Reacties

Full Moon en Charles Band stellen niet teleur met de intro van de film, en we maken ons op voor een of andere strijd. Ik wist dat Jeffrey Combs in de film speelde, maar ik had geen idee dat Ashley Laurence ook in deze knotsgekke film uit de jaren 90 te zien zou zijn.
Onze strijd zou wel eens tegen een onheilige kracht kunnen zijn, en het wordt spannend op een typische Sci-Fi Channel-manier. Wat het nog leuker maakt, is dat we ook te maken krijgen met een paar doorsnee schurken.
Het heeft een beetje de sfeer van Tales from the Crypt: Demon Knight, wat voor sommigen misschien wat langdradig is, maar met genoeg momenten van waanzin om je geboeid te houden. Ashley Laurence is een prachtige verschijning, en de dialogen van Jeffrey Combs zorgen ervoor dat ik alles blijf kijken waar hij in speelt.

Geïnspireerd door Lovecraft...

De intro van onze film is vol intrige en spanning, en bovendien een waar spektakel van bloederige beelden. Al vroeg in de film heersen chaos en terreur, en het lijkt erop dat iedereen in de problemen zit zonder een van de hoofdpersonages.
De effecten tijdens de chaos zijn indrukwekkend, en fantastisch is een understatement voor de beelden die in een cruciale scène worden gebruikt. De scène is nu een en al chaos, en het is moeilijk te beschrijven zonder de film te verklappen. Het verhaal komt in zijn opbouw tot een hoogtepunt en wordt met de minuut spannender.
Een echt leuke actie-horrorfilm, met veel waanzinnig geweld voor de liefhebbers en genoeg wezens voor de horror-/sciencefictionfans onder ons.

Tijdreizen en tragedie, alle kenmerkende symbolen van terreur en pijn die blijven hangen bij degenen die trauma's hebben meegemaakt. We lijken vooraf gewaarschuwd te worden voor de rampen die onze personages overkomen, en er lijkt zelfs een zekere logica te zijn die het verhaal bij elkaar houdt, maar tegelijkertijd voldoende ruimte laat voor individuele intrige.
Tot nu toe heeft dit de meest griezelige sfeer van de serie, zonder dat er allerlei schrikeffecten nodig zijn, en de kwelling is ronduit subliem. Ik weet dat dit een found footage-serie is, maar eerlijk gezegd verrijkt deze film het verhaal, alsof er eigenlijk geen einde aan zou moeten komen.

Ik ben geschokt, maar tegelijkertijd ook weer niet, door het gewetenloze gedrag van de personages die de film ons heeft voorgesteld. De tragische sfeer is overal voelbaar en er vinden bovennatuurlijke verschijnselen plaats in een appartementencomplex.
Dit is een absurde horrorfilm, met veel grappige momenten puur voor de lol, en het is eigenlijk een leuke mix met de paranormale entiteit die zich manifesteert. De religieuze aspecten van de interacties zijn hilarisch en zeer vermakelijk, en er lijkt nog meer bovennatuurlijke hilariteit van hen te komen.

We hebben ofwel te maken met een afschuwelijke misdaad, ofwel met een verschrikkelijk uitgangspunt voor een onheilspellende en zelfs gerechtvaardigde reeks onnatuurlijke gebeurtenissen. Het lijkt erop dat er een groep personages samenkomt, voornamelijk jonge, excentrieke volwassenen, en een van hen heeft een prachtig, maar griezelig uitziende pop.
De locatie waar ze zich bevinden, lijkt nogal vreemd qua ontwerp, en de decoraties zijn ronduit verontrustend, maar op een intrigerende manier. Een van de personages lijkt extreem gevoelig te zijn, en de sfeer van de locatie helpt daar absoluut niet bij.
Er beginnen zich vreemde gebeurtenissen voor te doen bij een paar van de personages, en er speelt zich iets sinister op de achtergrond af. Oh, hoe onze film zich ontvouwt, en het is heerlijk en zeer vermakelijk met zijn voornamelijk praktische effecten.

Onze film begint met een achtergrondverhaal, en we zien een aantal jongeren die tussen twee optredens door even pauze hebben. Er zijn scènes van werkelijk gruwelijke aard, waarschijnlijk voorafgaand aan de verschijning van onze personages. Er is een grappenmaker onder hen, en het lijkt erop dat de zaken op een onheilspellende manier uit de hand lopen.
Naarmate de bovennatuurlijke gebeurtenissen zich voordoen, vindt er een vreselijke tragedie plaats binnen de groep jongeren, gevolgd door nog een tragedie. Ik geniet van de praktische effecten in plaats van het overdreven gebruik van CGI tegenwoordig, en het is zoveel leuker en vereist dat onze acteurs echt acteren.
De cinematografie is erg jaren 70, met voornamelijk gedempte kleuren, behalve wanneer het nodig is om momenten van levendigheid te tonen. Het lijkt er dus op dat het achtergrondverhaal van de oorspronkelijke tragedie veel complexer, of misschien juist veel duisterder en eenvoudiger is dan het aanvankelijk leek.

Frankrijk, 1918, 24 meter onder de grond: daar begint ons verhaal en maken we kennis met de personages. Er zijn indrukwekkende visuele effecten te zien, en de film belooft visueel aantrekkelijk te zijn.
Het besef van waar ze in terecht zijn gekomen, dringt langzaam tot hen door, en het is behoorlijk onaangenaam en tegelijkertijd prachtig afschuwelijk. Dit is echt leuke en intrigerende sciencefiction die zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog, en het is fantastisch om de waanzin zich te zien ontvouwen.
De film laat zien hoe ver een agressor gaat om zijn ideologie te rechtvaardigen. Het ergste aan het uitgangspunt van de film is dat de tegenstander niet de enige partij is die bereid is alle menselijke fatsoensnormen te schenden.

Een hartverscheurend drama

Deze openingsscène lijkt zo onschuldig, en dan wordt het volkomen hartverscheurend als je beseft wat er precies aan de hand is. Wees voorbereid op een schok, want dit is anders dan alles wat ik ooit op film heb gezien en echt met geen woorden te beschrijven.
We krijgen nu een verfrissende blik op het gezinsleven te midden van het trauma waarmee deze mensen te maken hebben, en dat is wonderbaarlijk troostend. Ik heb de onderliggende epidemie waarmee dit gezin worstelt nog nooit van deze kant gezien, en het wordt op de meest indringende manier weergegeven die ik ooit heb meegemaakt.
De film is visueel veeleisend en je weet niet zeker hoe je je moet voelen of dat er überhaupt enige zin zit in de waanzin. Te midden van de tragedie die de kern van de film vormt, is er een rebelse uitbarsting die de wil om te leven laat zien.

Een beangstigende en hartverscheurende film

De introductie is erg warm en gezellig, met een vrouwelijk personage dat hard werkt op haar landgoed. Er lijken al vroeg in de film vreemde dingen te gebeuren, en ik weet niet zeker of dit normaal is of iets heel anders.
Er zijn nu meer hoofdpersonages op het landgoed, en de vreemde gebeurtenissen blijven zich voordoen. De situatie is snel uit de hand gelopen en er heeft zich een vreselijke tragedie voltrokken. De dingen worden steeds vreemder en erger, of misschien zien we nu pas wat er altijd al was, maar waar nooit over gesproken werd.
Het begon met zo'n eenvoudig en bescheiden leven, en nu hangt er een steeds sterker wordende, onheilspellende sfeer. Toen ik zag dat Marin Ireland in deze film speelde, wist ik dat het een emotionele achtbaan zou worden, en ze stelt niet teleur.
Het is zo moeilijk om je kalmte te bewaren en je hartslag onder controle te houden met al die terreur die losbarst, en het lijkt alleen maar erger te worden.

Dit belooft een gruwelijke ervaring te worden, want we beginnen ons verhaal met een schattig stelletje aan het begin van hun dag. En het begint op de meest afschuwelijke manier, je zult je ogen niet geloven bij de pure wreedheid van de scènes.
Dit is er eentje om te onthouden, want het is een ware aanval op de zintuigen met grote hoeveelheden pure terreur en een overvloed aan bloedvergieten, waar moed beantwoord wordt met ongebreidelde en meedogenloze wreedheid.
Het is indrukwekkend hoeveel mededogen mensen kunnen tonen wanneer alles in pure chaos verkeert en mensen zich in een staat van totale verdorvenheid bevinden.

Onze film begint met een groepje oudere jongvolwassenen die op zoek zijn naar avontuur, en ze zijn ontzettend dwaas, wat in dit genre een veelbelovende start is.
Het lijkt erop dat ze iets stouts van plan zijn, en ze zijn mogelijk niet alleen in de wildernis. Het lijkt erop dat er perverselingen in de groep zitten, en ze zijn nog verdorvener dan ik had durven vermoeden. Nu hoop ik dat de hel losbreekt.
Er dreigt eindelijk gevaar, en ik hoop dat pure terreur zich ontvouwt naarmate de film vordert. We krijgen een heerlijk gruwelijke scène te zien, en het lijkt erop dat er nog meer fantastische chaos op ons wacht.
Deze film verdient veel betere recensies dan de beoordelingen die ik zag zonder de trailers te bekijken. Een prachtige hommage aan de slasherfilms uit de jaren 60 en 70, en het is zo simpel en prachtig om te zien hoe het zich ontvouwt.

De openingsscène is afschuwelijk, het lijkt wel een of ander angstaanjagend, archaïsch ritueel. De sfeer is behoorlijk somber, ik weet niet zeker of dat opzettelijk is.
Er heerst zoveel chaos en ongebruikelijk gedrag, afgaande op de gezichtsuitdrukkingen van de personages. Je zou je veilig moeten voelen bij je familie, maar deze film verandert die perceptie volledig.
Ik geniet enorm van horrorfilms gebaseerd op folklore, omdat ze zoveel inspiratie putten uit oude culturen. Dat de film zich in Ierland afspeelt, is fantastisch, en ik ben benieuwd hoe het verhaal zich verder zal ontwikkelen.
Deze film is alles wat ik had gehoopt van een folk-horrorfilm. Ik hoop dat anderen deze prachtig gemaakte film net zo zullen waarderen als ik.
Dit wordt een van de eerste fysieke media die ik in zeven jaar tijd zal kopen, samen met Antichrist van Willem Dafoe.

De intro probeert je zo goed mogelijk te overladen met onsamenhangende scènes en geeft vervolgens hints dat er iets heel anders, iets niet bests, gaande is, op de achtergrond of in het verleden.

Het verhaal ontwikkelt zich langzaam en er ontvouwt zich een duistere, vreemde situatie voor ons hoofdpersonage. Pas nu begin ik te beseffen dat wat zich in de schaduwen afspeelt, misschien wel echt gebeurt en waarschijnlijk veel meer is dan ik me kan voorstellen.

De manier waarop het verhaal zich uiteindelijk ontwikkelt, doet sterk denken aan horrorverhalen uit de jaren 60, maar dit is meeslepend zoals weinig andere. Ik ben blij dat onze hoofdpersoon dit niet langer alleen hoeft te doen en ik betwijfel of anderen de misstanden uit het verleden wel kunnen oplossen.

Er werden zulke afschuwelijke omstandigheden onthuld, en toch ontwikkelde zich een prachtig verhaal dat me aan het einde een glimlach bezorgde.

Het lijkt een typische familiesetting voor onze opening. Grapje, ze genieten van ons favoriete genre. Er beginnen vreemde dingen te gebeuren, zoals geluiden en bewegingen in de stilte van de nacht.
De sfeer die onze scènes, die nog steeds in ontwikkeling zijn, creëren is onwennig voor mij, zo stil en toch verontrustend en griezelig. Het wordt interessant en behoorlijk spannend voor iedereen die het verhaal voor onze ogen ziet ontvouwen.
Net als we een verenigd front lijken te vormen, plagen ze ons met een hartverscheurende scène. De kaarten liggen op tafel, want het wordt angstaanjagend, en we hebben eindelijk een bondgenoot op het speelveld. Ik heb maar een paar Peruaanse horrorfilms op mijn naam staan, maar ik zou graag meer van dit soort verhalen van Goed versus Kwaad willen zien.

Wat een prachtig grafische intro, Glorious Devastation, een feest voor de zintuigen. Onze personages zijn studenten in een testscenario, mogelijk middelbare school. Het lijkt erop dat er iets begint te gebeuren met een van onze jonge personages, mogelijk veroorzaakt de druk hallucinaties of zelfs buitenaardse capriolen.
Wonderfully Sick and Twisted is nu in volle gang, en ik weet nog niet zeker waar het naartoe gaat, maar het lijkt een gruwelijk avontuur voor onze personages te worden. Wonderbaarlijk gruwelijke en bloederige omstandigheden hebben onze personages getroffen, en het lijkt erop dat het met de tijd beter wordt.
Deze film is een echte traktatie, Wonderfully Sick and Twisted, met precies de juiste hoeveelheid Gruwelijke Gore om elke doorgewinterde horrorfan te prikkelen. Je zult dol zijn op hoe de film zich ontvouwt, ik weet zeker dat ik uitkijk naar het tweede deel.

Een vreselijk griezelige intro, er klopt zoveel niet aan deze scène, zowel emotioneel als fysiek. We hebben te maken met een lastige situatie aan het begin van het verhaal, en ik ben onzeker over de toestand van een van de hoofdpersonages.
De sfeer op deze plek is vreemd en moeilijk te beschrijven, maar hoe dan ook verontrustend.
Deze plek wordt steeds vreemder en onheilspellender, en het lijkt er nu echt op dat er iets mis is met het huis waar onze personages zich op dit moment bevinden.
Dit is veranderd in een nachtmerrie voor de bijpersonages, en het lijkt alleen maar erger te worden met de minuut. Wat een absoluut, afschuwelijk mooi verhaal. Een verwoestend unieke film.

Er is iets vreemds aan de personages in onze speelfilm, en onze vrouwelijke hoofdrolspeelster heeft gewoon een angstaanjagend griezelige uitstraling.
De acteerprestatie van Sophie Kargman is fantastisch, want ik heb een intense hekel aan haar personage.
Ik weet niet zeker wat ik moet geloven, en het is behoorlijk fascinerend. Het
lijkt erop dat we het toppunt van waanzin hebben bereikt, en het is een fantastische reis omhoog, en de schoonheid van de zich ontvouwende gebeurtenissen.

We beginnen diep in het bos met een mannelijk personage, en dan wordt de situatie plotseling verontrustend. Er gebeuren dingen, en ik ben me op dit punt niet bewust van enige mythologie of folklore.
Niets verklaart precies wat er aan de hand is, en eerlijk gezegd draagt ​​dat alleen maar bij aan de spanning. We hebben een arme jonge man die de dupe lijkt te zijn van deze incidenten, en die zouden wel eens ernstige gevolgen voor hem kunnen hebben.
Wat een kwaadaardige en wrede dingen doen we elkaar toch aan in naam van de liefde, en zelfs als we het niet zeker weten, doen we het ergste door ons best te doen. Zo'n prachtig gruwelijk einde, en toch zo ontzettend bevredigend.

Tot nu toe hebben we vier jonge volwassen personages en er verschijnt ook een volwassen mannelijk personage.
Het ziet er interessant uit, gezien wat we tot nu toe hebben gezien, want er heeft zich een vreselijke tragedie voorgedaan en onze jonge personages staan ​​voor een groot avontuur.
Het lijkt erop dat de prijs voor falen hoger is dan verwacht en dat onze jonge volwassenen deze keer een lesje zullen leren. Het lijkt er ook op dat ware vergeving begint met jezelf te vergeven voor je tekortkomingen en de dingen los te laten die je pijn hebben gedaan.

Het begint met een gruwelijk incident, waarna de tijd verstrijkt en er genoeg is bereikt, hoewel zeker niet genoeg voor degenen voor wie het er echt toe doet.
Het uitzicht op het landschap in de film is absoluut adembenemend, en toch is het tegelijkertijd erg beangstigend om er te zijn of erin te verdwalen. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar de sfeer is oorverdovend en ook een beetje overweldigend.
Hoe hartverscheurend de film ook is, er zijn sprankjes hoop die erdoorheen schijnen. Het voelt alsof we te maken hebben met iets dat ouder is dan de tijd zelf, misschien wel, en zelfs zij weten niet zeker wat er aan de hand is.
Wat een gedurfd verhaal en meer dan boeiend voor fans van horrorfolklore of mythologie, ik ben helemaal in dit verhaal opgezogen. Wat een waanzinnig hartverscheurend einde aan de waanzin die deze film is, ik moet hem absoluut nog een keer kijken.

Wat een afschuwelijke introductie van onze film, het was hartverscheurend om naar te kijken, hoewel er misschien toch een sprankje hoop was voor onze hoofdpersoon, die toevallig een vrouw is. Het lijkt erop dat we nu een probleem hebben, en het ziet er helemaal niet goed uit voor onze hoofdpersoon.
Er is een kwaadaardig personage in de film verschenen, die tot nu toe al behoorlijk dreigend was in haar acties. En dat personage is weer terug, dit keer op een nog angstaanjagendere manier. Wauw... Wat een glorieuze chaos, en zo brutaal en schaamteloos in zijn pure, zinloze geweld.

Onze intro lijkt een gevoel van verlies op te roepen, en ik denk dat ze een emotionele reactie van ons verwachten, maar het personage roept geen enkel gevoel bij me op.
We hebben een paar nieuwe personages en die lijken veel levendiger. Het lijkt erop dat twee van hen broer en zus zijn, en ze zijn allebei jong, dus ze kunnen het nog niet zo goed met elkaar vinden.
Ons eerste personage lijkt van streek en mogelijk zelfs gevaarlijk, terwijl de oudere broer nogal brutaal en misschien zelfs hard is tegen zijn zus. Het lijkt erop dat ik onze personages verkeerd heb ingeschat en dat er iets veel ergers schuilgaat in het bos waar al onze personages tijd doorbrengen.
De kinderen wonen bij hun grootvader, die veel weet over het bos rondom hun huis. Iets in het bos heeft mogelijk een interactie gehad met ons eerste personage, en dat voelt niet goed, en de situatie zal waarschijnlijk escaleren.
Wat een prachtige slotscène; alles wat de film ons heeft laten zien, komt eindelijk in perspectief, en de dood dient in dit perspectief een doel.

Onze intro lijkt een gevoel van verlies te geven en ik denk dat ze een emotionele reactie van ons verwachten, maar het personage laat me niets voelen.
We hebben een paar nieuwe personages en ze lijken veel levendiger. Het lijkt erop dat 2 van hen broers en zussen zijn, en ze zijn allebei jong, dus ze zijn het nog niet met elkaar eens.
Ons eerste personage lijkt niet helemaal in zijn element en mogelijk zelfs gevaarlijk, terwijl onze oudere broer en zus nogal brutaal en misschien wel hardvochtig zijn tegenover zijn zus. Het lijkt erop dat ik onze personages verkeerd heb ingeschat en dat er misschien wel iets veel ergers is in het bos waar al onze personages tijd doorbrengen.
Onze kinderen wonen bij hun grootvader, die veel weet over het bos rondom hun huis. Iets in het bos heeft mogelijk een soort interactie gehad met ons eerste personage, en het voelt niet goed, en de dingen zullen waarschijnlijk escaleren vanaf hier.
Zo'n mooie slotsequentie, alles wat de film ons heeft laten zien en voelen komt eindelijk in perspectief, en de dood dient een doel in deze ogen.

Zo'n gruwelijke intro van onze film, het was hartverscheurend om te zien, ook al was er een mogelijk lichtpuntje voor onze hoofdpersoon die toevallig een vrouw is. Het lijkt erop dat we nu een probleem hebben, en het ziet er helemaal niet goed uit voor ons hoofdpersonage.
Er is een gemeen iemand opgedoken in de film, die tot nu toe behoorlijk bedreigend was in haar acties. En dat personage is weer terug, en deze keer op een nog angstaanjagender manier. Wauw... Zo'n glorieuze chaos, en zo bruut en schaamteloos in zijn pure, baldadige geweld.

Deze begint met een gruwelijk incident, waarna de tijd verstrijkt en er genoeg is bereikt, zeker niet genoeg voor degenen voor wie het belangrijk is.
Het uitzicht op het land in de film is absoluut adembenemend, en tegelijkertijd is het nog steeds erg angstaanjagend om in te vertoeven of in te verdwalen. Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen, maar de sfeer is oorverdovend en ook een beetje overweldigend.
Hoe hartverscheurend de film ook is, er zijn sprankjes hoop die erdoorheen prikken. Het lijkt alsof we met iets bezig zijn dat ouder is dan de tijd, mogelijk, en zelfs zij weten niet zeker wat er aan de hand is.
Zo'n gedurfd verhaal en meer dan boeiend voor fans van Horror Folklore of Mythologie, ik ben zo verdiept in dit verhaal. Zo'n waanzinnig hartverscheurend einde van de waanzin die deze film is, moet ik absoluut nog een keer kijken.