Reacties

Het ene verhaal is nog absurder dan het andere. Toch een kleine tip: Kijk niet al deze korte films achter elkaar, want dan begint het idee wat monotoon te worden. Hoop ook, dat Wes Anderson zijn bizarre stijl na Asteroid City en deze korte films ook weer verandert.

Een aardige weergave over de ontvangst van een nieuwe leerlinge op een Franse basisschool en alle problemen, die dat kan opleveren.Uit ervaring weet ik, dat het vertoonde weliswaar een reëele blik is, maar dat de groepsdruk, ook op Nederlandse scholen, nog veel dramatischer dan het hier vertoonde kan zijn.

Het absurdisme is nog volop aanwezig, maar de idiote onderdelen worden te vaak onderbroken door vaak nodeloos en niet ter zake doend geschreeuw en gescheld. Dat was er in vroegere shows ook, maar hier had ik het idee, dat het alleen maar een bevestiging van "Hans Teeuwen shockeert weer" was.Ook de lekker in het gehoor liggende liedjes hadden weinig verband met de rest van de show. Kortom, fijn om Hans Teeuwen (wat heeft ie een dikke kop gekregen) weer op het toneel te zien, maar jammer, dat het niveau van zijn eerdere shows niet gehaald werd.

Daar gaan we weer: juichende kritieken van onze vaderlandse critici: een meesterwerk, satirisch, vol zwarte humor , een bijzondere acteerstijl, laat precies de rol van "de bezetters" van de koloniën zien. Terechte Oscar inzending. De geweldige keuze voor het 1:33 formaat, die je laat raden naar wat er buiten beeld gebeurt. Dat beloofde wat! Helaas, wat ik te zien kreeg was een soort bewegend fotoboek met theatrale scenes, gespeend van zwarte humor of satire met acteurs die, blijkbaar in opdracht, hun teksten met zo'n overdreven dictie moesten opzeggen, dat het, niet bedoeld, lachwekkend werd. (Of was het een keuze de rol van de zoon als een soort Martien Meiland te laten spelen?) O, ja, de film heet Zoete dromen ( ondertiteling Sweet Dreams, want dat klonk blijkbaar internationaler)
En wat betreft de boodschap: Peter Faber had het beter bij zijn "Max Havelaar" kunnen laten! Of: Het is informatiever de tv-serie " De Stille Kracht" met Pleunie Touw van 49 jaar geleden nog eens te bekijken. Voor mij dus een misser op alle fronten!
Lees net, dat de film alle belangrijke gouden kalveren (6) gekregen heeft. Nou, dat is voor mij dan voortaan ook geen maatstaf meer!

Bovenstaande reactie hoort nit bij deze film, maar bij de remake "Retribution"
Sorry!

Remake van de Spaanse film " El Desconocido", die ik niet gezien heb, maar blijkbaar vele Spaanse prijzen heeft gewonnen. Deze film zou natuurlijk nooit gemaakt zijn, als ze Liam Neeson niet hadden kunnen strikken.
Die blijkt er tegenwoordig een gewoonte van te maken zijn serieuze arthousefilms af te wisselen met actiefilms (leveren waarschijnlijk veel meer gage op en de kachel moet toch ook blijven branden) Hij pakt dan in ieder geval een hoofdrol en niet, zoals veel oudere acteurs, één scene en een naam boven de titel op de filmposter.
Wat de film betreft: 13 in een dozijn, maar door Neesons aanwezigheid en goede productie values toch nog goed te pruimen.

Remake van de Spaanse film "El desconicido" (niet gezien), die vele prijzen kreeg. Deze film zou natuurlijk nooit geproduceerd zijn, als ze Liam Neeson niet hadden kunnen strikken.
Die blijkt tegenwoordig de gewoonte te hebben zijn artfilms af te wisselen met optredens in aktiefilms.(die leveren waarschijnlijk wat meer gage op; de kachel moet toch ook blijven brandenHij pakt dan in ieder geval een hoofdrol eni niet, zoals andere oudere acteurs, één scene en een naam boven de titel op de poster. Wat de film betreft:13 in een dozijn, maar door Neesons aanwezigheid toch nog goed te pruimen!

Het blijft natuurlijk een simpel wraakverhaaltje met nogal onderontwikkelde bij-karakters, maar ja, als we Denzel Washington in de hoofdrol hebben, maakt die veel, zo niet alles goed, net zoals de schitterende dorpjes aan de Amalfikust, waar een groot deel van de film werd opgenomen.

Een ware standaard in romkoms. In uitvoering natuurlijk echt jaren '40, maar de regie van Ernst Lubitsch en het verhaal staan nog altijd als een huis Een van de hoogtepunten uit de grote M.G.M. collectie. Uitstekend.

Een excentriek kort verhaal van Roald Dahl krijgt hier de echte Wes Anderson behandeling, waardoor het nog excentrieker wordt. 'Asteroid city" in mini-uitvoering. Love it or hate it!

Één ding kunnen we in ieder geval wel vaststellen: Deze serie haalt het niet bij "La meglio gioventa", de inspiratiebron voor de regisseur. Daarvoor is de serie te weinig gefocust en passeren er te veel persoonlijke drama's de revue. Ook helpt het de continuïteit niet, dat er verschillende acteurs één rol vertolken. Bovendien wordt er wel erg veel heen en weer gesprongen tussen diverse levenslijnen. Dit gezegd hebbende moet toch geconstateerd worden , dat de acteur-prestaties in de losse scenes méér dan uitstekend zijn en het geheel er verzorgd uit ziet.
Misschien was het beter geweest de aandacht te richten op wat minder familieleden, waardoor de karakters wat meer uitgediept hadden kunnen worden. Toch nog ruim voldoende vanwege de dappere poging.

Spy kids 2.0. Nieuwe acteurs, nieuwe gadgets, maar nog steeds van Robert Rodrigue.
De charme is er natuurlijk wel een beetje af, maar mijn kleinkinderen vonden 'm fantastisch.
En daar was ie natuurlijk ook voor bedoeld! Ik vond het overigens geen straf om mee te kijken.

Actie en SF, maar in principe "Man's best friend" 2.0 ! Goed uitgevoerd spektakel, dat vooral door mijn kleinkinderen werd gewaardeerd. Het einde duidt op een vervolg, maar voorlopig is er alleen een animatie serie gemaakt.

Een aardige kijk op de psyche van John McEnroe, als hij een inkijkje geeft in zijn leven, zijn overwinningen, zijn uitbarstingen en zijn mislukkingen. Ook hier zien we weer, dat het leven van een superster niet over rozen gaat, sterker nog, dat het meestal een hel is. Misschien zijn de opnamen van McEnroe, die 's nachts door een verlaten New York loopt wel tekenend voor zijn gemoedsrust! Een prima documentaire.

Fred Astaire in een van zijn mindere filmmusicals. Eigenlijk alleen maar leuk vanwege zijn danssolo op het eind en de premiere van de American songbook evergreen " One for my baby and one more for the road". Geen grote showstoppers, geen echt beroemde tegenspeelster, een compleet oudbollig verhaaltje en de man moest het ook al niet van zijn looks hebben (had af en toe het idee dat Stan Laurel de hoofdrol vertolkte), maar, ja, dat dansen.. dat blijft fenomenaal.

P.s. Nederlandse première midden in Wo II? Dat moet in 1947 zijn.

Is al gemaakt! 1997 zelfde titel regie William Friedkin, MetJack Lemmon, James Gandolfino, George C.Scott.

Blijkbaar is er nog vraag naar oudbollige Christie verfilmingen, maar hier doet Branagh het nog slechter dan in de 2 voorafgaande films. Theatraal, veel decors en studio-sets ( en dat terwijl je Venetië tot je beschikking hebt) een slap verhaaltje en mede acteurs, die ook niet uit de verf komen. Nee, nr. 4 laten we lekker schieten.

Voor de liefhebbers: vrijdag 29 sept. 22.40 op ARTE

Prachtige film, die ook " Een leven" zou kunnen heten. Het verhaal ontrolt zich in verschillende levensfases van de hoofd persoon, maar door mijmeringen en gedachtes springt het verhaal door de verschillende fases heen. Da's in het begin even wennen, maar door de kleine details in beeld, zie je al gauw in welke periode we zitten (bovendien heeft de hoofdpersoon in iedere fase een bril op) Een heerlijke film, die misschien, vanwege alle informatie, beter uit de verf was gekomen als tv-serie zoals bijv." L'amica geniale" van Elena Ferrante. Desalniettemin: Zeer de moeite waard!

Aardig coming of age drama naar de ervaringen, die de regisseuse had bij de acteurs opleiding op de academie van het theater les amandiers in de jaren '80. Een keiharde opleiding onder leiding van Patrice Chereau de beroemdste regisseur van Frankrijk (vgl. 'm met bij ons Ivo ten Hove) Alle ellendes op weg naar volwassenheid en topacteur passeren de revue, zodat je op het eind denkt: Nou, je moet wel goed gek zijn om acteur te willen worden. Boeiend!

Typische Franse tv-thriller,die ook nog probeert een soort romkom te zijn.
Niet onaardig, maar wel zo een van 13 in een dozijn.
Blijft bij dit soort tv-produkties vervelend, dat je binnen 5 min. ziet dat het een serie productie is, door teveel mediumshots en close-ups.

Een aardige grap van Almodovar! De appendix van " Brokeback Mountain", nl.
"Brokeback Mountain-20 years later" perfect uitgevoerd in de typische stijl van de Hollywood westerns uit de jaren '60/'70: Goudgerande letters in de optiteling, prachtige Elmer Bernstein-achtige westernmuziek van Alberto Iglesias, de boerderij van "Once upon..." en het paardrijden door bergachtige valleien a la Death Valley. En dat alles voor een "verloren liefde" verhaaltje!
Blijft de vraag waarom deze short niet samengevoegd is met "The human voice" om er op die manier een volwaardige filmvoorstelling van te maken. Want €7,50 entree voor een filmpje van 32 min. is natuurlijk een beetje van de gekke.

De zoveelste variatie op Final destination en bepaald geen betere. Alle bekende onderdelen zijn weer af te vinken, dus, als je na 7 delen nog zin hebt in F.D. 8 : Be my guest!

Waarom dit een horrorfilm genoemd wordt is geheel en al onduidelijk. Het is duidelijk een SF-thriller, waarin het verhaal zich afspeelt langs twee tijdlijnen, die elkaar op een bizarre wijze kruisen, maar in principe blijft het een politie thriller. Het gegeven lijkt verdacht veel op "Frequency" van Gregory Hoblit, die overigens een veel betere slotscene/conclusie meekreeg. Niet slecht, maar zeker geen topfilm.

Triest te constateren, dat de ice age serie zijn dieptepunt heeft bereikt. Sinds de overname van Fox door Disney moest blijkbaar ook Blue sky studio's in het Disney conglomeraat opgenomen worden met alle negatieve gevolgen vandien. Ice age 6 ziet er niet alleen slecht geanimeerd uit, ook de grappen zijn flauw en de karakters hebben weinig eigen persoonlijkheid meer. Nee, de Pixar normen zijn compleet verdwenen en het maar te hopen, dat een 7e deel niet in de boeken staat.