Reacties

Irak 2004. Steeds situaties waarbij bommen moeten worden ontmanteld en met scherp geschoten. 'Americans in a land that is not there own'. Waren ze er niet onder valse voorwendselen? In schokkende beelden zijn er 'Irakese' burgers te zien met de suggestie dat ze allemaal een bedreiging kunnen zijn.
Mannenfilm, geregisseerd door een vrouw. Kathryn Bigelow. In 2012 maakt ze het sterke Zero Dark tThirty. Kan Hurt Locker als goede oefening gezien worden?

De stelen worden zonder roos in de vaas geschikt. Pijn is fijn voor de familie Adams.
Fester lijkt op Nosferatu uit 1922.

Andrew Niccol was mede-auteur van het verhaal voor The Terminal , geregisseerd door Steven Spielberg . Hij was tevens uitvoerend producent van de film.

Peter Weir is de regisseur van deze film maar voor Andrew Niccol was dit het baanbrekende scenario was zijn script voor deze film. Hij was tevens producent van de film.

Regisseur John Landis had met deze film een kaskraker te pakken. Daarna volgden er nog meer, ook al kregen ze niet allemaal goede recensies. Met An american in New York lukt het ook om een goede film te maken. Michael Jackson was ook enthousiast. Een paar later maakte John Landis de videoclip van Thriller.

Ik ken het boek niet. De film overtuigt niet. Een eenzame vrouw in een omgeving van alleen maar irritante, egoïstische mannen. Het wordt allemaal te traag verteld. Stylisme boven verhaal, vorm boven inhoud. Wat wel goed is: Lin accepteert geen sex waarbij de man alleen maar gericht is op eigen genot. En toch wordt ze er niet gelukkig van.

Een niet gebruikelijke film van Davd Lynch. De vraag is dus waarom hij deze heeft gemaakt.
De titel The Straight Story slaat op de hoofdpersoon Alvin Straight, die echt bestaan heeft en werkelijk de reis heeft ondernomen. De titel is daarnaast een duidelijke verwijzing naar de rechtlijnigheid van het verhaal. “Soms vraagt een verhaal erom op een vreemde manier verteld te worden”, zei David Lynch hierover. "Ik denk dat iedereen er vroeg of laat achter komt dat sommige dingen in het leven verborgen worden gehouden. Maar als je niet cynisch wilt worden, blijf je openstaan voor allerlei verschillende verhalen". En zo stond Lynch er voor open ook dit verhaal te filmen vanuit de gedachte het bewust klein te houden. "Anders zou het breken". De hoofdrol van Alvin wordt vertolkt door ex-stuntman en de dan inmiddels 79e jarige Farnsworth. Op een grasmaaier gaat hij op reis om zijn ongeneeslijk zieke broer te ontmoeten. Onderweg ontmoet hij vriendelijke mensen met kleine verhalen (dat was in het echt ook zo). Farnsworth was tijdens de film vermoedelijk zelf ook ongeneeslijk ziek. Hij had botkanker en maakte een jaar later, in 2000, een einde aan zijn leven.
Farnsworth spreekt in de film de treurige woorden uit: “The worst thing about aging is remembering your youth.”

Maar goed misschien waren in dit genre Crank en The Reporter beter. Ik begrijp dat dit een remake is dus voor de goede orde moet ik de versie met Charles Bronson een keer gaan zien.

Is 'een zwarte komedie' beter?

Film met een prettige spanning. Wij als kijkers hebben de dochter toch echt gezien, samen met haar moeder in een groot vliegtuig. Opeens is ze weg. Dan blijkt dat geen passagier haar dochter heeft gezien. Ze staat ook niet op de passagiersvliegtuig. Rara, wat is er gebeurd?

Ik heb deze film inmiddels 2x bekeken en vind dat het geheel een 8 verdiend. De opdracht is duidelijk maar moet onder de radar blijven. Er ontstaan bij de 3 mossad agenten ook onderling behoorlijk veel spanning. Helen Mirrer speelt de rol van Rachel Singer met veel overtuiging en scherpte.

John Philip Madden (8 april 1949) is een Engelse regisseur van theater, film, televisie en radio. Hij begon zijn carrière bij de onafhankelijke film. Een bekende film is Shakespeare in Love, die de Oscaruitreiking voor Beste Film won in 1998.

Op welk moment volgens jou dan?

Vanavond is de première, toch de film al gezien op het Nederlands filmfestival.
De Babi Pangang smaakt nooit meer hetzelfde.
Julie wordt door haar vader als meest favoriete dochter genoemd. Dat moet ze nog aan haar zus uitleggen.

Heel treffende animatie van het leven van oude mensen in een verzorgingstehuis.
Ik weet alleen niet of het lukt dan nog uit te vliegen, maar er over dromen kan altijd! Soms hilarisch, aan het einde net iets te droog.

In veel films is er handwerk te zien: er wordt gezaagd, getimmerd, gehakt. Al te vaak is er de onhandigheid van de acteur met het gereedschap. Vaak kort in beeld. Zo niet in Rietland. Gerrit Knobbe is een echte rietsnijder, wat ook aan zijn handen is te zien.

Prachtige beelden, wild wuivend riet en schurende, indringende muziek.

In het hart van deze (magische realistische) film is er een zwarte steen, die als donkere, obstructieve kracht kan worden gezien. Ik denk dat het staat voor het mannelijke: het verborgen seksuele verlangen, het naar buiten gerichte geweld. De steen dient zich onverwacht aan en die ben je vervolgens niet zomaar kwijt.

Wat dan weer jammer is, dat de boerderijen waar de scènes zich afspelen, niet passen bij het vak van rietdekker. Waarschijnlijk zijn het leegstaande boerderijen. Dat denk ik te kunnen zien aan het vervuilde interieur van het woongedeelte van Gerrit, de kunststofkozijnen (teken van verwaarlozing), de vochtige, bemoste gevel waar de blinde boerin tegenaan zit, de puinhoop aan hout achter de zogenaamde dieseltank op het erf van boer....
Ook het vak van rietsnijder wordt niet meer zo uitgevoerd. En de bushalte in de polder voelt ook wat Warmerdiaans aan.
Dat betekend dat de film niet te feitelijk maar vooral op gevoel bekeken moet worden. Dat is ook wat de regisseur Sven Bresser tijdens de Q&A Nederlands filmfestival in Utrecht probeerde duidelijk te maken.

In afwachting...

In afwachting....

Zeker!

Misschien omdat de regisseur veel van het boek is afgeweken?

Al wordt er toch vaak een luchtige toon gevonden.

Op het 45e Nederlandse Filmfestival gezien. Met een dik en warm applaus voor Mike van Diem. Alles is goed aan deze film, ook al is het niet allemaal logisch. Maar wat niet kan, biedt volop kansen voor de acteurs op voluit te acteren. Op de juiste momenten zorgt humor voor de lichte toon, juist dat brengt het voor de kijker in balans. De knapste vrouw is met de sullige getrouwd. Hierdoor moest ik ook aan een oude Nederlandse speelfilm De Provincie denken.

Een open film. Het voelt als in het heden, maar het verhaal speelt zich af in 1963. Dat is wat een een beetje schuurt. Het verhaal wordt ook wat traag vertelt, je mist niet snel iets. Maar na '8 weken' wordt het wel aangrijpend.
Over een eenzame worsteling van een jonge vrouw die ongewenst zwanger wordt. Het is de benauwdheid van voor de seksuele revolutie. En mogelijk ontwikkeld de westerse samenleving zich weer die kant op. Dat mag echt niet zo zijn.

Ooit eerder bekeken. Nu opnieuw. Mooie acteerprestaties, goed verhaal.

"Vrouwen, vrouwen, vrouwen, ze zeggen dat ze alleen wat plezier willen.....". Dat klinkt wel erg oppervlakkig. Niet echt een overtuigende uitspraak van Zack (Richard Gere).

Prachtige film die ook veel harde dingen laat zien. Zelfs de faun is wreed. Hij geeft Ofelia (Ivana) een nieuwe kans als er weer een paar geliefden zijn gesneuveld. Vidal (Lopez) speelt de wrede kolonel met verve. Draait zijn hand niet om voor een beetje pijn en hecht zijn eigen wond.

Terwijl Europa in een verschrikkelijke oorlog is verwikkeld, - mannen vechten aan het front, vrouwen hopen verlangend ze weer levend terug te zien - wordt in de VS dit prachtige romantisch drama gemaakt. De verliefdheid slaat toe, de verliefden durven het hun partners niet te vertellen, het is wachten op de onvermijdelijke pijn die gaat komen.