Reacties

Sterke film! 'Iedereen kent wel een moment waarop hij of zij iemand anders dood wenste en gedachtes heeft over een manier om dat uit te voeren'.
Miriam heeft flinke brilleglazen waarin de moord op haar door Bruno zich knap laat weerspiegelen.
Er is ook een tenniswedstrijd met mooie spanning en goed gefilmd!

"What is a victory of a cat on a hot tin roof". "Just stay on it, i guess. Long as she can". De knappe Brick (Paul Newman) speelt een verveelde, veel drinkende man en de knappe Maggie (Elizabeth Taylor) showt regelmatig haar ondergoed. Het is in de tijd van de puntbeha's, nu vooral curieus. Het is natuurlijk allemaal limonade wat Brick drinkt en zo drinkt hij het ook. Echte bourbon zou zorgen voor een lichamelijke reactie en de hoeveelheid voor een volledig delirium. Newman speelt geen dronken persoon maar een nukkig kind. Heel ongeloofwaardig voor een footballspeler.

Het beste spel en de beste tekst is van Taylor. Ze komt regelmatig goed geemancipeerd uit de hoek: waarom doen footballplayers het voor het geld en cheerleaders niet?

De film is gebaseerd op Cat on a Hot Tin Roof, een Amerikaans toneelstuk in drie bedrijven uit 1955 van Tennessee Williams . Het stuk, een bewerking van zijn korte verhaal "Three Players of a Summer Game" uit 1952, werd geschreven tussen 1953 en 1955. Het behandelt thema's als sociale normen, hebzucht, oppervlakkigheid, leugens, verval, seksueel verlangen, onderdrukking en de dood.

Als kijker van de film vroeg ik me steeds af waarom Brick de mooie Maggie steeds afwijst. In het toneelstuk schijnt homoseksualiteit een rol te spelen, in de film is het de verantwoordelijkheid voor de dood van een vriend. Regisseur Brooks zei hierover: "Ik vond het onderwerp van latente of zelfs openlijke homoseksualiteit niet nodig voor dit specifieke verhaal. Bovendien heb je in een theater een geconditioneerd publiek, maar als je naar de film gaat en er is een man op het scherm die steeds maar zegt dat hij niet met Elizabeth Taylor naar bed wil, dan begint het publiek te fluiten en te joelen... ".

Nogal omzinnig allemaal. Vooral jammer van die gele Volvo Polar.

Jeetje, wat een drukke film. Bij regelmaat volgt de camera kort op rug van Timotheé Chalamet gefilmd zijn karakteristieke soepele tred als brug van de ene chaos naar de andere. Vrij in het begin is te zien hoe bij bevruchting een eicel in een tafeltennisbal veranderd. Leuke vondst maar de diepere zin ontgaat me en eigenlijk vind ik dat het manco van de hele film. Of het moet de lichtheid van een tafeltennisbal zelf zijn als metafoor voor het leven: het is allemaal luchtig en leeg. Verf het balletje oranje, maak er een paar honderd exemplaren van en donder het halverwege de film van 3 hoog uit het raam op straat. Leuk effect. En dan?

Ik wist het niet maar ze spreekt al frans van jongsaf aan en dit is niet haar 1e film.
https://madame.lefigaro.fr/celebrites/actu-people/mais-pourquoi-jodie-foster-parle-t-elle-aussi-bien-francais-20250521
Jodie Fosters vloeiende beheersing van het Frans opende deuren naar de Franse cinema toen ze 15 jaar oud was. Ze speelde vervolgens de hoofdrol in Moi, Fleur Bleue (1978) naast Jean Yanne en Bernard Giraudeau, wat het begin markeerde van een liefdesrelatie met Franse regisseurs. In 1984, op 22-jarige leeftijd, bereikte ze een belangrijke mijlpaal met haar rol in Claude Chabrols Le Sang des autres , een rol die volledig in het Frans was.

Niet echt laaiend enthousiast over deze film. Er zijn wel twee sterke momenten: de jonge Hamnet (Jacobi Jupe) die de dood misleid en de gespeelde dood van de acteur die voor de oudere Hamlet (Noah Jupe) staat. De laatste weet de film aan het einde naar grotere hoogte te brengen én de Hamlet van Shakespeare te verbinden met het toekijkende publek, zowel in de film als in de zaal. Op alle andere momenten vond ik de film ondermaats. Kruidenvrouw Agnes heeft doorvoelende en voorspellende krachten maar zit er steeds naast, wat ik ook een manier vind een vrouw belachelijk te maken en natuur in een gekke hoek te zetten, versterkt door die ene vogel aan het begin (afgerichte havik) en het donkere hol bij de wortel van een oude boom (lege symboliek). De man kan zijn verdriet niet in woorden vatten (hoe cliché, maar wel door kunst. O, wat ben ik ontroerd. En ja, ik moest in de laatste 10 minuten toch een paar tranen wegpinken.

De opbloeiende liefde tussen Agnes en Will wordt snel geconsumeerd, alle opvolgende shit is voor Agnes. At the end heeft alleen Will een ontwikkeling doorgemaakt en komt Agnes niet verder dan verwondering voor de prestatie van Will. Alle waarde van haar verbinding met de natuur is uit beeld.

De regisseur Chloé Zhao is een vrouw, maar de film maakt nergens een geemancipeerde indruk. Volgens Nina Polak in Vk 21 feb 2026, in een terzijde bij de bespreking van Infitite Jest, David Foster Wallace, is de film een op Shakespeares leven gebaseerde rouwporno.

En nu we toch bij een terzijde zijn aangeland: het artikel van Polak laat zich moeilijk begrijpen maar citeert wel iets aardigs van Wallace: "Het heeft iets met liefde te maken.....met over de nodige discipline te beschikken om vanuit dat deel van jezelf te spreken dat kan liefhebben, in plaats van het deel dat alleen maar bemind wil worden".

'Zware' film. Ik bekijk deze voor de 2e keer, ergens het idee dat ik bij de 1e keer kijken niet de eindstreep heb gehaald. Komt deels vast door de lengte maar ook omdat de film flink onder de huid gaat zitten. Daniel wil veel verdienen om van mensen verlost te zijn. Aan het het eind lijkt Daniel 'op' te zijn, met versleten rug en afhankelijk van alcohol. Toch richt hij zich op, rekent af met het geloof en verlost zich van een kwelgeest.

De kwelgeest is Paul Dano in de rol van Eli Sunday. Nu zou Tarentino zich positief hebben uitgelaten over de film maar negatief over de rol van Dano. Gek, want ik vond hem wel overtuigend, behalve in de eindscene. Maar bij nader inzien vind ik het einde toch wat afgeraffeld, waardoor het acteren sowieso wat in de knel komt, zeker ook als je opeens als 'lijdend voorwerp' moet acteren. Al bij al roept het bij mij de vraag hoe je het niveau van acteren nou goed kan beoordelen.

Met filmmuziek van Jonnie Greenwood, ook gitarist van Radiohead. Muzikaal multitalent en Radioheadgitarist Jonny Greenwood breekt nu ook door als filmcomponist
https://www.volkskrant.nl/muziek/muzikaal-multitalent-en-radioheadgitarist-jonny-greenwood-breekt-nu-ook-door-als-filmcomponist~b14724a8/

Prachtige film met open dialogen. Goed op inhoud, zacht op de relatie. Zie ook de andere films van deze trilogie. Zeer aan te bevelen cinema.

Sirât: "de brug uit de Islamititische overlevering, tussen de hel en de hemel, 'zo dun als haar, zo scherp als een zwaard'".
Bijzondere film met een paar ingrijpende wendingen. Bij momenten een dynamische meditatie. Dat kan ik wel aanbevelen om eens uit te proberen, maar dan wel zonder LSD

Na de release van deze documentaire gaven Joaquin Phoenix en regisseur Casey Affleck toe dat die hele carriereswitch op onzin was gebaseerd. Dit wordt ook wel 'methodmarketing' genoemd. Steracteurs die het promotiecircuit gebruiken om hun rol in een bepaalde vorm door te zetten.

Donderdag 19 feb 2026 krijgt deze docu een positieve recensie in de Volkskrant. Logisch, want al eerder geselecteerd op de Volkskrantdag van het Nederlandse filmfestival. En niet meer dan te terecht.
‘Meer dan babi pangang’ spreekt ook over de pijn en opoffering van de eerste generatie Chinese migranten
https://www.volkskrant.nl/films/meer-dan-babi-pangang-spreekt-ook-over-de-pijn-en-opoffering-van-de-eerste-generatie-chinese-migranten~bf45c943/

Te kort om hoog te waarderen. Eenzame, rokende en drinkende mannen verlangend naar de liefde van een vrouw. Of gewoon naar een stripteasetent. Een paar kunnen smachtend zingen.

Oude, hoog, gewaardeerde film. Bijzonder is de opbouw van sympathie voor Gondo (een prima baas voor een kundige werker) en het politieonderzoek. Iedereen in de film heeft het warm en dat is denk ook echt zo.

Echt vrouwvriendelijk is het niet. De vrouw van Gonzo volgt lijdzaam en de andere vrouw is een heroinehoer en is snel vermoord. Verder alleen maar mannen. En o, wat hebben die het zwaar.

(Detail)De film is uit 1963 en er wordt al druk getelefoneerd om telefoons met snoer zodat je er mee door de kamer kan lopen. Ik herinner me dat pas vanaf de jaren 70.

"‘High and Low’ speelt zich af in de geest van van ‘M – Eine Stadt sucht einen Mörder’ (Fritz Lang, 1931) en is een onvervalste voorloper van de jaren zeventig procedurele politiefilm".

Deze korte film wringt. Het klopt wel dat het niet duidelijke is waar de interne wereld eindigt en de externe begint. Iemand voelt zich zeer ongelukkig in haar lichaam en gaat in transitie om een hij te worden. Hij filmt zijn partner, wil van haar steeds weten of zijn transitie ook goed voor haar is. Pure projectie. Samen met de korte beschrijvingen wordt het bij elkaar een ego-docu. Het levert een narcistisch beeld op: kijk mij met met gevoelens en tattoo's. it'a all about me.

Wel met goede acteurs. Het script vraagt van ze om te spelen als grote kleuters.

Na Drømmer nu deze van regisseur Haugerud gezien. Haut-cinema. Allerlei ongemakkelijke gedachten en gedragingen worden besproken. Net als bij het vertellen van dromen worden de gaten tussen de gebeurtenissen door een ieder op een andere manier ingevuld.

Je beschrijft in de lijn van dialogen in de film😉

FV vergeet te vertellen dat Drømmer een onderdeel is van een trilogie.
Een film die in het begin vooral vertellend lijkt, ik vroeg mezelf af of er wel beeld nodig was, maar na het gesprek van Johanna met oma gaat het verhaal prachtig meanderen. Alles wat er door iedereen gezegd of gedacht wordt, kan 180 graden omdraaien. Heerlijk, ook met veel humor. Zo is er een gesprek over flashdance tussen Kristin en Karin. "Het is fout om te genieten van iets dat fout is. Dat is net zo erg als die massabijeenkomsten van de nazi's in Neurenberg". Oma blijkt een onvervuld verlangen, aan het eind prachtig verbeeld met een metafoor van de Jacobs Ladder.

Heb ik deze film ooit eerder gezien? Het doet een beetje hitchcock-achtig aan en sorteert ook voor op latere Bondfilms. Begrijpelijk want regisseur Guy Hamilton regisseerde ook Goldfinger en drie latere James Bond- films.

Aardige beelden van naoorlogs Berlijn. Verder redelijk saaie film. Veel tiepetjes. Maar voor 1966 welicht bijzonder. Grappig te zien wat er met het geld gebeurt: $ 60.000 is eerst een stapel van zo'n 10 cm, maar bij een volgende overhandiging in een enveloppe is het niet meer dan 2 of 3 cm.
Soldaten lopen volgens mij in uniform van de 2e WO

Even gezocht op Save the planet. Je bedoelt Save the Green Planet. De trailer daarvan bekeken en ja, je hebt gelijk: Bugonia is niet origineel maar een remake. Die film (nog) niet gezien.

Verontrustende film over de menselijke soort met acteurs als een soort anti-helden. Zelfs Emma Stone is niet te beroerd om er onsmakelijk uit te zien.

Het is een remake, zie reactie van Tees, maar dat staat ook in recencies. Die recensies zijn kritisch over de regisseur, zijn van mening dat hij een adempauze goed kan gebruiken. Hmm.

Met Rock2share eens. De handtekening van Wes Anderson is overduidelijk. De vormgeving is goed, maar het verhaal of acteren wordt nergens interessant of logisch. Het is zo saai als de koffers die de hoofdrolspelers driekwart van de film meezeulen.
Op 3/4 het nummer Play with Fire van The Rolling Stones. Dat stond op de b- kant van de single met The Last Time. Deze had ik als kind gevonden bij het vuil in de tijd dat dit nog open op de stoep mocht worden achtergelaten.

Deze film niet gezien maar op Iffr volkskrantdag wel een soort opvolger, ook met Ismael Khatib in de hoofdrol, maar vanuit een andere benadering, genaamd Habibi Huissein, welke film nog niet in de annalen van FV is opgenomen.
Zowel deze film als de opvolger gaan over de restauratie van een vervallen bioscoop in Jenin op de Westbank. De belofte is dat de kennis en en inzet van de lokale bevolking mee mag doen. Een oude filmoperateur ziet kansen een oude projector aan de gang te krijgen maar de Duitse initiatiefnemers gaan voor moderne techniek en houdeb Hussein aan het lijntje. Dat is op een zeker moment op het pijnlijk af en super vernederend. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat niemand even Israel in kan komen. Maar ook dat de duitsers geen idee hebben welke films er in de vernieuwde bioscoop gaan draaien. Dan weet je al dat deze bioscoop geen toekomst heeft. Zoals is de vernedering van Hussein pijnlijk, maar besef ook dat het een als documentaire oogende speelfilm is. Hussein is en acteur. Het is dus minder schrijnend dan gedacht, maar meer dan voldoende om de koloniale houding van de duitsers scherp in beeld te krijgen.

Gezien op het IFFR, volkskrantdag. Film is door publiek verkozen tot publiekslieveling. Robert Aromayo speelt de rol van John Davidson met overtuiging.
Mooie mix van drama en humor. Op driekwart wordt het iets te serieus en happy end ( het volgt een waargebeurd verhaal), waardoor geen 9, maar een 8 als waardering.
Schokkend om te zien hoe snel een vader zijn gezin kan verlaten.

Gezien op het Iffr, Volkskrantdag.
Een eerste reactie: film met sterke opening, tot halverwege goed, wordt steeds meer traag serieachtig en verliest aan het plotloze eind alle geloofwaardigheid.