Reacties

Cold Feet is een van de beste series die ik ooit gezien heb.

@Carmen163 Je bent wel streng voor Rachel!

Bij dit soort films verwacht ik een beetje actie, wat humor en wat Britse nostalgie. En een niet volkomen stupide verhaal. Dat is niet gelukt. Wel veel diepzinnige dialogen. Die zijn alleen nogal saai.

Erg boeiend, ik heb de vijf afleveringen in twee avonden en één middag doorgewerkt. Tegelijkertijd vond ik het verhaal wel erg extreem. Het tempo waarin de hoofdpersonen stommiteiten begaan (de essentie van de film) is wel erg hoog en ze doen ook wel extreem domme dingen.

Eigenlijk heb ik alleen afdeling 1 (van 2) gekeken. Ik vind de Beatles leuk en Swinging London geweldig, ook de kunst en de literatuur uit die tijd, maar George Harrison zonder de andere Beatles blijk ik een stuk minder interessant te vinden. Hoewel de documentaire goed gemaakt is, heb ik hem daarom niet afgekeken. Iets te veel meditatie en Ravi Shankar.

Ik weet niet eens of ik het zo'n goede film vond, de manier waarop het verhaal verteld wordt. It's a sin is in dat opzicht stukker beter. Maar die gaat over het veilige verleden van de AIDS-epidemie in de jaren 80. Deze gaat over homohaat, aangewakkerd door het normaliseren daarvan en social media, en mensen die daar niet mee om kunnen gaan. Angstaanjagend.

@Filmfanaat Dat is mij goed bevallen!

Vanavond opnieuw gekeken. Was vergeten dat de film over doodgaan ging, en liefde. Kon me van de vorige keer alleen de foute grappen nog herinneren. Maar ook deze keer vond ik hem geweldig, ontroerend ook.

Briljante film vol met absurditeiten, geweld en trauma. Jeugdtrama, om precies te zijn. De familiegeschiedenis is de verhaallijn, die - spoiler - richting een happy end gaat. Sterke combinatie van ernst en mijn soort humor. Kaas doet het goed, Mikkelsen is bijna onherkenbaar met zijn permanentje.

@ladekker Het boek was in mijn herinnering heel anders en ook wel beter.

Gaité is geweldig, maar het verhaal is flut. Het is depressie, maar dan Instagrammable. Zo wil ik ook wel suïcidaal zijn. Wat voor aandeel mams of het vriendje hadden in de situatie van Emma had wel uitgewerkt kunnen worden. Dat had de film boeiender kunnen maken. En sommige dingen zijn wel erg cringe, bijvoorbeeld dat ze bij het happy end ineens makeup opheeft.

Dat ben ik wel met je eens.

Als film vond ik het geen meesterwerk, maar het verhaal is afschuwelijk. Het verhaal van de dictatuur die Iran is, waarin een mensenleven niet telt: als we je terecht gemarteld hebben, dan ga je naar de hel, als we ons vergist hebben, wordt het wel goed gemaakt in de hemel. De film laat goed zien hoe verschillend de slachtoffers hiermee omgaan. De dader is wat ongrijpbaarder, die lijkt in zijn ééntje verschillende reacties te belichamen, maar uiteindelijk bekent hij toch ineens schuld. Dat had ik niet zien aankomen. Veel om over na te denken dus, maar ik vond het script en de enscenering en dat soort filmdingen niet zo heel sterk. De acteurs wel.

Idee is wel leuk, maar ik werd op een gegeven moment wel moe van al dat geknal

Mooie documentaire over het leven van Chinezen in Nederland en over de Chinees-Indische restaurantcultuur. Chinees-Indisch was het eerste buitenlandse eten dat je in Nederland kon krijgen, verder aten we alle dagen aardappels, groente en vlees, echt smerig, vooral die gekookte aardappels. Dus ik vond het wel wat, als kind. Later werd ik een snob en vond ik het allemaal te gewoontjes, maar dat is weer gezakt.

Er ging een beetje een schok door me heen toen ik hoorde dat de saus bij de babi pangang bedacht is door de eigenaar van Pom Lai, want dat ken ik uit Eindhoven.

Aan het eind van het verhaal gaat het meer over hoe Chinezen belachelijk werden gemaakt hier, hoe hard hun leven was en tenslotte over de relatie tussen de dochter, die de documentaire heeft gemaakt, en de vader, die een restaurant heeft gehad (en niet kon verkopen). Hoe lastig het voor haar was om tot haar ouders door te dringen, die het alleen maar druk hadden, terwijl ze eigenlijk beschermd wilde worden tegen de kinderen die vervelende dingen tegen haar riepen. Dat raakte me wel.

Voor mij is het Chinese eetwezen vooral nostalgie.

Boeiend om te zien hoe zo'n dorp werkt. Ik heb nog nooit zo'n hechte gemeenschap meegemaakt. De beelden zijn ook geweldig, van al die stomme schapen dat lege land. Maar het gaat natuurlijk vooral over wat je moet doen om erbij te horen. Het geluid lijkt hier te zijn: pas je maar lekker aan aan ons, wat redelijk bekrompen is (maar weer iets vriendelijker dan gewoon aan de grens geweigerd worden), maar als het dan misgaat in Iran, het land van herkomst van de regisseur, blijkt dat mensen toch ook gewoon om elkaar geven en meeleven. Integreren vraagt van de mensen die er al zitten dat ze ook een beetje plaats maken. De serie laat zien dat dat ook wel gebeurt als mensen zich aan elkaar beginnen te hechten.

Deze film is afgemaakt in reviews, maar ik vond hem eigenlijk wel aardig. Goed gemaakt, lekker tempo, top-acteurs. Het verhaaltje is een beetje dun en loopt af en toe uit de rails, maar ik kon er wel om lachen.

Oertrage film, die ineens overging in lollige horror. Toen heb ik hem uitgezet.

Best aardig, beetje apart verhaal, maar het is leuk om te zien hoe mensen over hun vooroordelen heen stappen. En aan het eind wint de liefde!

Italië is altijd fantastisch als achtergrond (alvast 1 punt extra), maar het verhaal is ook best aardig. De jaren 70 waren de loden jaren, waarin de fascisten, de radicalen van de Rode Brigades, de deep state en gewone criminelen elkaar achterna zaten, met rampzalige gevolgen voor mensenlevens en de rechtstaat.

Dat komt allemaal tot leven door het verhaal van drie vrolijke vrienden van het platteland die naar de grote stad trekken. De hoofdpersoon, die handig is met pennen en kwasten begint een carrière als vervalser, komt al gauw in het politiek-criminele circuit en wordt overmoedig, wat hem net niet zijn leven kost. Maar daarvoor moet hij wel een van zijn vrienden, een niet helemaal kosjere priester opofferen. De derde vriend doet mee met de Rode Brigades, wat hem zijn leven kost.

Op de achtergrond (of is het de voorgrond?) zien we voortdurend Italianen feesten in seventies-stijl en beleeft de hoofdpersoon, met zijn gigantische neus, een stormachtige relatie met een galeriehoudster (plus wat avontuurtjes on the side), die hij eerst verziekt, maar uiteindelijk toch weet te herstellen (want ze krijgt een kindje van hem). Goeie rol van Giulia Michelini.

Het verhaal is soms een tikkeltje onwaarschijnlijk, balanceert op het randje van kitsch, en gaat er af en toe overheen, maar ja, het is Netflix en het speelt in Italië.

Al met al erg boeiend om naar te kijken.

Niet bijzonder grappig, maar de vier hoofdpersonen zijn allemaal leuk en aardig. Relatiekomedie met een happy end, beetje belegen allemaal.

Best goed. Een beetje een combinatie van Twin Peaks, een meisjesboek en Derry Girls. De plot zou ik niet kunnen navertellen, maar de manier waarop het verhaal wordt verteld is prachtig. Het landschap (dat was er natuurlijk al), de acteurs, de styling. En het is grappig.

Als documentaire niet zo goed, maar wel schokkend en belangrijk. In de manosphere komen geldzucht, vrouwenhaat, stompzinnigheid en egoïsme bij elkaar. Wat erg dat je kinderen dit gewoon kunnen zien.

Erg geestig. Leuke teksten en wendingen, goed gespeeld. De tsaar doet me erg aan Donald Trump denken.

Met plezier zitten kijken. Van een afstand lijkt het een clichéverhaaltje met een happy end, van dichterbij zit het goed in elkaar. De acteurs doen het goed, vooral Schaap, en er zit een hoop humor en ook wel venijn in. De scène waarin de hoofdrolspeelster met haar slipje in haar hand zit, na een gezellig momentje met de barkeeper, en de manier waarop ze daarnaar kijkt, is daar een voorbeeld van. En verder speelt het in Italië, op de Stromboli, dat levert bij mij ook punten op.