal.

Best goed. Een beetje een combinatie van Twin Peaks, een meisjesboek en Derry Girls. De plot zou ik niet kunnen navertellen, maar de manier waarop het verhaal wordt verteld is prachtig. Het landschap (dat was er natuurlijk al), de acteurs, de styling. En het is grappig.

Als documentaire niet zo goed, maar wel schokkend en belangrijk. In de manosphere komen geldzucht, vrouwenhaat, stompzinnigheid en egoïsme bij elkaar. Wat erg dat je kinderen dit gewoon kunnen zien.

Erg geestig. Leuke teksten en wendingen, goed gespeeld. De tsaar doet me erg aan Donald Trump denken.

Met plezier zitten kijken. Van een afstand lijkt het een clichéverhaaltje met een happy end, van dichterbij zit het goed in elkaar. De acteurs doen het goed, vooral Schaap, en er zit een hoop humor en ook wel venijn in. De scène waarin de hoofdrolspeelster met haar slipje in haar hand zit, na een gezellig momentje met de barkeeper, en de manier waarop ze daarnaar kijkt, is daar een voorbeeld van. En verder speelt het in Italië, op de Stromboli, dat levert bij mij ook punten op.

Fascinerende documentaireserie over Nederlanders die zich in Paraguay vestigen op zoek naar vrijheid en het Nederland van vroeger. Ze zijn allemaal "wakker", wat me de vertaling van "woke" lijkt, maar dat zijn ze dus juist niet. De beelden laten zien dat het nog niet zo makkelijk is om een vreemd land te settelen. En dat de locals met argusogen toekijken: de grond wordt veel duurder en daarmee de huizenprijzen en sommigen snappen niet waarom mensen uit het veel rijkere en beter georganiseerde Europa wegwillen. In de laatste aflevering zit een scene waarin een Duitser die in 1980 als achttienjarige met zijn ouders naar Paraguay is gevlucht voor de bom, oorlog en nog zo wat. Hij merkt vrolijk op dat die rampen allemaal niet zijn gebeurd. Ik vind dat de documentaire goed laat zien wat de emigranten beweegt en wat hun twijfels zijn. De voice over klinkt af en toe een beetje betuttelend, maar dat wordt aan het eind minder.

Net als vorige reviewer ken ik Colman van Broadchurch. Het zegt wel wat dat ze deze komische rol ook erg sterk neerzet. Het is allemaal van dik hout (ook de garderobe van Colman) en dat werkt ook goed in deze komedie. Begin en einde zijn erg sterk, het midden duurt soms wat lang. En Ncuti - Sex Education - Gatwa had wel wat meer tekst mogen hebben, dat kan hij wel aan.

Ik dacht laat ik eens een actiefilm kijken, daar word ik vast vrolijk van. En ja hoor, het was nog een komedie ook. Het verhaal slaat nergens op (een psycholoog moet als taakstraf met een depressieve agent de straat op en redt en passant ongeveer de wereld), maar het wordt snel en leuk gebracht.

Erg goed deze film. Het verhaal maakt af en toe wat rare sprongen - ik vroeg me ergens even af of het komisch bedoeld was - maar alle vragen en dilemma's worden overtuigend in beeld gebracht door de acteurs. Het totale gebrek aan glamour viel me ook op. Het kledingbudget van Thekla Reuten kan niet meer dan 150 euro geweest en er was zo te zien ook geen kapper op de set. Dat is niet alleen lekker Hollands, maar het past ook erg goed in het verhaal.

Fascinerende en superesthetische (en seksuele) visie van Sorrentino op het raadsel Berlusconi.

Niet te vergelijken met het eerste deel. Erg weinig grappen en eindeloze gesprekken.

Erg veel films gezien die wel Ok zijn deze Kerst, maar deze is gewoon van begin tot einde boeiend. En het einde is open, wat misschien maar het beste is als je nog een beetje vertrouwen wilt houden in de onderwijswereld. En wat is een middelbare school toch saai.

Niet echt een kerstfilm (ik heb hem in drie keer gekekenrond de kerstdagen, hij is erg lang), wel een verhaal dat verteld moet worden. Fukunaga doet dat goed, maar het is wel verrekte deprimerend.

Zappa is goed dus een documentaire over hem (en zijn muziek) kan nooit slecht zijn. Het gaat met name over een tournee door Italië, waar Zappa (Italiaans voor "schoffel") roots heeft.

Trage film, niet zoveel boodschap. Hij gaat in ieder geval niet over mooie mensen met mooie spullen, dat is alvast iets.

Na een half uur uitgezet, want er gebeurde echt helemaal niks boeiends.