Recensie 'The Dog Stars'

Op papier heeft The Dog Stars (2026) alles in huis om een van de interessantere films van deze zomer te worden. Jacob Elordi, Margaret Qualley, Josh Brolin en Guy Pearce vormen samen een indrukwekkende cast, terwijl met Ridley Scott een van de meest ervaren regisseurs van Hollywood achter de camera staat. Hoewel Scott de laatste jaren wisselvallig kan presteren, valt er met films als Alien (1979), Blade Runner (1982) en Gladiator (2000) op zijn naam weinig af te dingen op zijn indrukwekkende carrière. Met The Dog Stars begeeft hij zich opnieuw in een grauwe wereld waarin de mensheid onder druk staat. Het resultaat is een degelijk post-apocalyptisch verhaal dat vooral sterk is wanneer het zich richt op de mensen die daarin proberen te overleven.

Een bekende wereld

Scott neemt uitgebreid de tijd om zijn wereld te introduceren. Hoe lang de samenleving al in deze staat verkeert, blijft aanvankelijk onduidelijk, maar aan alles is te merken dat Hig (Jacob Elordi) inmiddels gewend is geraakt aan zijn nieuwe bestaan. De wereld is leeg, grauw en grimmig en ontmoetingen met andere mensen worden liever vermeden. Het is effectief neergezet, maar tegelijkertijd bekend terrein. The Dog Stars voegt visueel en inhoudelijk weinig nieuws toe aan het beeld van de post-apocalyptische wereld dat inmiddels talloze films en series heeft gevormd.

Ook de relatie tussen Hig en zijn hond Jasper voelt vertrouwd. De trouwe viervoeter fungeert als emotioneel houvast in een wereld waarin menselijk contact schaars en gevaarlijk is. Origineel is het nauwelijks, maar het werkt wel. Zonder uitgebreide uitleg wordt duidelijk dat Hig ondanks alles nog behoefte heeft aan verbondenheid en daarmee zijn menselijkheid niet heeft verloren.

Sterke acteurs, dunne personages

Elordi draagt een groot deel van de film moeiteloos en laat opnieuw zien dat hij het in zich heeft om een grote Hollywoodproductie te leiden. Dat zal na zijn recente rollen in Wuthering Heights (2026) en Frankenstein (2025) voor weinig mensen nog echt als een verrassing komen. Ook de rest van de sterke cast levert overtuigend werk, maar krijgt lang niet altijd voldoende materiaal om daadwerkelijk iets met de personages te doen.

Vooral bij Bangley, gespeeld door Josh Brolin, is dat een gemiste kans. Hij en Hig delen hun dagelijkse bestaan, maar over de achtergrond van hun relatie wordt opvallend weinig duidelijk. Meer aandacht voor Bangley had niet alleen zijn personage interessanter gemaakt, maar ook meer betekenis kunnen geven aan de band tussen de twee. Cima (Margaret Qualley) krijgt samen met Hig duidelijk meer ruimte, terwijl verschillende andere personages nauwelijks worden uitgediept en daardoor weinig indruk achterlaten.

Kort maar krachtig

Wanneer Scott het tempo opvoert, laat hij zien dat hij actiescènes nog altijd uitstekend kan neerzetten. De actie is snel, overzichtelijk en voelt door de realistische handelingen geloofwaardig aan. Niemand verandert plotseling in een onverwoestbare actieheld en juist dat past goed bij de wereld die de film probeert neer te zetten.

Minder sterk is de manier waarop met spanning wordt omgegaan. Verschillende scènes hebben alles in zich om de dreiging langere tijd vast te houden, maar worden opvallend snel afgekapt. Daardoor verdwijnt de opgebouwde spanning regelmatig voordat deze echt effect kan hebben. Met iets meer geduld op juist deze momenten had de film aanzienlijk intenser kunnen zijn.

Geen helden, maar mensen

Het interessantste aan The Dog Stars is uiteindelijk niet de post-apocalyptische wereld, maar wie erin rondlopen. Waar dit soort verhalen vaak draaien om helden, schurken of mensen die zich razendsnel ontwikkelen tot ervaren overlevers, blijven de personages hier opvallend normaal. Het zijn normale mensen in een abnormale wereld. Juist daardoor voelt hun strijd menselijk en is het eenvoudig om mee te gaan in hun verhaal.

Daarmee weet The Dog Stars zijn weinig originele wereld gedeeltelijk te compenseren. Scott levert een degelijk gefilmde post-apocalyptische film af met sterke actie en een uitstekende cast, maar laat tegelijkertijd kansen liggen op het gebied van spanning en karakterontwikkeling. Vooral meer diepgang bij de bijpersonages had de emotionele momenten aanzienlijk sterker kunnen maken. The Dog Stars doet uiteindelijk weinig wat binnen het genre nog niet eerder is vertoond, maar de menselijke benadering zorgt ervoor dat de bekende ingrediënten nog altijd voldoende effect hebben.