Reacties

Aan het begin van de film het volgende citaat: "In een oorlog sneuvelt de waarheid het eerst,"
Voortaan oppassen voor kolibries en vliegende kevers met camera. De scherpte waarmee een groep teroristen wordt gevolgd is sterk, de dramatische afwikkeling aan het eind is wat over de top.

Yes ma'am. Prachtige beelden, zondermeer. Drie keer duikt Linus Rawlings (James Stewart) op om opnieuw van een Prescott afscheid te nemen. Ik geloof dat ze trouwen en een kind krijgen. Ook rond Eve duiken
nderweg naar het westen er mannen op die haar een aanzoek doen. De film volgt daarin een bepaalt ritme, afgewisseld met natuur en wat spanning. De verbeelding van de Chenneyes die aanvallen is qua vertelling en verbeelding een grote aanfluiting. Ik kan de film maar moeilijk verdragen.

Wyatt Earp (Henry Fonda) wordt in deze film wel erg makkelijk Marschal van Tombstone. Volgens de historische bronnen was hij al aangesteld en tegelijkertijd ook bewaker van veetransporten. Tombstone, Arizona , was een van de laatste grenssteden in het Amerikaanse Wilde Westen waar wettenloosheid vrij spel had. Cowboys waren er niet anders dan veedieven die steeds minder de ruimte kregen. Al bij al ben ik als kind behoorlijk misleid door films als deze.

De machtstrijd met de wethandhavers kwam tot uiting in het vuurgevecht in Tombstone in 1881 ( in de film 1882)

Een groot deel van de film werd opgenomen in Monument Valley , een schilderachtige woestijnstreek op de grens tussen Arizona en Utah, die ook in andere films van John Ford te zien was. Het ligt 800 kilometer van de stad Tombstone in het zuiden van Arizona.

De gefilmde omgeving is mooi, de decors zijn eenvoudig. De romantische setting met Clementine heeft in de film nadruk. Zo moet, denk ik, de film ook beoordeeld worden.

Goede keuze voor Schokland.

In oktober 2025 op Veronica, de film opgenomen en nu bekeken. Volgens de omschrijving erbij zou het gaan om een satirische komedie. Nu is het hele verhaal ongeloofwaardig maar ook nogal bloederig. Het lijkt me eerder sarcastisch.

Eigenlijk is alles geoorloofd, elke grap kan waarheid zijn en andersom. Pas op met internet.

Het heeft trekjes van The Hunger Games maar het kost 'Snowball' Christel (Betty Gilpin) minder moeite om de strijd om te keren en de jagers in prooi te doen veranderen. Ze is nogal een vechtmachine, een beetje zo als Lara Croft. De film geeft maar één verwijzing naar hoe ze dat zo geworden is.

Respect voor Denzel Washington en Gene Hackman. Een mooie confrontatie tussen beide, waarbij af en toe een andere acteur wat mag laten zien.
En toch ook dikke poeha van mannen die met hun vuurkracht pochen, zowel naar vrouwen (die zijn dom maar weten dat de jongens maar één ding van de willen) als naar de wereldbevolking ( als er één Rus wordt vermoord, dan neem ik (Radchenko) wraak door er 900.000 te doden (haha, ik weet dan wel welke Rus je moet hebben)). Ramsey (Gene Hackman) pompt zich op (met hondje en sigaar) maar zal het moeten afleggen tegen Hunter (Denzel Washington). "Bij een nucleaire oorlog is de vijand de oorlog zelf". Maar eerst moeten de mannen het onderling uitzoeken. De commandant wil de ondercommandant vervangen maar dat mag niet, dus mag de ondercommandant de commandant vervangen. Logisch toch? Er ontstaat een ongeloofwaardige situatie die aan het einde wordt min of meer goedgemaakt met een grap over paarden.

Deze korte film vertelt een verhaal over seksuele intimidatie en seksueel misbruik. Het valt niet mee om er als vrouw mee voor de dag te komen.

"Je moet kiezen, ben je een wolf of een schaap?" "Je moet eerst de wolf doden om het schaap te kunnen redden".
Alonzo leert Jake een bepaalde hardheid om als narcotica-agent op straat te overleven. Wat je in een dag al niet kunt leren.
Ingewikkeld spel tussen mannen. Door wie moet de rotzooi worden opgeruimd?

Vier mannen beramen in de film de ontvoering. In werkelijkheid waren het er vijf. Wim - de neus - Holleeder komt als naam niet voor en is vervangen door Rem Hubregts (Reinout Scholten van Aschat). Die blijkt zowel aanjager als probleemzoeker. Door zijn handelingen komt de politie hen op het spoor. Overigens ook prima vertolkt).

Gewoonweg toch een goede acteerprestatie van Rutger Hauer in de rol van Heineken, wat vooral in het 2e deel tot uiting komt. "Ik weet dat ik een onuitstaanbare man, ik weet niet hoe dat gekomen is maar dat is niet wat ik ben".

(Problemen met) relaties komen door de film langs. Het is vast vooral filmisch bedoeld, mogelijk met een kern van waarheid.

De Heinekenontvoerder Willem Holleeder eiste, middels een kort geding, een verbod op de film. Verder hebben Jan Boellaard, Frans Meijer en Martin Erkamps ook sommaties gestuurd naar IDTV Film. De film zou niet waarheidsgetrouw genoeg zijn. De rechter wees de eis echter af. In een nieuw kort geding eisten Boellaard en Meijer dat de filmtitels en een advertentie het publiek duidelijk informeren dat enkele scènes verzonnen zijn: het dreigen met een pistool, het schieten op de taxichauffeur en het mishandelen van Meijers vriendin.

Regisseur Maarten Treurniet heeft er in de verfilming van de Heineken-ontvoering voor gekozen om de ontvoerders Martin Erkamps en Willem Holleeder samen te voegen in één personage. Voor Holleeder, gespeeld door Reinout Scholten van Aschat, werd daarom een speciale constructie bedacht. De reden was met name dat de film fictief is en dat men op die manier geen reacties zou krijgen van mensen die meenden te weten hoe het er in werkelijkheid aan toegegaan is dat het niet klopte. De film is geen kopie van het waar gebeurde verhaal, alleen daarop gebaseerd.

Heeft Bram Moskowitz hier mee te maken? Zijn personage is maar even in beeld, maar krijgt een behoorlijke veeg uit de pan:
"Heer Moskowitz, respect voor uw beroep, maar uiteindelijk bent u met al uw talent niet meer dan een loopjongen voor zware criminelen".

Voor de 2e keer aan het bekijken. Halverwege wordt het grimmig. Sandie (Anya Taylor-Joy en Eloise (Thomasin McKenzie) wisselen steeds van rol. Het waarom wordt aan het einde duidelijk. Voorafgaand moet je als kijker wel veel type 'Voldemort' verstouwen.
"Londen kan overweldigend zijn". Voor hoerenlopers, maar ook als kijker.

Goede film van Hitchcock. Voor deze film heeft hij er minimaal 18 gemaakt, dit vanaf 1925, echt een beginneling kun je hem niet noemen. Hannay (Robert Donat) maakt voortdurend contact met aantrekkelijke vrouwen. De eerste heeft al snel een mes in haar rug. Hij wil vervolgens enerzijds het raadsel oplossen en zal anderzijds uit de handen van de politie moeten blijven. Het levert een avontuur op in Schotland, samen met mooie beelden.

Ook in 1935 al gedoe met gloeilampen😉
Korte film met goede grappen.
Tit for tat of Dick und Doof.

Ingekorte versie van de film van Gance uit 1927 en nu met ondersteuning van geluid.

Knap montagewerk van de regiseur.
Eisenstein hanteerde op een opmerkelijke wijze van cameravoering, perspectief en montage om het gevoel van de revolutie en de onderdrukking over te brengen. Het is ook bombastisch, overgedramatiseerd en propogandistisch.

In de 1e acte blijkt er ook een priester met een kruis in zijn hand aan boord. Hij lijkt het niet te overleven en het kruis valt uit zijn handen.
'De orthodoxe priester vertegenwoordigt de bondgenootschap tussen kerk en tsaristische macht: hij probeert de muiterij moreel te veroordelen en de matrozen tot gehoorzaamheid te dwingen. De manier waarop hij met zijn kruis staat te zwaaien te midden van het geweld, en uiteindelijk als lafaard of fanaticus wordt getoond, onderstreept dat de kerk in de film niet aan de kant van het volk maar aan de kant van de onderdrukkers staat. Deze eenzijdig negatieve voorstelling is een bewuste propagandakeuze binnen de revolutionaire boodschap van de film, niet een nauwkeurige weergave van de rol van geestelijken tijdens de echte muiterij'

De laatste acte is vooral een ode aan de techniek van een stoomschip. Ik heb weleens werk van Joris Ivens bekeken (Zuiderzeewerken en De Hef) en kan me zo voorstellen dat hij door door deze film is beinvloed.

Hoe nu de film te beoordelen? Het is 100 jaar geleden. Via opname en montage wordt een overdreven dramatiek opgeroepen. Mannen zijn stoer en vrouwen huilen om omgekomen kinderen. De film is pure Russische propoganda. Het gaat wel over een historische gebeurtenis maar de waarheid wordt geweld aangedaan. De film kenmerkt zich door een verdere ontwikkeling van techniek en beeldtaal en deze in te zetten voor het oproepen van emotie maar blijft nog verafvan het echte leven. Of verwijderd zich er juist verder van.

100 jaar geleden gemaakt. Eerst een deel van de oudste versie gezien, vervolgens opnieuw begonnen met de versie uit 1942, door Chaplin zelf gerestaureerd en van ingesproken tekst en muziek voorzien. De humor en de tragiek vloeien steeds mooi in elkaar over.

110 jaar geleden. Het heeft wel wat, maar ook een herhaling van dezelfde grappen.

De koelkast en de restjes bezorgmaaltijden in het begin van de film: de eenzaamheid nodigt zich uit. "Het is zo makkelijk om niet meer om jezelf te geven". Een heel flatgebouw waarvan maar twee woningen door mannen bewoond, die bevriend raken en verliefd.
Hij heeft zijn ouders lang niet gezien, zoekt ze weer op en vertelt al snel homoseksueel te zijn. Er ontstaat een acceptatieproces waarbij er mooie gesprekken met zijn ouders ontstaan.
Totdat toch blijkt dat het wat anders in elkaar steekt.

Super confronterend. Aangekondigd als een 18+ film, maar dat is eigenlijk nog te laag.
De boodschap is duidelijk. Vooral Ellen Burstyn is in de rol van Sarah Goldfarb zeer overtuigend.

Fan van Harvey Keitel. Whoopi Goldberg vind ik wat te overspannen in haar spel. "Ze is een uitstekend geval om te hervormen". Maar ze hervormt het klooster. Er wordt de tijd genomen om het nonnenkoor te leren zingen. Dat zijn de beste delen van de film. Vince (Keitel) blijft hangen op zijn idee: "het is geen non maar een mokkel".

Moeder-overste Maggie Smiths is me o.a. bekend van de Harry Potterfilms.

Ik kijk deze film naar aanleiding van het artikel 'Non van nu' van Wieteke van Zeil in de VK van 12/12/2025 die gaat over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. (Ps. Er is ook een film uit 2008 Nun of That).

In Sister Act zijn de nonnen rechtlijnig maar ingeslapen. Met wat extra swung gaan ze lekker zingen, de verloederde buurt in, de kerk stroomt vol en het dak kan gerepareerd. En zo zijn ze met gemak weer in evenwicht met de samenleving.

Een 2e reactie op deze film is naar aanleiding van het artikel 'Non van nu' van Wieteke van Zeil in de VK van 12/12/2025 die gaat over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. (Ps. Er is ook een film uit 2008 Nun of That).

Zijn er nog andere redenen waarom het klooster wordt gezocht? Nu lijkt het vooral te gaan om rust (note: niet het zoeken naar rust, want dat is in feite onrust) en ontsnappen aan de druk om zich te schikken naar een patriachaal systeem. Verlossing zoeken in gevangenschap.....Als tegengif op het hyperkapitalistische prikkelhysterie van het moderne leven. Mogelijk samen met een verlangen naar transcendentie, naar overgave aan iets hogers en groters dan jezelf....
Toen, in de middeleeuwen was het de enige kans voor vrouwen om te studeren. Kloosters waren de sterren aan de hemel van de donkere middeleeuwen. Daar werd de kennis uit de oudheid en van andere culturennbewaard en doorgegeven aan monniken en nonnen.

Ik zie er een mooie spanning in. Elk geschreven woord en uitgesproken tekst is een verlangen naar manifestatie in deze wereld. Gehoord en gezien worden. Omdat het met zoveel stemmen gebeurd, is het haast onmogelijk om er bovenuit te komen. De vele stemmen zorgen ook voor overprikkeling. De wens om je in een klooster daarvan af te sluiten, maakt dat je stem alleen nog binnen de muren hoorbaar is. Je kan de wereld laten weten dat je gaat maar daarna wordt het stil.

Zoekend op internet lees ik dat Benedetta ook wel een nunsploitatiefilm wordt genoemd.

Een exploitatiefilm is een film die commercieel succes nastreeft door in te spelen op actuele trends, nichegenres of sensationele inhoud. Exploitatiefilms bevatten vaak thema's zoals suggestieve of expliciete seks, sensationeel geweld, drugsgebruik , naaktheid , bloedvergieten , vernietiging, rebellie , chaos en het bizarre.
Nunsploitation is dan een subgenre van exploitatiefilms dat in de jaren 70 zijn hoogtepunt in Europa beleefde. Deze films gaan doorgaans over christelijke nonnen die in de middeleeuwen in kloosters leven.
Het hoofdconflict in het verhaal is meestal van religieuze of seksuele aard, zoals religieuze onderdrukking of seksuele onderdrukking als gevolg van het celibaat.

My childhood was small but i'am gonna be big.

Fijne film, zeker ook door het spel van Tom Hanks.

Delen van het materiaal zijn door Scorsese in de docu The Roller Thunder Revue uit 2019 opnieuw gebruikt.

Verslag van de Rolling Thunder revue tour. Een zoeken naar gemeenschap en meer. Ik ben onder de indruk. Het is een (pseudo)documentaire om verlekkerd aan te kluiven. Wel oppassen want volgens magazine Rolling Stone zitten er minimaal 5 flinke onwaarheden in.

'De Rolling Thunder Revue was een concerttournee van de Amerikaanse singer-songwriter Bob Dylan in 1975-1976 met talloze muzikanten en medewerkers. Het doel van de tournee was om Dylan, die een grote artiest was op het gebied van opnames en concerten, de mogelijkheid te bieden om in kleinere zalen in minder dichtbevolkte steden te spelen, waar hij een intiemere band met zijn publiek kon opbouwen'.(wikipedia).

Zover ik het nu kan begrijpen is het concertmateriaal geschoten door Howard Alk, wel naar een door Dylan bedacht script. In 1978 heeft Dylan het uitgebracht onder de titel Renaldo en Clara, maar de film is geflopt.
Scorcese heeft het materiaal opnieuw gebruikt en met behulp van andere fragmenten en interviews geplaatst en aan het toenmalige tijdsbeeld verbonden.

"Het leven gaat niet jezelf te vinden maar iets van jezelf maken en om dingen te maken".

Altijd goed om verder met Bob Dylan kennis te maken. Veel van zijn muziek gedraaid, ooit een (matig) concert van hem in Ahoy gezien, maar verder weinig beeldmateriaal. Dylan is graag op zichzelf en geeft nooit rechtstreeks antwoord. In deze docu is hij veel te zien: expressief, rauwe stem en wit geschminkt achter een masker. "We hadden niet genoeg maskers. Als iemand een masker draagt, vertelt hij de waarheid".
Scorsese vertelt ook over zijn overwegingen bij het filmen van Venus, Shocking Blue. Brood en circus. Het zou gedraaid hebben in filmhuizen. Maar ik kan er niets over vinden.

De nummers van Dylan winnen aan kracht door het sterke vioolspel van Scarlet Rivera.

"Gedachten maken je gek, het gaat om je hart, niet om je kop". Boaz en Dylan spreken de liefde voor elkaar uit, terwijl ze allebei getrouwd zijn met een ander lief zonder dat elkaar hebben verteld. De kans is groot dat het geacteerd is.

Volgens de docu was de tour financieel geen succes, wel een avontuur. Teveel betrokken artiesten, te kleine zalen (tot 3000 mensen).
Ene Jim Gianopulos komt een paar keer in beeld om te zeggen dat hij het idee van de Rolling Thunder had bedacht, dat hij het financierde, dat hij minimaal 20.000 bezoekers per keer wenste en er financieel verlies aan heeft geleden. Volgens Rolling Stone is dit verzonnen. Net als dat Sharon Stone mee zou zijn geweest. En ook dat het idee van het masker kwam van een bezoek van Dylan aan een concert van Kiss.

De docu start met een oud filmfragment van George Mélièrs.
De goochelaar laat een dame verdwijnen maar in een beeld is de rok nog zichtbaar. Foutje dus.

De beelden zijn uit 1975, de tijd dat van de vernederende Amerikaanse terugtrekking uit Vietnam en het gedwongen aftreden van president Nixon, die in een fragment nog wel zegt: "We handelen (in de VS) niet uit onszelf maar voor alle mensen". Kom daar nu nog maar eens mee.

In de VK van 11/11/ 2025 tipt een briefschrijver deze documentaire. Uit de ingezonden brief werd me niet duidelijk dat het om een serie ging. De schrijfster is vooral onder de indruk van de nog steeds bestaande twinkeling in de relatie tussen de inmiddels bejaarden Helen Morris en Scorsese. Haar droom is ook die liefde in haar leven te vinden. Dat is snoezig, maar ook naiief want dat weet je echt pas aan het eind van een langdurig leven met een ander. Zo defineert Aristoleles in zijn Ethica een gelukkig leven. De uitkomst kun je pas aan het einde opmaken. Mocht je niet zover komen dan zit er niets anders op dan de vraag te stellen: welk geluk is er nu, op deze dag?

Ik heb geen abonnement op Apple TV. Waar is de docu nog meer te zien?

Klassieker.
Met prachtige openingsbeelden als met een drone avant le lettre.
Maria verontschuldigt zich bij moeder overste voor zingen zonder toestemming. Maar dan doen ze allemaal de hele film door🤭

In het artikel 'Non van nu' in de VK van 12/12/2025 gaat het over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. The Sound of Music wordt als eerste genoemd. Wat mij opvalt is dat de nonnen er positief uitkomen. Maria krijgt alle ruimte om te dwalen, te zingen en haar pad in de wereld uit te zoeken. Daar hoort ze en niet in het klooster. Je zou kunnen zeggen dat het past in de feelgood van de musical, maar het opkomende nazisme wordt veel minder vriendelijk behandelt. Dat had dus met het klooster en al de nadelen ook gekund. De andere kant, het misbruik en de onderdrukking van meisjes in kloosters wordt in The Magdalene Sisters uit 2002 in film gevat (staat op mijn watchlist).

Naar het einde toe neemt de film in onderwerp en beeld dus een donkere en grimmige wending. Niet wat betreft het klooster, de nonnen hebben een belangrijke bijdrage in de ontsnapping. De musical heeft dus een serieuze afwikkeling maar staat in een wat ongelijke verhouding met de eerste 3/4 van de film.

Christopher Plummer had een goede stem, maar niet goed genoeg in combinatie met de stem van Julie Andrews. Zijn aandeel wordt gezongen door Bill Lee.

En Christopher Plummer had eigenlijk een hekel aan de film. Als hij erover sprak, had hij het dan ook steevast over The Sound of Mucus (slijm). De samenwerking met Andrews vond hij wel geweldig en de twee zijn altijd goede vrienden gebleven.

Julie Andrews kon haar lachen niet inhouden bij de intieme momenten met Plummer en moeder-overste deed haar zangpartijen niet zelf, kon mogelijk onvoldoende overtuigend playbacken. Beide scenes zijn in de schaduw gefilmd. By far daardoor de minste onderdelen van de film.