Reacties

Wat een prachtige film in een geweldig landschap op een eiland aan de Ierse westkust. De bevolking is op zichzelf aangewezen en van de pub en kerk als plaatsen van ontmoeting. Het isolement wordt versterkt door een burgeroorlog op het vaste land. Kortom: ze zitten oneindig lang met elkaar opgescheept en moeten elkaars saaie verhalen aanhoren. Het wordt Colm Doherty (Brendan Gleeson) teveel en hij beeindigt zijn vriendschap. Toch kunnen ontmoetingen met de pub als middelpunt niet uitblijven maar ook omdat Pádraic Súilleabháin (Collin Farell) Colm Doherty blijft opzoeken. De tussen opgestapelde stenen muren lopende landwegen verbinden de ontmoetingen en confrontatie. Siobhán Súilleabháin (Kelly Condon) probeert tevergeefs bij te sturen terwijl Dominic (Barry Keoghan) de boel weer tijdig in de war brengt. Tussendoor kondigt de geest van Inisherin het onheil aan.

'Er is geen plaats meer voor saaiheid'. Een mini-ezel is het 1e slachtoffer. "Denk je dat God zich druk maakt op een mini-ezel". "Nee, dat is nu juist het probleem".

Een aangrijpende film. De Thaise familie hecht waarde aan het herinneren van de doden, terwijl ze tijdens elkaars leven maar weinig tijd aan elkaar besteden, totdat er een verdeling van een erfenis nabij is, dan dienen de kinderen zich weer zorgzaam aan. M maakt zich los van zijn game en gaat voor zijn zieke oma zorgen. Gaat het om de relatie of om het geld?

"De zonen erven het geld en dochters de kanker".

Grappige film met een geliefde Mary (Cameron Diaz). Wie wil haar niet.

Top om de helden van weleer in deze film te zien. Toch vind ik het geheel niet consistent. Soms stoer, dan komisch, vervolgens weer naief. De muziek is goed, maar past deze bij de film..ik heb zo mijn twijfels.

Inderdaad weinig humor, wel wat seksistische flauwekul in het begin.

Aardige actiefilm, ik heb me wel vermaakt. H (Jason Statham) overleeft alles maar zijn zoon niet. En ook Dana, de enige vrouw, niet. Het is meer voor mannen, al blijft daar ook maar weinig van over. 180 miljoen verdelen over 0 mannen. Het is eigenlijk minder voor mannen.

Christianne de Bruyn speelt als Willy Wolters of Antonia Brico een sterke vrouw die dirigent wil worden. Van alle kanten ontmoet ze tegenwerking (ook iets ingewikkelds met adoptie) maar het lukt tenslotte wel. Het is een lange film die niet altijd in evenwicht voelt. Sommige acteurs zetten teveel een typetje neer en het dirigentenwerk lijkt me toch wat houterig overkomen. Niet de muziek maar de dramatiek van de relaties worden in het voetlicht gezet.
Toch een fijne film op naar te kijken met dank aan het spel van Christianne de Bruyn.

Al snel mee gestopt om te kijken. Had er meer van verwacht vanwege de film uit 1996.
Deel 2 is het niet waard om deel 2 genoemd te worden.

Interessant artikel in de vk van 20 januari 2026, geschreven door Nick Muller over de film Metropolis van Fritz Lang uit 1927. Ik wist (niet meer) dat de film een verwijzing had naar 2026. Het blijkt in 1984 bij de restauratie van de film uit oogpunt van marketing te zijn bedacht. Anyway: de film zou verder zijn gebaseerd op de premisse dat wie uitbuiting ziet, haar wil beeindigen. Dit is inderdaad wat de zoon van de kapitalist in beweging zet, echter niet zonder zijn verliefdheid voor Maria. Zij is de enige vrouw in de film, een schoonheid, het ideaalbeeld van de moeder/vrouw (ze heet niet voor niets Maria), de enige die voor de arbeiders opkomt en ook nog een vervangen dreigt te worden door een robot. Mannen vinden zichzelf belangrijk, geven weinig tot geen ruimte aan vrouwen en van wat erover blijft maken ze een vervangbaar ideaalbeeld die zonder weerwoord en eigenzinnigheid doet wat de mannen willen. Alleen als de man verliefd wordt, geeft hij zijn rationaliteit op.
En nee, wie uitbuiting ziet, wil haar niet perse beeindigen. Het is tenslotte ook doelbewust veroorzaakt. Het gaat er vooral om het mechanisme zichtbaar te maken. Dat is met Metropolis goed gelukt. Alleen de afloop van de film is teleurstellend.
Wat het artikel dan weer interesant maakt is de analyse dat we niet meer in een wereld leven van dwang en uitbuiting maar van zelfexploitatie. Niemand verplicht de pakketbezorger om 's avonds 22.00 uur nog pakjes te bezorgen, terwijl hij zichzelf wijsmaakt dat dit vrijheid is. De uitbuiter en de uitgebuitene zijn dezelfde dezelfde persoon geworden. Het resultaat is niet een opstand, maar een burn-out.

Een soapkenner en of die het gelijknamige boek heeft gelezen weet over wie deze film gaat. Het is een pijnlijk verhaal en vooral vertelt van uit Esther (lees Isa Hoes). Dat kan ook haast niet anders want Bastiaan (lees Antonie Kamerling) is er niet meer en liet tijdens zijn leven en depressies maar weinig los. Althans zo komt het in boek en film naar voren, wat overigens heel begrijpelijk is, want passend bij het ziektebeeld. Al bij al een aparte situatie. Antonie was mogelijk bedekt narcistisch, kon alleen van zichzelf uitgaan en Isa Hoes kan naderhand alleen over haar eigen ervaring met Anthonie vertellen en schrijven. Het is gebeurd en eigenlijk weet ik nog niets.

Geen makkelijke film, wel een echte arthouse. Over door zwaar beschadigde Joodse overlevers uit het concentratiekamp van de 2e WO.
Helaas moet Lazslo (Adrien Brody) zijn acteren vorm geven door continu te roken, dan wel een sigaret op te steken. Vervolgens lukt het me ook niet om hem sympathiek te vinden.
Lange zit. Het schuurt en kraakt, met veel ongemakkelijke momenten. De hele lichtkoepel van het huis van Harrison Lee van Buren (Guy Pearce) dondert uit de takel, maar alleen de schade aan de dakgoot zou het probleem zijn. Lazslo slaapt in een daklozenopvang, staat op een onwezelijke plek zonder duidelijk doel kolen te scheppen en heeft toch een opdracht voor een bowlingbaan. Vervolgens wordt hij 'ontdekt' en krijgt meteen een megaopdracht, waarvan de bedoelde schoonheid nergens echt goed in beeld komt (of niet op mij overkomt).
Het is een omlijsting van een grotere premisse die de regisseur voor ogen heeft, het ergert ook.
De architectuur van Lazslo Toth is die als gelijk aan een mausoleum, de unheimlichkeit van een concentratiekamp. In tegenstelling tot zo'n kamp is er in de ontwerpen wel een opening naar het licht. Dat is fijn maar niet genoeg om het harde en desolate van beton voldoende te verzachten.

Een film uit 1961 van Stanley Kubrick waarbij hij niet volledig zelf het voor het zeggen had. Hij was niet tevreden met het eindresultaat. De film is in latere tijd meerdere keer gerestaureerd en aangevuld met eerder weggelaten scenes. Ik heb nu de gerestaureerde versie van 2015 gezien.
Misschien zou Kubrick er zich beter in hebben kunnen vinden. Het is al bij al een hele zit van meer dan drie uur die vooral naar het einde toe een goede veldslag kent, de beste dialogen en betere acteerprestaties, bijv Jean Simmons.
Persoonlijk vind ik Kirk Douglas wat te statisch spelen, zeker bij het uitspreken van semi-poetische teksten.
Het eind van de veldslag is heftig verbeeld. Ook oude mannen, vrouwen en kinderen zijn niet gespaard (zo zal het leger toch niet zijn samengesteld?).

Stanley Kubrick zelf heeft zich van de film gedistantieerd. Het schijnt zijn enige film te zijn waarbij hij geen volledige zeggenschap had. Weet je wat hem tegenstond?

Mooi geënsceneerde film. Het is een musical waarbij de toon aanvankelijk licht is maar dan volgt er een dreiging van een pogrom.
"Fijn dat God de Joden als volk heeft uitverkoren, maar mag het af en toe geen ander volk zijn?"

Heb je ook ruimte om naar een andere mening te luisteren?

Ik ben het met je eens! Het lukte mij wel om de film in één keer te bekijken. Alleen ergens in een dialoog met Marlene Dietrich zakte het even in, verder aaneengesloten sterke film.

Veel beter dan in deze film kan het niet worden gezegd en verbeeld. Zelfs gewone en capabele mensen kunnen zichzelf misleiden tot het plegen van misdaden.
Het punt waar het om draait is: "de beschuldiging is die van bewuste deelname aan een landelijk door de overheid georganiseerd systeem van wreedheid en onrecht in overtreding van elk moreel en juridisch principe die in alle beschaafde landen bekend is".
En ja: er zijn ook andere (landen) verantwoordelijk voor wat er in Duitsland gebeurd is. Maar dat neemt de verantwoordelijkheid voor strafbare daden niet weg, zeker niet als het gaat om de moord van 6 miljoen joden of meer. Janning (Burt Lancaster) zoekt aan het einde bij rechter Haywood (Spencer Tracy) nog enig begrip, maar krijgt de kous op zijn kop: je was al schuldig bij de eerste veroordeling waarbij je wist dat de persoon onschuldig was.

Geinspireerd door The Border:
Grenswacht Greg Bovino is bijna letterlijk het gezicht van Amerikaanse deportatieacties
https://www.volkskrant.nl/buitenland/grenswacht-greg-bovino-is-bijna-letterlijk-het-gezicht-van-amerikaanse-deportatieacties~b89704e8/

'Stel dat er een systeem buiten de wet is opgezet, maar er geen bewijs is'. Mohamedou Ouid Slahi (Tahar Rahim) beroept zich op de wet maar ondervindt dat Amerika op basis van het opwekken van angst regeert. Het is vandaag de dag nog erger. De leugen wordt toegepast als waarheid. ICE mag mensen die niets doen doodschieten, vervolgens wordt de media overspoelt met onjuiste, verdraaide informatie.

Een soort van katje beleefd avonturen. De hond is liever dan gedacht, zijn baasje juist niet. Gelukkig vinden ze samen nieuwe baasjes.

Grappig! Wie het laatst lacht, lacht het best.
Het filmpje duurt maar 3 minuten dus niet meer dan een 7.

Veel aparte druk gemonteerde actie waar je van moet houden. ' Shoot the fly'. Met een opeens veel geld op de bankrekening kun je je veel meer man voelen. Vervolgens nog ff aan het werk om een goede moordenaar te worden. Gelukkig zijn er herstelbaden en vliegen kogels in een boogje.

Een soort schildersanimatie. Prachtig! Het doet me denken aan het werk van Matisse.

Apart verhaaltje met drie verhaallijnen. Relatie, vriendschap en een ontmoeting met bootvluchtelingen. Alle drie even aangeraakt, met open uitkomst.

100 jaar disney wordt gevierd met een animatie in de studio. Als mensen er niet zijn, komt in Toy Story het speelgoed tot leven, hier komen alle disney figuren uit de schilderijen in de disneystudio tot leven voor een groepsfoto. En natuurlijk hoort dit filmpje in de top 100 van korte animatiefilmpjes maar niet in die van lange speelfilms.