Reacties

Sympathieke poging de problemen van een Nederlandse jongere van Marokkaanse afkomst in beeld te brengen, die zo hoog oplopen, dat hij gaat radicaliseren. Jammer genoeg is het scenario maar matig en houden de acteerprestaties ook niet over, zeker als je de film vergelijkt met "El Houb", die in dezelfde periode uitkwam. Jammer, hier had meer ingezeten.

Waar Stephen Graham al overspannen raakte, toe hij in "Boiling Point" zijn restaurant in one shot moest runnen, kunnen we er zeker van zijn, dat Scott Adkins in "One Shot" na vele duizenden schoten en het om zeep helpen van tientallen terroristen waarschijnlijk in een dwangbuis naar een inrichting afgevoerd gaat worden. Slecht, ongeloofwaardig scenario en juist door de one shot cameravoering dodelijk vermoeiend en eigenlijk een constante herhaling van zetten. Maar misschien kunnen ze de film ombouwen tot een videogame?

Wat hebben Amerikanen toch met honden? Tom Hanks, James Belushi,politieagenten, die moesten samenwerken met een hond,maakten er een komedie van, Keane Reeves, huurmoordenaar, een wraakthriller en nu moeten we ook Aaron Eckhart aanschouwen, die als ontslagen politieman, wraak neemt op zijn doodgeschoten politiehond. Maar om nou te zeggen, dat dit een actiethriller is? Het lijkt meer een mislukt psychologisch drama, want de regisseur had volgens mij geen idee, wat ie er van moest maken. Het resultaat is in ieder geval een oeverloos saaie film geworden, waar waarschijnlijk geen Hond op te wachten zit.

Rooie Rogers, zoals ie bij ons als kinderen heette, als we weer juichend de volgende zwart-wit Republic film in de jaren '50 in de matinee van de City voor 45 cent konden zien. En dan maakte het niet uit, of de film soms meer dan 10 jaar oud was!

Typisch Frans, dat betekent veel praten,en praten en praten. Interessant, mooi in beeld gebracht, maar 85 min. was ook net genoeg.

Je schrijft: Een hecht plot. Maar waarom vertel je daarboven het bijna complete plot al?
Of zet het onder spoiler, want op deze manier is het voor een geinteresseerd kijker niet leuk meer, lijkt mij.

Maar je geeft een 7?

De rattenvanger van Hamelen in een horror versie. Traag en weinig interessant.
Bovendien is de film compleet ongeschikt voor tv vertoning, want de helft van de scènes zijn zo donker, dat ze daarop nauwelijks te bekijken zijn. De "horror" laat bovendien wel erg lang op zich wachten.
Een van de laatste rollen van Julian Sands, die we vroeger in heel wat betere rollen hebben gezien.

Mijn god, je gelooft je ogen niet, als je ziet, wat een huurdersvereniging hier in gebreke blijft. In derde wereldlanden oogt het beter, dan hier in Amsterdam. En pas na deze documentaire lijkt er iets van actie te komen. Hier zou je geen huur moeten betalen, maar geld moeten terugkrijgen! Nederland anno 2025!

Er zijn tientallen films over huurmoordenaars, die willen stoppen. Dit is er zo één en bepaald niet de beste. Jerome Le Gris, debuterend regisseur, wil graag in de stijl van Hitchcock werken, maar als je een scène van een concert waar iets moet gebeuren vergelijkt met de concert scène uit Hitchcock's "The man who knew too much" uit 1956 vergelijkt, is het resultaat tenenkrommend. De regisseur heeft een zinloos draaiboek geschreven, waarin alle logica ontbreekt, je geen enkele feeling hebt met de hoofdpersonen en je je binnen een mum van tijd oeverloos zit te vervelen en daar helpt zelfs de prima fotografie en de prachtige muziek niet tegen. Hier had veel meer in gezeten!

Hoef hier niet veel over te schrijven, want dat heeft Carnen 163 hierboven al voor mij gedaan. Ben het daar volkomen mee eens, inclusief de toevoeging van Marjan 7b. Vind alleen, dat beiden wel heel genadig in hun beoordelingscijfer waren, want voor mij was de serie in deze vorm slechts een klein 5-je waard.

Verheugde mij erop, een vervolg op "Promenade" te gaan bekijken. Dit keer wordt het idiote basisschool-spelletjesgebeuren op de Nederlandse TV op de hak genomen, dit alles in een soort Rick Felderhof setting. Dat werkte prima in de eerste twee afleveringen, maar het ging daarna steil bergafwaarts omdat het een herhaling van zetten werd.
Het onderwerp is te klein en te onbenullig om er zes afleveringen aan te besteden.
Jammer, want de acteurs zijn natuurlijk prima, maar met te weinig materiaal is het vechten tegen de bierkaai (misschien ook een idee voor een volgend onbenullig tv-spelletje?)

Merkte, dat ik deze waanzinnig absurde serie nog niet had beoordeeld. Een bijna surrealistische satire op het Nederlandse TV gebeuren. Zal niet ieders meug zijn, maar als je Jiskefet of Monty Python kunt appreciëren, is dit een aanrader!

Aardige komedie over 2 Pakistaanse meisjes, die schijt hebben aan alle beperkingen van cultuur of dat nou de Britse of Pakistaanse is. Als één van de twee dreigt te worden uitgehuwelijkt gaat de ander door ramen en ruiten omdat te verhinderen. Dwaze verzameling van allerlei types komedie trekken in een waanzinnige snelheid voorbij. Leuk, maar zal waarschijnlijk nog veel leuker zijn, als je bent ingevoerd in de Pakistaanse cultuur. (Zal waarschijnlijk ook de reden zijn, dat de film de Nederlandse bioscopen niet gehaald heeft)

Het Murphy origineel was al niet best, maar dit tweede deel lijkt helemaal nergens op. Bespottelijk verhaaltje en waar de dieren in het eerste deel nog af en toe leuke teksten in de bek gelegd werden, is er weinig om over te lachen. Als ecologische boodschap te simpel en de enige goede grap is, dat de Amerikaanse Freek Vonk: Steve Irwin, ondanks de waarschuwing van Dolittle, zijn arm wordt afgebeten. (maar dan moet je wel weten wie dat is!)

Als ik naar de aftiteling kijk, is deze film gemaakt naar een waargebeurd verhaal. Sterker nog, een van de regisseurs was zelf lid van het waterpoloteam, waar de film om draait. Toch is de film een tamelijk flauwe, voorspelbare komedie geworden, waarin geen cliché over gays overgeslagen wordt. Rommelig verhaaltje dus, met een toch nog bijzonder eind.

Dan kun je wel willen laten zien, dat rouw iets is, dat door alle culturen hetzelfde beleefd wordt en dat het verleden nog steeds doorwerkt in het heden, maar als je zo'n oudbollige film daarover maakt, komt je boodschap waarschijnlijk niet krachtig genoeg over. Ik vond het in ieder geval voornamelijk een oeverloos saaie film.

Een typisch Engels "kitchensink" drama, zoals we ze kennen van Ken Loach. Twee hartsvriendinnen groeien compleet uit elkaar, als er iets dramatisch gebeurt met de pasgeboren baby van één van de twee. Een maatschappij kritisch drama, dat zich afspeelt in de Britse onderklasse, waar roddel en achterklap niet bepaald het meest fraaie uit de mens haalt. Goed geacteerd, alhoewel het scenario het op het eind een beetje laat liggen.

Geweldig filmdebuut van de scenarioschrijvers van "Dogman" over 2 kansarme jongeren, die door een ongeluk afglijden in een wereld van negativisme,geweld en moord.Gefilmd in de "banlieus" van Rome,waar mensen nauwelijks kans maken in de "gewone" wereld en hun enige kans in de misdaad ligt.Fantastisch geacteerd door relatieve nieuwkomers, maakt deze film indrukdoor zijn bijna documentair-realistische stijl. Één ding is zeker: als dit een voorloper voor onze maattschappij is (en daar lijkt het verdomd veel op) dan word je daar niet blij van!

Groots opgezette, Deense avonturenfilm naar een in Denmarken, populaire jeugdboekenserie.
Ziet er visueel prachtig uit, wordt prima gespeeld, maar het voorspelbare verhaaltje stelt wat teleur. Bovendien lijkt mij de film vanwege alle moord en doodslag, niet echt geschikt voor jongere kinderen.

Een schitterende, melacholische tragikomedie, over een vader en een zoon, die hun gevoelens voor elkaar maar moeilijk kunnen verwoorden. Vader komt , vanuit Portugal, 3 dagen terug naar Nederland om zijn lopende zaken te regelen en, en passant, 3 dagen met zijn zoon uit een eerste huwelijk op te trekken. Maar zien zij elkaar, op die drie-daagse roadtrip langs allerlei instanties, nog wel zitten? Blijven bezoek en vis wel 3 dagen fris? Een formidabe acteursprestatie van zowel Ton Kas, als Guido Pollemans maken van dit scenario vol droge humor een fantastische film. Zeer de moeite waard!

Een verhaal van rouw over een verloren dochter, wordt spannend, als de vrouw haar dochter meent te herkennen in het nieuw gearriveerde buurmeisje. Die seint zulke merkwaardige signalen uit, dat de rouwende vrouw uiteindelijk denkt dat haar dochter gereincarneerd is.
Goed geacteerd, maar jammer, dat de uiteindelijke onthulling wel weer een bochtje teveel van het goede in het scenario is.

Wat een volkomen overbodige film: slecht verhaal en nog beroerder geacteerd. Wat is in vredesnaam de bedoeling van deze film? Kan maar een raad geven: Overslaan!

De trauma's van Syrische vluchtelingen zijn talloos en houden niet op als ze in zgn. veilige landen zijn gearriveerd. Niemand durft contacten met landgenoten te maken, want ook de beulen van het Syrische regime hebben vaak de benen genomen. Maar wie is wie en op welke manier zou er afgerekend moeten worden. Het recht in eigen hand nemen of de rechter een oordeel laten vellen? Een boeiende psychologische thriller!
Wel weer merkwaardig, dat een Franse film hier een Engelse titel krijgt!

Alhoewel het koppel, dat gaat scheiden op een zeker moment het graf van François Truffaut op het cimetiere de Monmartre bezoekt heeft de regisseur meer Eric Rohmer in gedachten gehad, toen hij deze Spaanse versie van een Franse ouwehoerfilm maakte. Want tsjonge, jonge er wordt wordt wat afgekletst in deze komedie, waarin het koppel met Jan en alleman hun scheidingsfeest meent te moeten bespreken. In essentie leuk ingekaderd in een filmproductie over hetzelfde onderwerp, die ze aan het maken zijn, had de editing van deze productie wel iets strakker mogen zijn.
Overigens, wat een flauwekul deze Spaanse film weer een Engelse titel mee te geven.