Reacties

Ondanks dat deze op IMDb hoger scoort, vond ik hem net wat minder dan die eerste die ik zag in deze serie: Into the Dark: The Body (2018) . Het verhaal was wat minder origineel en iets minder onderhoudend. Toch blijft het als onderdeel van een anthology serie (Into The Dark, is in feite een serie met bijna speelfilm lengte afleveringen) best overeind en heb ik me redelijk vermaakt.

Wel een heleboel gepraat..

Nog net naar beneden afgerond (net geen ruim voldoende).

Redelijk irritante Nederlandse miniserie voor heel jonge tieners, die in eerste instantie ook wel wat geinige elementen had, maar later weinig leuks meer had.

Irritant gebruik van muziek vond ik. Steeds een klein stukje van een ander nummer en dan weer stoppen. En dat dan keer op keer precies op dezelfde manier tussen scènes in, alsof ze een sjabloon gebruikt hebben. Ondanks dat er best pittige dingen gebeurde kwam het geheel me vrij monotoon over. Maar misschien lag dat aan mij..

Gelukkig duurt de serie niet lang. 😈

Misschien geinig voor de doelgroep. Niet voor mij.

Onvoldoende.

En ook dat we ze blijven kijken.. 😜

Deze vind ik ook best aardig, maar, zoals TimBernhard hierboven al zei, hij is wat minder dan de twee hiervoor. Op zich zijn er wel net weer wat kleine, nieuwe/andere dingen toegevoegd, maar het ontbreekt aan sfeer en spanning. Ik weet niet hoe, want ik zie niet veel anders dan in de andere films. Maar het voelde wat vlakker, leger. De muziek misschien..?

Voor mij was hier eigenlijk geen enkele jump scare effectief. Wat ik leuk vond was het moment waar juist geen schrikeffect werd toegepast, waar dat het standaard moment voor zou zijn geweest in bijna alle moderne horrorfilms: het moment bij de lift waar er ineens iemand achter haar staat. Geen hard geluid om ons te laten weten dat we nu schrikken van die verschijning, en veel creepier op deze manier.

Al met al nog wel voldoende, deze.

Mooie beelden, erg goede sfeer en sfeermuziek. De setting deed het voor mij ook heel goed.

Leuk hoe het verhaal wat subtiele en aparte mogelijkheden geeft om zelf na te denken over wat er aan de hand zou kunnen zijn, zonder het helemaal uit te tekenen, of zelfs maar rond te maken. Ik mag dat wel.

Tis misschien een tikje te hoog, maar ik wil toch graag een acht geven, want ik vond het goed voor een Nederlands filmpje van drie kwartier.

Videoland Original.

Maar het is natuurlijk ook gewoon een soort verbeterde versie van The Purge (2013). Wat ik overigens wél een klotefilm vond, ook omdat die op een gegeven moment gewoon saai was.

Ik kan me goed voorstellen dat deze korte film weerstand en heftige reacties oproept. Wat er getoond wordt is natuurlijk ook uiterst gruwelijk en beangstigend als je je voorstelt dat het echt zo zou gebeuren. Ik denk dat dat ook de bedoeling is.

Dit is geen filmpje zomaar voor de leuk. Je zou het ook kunnen zien als een soort van boodschap of zelfs waarschuwing. Zoals Black Mirror er ook een heel aantal heeft. Het bijt, en het stelt vanalles aan de kaak dat allang gaande is. Het wordt hier weliswaar uitvergroot, maar dat betekent niet dat de thema's niet gewoon spelen in onze wereld. Iedereen kan voor zichzelf aanvoelen waar het zoal over zou kunnen gaan. Stof genoeg om over na te denken.

Voor mij gaat het onder andere over mensen die overal oplossingen van één zin voor willen hebben, zonder werkelijk dieper te (willen)(of kunnen?) kijken, of iets anders te willen (of kunnen?) horen. En daarbij wordt in deze film dan niet maar één kant op gewezen, zal ik maar zeggen. 😉

Ik vind het juist goed dat dit gemaakt is en zo'n schokkend signaal geeft, maar vrees dat het onwaarschijnlijk is dat de boodschap -hoe je die ook ziet- bij de juiste mensen aankomt..

Tot zover mijn diepzinnige geklets.

Deze krijgt van mij een ruim voldoende, want ik vond het gewoon goed gedaan en het einde vond ik ook sterker dan ik had verwacht.

Te zien op Videoland.

Lees hier niet verder voor je deze aflevering gezien hebt, want dit is een hele dikke

Goh, deze viel me erg mee! Hij is onderdeel van een soort fantasy/horror anthology serie, met ongeveer speelfilm lange afleveringen (alle afleveringen spelen zich af op een feestdag). De serie krijgt niet zulke goede cijfers op IMDb, maar dit was een van de hoogst scorende aflevering (net iets meer dan een voldoende).

Het verhaal is in ieder geval niet zo heel doorsnee en dat vond ik al leuk.

Een paar stukjes (vooral ook in het begin) voelde een tikje steriel en/of amateuristisch, maar het was niet erg genoeg om storend te zijn.

De hoofdrolspeler had in de Hitman films moeten spelen. 😅

Zijn laatste kill vond ik echt stom. Ik was van plan daar een hele punt voor af te trekken, maar aan het einde vond ik het geheel toch net ruim voldoende.

Op dit moment te zien op Videoland, dat trouwens de rottigste app heeft die ik tot nu toe heb geprobeerd; veel dingen moeizaam moeizaam en onhandig.

Ondanks dat er hier ook mooie plaatjes en omgevingen zijn, lekker chaotische scènes en zo, vind ik deze een slagje minder dan Romancing the Stone (1984). De setting is anders en het verhaal ook een beetje, maar het is toch vooral meer van hetzelfde.

Het relatiegekibbel viel me hier ook slechter. En sommige stukken vond ik echt te lang duren.

Misschien was het geen goed idee ze achter elkaar te bekijken..

Nog wel net voldoende.

Wat hadden ze eigenlijk met een mes in een laars willen doen, terwijl ze daar zo hingen te bungelen?

Tof qua avontuur en fijn verfilmd, met fraaie beelden, mooie omgevingen, lekker chaotische scènes en zo. En natuurlijk gelikte eighties synth (en andere) muziek, en saxofoon en zo.

Ik denk dat het helpt dat iedereen net een tikje klunzig is, het maakt dat het net wat dichterbij kon komen. Tegelijk heeft het geheel ook iets stripboek-achtigs dat goed werkt.

Ik ben ook blij dat het romantische gedoe niet te veel op de voorgrond kwam, want daar werd ik aan het begin van de film een beetje weeïg van.

Ruim voldoende.

Voor alle duidelijkheid: ik heb helemaal niets tegen homosexualiteit, het is juist dat de hints tussen Specs en Tucker naar mijn idee een rare, spottende bijsmaak lijken te hebben die me niet lekker viel.

Tja, hoeveel kun je doen in acht minuten? Ik denk meer dan dit -het is wat mij betreft gewoon een lang liefdesliedje met een uitbeeldend clipje- maar voor wat het is is het wel geinig.

Maar het geheel vond ik, naast niet mijn smaak, toch ook een beetje te simpel.

Bijna voldoende.

Grappig hoe er eigenlijk helemaal niet echt zoveel ontwikkelingen zijn in deze film, terwijl we wel gewoon een verhaal volgen dat niet verveeld. Het verhaal is ook niet ingewikkeld, maar het is gewoon goed verfilmd; alle delen zijn stap voor stap met zorg opgenomen en persoonlijk gehouden, waardoor het drama dichtbij komt.

Ruim voldoende.

Thanks! 🙂

Nou, dat was interessant: ik had lang geleden de serie Invader Zim gezien (Engels gesproken), en om dat ik die wel geinig vond (lekker maf en over the top) was ik aan deze film begonnen, met de standaard settings van Netflix. Dat betekende: Nederlands nagesynchroniseerd.

Oef! Wat had ik een moeite met het kinderlijke gekrijs van alle personages! Hoogst irritant vond ik het. Zo erg dat ik het na twintig minuten echt moest stoppen omdat ik het gejengel niet meer trok. Zo was mij ervaring met de serie helemaal niet geweest. Wel erg over de top en een beetje schreeuwerig, maar nergens zo tanden-knarsend irritant als hier.

Ik ging op deze plek een zwaar afkrakende review schrijven, maar tijdens het schrijven bedacht ik pas dat er misschien een optie voor de Engelse taal zou zijn. En inderdaad: die had Netflix.

Ik ben opnieuw begonnen en tot mijn verbazing had ik nu helemaal geen moeite met de overdreven praatjes, en vond ik de film weer leuk geinig maf, zonder dat ik me ergerde.

De serie was wat leuker, naar uiteindelijk een voldoende (zes) in plaats van een onvoldoende (vier), voor deze film.

Ik raad dus ernstig aan om voor het Engels (met ondertitels) te kiezen, als je gaat kijken.

Ik vond het leuk dat deze film echt doorging waar de eerste eindigde. Ze hadden daar dan ook wel echt de opening voor klaargezet in deel één. Voor de meeste mensen zal het niet nodig zijn die eerste nog weer eens op te frissen, want ze deden dat einde in deze film nog eens dunnetjes over (zonder dat het te veel werd).

Er is, zeker tegen het einde, een leuke intergratie van de twee verschillende werelden en tijdlijnen. Dat voegt echt iets toe aan het verhaal, maar maakt ook dat je een beetje moet opletten.

Kritiekpuntje:
Wat doen die paar rare homosexualiteit-insinuaties tussen Specs en Tucker in deze film? Ze zijn niet grappig en grappen passen sowieso al niet echt in deze film.

Er is ook weer een einde aangenaaid voor een vervolg. Deze keer is het basis verhaal echter wel afgerond en is het meer een opzetje voor iets nieuws.

Net ietsje beter dan de eerste vond ik. In ieder geval ruim voldoende.

Best een leuke variatie op het standaard haunted house/possession/exorcism verhaal. Er was nét voldoende aan toegevoegd/veranderd om dit weer te kunnen waarderen, na het zoveelste echt helemaal standaard riedeltje. Voor mij wel tenminste..

Aan het einde was het ook net iets gecompliceerder dan de standaard, en dat beviel me wel. Er waren er ook wat dingen in die ik minder vond,maar ik heb deze keer geen zin daar over uit te weiden en echt belangrijk waren ze ook niet.

Verder vond ik het ook gewoon degelijk gedaan, ook qua sfeer (heel belangrijk in zo'n film, natuurlijk) en zo.

Beetje jammer van de cliffhanger. Maar als je deel twee ook klaar hebt staan kijkt dat juist wel heel lekker door.

Ruim voldoende.

Na het lezen van een paar van de reacties hierboven, vraag ik me af of deze film los te kijken is van de andere Marvel films. Ik heb Ant-man deel één en twee gezien, en best wat van de andere Marvel films, maar Endgame bijvoorbeeld nog niet..

Is het belangrijk andere films in de Marvel serie te zien (en als dat zo is, welke?), of valt deze goed te volgen na alleen Ant-man 1 en 2?

Leuk voor de leeftijdsgroep 13 tot 16, denk ik zo. Veel te simpel en doorsnee/voorspelbaar voor mensen ouder dan dat. Wel met lekker creepy aliens, al zijn ze niet bijster origineel..

Bijna voldoende.

Een actie-musical, interessant idee. Maar helaas pindakaas: flauw en suf. Flauw, suf verhaaltje, suffe liedjes, suffe pasjes, suffe 'grappen'. Flauw moralistisch (al heeft ie wat goede thema's in die al heel lang actueel zijn), en de donkere jongen rapt natuurlijk..

Kijk liever Dr. Horrible's Sing-Along Blog (2008), als je een gekke musical wilt zien. Dat heeft tenminste echte liedjes die niet steeds maar half afgemaakt zijn. Hoewel die natuurlijk niet de hier gepresenteerde boodschap heeft..

Sorry, ik sta achter de strijd, maar vond dit gewoon niet leuk.

Toch nog een bijna voldoende, want voor wat het is is het ook weer niet echt slecht.

Een heerlijke sci-fi serie vond ik dit! Intelligent en fantasievol verhaal en spannend en zo. Dat is toch het belangrijkste voor science fiction, naar mijn idee.

Het was ook heel wat anders dan de originele serie, die een stuk meer standaard en suffer was, als ik me goed herinner. Dat tweede deel van die zin is belangrijk, want het is echt eeuwen geleden dat ik die serie zag.

Hierna kwamen nog Caprica (2010–2011) en Battlestar Galactica: Blood & Chrome (2012). Caprica heb ik gezien, maar zou ik nog eens moeten zien in te weten of het wat was. Blood & Chrome moet nog een keer komen.

Ik rond misschien ietsje naar boven af met deze zeer goed.

Best wel leuk en grappig vind ik deze serie, maar de breed uitgemeten vorm zelfhaat van de hoofdpersoon begon me op een gegeven moment wel echt tegen te staan. In het tweede seizoen was dat gelukkig iets minder erg, maar daarvoor toch een puntje minder dan ie anders van me gekregen had.

Het cynisme en de bizarre toestanden vond ik daarentegen wel geinig en maakte de serie.

Ruim voldoende.

De eerste keer dat ik deze zag was in de bios, toen ie al eventjes uit was, maar nog niet lang. Ik vond 'm best tof, maar hij viel me tegelijk best wel tegen. Ik vermoed voornamelijk omdat ie in mijn omgeving -en eigenlijk overal- teveel gehyped was en mijn verwachtingen daardoor veel te hoog waren opgelopen.

Eigenlijk wist ik dat bijna meteen, tegelijk met het gevoel van teleurstelling, maar ik moest 'm jaren later een tweede keer zien om het zeker te weten. Uiteindelijk vond ik het gewoon een echt mooie film.

Hij verdient een "goed", maar laat hoog gespannen verwachtingen even voor wat ze zijn, als je de film gaat kijken.

Ik vond deze tof!

Misschien moet je wat gevoelig zijn voor issues rondom (subtiele en minder subtiele vormen van) racisme (vooral hoe dat gaat in de States) om sommige van de signalen op te vangen, maar er is best goed voor gezorgd dat je ze mee kunt krijgen.

Ik zat ook wel een beetje te wachten op de horror, maar onderhuids broeide er genoeg om het interessant te houden. En het was ook weer eens wat anders dan de standaard horrorfilm met een bezeten mens of huis waar de duivel uitgedreven moet worden (the end).

Het einde was leuk en een geinig verwarrende mix van horror en comedy (die gelukkig niet al te grappig werd).

Ik vond 'm goed.