Reacties

Geinig. Met de humor van Tom & Jerry.

Cute. De menselijke emotie op een strandplevier plakken.
En ook kort. Niet te waarderen in vergelijking met grote speelfilm.

Prettig veel avonturen in deze animatie. 'De dingen die ik ga doen'. Maar ook: "Juist de saaiste dingen herinner ik me het best".

Zeer vermakelijk. Ook speelgoed is in staat tot dictatuur. Kijk deze film tot en met de aftiteling.

Naturel gemaakte film met echte mensen. Tegelijkertijd een mooie reis door delen van Polen.
"Als je ergens binnenkomt, verlicht je de ruimte. Waarom schijt je het vervolgens vol". Het is vanwege een dieperliggende pijn, die niet lijkt geheeld te kunnen worden, hooguit begrepen. Iedereen heeft pijn maar gaat er verschillend mee om. Benji raakt de reisgenoten met zijn opmerkingen, maar is met zijn gedrag ook vreselijk irritant. Een soort grote bek en arrogant, zelf niet bereikbaar, behalve als hij complimenten krijgt of een klap in zijn gezicht. Wat ziet hij in het laatste shot?

In grote lijn eens met je reactie, behalve in het stuk over de poging over jaren om Rubia vrij te krijgen. Het is toch al vrij snel onofficieel duidelijk dat hij vermoord is. De film maakt een tijdssprong tussen het verlaten van het huis en de ontvangst van de overlijdingsacte. Toch?

Aangrijpend. Eén man wordt in het Brazilie van de jaren 70 met onbekende redenen, opgepakt, gemarteld en vermoord. Zijn lichaam is nooit gevonden, de overheid heeft jarenlang verantwoordelijkheid ontkent. Deze film laat zien hoe een famliiesysteem hierdoor psychologisch wordt ontwricht. Het is ook een film met mooie auto's uit de jaren 70 en een familie met mooie mensen.

Vlak voor zijn overlijden perst David Bowie er nog een prachtig album uit. De docu probeert de hele carriere met de ups and downs te vatten. Veel gepraat, weinig muziek en weinig Bowie. Toch een aardige impressie.

Speelgoed bestaat alleen met de liefde van kinderen. Maar wat nu als kinderen groot groeien? Of als het niet gekocht wordt en in de doos blijft?

Spaarvarken roept uit: "Niet meer kijken totdat mijn kurk er weer inzit."
En zo zitten er meer leuke grappen in! Ook de bloopers aan het eind zijn vermakelijk. Ik had graag alle buzzlightyears in actie gezien.

Vandaag 9 jan 2026 wordt in de VK de nieuwst aankomende film van Spielberg aangekondigd. Disclosure Day, vanaf juni in de bioscoop. Er wordt naar uitgekeken want "zijn vorige spektakelfilm Ready Player One viel behoorlijk tegen". Gek, want ik vind die film juist erg goed.

Mooi gekozen thema met een goede acteren van Sofie Gråbøl.
Niet alle situaties worden goed uitgespeeld, de film had nog beter gekund. Of was het dan geen komedie geweest?

"Seven Samurai" werd uitgebracht in 1954 en geregisseerd door de legendarische Akira Kurosawa. De film speelt zich af in Japan in de zestiende eeuw en vertelt het verhaal van een arm dorp dat bedreigd wordt door bandieten. De dorpelingen, die niet in staat zijn om zichzelf te verdedigen, huren zeven ronin – meesterloze samurai – om hen te beschermen. Wat volgt is een meeslepend verhaal over moed, eer, en opoffering".

"The Seven Samurai" is een meesterklasse in visueel vertellen. Zijn gebruik van meerdere camera's om actiescènes vast te leggen was revolutionair en heeft sindsdien de standaard gezet voor het genre. De veldslagen zijn episch en realistisch, met een scherp oog voor detail en beweging. Daarnaast is de cinematografie, door Asakazu Nakai, adembenemend, met beelden die zowel de schoonheid als de meedogenloosheid van het platteland van Japan vastleggen".

Je hebt wat tijd nodig om Seven Samurai van Akira Karpsawa te bekijken. Er wordt veel tijd uitgetrokken om de 7 strijders te verzamelen. In het dorp aangekomen, wordt besloten om een verdediging te organiseren. De bandieten komen, gelukkig zijn ze een beetje dom. Het is een strijd tussen mannen.
Er is geen dialoog tussen vrouwen. De enige vrouw wordt door haar vader onderdrukt en mishandelt. Haar enige bevrijdingsdrang ontstaat door een verboden liefde op een samurai. De andere vrouwen jammeren of werken op het land. En wie maakt het sobere eten klaar? Meer dan rijst, gerst of gierst is er niet te zien.

Het is de eerste film waarin een groep helden wordt samengesteld om vervolgens samen een bepaald doel te bereiken. Hier zijn het zeven samoerai. Later waren het, los van de remake The Magnificent Seven, andere helden/protagonisten in films zoals Ocean's Eleven (1960), The Guns of Navarone (1961) en The Dirty Dozen (1967).

Op 6 januari 2026 overleed regisseur Béla Tarr. De Volkskrant wijdt er op 8 januari een artikel aan. Ik heb nog geen film van Tarr gezien, maar ik ben wel onderweg in Satanstango, het boek van László Krasznahorkai, onlangs nog nobelprijswinnaar voor de literatuur. Er ligt me mooie uitdaging te wachten om de gelijknamige film van Tarr met een kijkduur van 7 uur en 19 minuten ergens eens te zien. In 2017 verzorgde filmmuseum Eye een expositie over zijn werk: Béla Tarr - Till the End of the World. Op het IFFR in hetzelfde jaar zei hij "het doel me pijn te zien hoe de wereld van de film werkelijkheid is geworden", hiermee doelend op het (anti)beleid van Orban en Trump. Zelf denk ik dat ook te zien. Een film is vaak maar een beeld van de werkelijkheid, gecomprimeerd en gedramatiseerd, maar zo komt het huidige nieuws ook steeds meer op me over.

Creatief, zeker ook het speelgoed van Sid. Dichtbij het einde iets teveel sentiment, maar het laatste stukkie maakt het goed. In de Engelse versie worden de nummers door Randy Newman gezongen, in het Nederlands door Huub van der Lubbe en de Vlaamse door Arno Hintjes.

Sterke en onovertroffen film van Stanley Kubrick. Een oorlog is aan alle kanten oneerlijk, maar de loopgraven in WO I zijn wel heel erg. Mannen worden opgediend als kanonnenvoer. Kubrick laat geen twijfel bestaan over zijn kijk op oorlog.

Direct aan het begin is al duidelijk wie de aanstichter is van het onrecht in deze film is. Generaal George dient zich aan bij generaal Paul. Paul wordt onder druk gezet, weert zich in eerste instantie goed, maar stemt toch met de order en verwordt tot de naarste versie van zichzelf. Ook kolonel Dax moet eraan geloven en de bevelen opvolgen. Zowel als kolonel en als strafpleiter probeert hij het ergste onrecht te voorkomen, aan het eind wordt hij weer naar het front gestuurd en is het maar de vraag of Generaal Paul zich hoeft te verantwoorden.

Quote in deze film:
"Wat heeft Samuel Jackson te zeggen over patriottisme?" "Dat het de laatste toevlucht is voor een schoft".

Alle duidelijke rollen in de film zijn mannen, behalve de Duitse vrouw (Susanne Christiane, na de film de vrouw van Kubrick) op het eind, in een vernederende rol, een optreden onder dwang en als lustobject. Toch brengt het liedje dat ze zingt de soldaten tot ontroering.

Een gek detail: Aan het begin van de film komt George op bezoek bij Paul in een barok ingerichte kamer. Aan het eind van de film lijkt het alsof Paul in die kamer door George wordt ontvangen.

De film is op basis van een gelijknamig boek waarvan de titel ontleend is aan een gedicht van Thomas Gray:
"Elegy Written in a Country Churchyard":

The boast of heraldry, the pomp of pow'r,
And all that beauty, all that wealth e'er gave,
Awaits alike th'inevitable hour.
The paths of glory lead but to the grave.

Zeer grappige animatiefilm met stemmen van Mike Myers, Eddy Murphy en Cameron Diaz.
Het is soort sprookjespersiflagefeest, waarbij de draakin één van je betere vrienden wordt. Het draaiboek past Eddy Murphy perfect.

Prima kleurijke animatie met een wat ingewikkeld verhaal. De film heeft als thema het Mexicaanse feest Dag van de Doden. De familie van Miguel is zacht en hard tegelijk. Muziek is er omwille van een liefdesdrama niet welkom en laat dat nu juist de passie van Miguel zijn. Het antwoord blijkt in het dodenrijk te liggen. Daar leven overlevenden nog even voort, als ze door de levende nog herdacht worden. Als je in het echte leven door niemand meer wordt herinnert, vervaag je: dat is de laatste stap naar de echte dood. Ook als je dood bent, gaat het leven door, met al het gedoe eromheen, in ieder geval in deze film.

'Ik ben pas dood als jij me bent vergeten', Bram Vermeulen.

Veel wetenschap kijkt naar boven, de ruimte in om schoonheid te ontdekken, Mark Verkerk zoekt en vindt het onder water in de Noordzee. Wonderschoon!

Met geld van iemand anders vind Charlie een goede besteding. Wie niet blind is, kan het zien. De tijd van de sprekende film is in 1931 al aangebroken, toch kiest Chaplin hier voor de stomme film. Het is pas met de film The Great Dictator uit 1940 dat hij zich echt laat horen.

Deze film vraagt veel de kijker, die zowel bekend zou moeten zijn met een deel van de Romeinse geschiedenis, literaire uitspraken en filosofische gedachten over de zin en toekomst van het leven. "Wanneer je in het onbekende springt, bewijs je dat je vrij bent....maar als onze geest goden kan bedenken.....waarom kunnen we die kracht niet direct toepassen?". Met Megalon, een door Cesar (Adam Driver) bijzonder nieuw ontworpen materiaal zou het moeten kunnen. In de film lukt het, wel met veel moeite. De boodschap van regisseur Coppola is serieus bedoeld maar de film én de onmogelijkheden tot verwerkeling ervan in het echte leven kunnen de pretenties niet waar maken.
De toekomst van Coppola is een door mensen gemaakte futurologisch wereld die alleen voor de mens geschikt lijkt. In de hele film komt maar één dier voor (een hinderlijke vlieg). Zo gaan we er niet komen.

Zelf ben ik niet perse fan van Adam Driver (wel zijn rol in BlacKkklansman). Soms zijn de beelden vet aangezet, soms lijken ze simpel en goedkoop en ook rommelig tot stand gekomen. Tsja.

Dit kun je met recht een intellectuele, intelligente en geslaagde film noemen. Een mens verlangt naar complimenten maar als hij of zij ze krijgt, wordt de echtheid daarvan in twijfel getrokken. Hoe hoger je dan wilt reiken, hoe dieper de duik naar beneden kan zijn. Prachtige prestaties van Michael Keaton en Edward Norton.

Naar het beroemde verhaal van Roald Dahl. De Grote Vriendelijke Reus hoort je altijd al je hem roept. Kortom, het is een film voor de jeugd, mooi door Steven Spielberg in beeld gebracht. Maar wel met weinig spanning. In ieder geval is het laten van een scheet beter te verantwoorden, het kan altijd erger.

Droogkomisch surrealistische serie met aardbewoners op zoek naar een andere leefbare planeet.

Innemend portret. Maartje dementeert en Jaap zit het liefst op de bank bij de tv. De tijd heeft in veel opzichten stil gestaan maar niet in lijnen van de huid. Als mopperende oudjes zitten ze elkaar behoorlijk in de weg maar hervinden elkaar weer in een reis naar Spanje.

Met edelherten, noorderlicht en groepsgesprekken. In de prachtige natuur van Lapland.