Reacties

Gezien op de VK dag van het iffr.
Prachtige film in de sfeer van het boek van Camus. Goed aangevoeld, de essentie van het existentialisme en de koloniale verhouding worden in beeld gebracht.
Mersault (Benjamin Voison) kan de vraag van zijn vriendin naar liefde niet beantwoorden en heeft ook geen moeite om het leven van een ander te beeindigen. Het leven heeft toch geen zin, ook een priester kan daar geen verandering in brengen.
Voor het gerecht ontkent hij niet. Niet dat hij een arabier heeft vermoord, maar dat hij onhebbelijk onverschillig gedrag toont, wordt veroordeeld.

Van Camus heb ik zijn boek De Vreemdeling niet gelezen, wel de Pest. Die speelt zich ook aan de kust van Algerije af. Wat me opviel was het volledig ontbreken van de omringende Arabische wereld, terwijl die er toch moet zijn geweest. Zo stel ik me De Vreemdeling ook voor. Regisseur Ozon maakt echter een bruggetje: De arabier die gedood wordt, heeft een zus en aan het einde staat ze aan zijn graf.

De film sluit af met Killing an Arab van The Cure.

Over Camus: hij geldt als grondlegger van het absurdisme: de filosofie dat het leven geen betekenis heeft. De wereld is apathisch tov de menselijke verlangens. Om daaraan te ontsnappen moet je volgens Camus harstochtelijk leven.

Goed acteerwerk van Merab Ninidze en Benedict Cumberbatch die hun vriendschap prachtig tot uitdrukking brengen. Benedict moest waarschijnlijk voor zijn rol flink afvallen.
Een film over een spannend moment in de geschiedenis. Het verhaal wordt goed gebracht, ook wel wat stereotiep, zoals dat gaat met op waarheid berustte films.

Allemaal gekkies die de hoogste berg opgaan. Ego's pompen zich, de ene fout volgt de andere op. Toch lukt het de film om de beklemming boven de top en in de storm te voelen. Prima cast. De wisseling naar de vrouwen thuis vind ik minder. Het lijden vindt plaats op de berg, daar kan je ook dood zonder thuis met vrouw en kinderen.

Harde wereld. Teveel opgepompt eiwit en ondraaglijk veel tattoo.
En de politie is niet je beste vriend.
Vervolgens komt er behoorlijk gefantaseerde race met veel geweld en actie. Je moet er maar van houden. Het past wel goed in het rijtje van Jason Statham.
Er kan er maar één overleven en eigenlijk geen een. In combinatie met de toespraak van Hennessey(Joan Allen) herken ik elementen terug in de latere films van The Hunger Games.

Dit was wel een spektakel. Toendertijd ook het boek gelezen.

Film van Sam Mendes, welke kan gezien worden als geslaagde film met neo-noir ingredienten. gebaseerd op het eerste deel van de gelijknamige graphic novel-serie van DC Comics, geschreven door Max Allan Collins en Richard Piers Rayner.

Waar is de tijd gebleven dat je alleen met een pistool en het ook met het achterlaten van je naam een paar banken kon overvallen.

De film speelt zich af in 1931, tijdens de Grote Depressie , en volgt een maffiabaas en zijn zoon die wraak willen nemen op de gangster die de rest van hun familie heeft vermoord. De film behandelt thema's als vader-zoonrelaties en de gevolgen van geweld.

"De leegte die Sanyi opvulde, blijft nu weer leeg achter". Een ontsnapte haan zorgt voor verbinding tussen bewoners. Na het overlijden is die verbinding weer weg. Haast ongemerkt is het ook kritiek op de politiek die alleen maar zorgt voor polarisatie. Maar ook de bewoners doen dat met hun oordeel over klaplopers die zich in de openbare ruimte ophouden. Mooie docu, tekort voor een 8 of een 9.

Grappig en intiem cabaret. Genoeg om te lachen en serieus te overdenken.

'De vermoeide dood'. Wel een bijzondere titel. Het zou zo maar kunnen dat De Dood als persoon vermoeid raakt van de wensen van de jonge vrouw die haar geliefde terugwil in het leven. Kosten noch moeite worden door regisseur Fritz Lang gespaard om het thema te verfilmen: Is de liefde sterker dan de Dood? En kan levende een dode vervangen. De film heeft best aardige momenten, zeker aan het slot.

Een spektakelfilm over het verhaal van Ben Hur, het deel van de wagenrace. Het is vanuit een camera-standpunt standpunt gefilmd waarbij de paarden met racewagen een paar keer voorbij schieten. Dat geeft wel snelheid maar een overview ontbreekt, wat het saai maakt. Het is de 1e film van Sydney Olcott.
Mogelijk zijn de eerste beelden van de vertolking van romeinen. Benieuwd welke bronnen daarvoor zijn gebruikt en of ze historisch kloppen.

Helemaal mee eens. Met als extra eervolle vermeldingen voor Rietland van Sven Bresser (die ik niet op de lijstjes terugzie) en Voor de Meisjes van Mike van Diem. Bij de beste 25 van 2025 van de lezers van de VK staan ook films uit 2024. Zoals Un Complete Unknown.Vond ik ook goed.

En je beste is....?

Visueel zit het goed in elkaar, wel flink heftig en niet bedoeld om een een goed verhaal te vertellen. De vampieren en de meeste mensen hebben slechte bedoelingen. Blade niet, al heeft hij geweld ook als enige optie. Ergens zit er ook nog een vader zoon drama in, vooral bedoeld om meer geweld te laten zien. Blade 2 is drie jaar na de 1e Matrix, is Del Toro daardoor beinvloed? En Tarentino mogelijk voor de gevechtscenes in Kill Bill?

Mooie film. Integer portret. De film duurt even, maar dat is nodig om het dieperliggend leed te duiden.

Otto Preminger vestigde zijn reputatie met Laura (1944) en werd een van de hoogst aangeschreven regisseurs van de film noir Zijn andere klassieke noirs zijn Fallen Angel (1945), Whirlpool (1949), Where the Sidewalk Ends (1950) en Angel Face (1952).

Laura (Gene Tierney) is aan het begin vermoord. De vraag is waarom en door wie. De kijker wordt erin meegenomen door een voice-over en flash-backs en hoort de hard-boiled agent (Dana Andrews) nieuwsgierig vragen stellen over of er voldoende liefde in de relatie is/was of dat er een geheime liefde op wordt nagehouden. Want daar zal toch de motivering tot de daad gevonden moeten worden.

De 1e film noir stamt uit 1941 (the Maltese Falcon), deze is uit 1944, maar het in 1946 dat franse bioscoopbezoekers de stijl herkennen en het een naam geven.

'Pas toen na de Tweede Wereldoorlog en na het einde van de censuur door de Duitse bezetters de Franse filmrecensenten de Amerikaanse films te zien kregen die in de oorlog gemaakt waren, ontstond het idee dat het hier om een aparte groep films ging. De stijl is niet vrij van Europese invloed want veel regisseurs waren eerder het opkomend nationaal-socialisme ontvlucht. In deze tijd is het nodig om de VS te ontvluchten.

David Raksin schreef voor Otto Premingers Laura sfeervolle, spookachtige, romantische thema's die een inspiratie vormden voor de noircomponisten die volgden.

Korte tekenfilm. Een variatie op Roodkapje en de wolf.
De wolf kiest voor een sappig konijn maar is niet zo slim en het huis van grootmoeder is lekker groot. Dat geeft het konijn Bugs Bunny alle ruimte. Gelukkig wordt de wolf gered🤭

Zeer geslaagde film met duidelijke handtekening van Wes Anderson.
Verrassende (top)cast. Alle lof ook voor Suzy en Jary.

"Ik heb er spijt van". "Waarvan?". "Van wat er nog gaat komen".

Een film van Del Toro. De eerste films die ik van hem zag was The Shape of Water en El Labirintho del Fauna als tweede. Die films maakten indruk. Pacific Rim kan daar niet aan tippen. In deze film moet de aarde gered van monsters dus dan weet je wel enigzins dat het geen bijzonder diep verhaal gaat worden met wel meer kans op een visueel spektakel. Dat laatste is gelukt. De monsters komen van diep, het verhaal is rim ram.

'Het is één grote film waarin je zit, maar je weet nog niet in welk genre'. Een heerlijke film die zichzelf voortdurend persifleert en niet serieus neemt, toch een prima horror en spanning heeft. Er wordt driftig gemoord door een nogal klunzige moordenaar. Wie is het?

Een boeiende film, zelfs briljant te noemen. Regisseur voert Norma Desmond (Gloria Swanson) op als actrice uit het tijdperk van de stomme film die, net als veel andere acteurs niet de stap naar de sprekende film, kon maken. Vergane glorie, maar toch blijven dromen van een hernieuwde carriere. 'Ik ben nog steeds groot. De films zijn klein geworden'. 'We hoefden geen dialoog, we hadden gezichten'. Bijzonder dat iemand de tijd van de stomme film moet verbeelden in een sprekende film. De laatste scene maakt duidelijk wat het verschil is en hoe het er tot aan de jaren 30 aan toeging. De film zit vol met goede, grappige en sarcastische dialogen. Toppertje uit de oude doos. Ook met geslaagde voice-over.

Rechtbankdrama. Weer één. Uit hetzelfde jaar als het beroemde Twelve Angry Men. Die film snijdt een serieus thema aan, in deze film gaat het met name om het plot.
Witness For The Proscution is met Marlene Dietrich (30 jaar na haar 1e film-respect). "Had mijn vrouw maar één zo'n been", grapte Godfried Bomans. Toch krijgen we niet veel been te zien en vind ik haar verdere acteerwerk niet zo sterk. Sir Wilfried consumeert zijn medicijnen tegen hartproblemen via het roken van sigaren en via een serie van pilletjes. Zo speelt hij het klaar om onschuld voor Leonard Vole te pleiten. Met aan het einde van de film dan toch een onverwachte wending. Ik denk niet dat iemand het vooraf had kunnen zien aankomen.
‘Witness for the Prosecution’ biedt, zoals het klassieke rechtbankdrama’s betaamt, de nodige onverwachte plotwendingen, scherpe dialogen en vondstige verweren'.

Opmerkelijk is het tijdstip dat Vole bij het verhoor noemt van thuiskomt: 9.26 PM. Later in de rechtbank is het 9.25 uur. Oké, ik ben nu een pietlut.

'People killing people'. Om te overleven. En dan denk je veilig te zijn, krijg je te maken met hitsige soldaten. Wel vol actie en bloed, maar ook over de rand van geloofwaardigheid (zover als dat kan in een zombieflim).
Het geheel is wat smoezelig gefilmd en met veel scheve camerapositie. Met goede muziek en sterke rol voor Cilann Murphy (Jim), maar veel ander acteerwerk valt wat tegen. Het hele verhaal komt niet origineel over, maar wellicht is juist uit deze film door andere regisseurs in latere films flink 'geciteerd'.

Ik heb de trailer bekeken. Het lijkt me toch vooral een typisch hollywooddrama inclusief een liefdesaffaire, kenmerkend voor die tijd. De hoofdrol is belangrijker dan het thema en wordt nogal zoet gespeeld.

Pittig griezelen. Ondertussen gaat het ook over vriendschap tussen kinderen met getroubleerde ouders. Als ze bij elkaar blijven, winnen ze. De eigen angst onder ogen zien en overwinnen.

Film uit de oude doos, nog goed te bekijken. Hoe een seriemoordenaar van jonge meisjes de stad in rep en roer brengt. De politie is overal aanwezig en zelfs gangsters voelen zich bedreigt. De dader zegt dat hij niet anders kan en zich na afloop niets herinnert en doet een beroep op ontoerekeningsvatbaarheid. Vraag aan de moeders van de verdwenen kinderen hoe de veroodeling eruit moet zien.
Er is veel gesnauwde monoloog. Het lijkt soms wel op de latere speeches van Hitler.

De 1e sprekende film van Fritz Lang, de regisseur die het meest bekend is van Metropolis.

'De montage is revolutionair. Scènes zijn met elkaar in dialoog en becommentariëren elkaar. De vaart die dit aan de film geeft maakt het moeilijk voorstelbaar dat de film al zo oud is. Ook de cameravoering is opvallend modern. Gewaagde shots geven inzicht in het karakter van de personages'.