Reacties

110 jaar geleden. Het heeft wel wat, maar ook een herhaling van dezelfde grappen.

De koelkast en de restjes bezorgmaaltijden in het begin van de film: de eenzaamheid nodigt zich uit. "Het is zo makkelijk om niet meer om jezelf te geven". Een heel flatgebouw waarvan maar twee woningen door mannen bewoond, die bevriend raken en verliefd.
Hij heeft zijn ouders lang niet gezien, zoekt ze weer op en vertelt al snel homoseksueel te zijn. Er ontstaat een acceptatieproces waarbij er mooie gesprekken met zijn ouders ontstaan.
Totdat toch blijkt dat het wat anders in elkaar steekt.

Super confronterend. Aangekondigd als een 18+ film, maar dat is eigenlijk nog te laag.
De boodschap is duidelijk. Vooral Ellen Burstyn is in de rol van Sarah Goldfarb zeer overtuigend.

Fan van Harvey Keitel. Whoopi Goldberg vind ik wat te overspannen in haar spel. "Ze is een uitstekend geval om te hervormen". Maar ze hervormt het klooster. Er wordt de tijd genomen om het nonnenkoor te leren zingen. Dat zijn de beste delen van de film. Vince (Keitel) blijft hangen op zijn idee: "het is geen non maar een mokkel".

Moeder-overste Maggie Smiths is me o.a. bekend van de Harry Potterfilms.

Ik kijk deze film naar aanleiding van het artikel 'Non van nu' van Wieteke van Zeil in de VK van 12/12/2025 die gaat over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. (Ps. Er is ook een film uit 2008 Nun of That).

In Sister Act zijn de nonnen rechtlijnig maar ingeslapen. Met wat extra swung gaan ze lekker zingen, de verloederde buurt in, de kerk stroomt vol en het dak kan gerepareerd. En zo zijn ze met gemak weer in evenwicht met de samenleving.

Een 2e reactie op deze film is naar aanleiding van het artikel 'Non van nu' van Wieteke van Zeil in de VK van 12/12/2025 die gaat over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. (Ps. Er is ook een film uit 2008 Nun of That).

Zijn er nog andere redenen waarom het klooster wordt gezocht? Nu lijkt het vooral te gaan om rust (note: niet het zoeken naar rust, want dat is in feite onrust) en ontsnappen aan de druk om zich te schikken naar een patriachaal systeem. Verlossing zoeken in gevangenschap.....Als tegengif op het hyperkapitalistische prikkelhysterie van het moderne leven. Mogelijk samen met een verlangen naar transcendentie, naar overgave aan iets hogers en groters dan jezelf....
Toen, in de middeleeuwen was het de enige kans voor vrouwen om te studeren. Kloosters waren de sterren aan de hemel van de donkere middeleeuwen. Daar werd de kennis uit de oudheid en van andere culturennbewaard en doorgegeven aan monniken en nonnen.

Ik zie er een mooie spanning in. Elk geschreven woord en uitgesproken tekst is een verlangen naar manifestatie in deze wereld. Gehoord en gezien worden. Omdat het met zoveel stemmen gebeurd, is het haast onmogelijk om er bovenuit te komen. De vele stemmen zorgen ook voor overprikkeling. De wens om je in een klooster daarvan af te sluiten, maakt dat je stem alleen nog binnen de muren hoorbaar is. Je kan de wereld laten weten dat je gaat maar daarna wordt het stil.

Zoekend op internet lees ik dat Benedetta ook wel een nunsploitatiefilm wordt genoemd.

Een exploitatiefilm is een film die commercieel succes nastreeft door in te spelen op actuele trends, nichegenres of sensationele inhoud. Exploitatiefilms bevatten vaak thema's zoals suggestieve of expliciete seks, sensationeel geweld, drugsgebruik , naaktheid , bloedvergieten , vernietiging, rebellie , chaos en het bizarre.
Nunsploitation is dan een subgenre van exploitatiefilms dat in de jaren 70 zijn hoogtepunt in Europa beleefde. Deze films gaan doorgaans over christelijke nonnen die in de middeleeuwen in kloosters leven.
Het hoofdconflict in het verhaal is meestal van religieuze of seksuele aard, zoals religieuze onderdrukking of seksuele onderdrukking als gevolg van het celibaat.

My childhood was small but i'am gonna be big.

Fijne film, zeker ook door het spel van Tom Hanks.

Delen van het materiaal zijn door Scorsese in de docu The Roller Thunder Revue uit 2019 opnieuw gebruikt.

Verslag van de Rolling Thunder revue tour. Een zoeken naar gemeenschap en meer. Ik ben onder de indruk. Het is een (pseudo)documentaire om verlekkerd aan te kluiven. Wel oppassen want volgens magazine Rolling Stone zitten er minimaal 5 flinke onwaarheden in.

'De Rolling Thunder Revue was een concerttournee van de Amerikaanse singer-songwriter Bob Dylan in 1975-1976 met talloze muzikanten en medewerkers. Het doel van de tournee was om Dylan, die een grote artiest was op het gebied van opnames en concerten, de mogelijkheid te bieden om in kleinere zalen in minder dichtbevolkte steden te spelen, waar hij een intiemere band met zijn publiek kon opbouwen'.(wikipedia).

Zover ik het nu kan begrijpen is het concertmateriaal geschoten door Howard Alk, wel naar een door Dylan bedacht script. In 1978 heeft Dylan het uitgebracht onder de titel Renaldo en Clara, maar de film is geflopt.
Scorcese heeft het materiaal opnieuw gebruikt en met behulp van andere fragmenten en interviews geplaatst en aan het toenmalige tijdsbeeld verbonden.

"Het leven gaat niet jezelf te vinden maar iets van jezelf maken en om dingen te maken".

Altijd goed om verder met Bob Dylan kennis te maken. Veel van zijn muziek gedraaid, ooit een (matig) concert van hem in Ahoy gezien, maar verder weinig beeldmateriaal. Dylan is graag op zichzelf en geeft nooit rechtstreeks antwoord. In deze docu is hij veel te zien: expressief, rauwe stem en wit geschminkt achter een masker. "We hadden niet genoeg maskers. Als iemand een masker draagt, vertelt hij de waarheid".
Scorsese vertelt ook over zijn overwegingen bij het filmen van Venus, Shocking Blue. Brood en circus. Het zou gedraaid hebben in filmhuizen. Maar ik kan er niets over vinden.

De nummers van Dylan winnen aan kracht door het sterke vioolspel van Scarlet Rivera.

"Gedachten maken je gek, het gaat om je hart, niet om je kop". Boaz en Dylan spreken de liefde voor elkaar uit, terwijl ze allebei getrouwd zijn met een ander lief zonder dat elkaar hebben verteld. De kans is groot dat het geacteerd is.

Volgens de docu was de tour financieel geen succes, wel een avontuur. Teveel betrokken artiesten, te kleine zalen (tot 3000 mensen).
Ene Jim Gianopulos komt een paar keer in beeld om te zeggen dat hij het idee van de Rolling Thunder had bedacht, dat hij het financierde, dat hij minimaal 20.000 bezoekers per keer wenste en er financieel verlies aan heeft geleden. Volgens Rolling Stone is dit verzonnen. Net als dat Sharon Stone mee zou zijn geweest. En ook dat het idee van het masker kwam van een bezoek van Dylan aan een concert van Kiss.

De docu start met een oud filmfragment van George Mélièrs.
De goochelaar laat een dame verdwijnen maar in een beeld is de rok nog zichtbaar. Foutje dus.

De beelden zijn uit 1975, de tijd dat van de vernederende Amerikaanse terugtrekking uit Vietnam en het gedwongen aftreden van president Nixon, die in een fragment nog wel zegt: "We handelen (in de VS) niet uit onszelf maar voor alle mensen". Kom daar nu nog maar eens mee.

In de VK van 11/11/ 2025 tipt een briefschrijver deze documentaire. Uit de ingezonden brief werd me niet duidelijk dat het om een serie ging. De schrijfster is vooral onder de indruk van de nog steeds bestaande twinkeling in de relatie tussen de inmiddels bejaarden Helen Morris en Scorsese. Haar droom is ook die liefde in haar leven te vinden. Dat is snoezig, maar ook naiief want dat weet je echt pas aan het eind van een langdurig leven met een ander. Zo defineert Aristoleles in zijn Ethica een gelukkig leven. De uitkomst kun je pas aan het einde opmaken. Mocht je niet zover komen dan zit er niets anders op dan de vraag te stellen: welk geluk is er nu, op deze dag?

Ik heb geen abonnement op Apple TV. Waar is de docu nog meer te zien?

Klassieker.
Met prachtige openingsbeelden als met een drone avant le lettre.
Maria verontschuldigt zich bij moeder overste voor zingen zonder toestemming. Maar dan doen ze allemaal de hele film door🤭

In het artikel 'Non van nu' in de VK van 12/12/2025 gaat het over de opleving van de populariteit van de non in deze tijd met een terugblik naar het verleden. The Sound of Music wordt als eerste genoemd. Wat mij opvalt is dat de nonnen er positief uitkomen. Maria krijgt alle ruimte om te dwalen, te zingen en haar pad in de wereld uit te zoeken. Daar hoort ze en niet in het klooster. Je zou kunnen zeggen dat het past in de feelgood van de musical, maar het opkomende nazisme wordt veel minder vriendelijk behandelt. Dat had dus met het klooster en al de nadelen ook gekund. De andere kant, het misbruik en de onderdrukking van meisjes in kloosters wordt in The Magdalene Sisters uit 2002 in film gevat (staat op mijn watchlist).

Naar het einde toe neemt de film in onderwerp en beeld dus een donkere en grimmige wending. Niet wat betreft het klooster, de nonnen hebben een belangrijke bijdrage in de ontsnapping. De musical heeft dus een serieuze afwikkeling maar staat in een wat ongelijke verhouding met de eerste 3/4 van de film.

Christopher Plummer had een goede stem, maar niet goed genoeg in combinatie met de stem van Julie Andrews. Zijn aandeel wordt gezongen door Bill Lee.

En Christopher Plummer had eigenlijk een hekel aan de film. Als hij erover sprak, had hij het dan ook steevast over The Sound of Mucus (slijm). De samenwerking met Andrews vond hij wel geweldig en de twee zijn altijd goede vrienden gebleven.

Julie Andrews kon haar lachen niet inhouden bij de intieme momenten met Plummer en moeder-overste deed haar zangpartijen niet zelf, kon mogelijk onvoldoende overtuigend playbacken. Beide scenes zijn in de schaduw gefilmd. By far daardoor de minste onderdelen van de film.

Vermakelijke film. Al eens eerder gezien. Plot niet onthouden, moet ik weer kijken. En inmiddels gedaan. Zo makkelijk als je anoniem van achter je toetsenbord kunt schelden, zo makkelijk kun je ze opzoeken en om zeep helpen. Duw je buurman van het dak (die geen tijd heeft voor: 'buurvrouw, wat doet u nu'?) zonder dat de politie je vragen komt stellen en laat bij alles de bewijslast overal slingeren. Hilarisch! Eigenlijk is de confrontatie met de Bosskabouter het enige goede einde van de film.

Al bij al wel de manier om het rustig te krijgen op de sociale media.

Iets van gezien bij de VPRO. Aflevering werd helaas onderbroken.

Wat kan ik er over vinden?
Regisseur Emma Seligman heeft het goed voor elkaar. Haar debuutfilm Shiva Baby (2020) werd lovend ontvangen en ze werkt dan ook al hard aan opvolger Bottoms. Seligman gaat daarnaast samen met Adam McKay voor HBO aan de slag met een serie genaamd Sugar.

De serie gaat over sugar babies die onderhouden worden door hun sugar daddies. De serie met afleveringen van een half uur focust op een jonge Joodse vrouw die in New York leeft. Ze moet familieverplichtingen balanceren met haar leven als studente en haar leven als sugar baby. Qua plot doet de serie dus ook aan haar debuutfilm denken, die ook draait om een studente en verwikkelingen met haar sugar daddy. Seligman zal zal de pilot schrijven en regisseren en is uitvoerend producent naast McKay en Betsy Koch.

Dustin Hoffman (Ben) kan goed rennen. Dat wist ik van zijn (latere) rol in Marathon Man. In deze film kan hij het ook en laat ook zijn talent voor acteren zien.
De film heeft een aparte, ongemakkelijke vorm van humor en heeft deels als boodschap dat als vrouwen nee zeggen toch ja bedoelen. Aantrekken, afstoten. Ik vond het spel tussen Ben en Mrs Robinson overtuigender dan tussen Ben en Elaine.

Korte film. Moeilijk om goed te waarderen. Goede beelden, weinig verhaal. Als het afstudeerproject dan is het veelbelovend. Nu de sterrenhemel door de vele satellieten die Musk wil lanceren, dreigt te verdwijnen, biedt dit wellicht kansen om een nieuwe sterrenhemel te formeren.

Op een plek komen waar leven onmogelijk is. Eigenlijk zou je de onbarmhartige kou en daarbij het verschil tussen dag en nacht moeten kunnen meevoelen. De temperatuur ging van een comfortabele 24 naar -12 graden, de lucht is ijl, waardoor het moeilijk ademen is.

Scheeloog Paul Hunham is niet geliefd als docent, maar ik vind hem eigenlijk meteen sympathiek. Dat gaat het kijkplezier niet drukken. Het leven gaat om uitspreken ook al brengt je dat soms niet verder. Overtuigende, aansprekende film waarbij het einde onrechtvaardig voelt. Eerlijkheid en opkomen voor een ander wordt niet beloond. De schone schijn gaat voor.
En eerlijk is eerlijk: raar dat 4 'holdovers' uit de film verdwijnen (de dynamiek verandert, slechts 4 mensen blijven over om elkaar te waarderen) en
de een-na-laatste wending in het verhaal is niet overtuigend. Bijzonder dat het een film is uit 2023 die toch aanvoelt als 30 jaar of langer geleden.

Liefdesverhaal. Allie heeft terrorouders en die staan een verhouding met een houtbewerker niet toe. De zomerliefde wordt afgekapt en Noah gaat als soldaat WO II in (dat is toch heel veel jonge mannen overkomen, ook zwarte Amerikanen (wat Trump niet meer wil weten)).
Allie staat makkelijk open voor een volgende liefde. Maar op zeker moment komen de oude verlangens weer bovendrijven. Het leidt tot flink gekwezel (volgens Perplexity is het hard huilmateriaal) dus het gaat met name om het acteerwerk en de beelden. Gosling en Rachel McAdams kunnen als liefdespaar niet echt overtuigen.

Prima film. Beelden van de woestijn zijn prachtig.
"De woestijn is een oceaan, waarin geen enkele riem spat".
Verhaal is goed, samen met wat humor en lekker veel kamelen.
De arabieren, bedoeien of wat nog meer bestaan uit Engelse acteurs, dat maakt het net iets minder geloofwaardig. Bij de oversteek verspild Lawrence water om zijn baard te scheren, maar hoe doen de anderen het dan?
Daud en Farraj zijn net Merijn en Pepijn uit de Lord of the Rings. Omdat die films er nog niet waren, had regiseur David Lean het boek gelezen?

David Lean was een Engels filmregisseur die bekend werd door spektakelfilms, zoals Lawrence of Arabia, The Bridge on the River Kwai, Doctor Zhivago en zijn laatste productie A Passage to India, uit 1984.

Het is misschien wel de langste bioscoopfilm zonder vrouwelijke sprekende rollen. Vrouwen verschijnen in scènes met menigten of als figuranten. Auda: "Jullie zeuren zoals vrouwen". " Je moeder paarde met een schorpioen".

De jongere broer van Lawrence zei
"De film is een psychologisch recept. Neem een ​​onsje narcisme, een pond exhibitionisme, een halve liter sadisme, een liter bloeddorst en een snufje andere afwijkingen en roer goed."

Het Plaza de España in Sevilla fungeerde als hoofdkwartier van de Egyptische Expeditiemacht van Groot-Brittannië in Caïro, met onder andere de officiersclub.

Lawrence of Arabia is een minuut langer dan Gone With the Wind en is daarom de langste film die ooit een Oscar voor Beste Film heeft gewonnen.

Emotionele beelden. A gifted docter.
Niet alle dialogen zijn even sterk. Wel een bijzonder verhaal.

Film met prachtige beelden en sterk acteerwerk van Hopkins en Thompson.

Stevens leeft als butler naar de regels van het huis (personeel gaat geen relaties met elkaar aan) en kan zijn gevoelens voor miss Kenton niet uiten. Andersom staat hij het uiten van haar gevoelens naar hem ook niet toe. En passant wordt duidelijk dat in het huis van dienst Engeland Duitsland niet de oorlog verklaart als het Sudeten-Duitsland binnenvalt en zo eigenlijk impliciet mede schuldig is aan het uitbreken van WOII. Een argument? Elk volk moet een strafsysteem hebben, bijvoorbeeld een gevangenis. In Duitsland noemen ze dat een concentratiekamp. Wat is het verschil?

Waarom spreekt Stevens niet gewoon zijn liefde uit? Waarom krijgt Duitsland de ruimte om oorlog te gaan voeren? Grote, zakelijke en kleine, persoonlijke belangen (miss Kenton kan nergens heen, Stevens houdt vast aan de vorm) staan het uitspreken van waarheid in de weg.

Met Rusland en Oekraine lijkt in deze tijd voor Europa een vergelijkbare sitiuatie te zijn ontstaan. Hierdoor is de film hoogst actueel.

Nb. Het heeft niks met de film van doen, maar na de oorlog werden alle oorspronkelijk Duitssprekende bewoners uit Sudeten-Duitsland verbannen. Elke (dreiging van) oorlog veroorzaakt veel pijn en ellende voor verliezers maar uiteindelijk ook voor,
op het eerste gezicht, de winnaars.

'Tussen 1945 en 1949 vonden etnische zuiveringen van Duitstalige minderheden plaats, dat wil zeggen Volksduitsers, uit de Sovjet-Unie, Tsjecho-Slowakije, Roemenië, Hongarije en Joegoslavië'

"Mijn familie is overal waar ik een lachend gezicht zie. Ik ben nog nooit zonder familie geweest". De wijsheid van een houthakker.
Terwijl het leven zo onbarmhartig kan zijn en soms heel eenzaam geleefd moet worden. Waarom? Het werk van de man, Robert Grainier, staat centraal, ook nog eens in de context van het in bezit nemen van het land in Noord Amerika door het kappen van bomen en aanleggen van spoorlijn. Vrouw en kind blijven thuis achter. Ze heeft het eten klaar staan al hij weer eens thuis komt. Haar werk, haar leven, haar verhaal doet er pas toe als ze er niet meer is. Dan domineert het de gedachten van Robert.

"We wachten om te weten waarom we hier zijn"

En 8, het laatste deel: The Murmuring, van Jennifer Kent. Vogels en een spookhuis met geesten van oude bewoners. Nancy doorloopt een eigen verwerkingsproces waardoor het haar lukt om zowel zichzelf als de geesten te bevrijden. Er zijn wat spannende scenes, maar 'at the end' gaat het proces van Nancy voor.
Ik ben er niet echt enthousiast over. De relatie tussen Essie Davis en Andrew Lincoln voelt stroef en blijft stroef. Samen zitten ze op een onbewoond eiland en toch communiceren ze via portofoon dat ze van elkaar houden.
Lukte het niet omdat te acteren? En wat heeft het begin van de film met het einde te maken?
Als vogelliefhebber konden de vogelbeelden me ook niet overtuigen. Vliegen strandlopers in vormen net als spreeuwen doen?
Een 6.

Mijn volgorde van goed naar minder:

1. The Outside afl. 4
2. The Autopsy afl. 3
3. Graveyard Rats afl. 2
4. Lot 36 afl. 1
5. Pickman's Model afl. 5
6. The Viewing afl. 7
7. Dreams in the Witch House afl. 6
8. The Murmuring afl. 8

Als je op mij reageert: ze waren te gast bij Eva Jinek op tv, zie eerder bericht.

Ik denk je opmerking wel te begrijpen. Of het nu buitenaards of vanuit een andere dimensie of iets is uit oude tijden: het woekert als een monster in de mens zelf. "Die is gemaakt van smerige materie en gaat dood" - Del Toro in Sangre del Toro.

Verhelderend om meer van het maakproces van Guillermo's Frankenstein te begrijpen. Het is wel eenzijdig positief.
"Nu ik de rand van de wereld heb bereikt, is er geen horizon meer".