Reacties

Een strak opgebouwde psychologische thriller die vooral werkt dankzij het beheerste spel van Vera Farmiga en de ijzige precisie van Isabelle Fuhrman.
De film houdt de spanning constant onder druk, zonder te vervallen in goedkope schrikmomenten, en bouwt zijn twist zorgvuldig op.
Zelfs wanneer het verhaal de extremere kant opgaat en de geloofwaardigheid wat rekt, blijft het geheel overtuigend en effectief binnen het genre.

Een bovennatuurlijke thriller die niet onaangenaam is, met een sterke zuidelijke setting en eenvoudige maar doeltreffende speciale effecten.
Het is nooit echt eng of origineel, maar blijft wel bekijks waardig.

Een rommelige apocalyps‑fantasyfilm die nooit echte spanning weet op te bouwen.
De uitvoering blijft vlak, met onevenwichtige scènes en acteerwerk dat zelden boven de maat uitstijgt. Het is een film die vooral christelijke gelovigen kan aanspreken, maar voor de rest weinig te bieden heeft. Je kunt hem kijken als je niet kieskeurig bent, al moet je wel een nogal zielig einde verdragen.

De tweede speelfilm van Gérard Jugnot als regisseur.
Een chaotische scoutskomedie die afstandelijk blijft en niets echt opvallends of origineels biedt.
De humor is wisselvallig en leunt te vaak op flauwe situaties.

Een ingetogen drama over rouw, herstel en onverwachte verbondenheid, waarin emoties met eenvoud naar voren komen en meesterlijk, beheerst worden neergezet door twee schitterende acteurs.

Het blijft ongelooflijk hoe lang het heeft geduurd voordat dit grote land ingreep tegen de polygamie en de autoritaire structuur die binnen de FLDS kon ontstaan.
Deze indringende documentaire is opgebouwd rond getuigenissen die zowel helder als confronterend zijn, en toont hoe misbruik en religieuze manipulatie jarenlang konden voortbestaan.
De kijker wacht op de val van dit tirannieke systeem en vooral van zijn zelfverklaarde profetische leider, Warren Jeffs, die onbegrijpelijk genoeg nog steeds volgelingen weet te overtuigen.

De film start als een nerveuze variant op Fury Road, strak geënsceneerd, totaal onwaarschijnlijk maar plezierig.
Vanaf daar wordt het vooral een oefening in stijl en brute actie, met een paar sterke en extreem bloederige visuele momenten.
Het neemt zichzelf gelukkig niet te serieus, maar Jalmari Helander duwt de absurditeit zo ver door dat de film soms richting parodie schuift, met over‑the‑top scènes die eerder doen lachen dan meeslepend aanvoelt.
Het blijft een pure, ongeremde actiefilm, maar door steeds verder op te schalen verliest het uiteindelijk een deel van zijn authenticiteit.
Een zesje voor mij.

Een ontroerend verhaal, losjes gebaseerd op gebeurtenissen uit 1938 in Roane County, Tennessee.
Een oude man die zich heeft teruggetrokken en door geruchten wordt gemeden, besluit eindelijk de waarheid onder ogen te laten komen.
Het drama wordt gedragen door sterk acteurswerk en blijft tot het einde omgeven door een rustige, mysterieuze spanning.
Het tempo is traag, maar de warmte en eenvoud maken het degelijk en oprecht.

Na een sterke openingsscène met de dreiging van een buitenaardse schimmel slaat de film al snel om in clichés, veel gebabbel en nauwelijks grappige of spannende momenten.
Het blijft allemaal te vlak en te weinig inventief om echt te werken.
Teleurstellend.

Een stijlvolle misdaadthriller met een strak opgebouwd plot, een ritme dat van begin tot eind consistent blijft en een prestigieuze cast die precies levert wat de film nodig heeft.
De enscenering is verzorgd, met opvallend sterke nachtscènes.

Een misdaadthriller met zuidelijke sfeer en een waargebeurd uitgangspunt, gedragen door bekende acteurs maar ondermijnd door een zwak script dat diepgang mist en zelden weet te boeien of te imponeren.
Een degelijk maar kleurloos geheel.

Terry Gilliam haalt het beste uit zijn cast in deze donkere sciencefictionfilm met paranoïde ondertoon en een opvallend originele visuele stijl.
Het scenario speelt scherp met tijd en ruimte en houdt de kijker op een intelligente manier gedesoriënteerd, terwijl de scènes in het psychiatrisch ziekenhuis tot de sterkste van het genre behoren.

Een sf‑actiethriller met een interessant uitgangspunt en solide uitgevoerde Hollywood‑entertainment, al blijft het geheel wat te gepolijst om echt scherp te worden.
Het verhaal blijft aan de oppervlakte en volgt een voorspelbare lijn, maar het concept en het tempo houden het voldoende boeiend.

Remake van de gelijknamige film uit 1977, met de lichamelijke horror en ongezonde sfeer die typerend zijn voor David Cronenbergs universum.
De special effects zijn overtuigend en de toon houdt een constante, ongemakkelijke spanning vast.
Niet altijd even subtiel, maar wel intrigerend genoeg om te blijven boeien.

Een misdaad/drama met een fatalistische ondertoon en een traag maar nooit saai tempo, gedragen door een man die in een afgelegen berggebied verstrikt raakt in de gevolgen van zijn fouten.

Een luchtige neo‑noir en sterk vermaak binnen het buddy‑movie‑genre.
Het politieonderzoek is compleet krankzinnig, maar past perfect in de 70’s‑sfeer.
Russell Crowe en Ryan Gosling lijken hun respectievelijke rollen naar hun zin te hebben gehad, en dat is duidelijk te zien op het scherm.

Een groots opgezette sci‑fi die vooral werkt door de morele spanning achter het spektakel.
Het is geen banale sciencefictionfilm, we volgen kinderen die hun toekomstige morele waarden moeten bepalen, tegenover leiders die enkel in termen van efficiëntie en overwinning denken.
Visueel sterk en thematisch interessant, met empathie die uiteindelijk zwaarder weegt dan militaire logica.

Een studiohorror uit 2002 die inzet op nachtmerries, schaduwen en flikkerende lichten.
Ondanks een sterke start blijft de film betekenisloos, en de scènes die eng zouden moeten zijn laten je koud achter in totale duisternis.

Een rampenfilm met moordhaaien.
Zoals je kunt verwachten zitten er een paar totaal absurde scènes in, maar de uitvoering is niet slecht.
Vermakelijk B‑niveau, al blijft het allemaal vrij voorspelbaar en oppervlakkig.

'Ijdelheid is zeker mijn favoriete zonde,' zegt de duivel zelf, en dat vat de film perfect samen.
Taylor Hackford neemt ons mee in de wereld van advocaten, een universum zonder geloof of wet, waar je je ziel moeiteloos kunt verliezen.
Keanu Reeves als lam en Al Pacino als wolf laten dat scherp zien in een atypische thriller zonder een moment van verveling.
Een verhaal over morele verleiding en diepere reflectie, altijd het herbekijken waard.

Een mengelmoes rond Frankensteins zogenaamde verloofde, die vooral zijn tijd doorbrengt met schreeuwen en poseren , zo valt deze film het best samen te vatten.
Ambitieus en opvallend, maar met een script dat alle kanten opschiet en een geforceerd feministisch laagje dat nergens landt.
Ondanks de energie van het sterren duo en de gotische sfeer blijft het geheel rommelig en onevenwichtig, waardoor je na een tijdje vooral op één ding wacht… dat het voorbij is.

Een rauwe, strak geregisseerde thriller.
Een wakkere nachtmerrie met opvallend realisme, zonder afleiding of pretentie.
Wat deze punkrockers meemaken wanneer ze hun concert spelen voor een groep verontrustende neo‑nazi skinheads is moeilijk te beschrijven, maar de film houdt de spanning messcherp.
Patrick Stewart speelt koel en dreigend, terwijl de jonge cast geloofwaardig door de chaos ploetert.

Een Disney‑productie met een kolossaal budget.
Een mooi epos met avontuurlijke invloeden die duidelijk aanleunen tegen bekende sciencefictionfilms.
De actiescènes zijn goed uitgevoerd en vaak spectaculair, en de aliens zijn verrassend overtuigend ontworpen voor volledig computer gegenereerde wezens.
Het blijft uiteindelijk aangenaam entertainment, vooral als je de kleurrijke en levendig uitgewerkte wereld van Barsoom weet te waarderen.

Een wat rommelige maar relatief vermakelijke sci‑fi‑thriller.
Nicolas Cage kan hier twee minuten in de toekomst kijken en zo de loop van gebeurtenissen veranderen, met een ondeugende romance verweven tussen pure actie.
Peter Falk duikt op in een kleine maar warme bijrol, een onverwachte aanwezigheid in een van zijn laatste films.

Agent Carter is een strakke korte film die laat zien dat Black Widow niet de enige Marvel‑heldin is die kan vechten.
Een compacte voorbode van de tv‑serie die anderhalf jaar later zou volgen.