Reacties

De film staat bij FV te boek als horror. Zo ja, dan is dit toch de 1e ooit? Of toch Das Cabinet des Dr. Caligari (1920), ook van Robert Wiene. Of Nosferatu?
In ieder geval is zijn er mystieke krachten. De Graaf mag voor zijn vergrijp niet dood, moet eerst de liefde voor het leven vinden. Dat lukt niet echt.

Toch nog een horrorfilm eerder dan Nosferatu uit 1922. Natuurlijk is de essentie van de film om de kijkers in spanning te brengen. "Hoe lang heb ik nog te leven?" vraagt mr. Alan aan Cesare. Goeie vraag, maar vervelend als het al bij het begin van de volgende ochtend zover is. Dan lijkt het op een 'who's dunnit' uit te draaien om als kijker aan het einde een paar keer verrast te worden. Ook na 104 jaar mag die niet verklapt worden en moet je deze film echt zien!

De film is opgenomen in mooie decors die geen rechte lijn volgen. Niet precies maar wel in de buurt van 'die abgeeckte hoeke' van Rudolf Steiner, ook uit die tijd (maar het is Duits expressionisme). De vormgeving komt ook terug in de tekstintermezzo's. Zeer fraai!

Niet perse onder de indruk van het acteren. De film moet het volgens mij vooral hebben van de verhaalstructuur, de decors en de muziek (al is de muziek mogelijk van later).

In slaap vallen en je zelf dromen in een setting met onderdanige vrouwen in berenvellen. De mannen strijden om het leiderschap. Whisfull Thinking.

De portier van hotel Atlantic wordt in functie teruggezet. De manier waarop is onaardig. De portier voelt zich stevig in zijn eer aangetast. De redenen zijn niet eens gek: oud en zwak. En zo komt de hoofdportier ook over (door zijn acteren benadrukt). Behalve als hij naar buiten rent bij het stelen van zijn portiersjas (nodig voor zijn status tijdens de bruiloft van zijn nicht).
De film verloopt veelal traag, met name de scènes waarin de vernedering en de verslagenheid worden uitgedrukt. Veel cameravoering is gemaakt vanuit een standpunt, die wel voortdurend wisselen. Echter in het begin van de film gaat de camera mee in de beweging en halverwege draait de camera mee in de dronkenschap en droom van de portier. Het beeld wordt ook wazig, beelden lopen in elke over. Zomaar 5 minuten bijzondere techniek!
Verder valt me het contrast op tussen het drukke stadse van het hotel en de arbeidersbuurt waar de portier woont. Dat versterkt het drama mooi.

Your wife has a beautiful neck😱. Het begin van horror. De techniek was nog ontoereikend om er echt iets van te maken, maar toch een mooie start!

Een screwball komedie, wist niet eens wat dat was. Het draait vooral om Clark Cable en Claudette Colbert, daar is vast genoeg over gezegd. Zelf vind ik haar met name in het begin heerlijk assertief om vervolgens steeds meer onderdanig te worden. Wat me opvalt is de montage. Shots zijn dicht op het lichaam of object en wat meer op afstand gemaakt, die afwisselend gemonteerd, vaak even herhalend waardoor er een wat schokkerig effect optreed. Uiteindelijk toch meer een trucje of maniertje. Aan het eind is Clark Cable alleen nog suggestief aanwezig. Had hij geen zin meer in de eindscene?

Met een innemend begin, al snel gevolgd door een flitsende waslijn glijscene. Daarna wordt het minder.

🤷🏻‍♂️

"Happiness must be earned". Fairbanks moet als dief heel wat doen om in een prins te veranderen om zo met de prinses (Jullanne Johnston )te kunnen trouwen. In een deel van de film gaat de dief door een soort betoverden wereld om bij een toverdoos te komen. Dat kan de techniek van 1924 nog niet aan. Verder wel een rijk aangeklede film met prachtige decors die Bagdad een 'Duizend uit één nacht' verbeelding verschaffen (ver van de werkelijkheid). Fairbanks acrobateert er met ontblote gespierde torso doorheen, terwijl de prinses vier mannen die haar willen huwen met blikken moet afwijzen of bevestigen. Geen gemakkelijke rol. Als haar vader 'de dief' afwijst en een andere kiest, wil ze zich eerst daaraan overgeven. Ze krijgt het advies om de uitdagers nog een lastige aanvullende opdracht te geven. Zo ontstaat er uitstel én nieuwe kansen. Zeer leerzaam!

Echt veel geblust wordt er niet, behalve de lust. Voor een mooie vrouw rukt de brandweer uit.

Deze herinnerde ik me van vroeger. Lekker spooky, wel van korte duur.

Onderhoudende film. Niet echt een diepliggende gedachte (of het moet zijn dat de wereld religie en wetenschap allebei nodig heeft - wat maar de vraag is...). Gewoon op avontuur langs Rome, het Vaticaan, de kunst en al het mystieke maar voor fun aannemen.

Al weer jaren geleden dat ik deze film zag, zelfs 2x. Zeer van genoten. Mooie rol voor Val Kilmer.

Naar het boek van William Golding. Daar mogen dus ook credits naar toe.

Naar het boek van William Golding

'You cannot burn the candle from both sides'. Op advies van de dokter gaan Laurel en Hardy naar het platteland.

Gezien in de langste versie en ingekleurd. Een film vol technische hoogstandjes en prachtige vormgeving. Dramatische vader-zoon relatie en veel mannelijke opwinding rond Maria (Brigitte Helm), overtuigend gespeeld.

Jammer dat er nog niet gesproken kon worden. Dan had me confrontatie tussen de echte en robot Maria aantrekkelijk geleken. En had het in het geheel wat sneller gemonteerd kunnen worden en met minder over-acting.

Met Rotwang loopt het slecht af, met Grot komt het goed, maar dat de vader vrijuit gaat......🤷🏻‍♂️
In het filmmuseum van Potsdam is er veel aandacht voor deze film. Ook voor Lang's Nibelungen.

Door Van Koolhoven aanbevolen. Het idee is aardig, toch net niet geloofwaardig. Paniekscenes worden versterkt door zinnetjes veel te herhalen. Dat werkt niet echt.

In het spoor van Larry Semon kom ik bij deze film uit 1927. Een misdaadfilm en liefdesdrama in één. Op wraakbeluste mensen vanuit mannenperspectief: zijn we zo of is het filmisch gewoon te gebruiken om spanning op te bouwen?
Na ontsnapping van Bull Weed volgt er een (te) heftige schietpartij. En het plot is wat ongeloofwaardig.
Larry Semon heeft een kleine rol en mag in één scène zijn slapstick achtergrond laten zien. In het geheel van de film niet passend. Semon was tijdens het maakproces van deze film over de top van zijn carrière als acteur en filmmaker en zijn bedrijf dicht bij een faillissement (in 1928 was het zo ver).
FV rubriceren de film als een film noir. Mogelijk zijn er raakvlakken maar film noir periode gaat vanaf 1941 in.

Met moeite een 6. Dat heeft vooral te maken met de matige verhaallijn. Er staan 4 films van Larry Semon in de database van FV....hij heeft er veel meer gemaakt.....

Met een hoofdrol voor Larry Semon en een bijrol voor Stan Laurel. Ik kan het verhaal niet goed volgen, het accent ligt op de grappen.

Gezocht op wiki: Kenmerkend was zijn verschijning met bolhoed, wit gezicht en een tuinbroek of overall. Zijn films zijn typische actiefilms: wilde chaos en achtervolgingen, grote schade en verwoesting, vechten, in het water vallen, troep zoals roet en meel, inkt, jam, eieren, putten met modder, een vat met verf, teer, kleine en grote explosies, gooien en smijten met taart en huisraad of winkelspullen, (om)vallen, schieten, gevaarlijke sprongen, levensgevaarlijke stunts met auto's, vliegtuigen, trams, en een grote stoomlocomotief die midden op straat rijdt. De grappen en stunts zijn belangrijker dan het verhaal.

Er is een marsloop van gevangenen die in een latere versie van Laurel en Hardy ook is te zien (in Second 100 years, 1927).
De versierscene met de zwarte vrouw achter haar paraplu is wat gênant.

"Het is niet voor niets dat wij kwade mensen vrezen maar er is een vorm van kwaad die we nog meer moeten vrezen. En dat is de onverschilligheid van goede mensen". De gebroeders McManus gaan voor eigen rechter spelen en slechte mensen afschieten.
"De wetten van God staan boven die van mensen". FBI Agent Paul Smecker raakt in gewetensconflict, want hij moet de wet handhaven maar is het gevoelsmatig met de gebroeders eens. Hoe ver mag het gaan? ".....is je geloof standvastig genoeg om zo ver te gaan als nodig is". Gave film met briljante scènes en dialogen, soms ook veel het f-word en te vet aangezet.

Mooie acteerprestatie van William Defoe. Hij speelt een superslimme fbi agent met een hoge eigendunk, zo erg dat het gaat irriteren, wat volgens mij precies de bedoeling is. Bij de weergaloze biechtscene transformeert hij naar een ander level. Vervolgens gaat hij los als verklede vrouw. Steengoed.

Oefeningen met een spookbed. Een tikkeltje doelloos allemaal.

Naast Swiebertje zag ik vroeger vooral Laurel en Hardy, Charlie Chaplin en Buster Keaton. Leuk om die laatste nu ook terug te zien. De scène met de omvallende gevel kon natuurlijk niet vergeten zijn. Zijn tegenspeelster Sybil Seele wordt nooit boos, blijft lief en zacht en laat zich niet verleiden. Dat verschilt wel van de boze vrouwen in de slapsticks van L&H en CC. Een verademing, zeker ook de badscene.