Reacties

Goede film. Kwaliteit of alle fronten. Alleen het allerlaatste staartje vond ik wat snel gaan, ik moest even opnieuw kijken wat de hoofdpersoon eigenlijk deed met die papieren. En dan was hoe het afliep ook wel een beetje raar, vond ik dan. Ik had er in ieder geval vraagtekens bij. En dat was misschien ook wel de bedoeling..

Zeker een film waar na het kijken nog over nagedacht moet worden, wat de ontknoping zoal betekent voor wat er in de rest van de film gebeurd is..

Ik kan niet precies zeggen waarom de film van mij geen hogere waardering kreeg. Iets met entertainment waarde, denk ik. Het blijft iets lastiger voor me, het juiste cijfer geven. Vooral als ik ook vergelijk met wat ik andere films gegeven heb. Misschien nog maar weer eens de betekenis van de cijfers erbij halen.. 🤔

Als dit verhaal je interesse heeft, is het misschien een goed idee om (eerst) de originele Britse miniserie, waarvan deze Amerikaanse productie een soort, zwaar ingekorte remake is, te kijken:
The Singing Detective (1986)
Die wordt over het algemeen veel hoger gewaardeerd.

Heb deze film zelf nog niet gezien, maar vond de zeven uur durende serie erg goed en betwijfel dat je zoeits in nog geen twee uur recht kunt doen. En zo te zien aan de waarderingen op IMDb lijkt het erop dat velen dat met me eens zijn.

Als ik deze gezien heb zal ik er zeker over berichten.

Een soms nogal onduidelijk drama over wat de komst van een gaswinning bedrijf betekent voor twee boerenfamilie's die buren zijn.

De productie is wel goed en het acteerwerk is ok, maar het duurt lang voordat er iets gebeurt dat erop duidt dat dit een horrorfilm zou kunnen zijn.

Als je op zoek bent naar een donker drama met wat gore effecten en rare, vage toestanden aan het einde, dan zou dit misschien wel wat kunnen zijn, maar als horrorfilm vond ik het in ieder geval maar niks.

Ruim onvoldoende.

Ik heb inmiddels ontdekt waarom er zo weinig ontwikkeling in de serie zit, vrijwel geen enkel langer lopend verhaal over de afleveringen. In die tijd was het gewoon dat televisieomroepen de pilot van een serie welliswaar als eerste uitzonden, maar daarna totaal niet meer keken naar welke volgorde de afleveringen hadden en iedere omroep een totaal andere volgorde voor een serie kon gebruiken..! Het was stomweg niet iets waar men aandacht voor had.

De makers van tv series waren daar ook helemaal op ingesteld, dus alle afleveringen waren in iedere volgorde te bekijken. Slechts héél, héél af en toe werden er afleveringen van shows gemaakt die bedoeld waren om achter elkaar te bekijken in een specifieke volgorde, en dat was dan om de zaak ook als film in de bios te kunnen draaien voor wat bijverdiensten. En bij tv uitzending ging dat dan ook niet altijd goed.

Je kunt het je tegenwoordig nauwelijks meer voorstellen, een serie van losse verhalen die wel allemaal precies dezelfde basis hebben, maar verder geen enkel echt verband of doorlopend verhaal.

Toch hebben de makers van Captain Scarlet ATM wel iets van continuïteit ingebouwd, en zijn er wel een paar afleveringen gemaakt die op een bepaalde volgorde horen. Bij uitzending is die volgorde echter vaker totaal genegeerd. Gelukkig hebben we nu DVD's en Blu-ray discs zodat we kunnen kijken zoals we willen.

Ik vond verschillende kijkvolgordes op het net, maar mij is niet duidelijk welke de beste is. Op de IMDb Trivia pagina van deze serie
https://m.imdb.com/title/tt0059973/trivia/
staat er een die erg stellig is in dat dit de beste volgorde is, maar geen uitleg geeft waarom.

Op Wiki
https://en.m.wikipedia.org/wiki/List_of_Captain_Scarlet_and_the_Mysterons_episodes
Staat dat ze de door het distributiebedrijf als officieel aangemerkte volgorde hebben. Maar die blijkt weer anders te zijn en becommentarieerd te worden op de pagina's waar ik hierboven én hieronder naar link..

En het verhaal dat veel uitleg geeft heeft geen duidelijke lijst, alleen wat aanwijzingen voor een paar afleveringen
https://www.gerryanderson.com/the-commendable-continuity-of-captain-scarlet/

En daarna had ik weinig zin meer om nog verder te zoeken (ik had al veel meer bekeken, maar verder niets nuttigs gezien)..

Niet slecht, maar als dit verhaal je interesse heeft, is het misschien aan te raden om (eerst) de originele Britse miniserie, waarvan deze Amerikaanse productie een soort remake is, te kijken:
Pennies from Heaven (1978)

Aan de andere kant, als je niet van de zoete, romantische, naïeve Engelse swing uit de jaren dertig houdt, heb je hier misschien een samenvatting waarin je er wat minder van hoeft te horen. Hoewel ik me afvraag of de film überhaupt wat voor je is, als je niet van die muziek houdt. Hij speelt ook in die tijd..

Ik weet niet meer goed of de muziek echt veel hetzelfde was, of dat er in deze film misschien ook veel andere uitvoeringen dan de Engelse uit de serie waren.

Ik vond het leuk Christopher Walken hier te zien dansen! 😀

In ieder geval een voldoende, maar de serie waardeer ik hoger. Als ik deze nog eens opnieuw zou kijken is er een kans dat mijn waardering toch een punt stijgt, maar misschien ook niet..

Tragisch drama van dezelfde schrijver (Dennis Potter) als van de bekendere en door hemzelf geregiseerde Britse serie The Singing Detective (1986). En dat is vrij duidelijk te merken (alle heerlijk zoete, ondeugende en romantische, oude Engelse swing muziek), al is deze serie wat droger opgezet en met een wat rauwer verhaal.

Ik heb ervan genoten, maar kan me voorstellen dat het oudbollige tempo en misschien ook met name de soms erg zoetsappige dertiger en veertiger jaren muziek, niet iedereen aanspreekt. Ikzelf vind dat juist heerlijk, maar mijn kennismaking met die muziek heeft wel een tijd geduurd, en ging oorspronkelijk via de muziek in The Singing Detective. Als je genoten hebt van dat drama en die muziek, dan zal je deze serie je misschien ook wel aanspreken.

Een acht is wellicht een tikje te hoog, maar toch geef ik er hier eentje.

Echt mooi en met gevoel verfilmd en goed gespeelt.

Maar ik vond het verhaal te simpel om meer dan een voldoende te geven. Er had echt nog iets bij gemoeten, dan had de lange inleiding meer kunnen betekenen.

Ik vind ze vaak zo lekker rustgevend en geruststellend, die sci-fi en horrorfilms uit de fifties. Fijn simpel en zo, geen moeilijke vraagstukken en alles lekker zwart/wit. 😉
Niet dat ik daar altijd voor in ben, maar deze kwam op het juiste moment en het idee vond ik wel grappig. Het was hier wel echt simpel. Wel kijkbaar en ook wel geinig, maar een bijna voldoende vind ik toch net iets te veel.

Wat een enge robot! 😱

Ik weet niet wat je precies bewoog om deze film te gaan kijken, maar het viel me op dat het cijfer dat mensen hier geven voor deze film en dat wat het op IMDb gemiddeld van zo'n 81000 mensen gekregen heeft nogal contrasteren. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid op. De synopsis leek me ook wel interessant, dus zoiets..

De eerste helft van de film vond ik super vaag, terwijl ik wat dat betreft redelijk wat kan hebben, volgens mij. Daarna werd het naast vaag ook vrij vreemd, en ook dat kan ik meestal goed hebben en vind ik vaak juist tof. Maar hier leek het geen punt te hebben, het voelde doelloos. Tegelijkertijd leek er een onderliggend gevoel van zoeken te zijn, dat er een raadsel was dat geleidelijk aan een oplossing zou gaan krijgen.

Er gebeurde nog vanalles (of niet?), en en komt een ontknoping, maar ik kan niet zeggen dat die op de een of andere manier de rest van de film op zijn plaats liet vallen.

Het aparte vond ik dat het laatste stuk van de film me wel wat deed, maar dat stond nogal los van de rest van de film.

Kunt u het nog volgen?
Ik probeer uit te leggen dat ik het niet kon volgen, al had ik dat graag gewild..

Nou ja, vreemde film, vreemde reactie. Ik weet het ook niet. Misschien was het geen goede film, misschien vatte ik het gewoon niet, misschien was dat de bedoeling?

Het gevoel dat u nu waarschijnlijk heeft, zoiets hield ik ook aan deze film over..

Hoe het ook zei, mensen die mooi logisch afgeronde verhalen en uitleg willen hoeven dit zeker niet te kijken!

Misschien is het belangrijk om Hamlet te kennen om echt chocola te kunnen maken van deze film?

Jesusminezus! Wat een chaos, deze zweterige film! Shots gaan snel van de ene naar de andere situatie, zonder dat er echt veel verband lijkt te zijn aangebracht. Het verhaal is dan ook vooral dat de demonen weer aanvallen, meer is het eigenlijk niet. En ik weet niet eens meer hoe of waarom.

Volgens mij hebben ze deze meteen achter de eerste doorgedraaid met het budget dat ze nog van de eerste over hadden. Ik dacht ook een deel van dezelfde acteurs te zien, maar misschien verbeeld ik me nu maar wat. Het had in ieder geval zomaar gekund: bakkenbaardjes eraf, ander jasje aan, ander kapseltje en klaar is kees. Het zou niet opgevallen zijn. 😜

De stompzinnigheid bereikt hier de top. Voorbeeldje: nadat het met een grote metalen staaf niet lukt, gaat een grote kerel een hek met stalen tralies van minimaal 2cm dik met een grote bloempot te lijf. En als de aardewerken bloempot niet sterk genoeg blijkt, dan toch maar met de blote hand. Dat gaat natuurlijk een stuk beter! Wat mij betreft toch goed voor een flinke lachbui.

Collin heeft hierboven groot gelijk, hoor, het sloeg allemaal nergens op, er werd veel uit andere films gejat en sommige stukken waren nogal saai. Maar tot mijn eigen verbazing vond ik deze toch (bijna?) leuker dan de eerste. Let wel, dat is voor een groot deel omdat deze wel zó slecht was dat ik het vermakelijk vond. Maar ook omdat ie, geheel los van het tenenkrommend slechte verhaal en de minimale aanwezigheid van logica en verband, af en toe toch echt mooie horror sfeerbeelden had. Ik ben dan blij dat ik van zulke dingen ook kan genieten, als de rest van de film zuigt..

Ook deze krijgt van mij toch een voldoende.

Hmm.. Toch best lekker, vond ik dit horror pruddel ding. Juist de trashy, groteske puinhoop en absoluut over de top actie vond ik leuk. Niet overal even leuk, sommige stukken waren ook gewoon nogal saai.

Regelmatig is het totaal stompzinnig, en leek het van losse stukjes aan elkaar geplakt. Maar dat was in dit geheel niet allemaal zo erg. Het was het gewoon zo'n lekkere chaos met veel actie, smerigheid, bloed, pus en een eigen sfeer, dat ik me er vrij goed genoeg mee vermaakt heb.

Hoezo die helicopter zo ineens naar binnen kwam zetten begreep ik totaal niet, maar tegen die tijd maakte ook dat me ook geen bal meer uit.. 😂

Ik vroeg me trouwens af of ze die nasynchronisatie met opzet zo slecht gedaan hebben. Het maakt het allemaal nog een beetje erger.

Al met al voor het geheel toch een voldoende.

Typisch product van die tijd en de Japanse markt, waar veel series en films werden gemaakt met Chinese verhalen. Kennelijk vonden ze dat interessant.

Was in Nederland op tv in de latere jaren 70. Bij mij in die tijd bekend onder de naam: "Lin Chung", maar ik huurde hem later in de videotheek (Filmclub, in de Jodebreestraat) onder de naam: "The Water Margin".

Het gaat om een vrij karikaturaal verfilmd oud klassiek Chinees verhaal met veel drama, heldendaden en opoffering. Er zijn hoger gewaardeerde films van dat verhaal gemaakt, maar deze serie had ook echt wat. Vooral als je van die vroege seventies martial arts films houdt. Ook in die soort is het trouwens niet echt een hoogvlieger, maar toch..

Het komt nu allemaal zeer gedateerd over en dat is niet iedereen zijn ding, maar ik vond het toch weer leuk om te zien, ondanks de melige domme karakters en erg slome tempo.

Net geen ruim voldoende, daarom rond ik hier toch naar beneden af.

Ik vind deze in het begin wel leuk, maar de clou uiteindelijk niet. Die was ook wel erg voorspelbaar. Erg jammer dat er geen beter en origineler einde gevonden kon worden.

Tja, na de flits die er in het, toen der tijd populaire, wekelijkse Nederlandse tv programma over films (er was er naar één, als ik me goed herinner), waarvan ik de naam niet meer weet (was het ene Simon 'nog iets' die het presenteerde?), te zien was, moest ik deze film als puber wel zien. Maar eerlijk gezegd vooral vanwege de door mijn pubertijd wild door mijn lijf razende hormonen, die zich door de fraaie vormen van mevrouw van Nie, die redelijk aan bod kwamen in deze film, erg aangesproken voelden. Dat zal niemand verbazen en ik vermoed dat dat voor veel van het publiek gegolden heeft..

Voor de rest was de film was 'wel geinig' op die leeftijd, maar had verder weinig om het lijf.

Dit leek ergens op Paradise PD, maar dan oerend slecht.

Nee, niet meer leuk zo, want (voor zover ik het meekrijg) helemaal niet meer met een soort onderliggende laag en toch leuke grappen, maar alleen nog maar grof en flauw.

Niet voor mij, dit. Van mij mogen ze er mee stoppen.

Als je van hiphop houdt en zeker gangsterrap, dan is dit echt een docu om te kijken! Ze gaan op een leuke, inzichtelijke en uitgebreide manier in op de geschiedenis van beide Jimmy Iovine en Dr. Dre, en en passant nog een aantal andere beroemdheden die bij deze geschiedenis horen.

De montage is interessant, al moet je misschien even wennen aan hoe het in elkaar geschoven is, erg goed gedaan vond ik.

Meer ga ik niet zeggen.

Goed!

Eigenlijk is het van de beschrijving wel duidelijk natuurlijk, maar dit is vooralmleuk voor muzikanten en daarvan vooral de electrische gitaristen. Dat gezegd hebbende, heb ik er wel van genoten. Erg leuk zo te zien hoe deze drie mannen helemaal zo hun eigen weg gaan met de gitaar en boeiend om te zien hoe ze dat doen, want ze gaan er echt een eindje op in.

Ruim voldoende.

Er zijn ook stukjes (bits) tussendoor, maar de hoofdmoot hier is steeds een in stukjes geknipte slechte, oude sci-fi film kijken, 'samen met' drie andere kijkers (uit de serie) die de film voorzien van, soms best leuke, melige opmerkingen en grappen. Het heeft wel z'n charme, maar het is denk ik niet aan iedereen besteed.

De films zijn soms helemaal niet zo slecht en af en toe eigenlijk ook leuker om op zichzelf te zien, dan (soms ook ingekort) samen met deze lolbroeken te zien. Maar dat geldt alleen voor de wat betere films die ertussen zitten. Veelal zijn ze inderdaad ook echt zo slecht dat het team meekijkers wel echt wat toevoegd.

Zelf vond ik het een aantal afleveringen wel echt leuk, maar het bleef niet zo goed boeien dat ik alle afleveringen gekeken heb die ik heb kunnen vinden (dat was toch wel vrij veel).

Een nadeel is ook dat de grappen, zonder ondertiteling, voor menig Nederlander soms moeilijk te volgen zullen zijn. Ik ben redelijk goed met Engels en spreek het vrij vaak met anderen, maar had er toch regelmatig moeite mee.

Nét voldoende, maar eigenlijk was het per aflevering verschillend.

Dit vond ik de minste van de drie vergelijkbare films over een paar beroemdheden uit de geschiedenis van de swing muziek (links hieronder), maar desalniettemin een aardige over de drummer van Benny Goodman's orkest in hoogtijdagen. Het is ook niet heel vreemd dat de film wat minder is, want het (echte) verhaal loopt gewoon wat minder mooi af, almost het ook hier wat geromantiseerd.

Ook hier weer de disclaimer over de zwarte oorsprong en miskenning daarvan in die tijden. Niet de plek hier voor veel discussie daarover, naar mijn idee. Er zijn veel plekken op het net om daarover te praten en lezen, als je dat wilt.

In deze film ook weer een paar in die tijd beroemde muzikanten die zichzelf spelen, maar lang niet zoveel als in de Benny Goodman Story. In die laatste is het ook wel echt heel bijzonder, zoveel als er meedoen. Desondanks is het leuk om de paar die hier wel in zitten te zien spelen en zingen.

Als je dit leuk vond, probeer dan zeker ook
The Benny Goodman Story (1956),
die echt verband heeft met deze film (Krupa was immers veelal zijn drummer),
en
The Glenn Miller Story (1954).
Beide zijn soortgelijke films uit die tijd, met andere (witte) delen uit de geschiedenis van de swing.

Een voldoende omdat ie de minste van de drie was, maar met een plus omdat ik um toch tof vond.

Deze film vond ik de leukste van de drie films over een paar van de witte beroemdheden uit de geschiedenis van de swing (links hieronder). Onder andere vanwege Lionel Hampton die hier heerlijk zichzelf speelt en is! Wat was dat een geweldige muzikant, die man! ♥️

Er spelen hier trouwens nog een behoorlijk aantal andere belangrijke en beroemde muzikanten uit die tijd zichzelf, vrij bijzonder en erg leuk!

Ik schreef bij The Glenn Miller Story al kort iets over dat er veel te zeggen valt over dat de focus hier op de witte mensen die furore maakten met muziek die overduidelijk van zwarte oorsprong was en voornamelijk door donkere mensen gedragen werd en demisstanden uit die tijd, maar laat die discussie daarover hier voor wat die is. Er zijn genoeg andere plekken waar die gevoerd kan worden en waar je info kunt vinden over die kanten van de geschiedenis van de swing muziek.

Verder hoef ik niets echt iets zeggen over deze film, denk ik. Hij is nogal zoet en geromantiseerd, zoals dat best gebruikelijk was, maar toch leuk om zo wat mee te krijgen van dat deel Amerikaanse geschiedenis. Als deze muziek en het tijdperk veertiger en vijftiger jaren je interesse hebben, is dit de knik een aanrader!

Als je dit leuk vond, probeer dan zeker ook
The Gene Krupa Story (1959),
weliswaar de minste film van de drie, maar wel een die echt verband heeft met de Benny Goodman Story (Krupa was immers lange tijd zijn drummer).
En
The Glenn Miller Story (1954),
net wat minder dan deze over Goodman, maar leuker dan die over Krupa.
Beide zijn soortgelijke films uit die tijd, met andere (witte) delen uit de geschiedenis van de swing.

Fijne, geromantiseerde film over de opkomst van Glenn Miller. Erg leuk om een beetje van de geschiedenis van de Glenn's aandeel aan de swing muziek mee te krijgen, al is het natuurlijk totaal geen compleet beeld en allemaal behoorlijk wit.

Over dat laatste valt nog heel veel te zeggen, hoe vooral de witte mensen uiteindelijk hebben geprofiteerd van een muzieksoort die duidelijk van zwarte oorsprong was en daarom in eerste instantie verafschuwd werd, maar dat vind ik hier niet op zijn plek. Er zijn vele plaatsten op het net waar die discussie gevoerd wordt, als dat je interesse heeft.

Wel vrij zoet, zoals dat in de tijd nogal gebruikelijk was.

Wat het, in ieder geval voor mij als kenner, wat extra leuk maakte, was dat er een paar beroemde mensen/muzikanten zichzelf spelen in deze film. Waarschijnlijk de twee bekendste zijn Louis Armstrong en Gene Krupa (drummer van Benny Goodman orkest en kleinere Goodman groepen).

Als je dit leuk vond, probeer dan zeker ook
The Benny Goodman Story (1956)
en
The Gene Krupa Story (1959)
Soortgelijke films uit die tijd met andere (witte) delen uit de geschiedenis van de swing.

Voor mij een ruim voldoende, al was dit niet de beste film uit de serie (dat was The Benny Goodman Story).

Ik ben geen fan van Abbott en Costello, maar keek deze film vooral vanwege de muziek en de beroemde Lindy Hop dansjes. Wat dat betreft viel ie zeker niet tegen. Joan Veloz danst hier om beurten met met twee mannen en ze doen dat goed op heerlijke swing!

De Andrew Sisters zijn hier ook lekker op dreef, erg leuk ze zo te zien! Maar je moet wel van dit tijdperk en de 'popmuziek' van toen houden, of er op zijn minst voor open staan. Anders vind je er waarschijk niet veel aan. Ik denk dat dat echter wel goed komt als je deze film überhaupt overweegt. 🙂

Het verhaal met Bud en Lou is niet super, maar in dit geval vond ik het best ok. Ze zijn nog best redelijk grappig en goed in wat ze doen (al zijn er zeker betere komische duo's! 😉), maar de films die ze gemaakt hebben vind ik als geheel vaak te flauw. Hier valt dat gelukkig nog wel mee.

Daarom van mij een ruim voldoende.

Deze film vond ik wel leuk opgezet. Wel goed schurend, ik ging me echt ergeren aan bepaalde personen, ook omdat ik sommig van het gedrag meegemaakt heb van anderen (waar ik verder gelukkig niets mee hoefde, en die ik uit mijn leven kon laten verdwijnen). Echt een persoon die onder je huid gaat zitten.

Verwacht hier geen hoogstaande filmische kunsten, het is een rommeltje qua canerawerk, maar dat is onderdeel van de film. Het is bedoelt als amateuristisch en dat is het ook. Geen nieuwe, originele gimmick, maar hier wel passend, naar mijn idee.

Het einde vond ik goed (maar niet steengoed), daar ga ik verder niets over zeggen..

Deel twee ga ik ook zeker nog kijken.

Genoeg voor een voldoende.

Tja, ik weet het niet.. Ik vond hem toch een beetje saai, helaas. Niet slecht, maar wat saai. Misschien moet ik nog eens kijken, want het is wel een hele tijd geleden dat ik um zag.

Niet mijn favorieten King, of Carpenter film. Wel een voldoende.

Ik vond het verhaal hier erg leuk bedacht. Je moet echt ook een beetje nadenken wat allemaal zou kunnen en wat niet.

Verder vond ik het goed verfilmd en ook lekker spannend. De dames die op zo'n vreemde manier met elkaar in contact komen hebben beide zo hun eigen plannen en daar wordt leuk mee gespeeld en heeft een interessante ontknoping.

Regisseur Chung-Hyun Lee is trouwens ook een van de schrijvers van het verhaal, en zijn Ballerina (2023) vond ik ook de moeite waard.

Van mij een ruim voldoende.