Reacties

Mag ik bedanken, hou niet zo van deze vrucht.
Mag ik met sinaas ervoor?

Helemaal met jou eens, we hebben deze serie gezien toen deze uitkwam, dus ongeveer 9-10 jaar geleden.
Een prachtserie!

Kijk eens naar het aantal kijkers - IMDb-score 8.0 / 10
(23 stemmen) Had je goed gezien!
Die film gaat nog wel dalen, het is niet eentje die je in het rijtje topfilms terugziet.
Gebeurt wel vaker, in het begin hoge waarderingen en na een paar honderd kijkers zet de film een dalende lijn in, soms wel naar een 3 of een 4.
Eerst stemmen alle belanghebbenden? Daarna komen kijkers als jij en dan wordt het principe van de baksteen gehuldigd ;)

Daar was ik niet van op de hoogte dat mensen deze zeldzame ziekte echt kunnen hebben.
Heb zonet even de volgende link gelezen en zo zie je dat van filmkijken een mens (als hij/zij wil, iets kan opsteken en meer begrip voor een ander kan krijgen. In elk geval, sterkte 'Monki'!

https://www.oivereniging.nl/wat-is-oi

jotofilm
Mag ik mij aansluiten bij jouw verhaal?
Goed geformuleerd en to the point!

Rijk de Gooijer vond het ook niets en gooide deze onderweg uit de taxi toen hij er eentje had gewonnen. Vroeger waren de acteurs schijnbaar rationeler?
https://www.youtube.com/watch?v=zz1XuiysO2o

Dus zal het voor ons 50+ ook wel geen succes zijn kijkend naar jouw reactie.
We laten deze dan nog maar even onder de stapel liggen. Hopelijk blijft hij daar ;).

Gewoon een van de slechtere films in het actiegenre die ik dit jaar heb gezien.

Mijn waardering is dan ook laag,
een 4!

Tim Robbins regisseerde het controversiële en soms ongemakkelijke, waargebeurde verhaal van een toegewijde non die een gevangene (beschuldigd van verkrachting en moord op een jong stel) troost tijdens de laatste momenten van zijn leven, terwijl hij wacht op zijn straf in de dodencel met dodelijke afloop. De grote Susan Sarandon speelt zuster Helen Prejean en Sean Penn speelt Matthew Poncelet, de haatdragende gevangene die de non om hulp vroeg terwijl hij probeert zijn wroeging over de misdaad te verbergen. Ze is er om niet alleen hem maar ook anderen te helpen met haar boodschap van vergeving en liefde.

De zuster wil ook de families troosten die hun kinderen hebben verloren in deze tragedie, iets dat misschien heel moeilijk voor haar kan zijn (aangezien ze nog nooit zo'n dienst heeft verricht) en omdat de families weten wat ze met de gevangene doet.

Wat is belangrijk in deze film? Het is een film over de doodstraf en toch is het geen propaganda ertegen of ter ondersteuning ervan. Het toont alle kanten van een tragische gebeurtenis en de nasleep ervan, de families hebben moeite om door te gaan, de dagen dat de gevangene wachtte op zijn executie en het religieuze gedeelte met de troostende non.
Robbins' film koos geen kant over het onderwerp van de doodstraf, dit is de vraag voor het publiek om te kiezen of ze voor zijn of niet. Bekijk de casus en zie wat jij ervan vindt. Het deed me denken aan de film A Short Film about Killing (1988) uit 1988, geregisseerd door Krzysztof Kieslowski. Beiden geweldige en controversiële films over hetzelfde onderwerp.

Het verschil is dat we in het werk van Robbins al die tijd weten dat er een misdaad heeft plaatsgevonden (gepresenteerd in flashbacks) en dan zal de straf verschijnen, terwijl in de Poolse film het hele verhaal in volgorde wordt weergegeven, eerst komt de schokkende misdaad van een taxichauffeur, dan bijna aan het einde van de film de uitvoering van de moord.
Dus omdat de verhalen op verschillende manieren werden gepresenteerd, zal de manier waarop het publiek zal reageren op de uitvoering van de moorden heel anders zijn. Maar ik moet zeggen dat je in de film van Kieslowski zeker de executie van de moordenaar zult willen.

Het verhaal van "Dead man walking" is goed geschreven, er wordt niets verbloemd en er is geen politieke boodschap die de plot kan verpesten. Iets met teleurstelling was dat het personage van Sean Penn de enige leek te zijn naar wie iedereen met de vingers wees en hem schuldig noemde. We ontdekken dat hij
niet de enige was toen hij de misdaad pleegde en dat de film nooit zegt wat er met zijn partner is gebeurd in de film. Penn werd geëxecuteerd! Alles werd op het conto van slechts één persoon gegooid.

Het acteerwerk is voortreffelijk van de hele casting. Sarandon won een Oscar voor haar goede optreden; Penn werd genomineerd voor zijn briljante vertolking van het titelpersonage; en in de prima bijrollen bevat de film Raymond J. Barry, Robert Prosky, Lois Smith, Celia Weston, R.Lee Ermey (hij speelt deze keer geen militair) en Margo Martindale. Mijn respect voor de regie van Tim Robbins die een prachtige film heeft gemaakt over een serieus onderwerp zonder al te controversieel of te hard te zijn in het thema.
"Dead Man Walking" is mogelijk niet voor iedereen geschikt, het is sowieso wel een verhaal voor degenen die van tot nadenken stemmende films houden of van de acterende Sarandon of Penn houden.

Waardering: een ruime 8!

Leuk voor kindertjes die nog niet aan een echt verhaal toe zijn.
Het is een klein niemendalletje van Pixar, vrijwel geen verhaal en gewoon een tijdvullertje voor de hoofdfilm Elemental (2023) in de bioscopen.

Een magere 6, zie ik dus nooit weer naar om.

Deze film gaat over het passagiersschip die bekend stond als de “MS St. Louis” en dat van de Hanzestad Hamburg in Duitsland in 1939 naar Havana in Cuba voer met 937 Joodse passagiers aan boord die de nazi-vervolging ‘mochten’ ontvluchtten. Hoewel velen van hen exorbitante prijzen moesten betalen voor zowel de overtocht als de Cubaanse inreisvisa keken ze er allemaal naar uit om een nieuw leven voor zichzelf op te bouwen in de Nieuwe Wereld. Wat geen van hen zich echter realiseerde was het politieke klimaat daar in Cuba of de wijdverbreide corruptie onder degenen die daar destijds aan de macht waren.

Als gevolg hiervan werd hun hoop in de haven van Havana al snel de grond in geboord en veranderden hun dromen in een nachtmerrie van historische proporties. In plaats van nog meer te onthullen, wil ik alleen nog zeggen dat ik onder de indruk was van deze film, omdat hij erin slaagde de wanhoop vast te leggen van degenen die betrokken waren bij dit trieste debacle.

De film herinnert ons allemaal scherp aan het griezelige vermogen van demagogen om ongegronde angsten te wekken – jegens zowel immigranten, politiek anders denkenden en mensen met verschillende religieuze achtergronden (als ze maar anders zijn dan 'wij') – om hun eigen egoïstische belangen te bevorderen.
Het is vaak dezelfde basisretoriek met een iets andere nuance, afhankelijk van het land en de betrokken mensen.
Hoe het ook zij, voor zover ik begrijp was deze film voor het grootste deel historisch accuraat, zelfs rekening houdend met de typische Hollywood-versieringen.

Er moet ook worden opgemerkt dat verschillende acteurs werden erkend voor hun optredens met Lee Grant (als "Lili Rosen") wordt genomineerd voor zowel een Academy Award als een Golden Globe Award voor beste vrouwelijke bijrol. Daarnaast won Katherine Ross ("Mira Houser") een Golden Globe-prijs voor beste vrouwelijke bijrol, terwijl Oskar Werner ("Professor Egon Kreisler") werd genomineerd voor beste mannelijke bijrol.

Kortom, hoewel behoorlijk triest en tragisch, vond ik dit een goede film en heb ik hem dienovereenkomstig zo beoordeeld.
Een 7+!

Zo naar jouw kijklijst te zien ben je al vroeg in de 'Kerstsferen'. ;)

'Notes on a Scandal' is een heerlijk explosief drama en een goed voorbeeld van hoe de cast van een film een ​​film van gewoon naar iets uitzonderlijks kan verheffen. Dit opwindende drama is een film die vandaag de dag relevanter is dan ooit tevoren, huiveringwekkend en intens.
Bij een geweldig script hoort een van de optredens van dat jaar (2006), waarin Judi Dench op duivelse wijze een manipulatiespelletje speelt.

Sheba Hart (Cate Blanchett) is de nieuwe tekenleraar op een middelbare school in Londen.
Barbara Covett (Judi Dench) is een senior-lid van het personeel en een strenge lerares die niet bepaald overweg kan met de rest van het personeel. Sheba's aanwezigheid op school wordt al snel een verademing omdat ze onmiddellijk de genegenheid van haar collega's, waaronder ook die van Barbara wint.
Sheba wil een goede indruk maken en de anderen leren kennen.
Ze raakt bevriend met Barbara en stelt zich voor haar open, waarbij ze enkele van haar diepste gedachten en gevoelens naar buiten brengt. Barbara raakt geobsedeerd door hun vriendschap en wanneer ze ontdekt dat Sheba een affaire heeft met een 15-jarige student, ziet ze dit als de perfecte gelegenheid om haar weg te vinden in Sheba's leven.

2006 was een iets ondermaats jaar voor het psychologische thrillergenre.
'Notes on a Scandal' overtreft met gemak al het andere dat we gezien hebben, de enige vergelijking die gemaakt kan worden is Hard Candy (2005). (deze was een jaartje eerder)
Het wordt een heerlijk intense reis door vertrouwen en verraad en houdt niet op tot zijn explosieve climax. Hoe verfrissend is het om een ​​thriller te zien met het hoofd op de schouders met de behendige regie van Richard Eyre en een intelligent scenario (gebaseerd op de roman van Zoe Heller) van Patrick Marber.
Zodra het verhaal van het verhaal in een hogere versnelling komt, wordt de spanning in een vlot tempo opgebouwd. Het is een slinkse film, subtiel maar krachtig en wordt zo spannend en verontrustend dat je deze filmkijk ervaring niet snel zult vergeten.

'Notes on a Scandal' zet mogelijk het beste film duo van dat jaar in de schijnwerpers.
Judi Dench en Cate Blanchett zullen je volkomen sprakeloos achterlaten, woorden zullen je gewoonweg tekortschieten. Judi Dench houdt de film moeiteloos in haar handpalm, het is ronduit zenuwslopend. Ze slaat haar figuurlijke handjes om Blanchett's personage en trekt haar steeds weer een heel klein beetje uit elkaar totdat er niets meer van haar over is.
Je voelt misschien zelfs de drang maar weersta het schreeuwen tegen het scherm: "jij manipulatieve teef!".
Ze levert een van de meest huiveringwekkende en effectieve optredens van dat jaar en ik kan het niet laten om vergelijkingen te maken met de geweldige Bette Davis, uit films als What Ever Happened to Baby Jane? (1962)

'Notes on a Scandal' kruipt onder je huid en laat je figuurlijk kruipen van angst en verwachting.
Het is een intense en meeslepende karakterstudie en je kunt niet genoeg krijgen van de Oscarwaardige vertolking van Judi Dench. Ze laat ons in het hoofd kruipen van een personage dat zo afstandelijk is geworden dat de schijn steeds meer een vervorming van de werkelijkheid wordt. Deze emotionele achtbaan zal je mogelijk van streek maken, maar uiteindelijk zul je er blij mee zijn.

Doe je filmgordel om en haal diep adem, hierna is er geen mogelijkheid meer als de film eenmaal van start gaat.

Een 8+!!

Om eerlijk te zijn (en dat zal jouw mening ook wel wezen) hoop ik echt niet op een vervolg!
Die 7 hebben we al met véél gekreun gegeven en daar staat ook bij dat het tijd is om "iets anders te lanceren".
Weet je, je kijkt toch weer, ondanks dat je van tevoren weet dat je de tijd beter voor een andere film kunt besteden.
Ik begrijp jouw 4. ;)

'Blue Beetle' werd geregisseerd door Angel Manuel Soto en geschreven door Gareth Dunnet-Alcocer. Ik had verwacht dat deze film zich zou concentreren op de familiekant en het algehele drama van het leven van Jaime Reyes, vooral vanwege de film die Soto regisseerde, "Charm City Kings", een film waar ik wel van hield. Dit is een superheldenfilm voor het hele gezin, met thema's die zich richten op familie, maar vooral ontheemding, kolonialisme en gentrificatie in termen van wat de regisseur zei over de thema's van de film.

Voor deze film en Superhero heb ik niet veel kennis van 'Blue Beetle', behalve enkele strips en vooral de 'Young Justice-show' en 'Injustice 2', maar deze film heeft uitstekend werk geleverd door het personage en de held voor een nieuw publiek te laten zien. hopelijk wordt hij zelfs een bekende.

Een buitenaardse scarabee kiest afgestudeerd Jaime Reyes als zijn symbiotische gastheer en schenkt de tiener een harnas dat in staat is tot buitengewone en onvoorspelbare krachten, waardoor zijn lot voor altijd verandert als hij de superheld wordt die bekend staat als 'Blue Beetle'.

In de film spelen Xolo Maridueña de rol van Jaime Reyes / Blue Beetle naast Bruna Marquezine, Adriana Barraza, Damián Alcázar, Raoul Max Trujillo, Susan Sarandon en George Lopez. Nadat ik Xolo Maridueña in "Cobra Kai" had gezien, heb ik zowel zijn capaciteiten als dramatische acteur in drama als in actiescènes gezien. Toen hij in deze rol werd gecast, stond ik er 100% achter. Nu ik de film heb gezien, denk ik dat hij de film redelijk tot goed maakt. Het kostuumontwerp was goed, vooral het Blue Beetle-kostuum. Het lijkt geïnspireerd door "Young Justice" and "Injustice 2" en andere versies van het kostuum. Er werd voornamelijk op locatie gefilmd en er werd veel gebruik gemaakt van praktische effecten, zoals het Blue Beetle-pak. De regisseur was van mening dat het gebruik van locaties uit het echte leven ervoor zorgde dat de praktische effecten beter in de film konden worden geïntegreerd. Waardoor het minder afhankelijk is van CGI en in plaats van wat het beste is, praktische effecten. Ik vond de actiescènes erg leuk, zowel hoe het werd opgenomen als hoe het werd gemonteerd. Ik vind dat de film er echt goed uitziet, geweldige cinematografie. Ik vond de personages en acteurs die ze speelden erg leuk; Bruna Marquezine als Jenny Kord, Susan Sarandon als Victoria Kord en Damián Alcázar als Alberto Reyes waren drie die indruk op mij maakten.

Wat 'Blue Beetle' buitengewoon goed doet, is hoe ze het gezinsgericht houden en de kennis omarmen die aan deze 'Blue Beetle' voorafgaat. Ik heb het natuurlijk over Ted Kord en Dan Garrett, de film heeft ook veel hart.
Critici vonden dat er veel humor in zat, en ja, dat is ook zo, maar ik had het gevoel dat de meeste grappen flauw over kwamen omdat ze zo kinderachtig waren. Toen ik het in de bioscoop zag, bestond de meerderheid van het publiek ook uit kinderen. Het hoogtepunt voor mij is de aangrijpende prestatie van Xolo Maridueña in de titelrol, hij is gewoon geweldig en doet geweldig werk om het stripboekpersonage tot leven te brengen. De schrijver en regisseur doen dat ook, en brengen het verhaal en de oorsprong heel goed tot leven. Blue Beetle is een leuke kleine film, die elk miljoen van zijn budget goed gebruikt. je begrijpt een beetje waarom het rechtstreeks naar streaming moest gaan, aangezien het er soms behoorlijk goedkoop uitziet (vooral de antagonist en de visuele effecten voor hem, Raoul Max Trujillo als Ignacio Carapax (OMAC).
Maar het is een leuke film en een aardige superheldenfilm geworden en voor de liefhebbers de moeite waard.

Een ruime 7!

Let op griezel/horror liefhebbers!
Als je een fan bent van Drag Me to Hell (2009), Flatliners (1990) of Idle Hands (1999)#trailer, dan zul je dol zijn op dit rauwe en gruwelijke Australische juweeltje.

Deze bovennatuurlijke horrorfilm 'Talk To Me' is het theatrale debuut van de regisserende broers Danny Philippou en Michael Philippou, bekend van hun YouTube-kanaal 'Racka Racka'.

Het verhaal van 'Talk To Me' draait om een ​​groep vrienden die op een bijzondere ontdekking stuiten: het vermogen om geesten op te roepen met behulp van een gebalsemde hand. Wat begint als een opwindend experiment (uiteraard online gefilmd en gedeeld) ontaardt al snel in een angstaanjagende beproeving wanneer een van hen zijn nieuwsgierigheid te ver doorvoert en sinistere en bovennatuurlijke krachten op zichzelf loslaat.

Met zijn strak geweven verhaal en droge humor houdt 'Talk To Me' ons gedurende de hele 94 minuten zowel betrokken als vermaakt. Alleen de eerste 15 minuten had ik niet de indruk dat ik naar horror zat te kijken. Het begint wat oppervlakkig met een gewoon doorsnee verhaal afspelend tussen jongeren en hun ouders.
Maar dan, het begint te veranderen en met deze strakke en opgeruimde speelduur krijgt het verhaal een goed tempo, wordt er spanning opgebouwd en wordt er op de juiste momenten lichtzinnigheid geboden - verfrissend in een tijdperk waarin onnodig lange speelfilms de norm zijn geworden!

De rauwe en rauwe cinematografie van 'Talk To Me' legt alles vast waar we van zijn gaan houden aan de Australische film. Als je van 'Animal Kingdom', 'Snowtown' en 'The Babadook' hebt genoten, zul je de authentieke 'look en feel' van deze film geweldig vinden.

Maar wees gewaarschuwd! 'Talk To Me' bevat een aantal brute, verbluffende scènes die zelfs de blik van de grootste dappere held vermoedelijk zullen laten afwenden. Persoonlijk heb ik niet meer zulke realistische en diepgewortelde speciale effecten gezien sinds de Argentijnse horrorfilm Aterrados (2017).

Gezien de gemiddelde leeftijd van de cast (in principe foetaal), vroeg ik me af of Talk To Me de gemiddelde, alledaagse, zoveelste zachte tienerhorrorfilm zou worden. (dus die eerste minuten waar ik het al over had)
Maar ik ben blij om te kunnen zeggen dat het onder mijn huid kroop met zijn interessante verhaal, herkenbare karakters en een aantal behoorlijk overtuigende vertolkingen van hoofdrolspeler Sophie Wilde (Mia), nieuwkomer Joe Bird (Riley) en Miranda Otto (Sue).

Over het geheel genomen is 'Talk To Me' een van de meest opwindende horrorfilms die de afgelopen jaren uit Australië zijn voortgekomen. Dus ga kijken.

"Laat het binnen. Bezit is nog nooit zo leuk geweest"!

Een mooie 8!

Dit is nu zoals ik een griezelfilm graag zie, een echte inpalmer van het oog!!

Het is inmiddels al weer een tijdje geleden dat deze op ons scherm verscheen maar jongejonge, wat een echte benauwde griezelfilm is dit. Alle ingrediënten zijn erin aanwezig, een "oude heks", een vloek en de resultaten van de vloek. Je raakt echt in de ban van deze film, het begint zo lekker rustig en toch dan al palmt de film jou langzaam maar zeker in het verhaal en het acteerspel is dan ook sterk. Verder komt de begeerte van de mens aan bod d.m.v. carrière groei en het mogelijk missen daarvan.
Deze film houdt jou bezig, van begin tot aan het einde.
Maar dat is toch ook de bedoeling?

Waardering is een 8!

Ondanks dat de regisseur een naam van faam heeft, was deze film erg gemiddeld.

We vonden hem niet boeiend ondanks de enkele schrikmomenten en de aankleding had ook beter gekund. Helaas Carpenter, volgende keer beter?

Een 5.

Op de Jackass films na, allemaal al gezien. Oude prut waar Netflix zich mee profileert. Jammer dat er nooit iets goeds en nog niet gezien tussen zit voor ons. Het is om de series, vaak nog niet gezien, maar anders waren we waarschijnlijk al weg als abonnees.

Leuke film.
Ik ben van mening dat het een aardige film voor het avondje vermaak is en dat er redelijk goed in wordt gespeeld. Toch had het misschien wat beter uitgewerkt kunnen worden, acteurs als Robin Williams, James Caviezel en Mira Sorvino kunnen dat zeker aan.

En dat is ook de reden dat ik hier niet hoger wil gaan dan een 7-.

Respect voor de regisseur (Christian Duguay) voor het produceren van zo'n ontroerende en eye-opener van een film! Ik juich hem toe omdat hij het publiek weer iets bewuster heeft gemaakt van een zo belangrijke kwestie waarvan velen over de hele wereld zich niet bewust zijn en die moet worden aangepakt.

Ik raad iedereen aan deze film te zien, omdat het meer is dan een film; het geeft de realiteit weer dat mensenhandel inderdaad reëel is en we moeten dit onder ieders aandacht brengen om hopelijk een einde te maken aan de onmenselijkheid die mensenhandel met zich meebrengt. Mira Sorvena speelt een geweldige rol. Ik heb haar eerder in The Final Cut (2004) gezien, die was goed maar hier vond ik dat ze briljant speelde in de hele film. Wat kan ik zeggen over Donald Sutherland, een meester op zijn best, en Robert Carlyle, die volgens mij een briljante slechterik speelt.

Een uitstekende film, waarvoor een 8+!

De eerste verkeerde noot waarmee dit speculatieve drama begon, was de belachelijke holografische vertoning. Het excuus dat dit zich afspeelde in "de nabije toekomst" werkt niet, aangezien al het andere in de film precies is zoals het nu is. Toen verscheen een ongebruikelijk aantal Britse acteurs in rollen die op Amerikaanse acteurs hadden moeten worden gecast. Dat maakt waarschijnlijk niet veel uit voor de niet-Engels sprekende donateurs van deze film. Dan krijgen we 'interviews' ingevoegd zoals ze doen in die misdaadrecreatieprogramma's. Het schrijven is vaak niet erg goed en de acteurs lijden eronder. De schokbewerkingstechnieken werden al te vroeg vermoeiend. Eén acteur leek de opdracht te hebben gekregen om meneer Scott uit Star Trek te imiteren. Het begon allemaal te lijken op die slechte tv-films op het Sci-Fi Channel in de film.

Dan vindt de eerste uitbarsting plaats en ineens neemt de film een goede wending. Het wordt erg gespannen en urgent. De toon verandert ten goede en blijft zo tot ongeveer 10 minuten voor het einde wanneer de film weer focus verliest. De wetenschap is de laatste tijd veel beter dan alles uit de Hollywood-rampenmachine. Maar dat is eigenlijk niet veel om trots op te zijn. Als je na de film zoekt op informatie over dit onderwerp, kun je zien dat als er op dit moment een soortgelijke gebeurtenis zou plaatsvinden, de uitkomst heel anders zou zijn. De meeste as zou in Canada neerstorten, niet dat dit niet zonder zijn eigen reeks problemen voor de wereld zou zijn.

Tegen het einde vroeg ik me af wat het nut van dit alles was. Ik had het vreemde gevoel dat dit allemaal een soort Britse fantasie was over de waardeloze yanks die hun verdiende loon kregen. Een beetje zoals hoe 'Rocky' eigenlijk een wraakfantasie van stoere blanke jongens was op Afro-Amerikanen. Of de vele Hollywood-films uit de jaren '80 en '90 waarin het zwarte personage halverwege de film wordt vermoord als een subtiele manier om Afro-Amerikanen te vertellen dat het geen goed idee was om heroïsch te zijn of te proberen succesvol te zijn. Interessant is dat zoiets gebeurt in 'Supervolcano' wanneer het ENIGE zwarte personage in de film wordt gedood door de vulkaan.
En toevallig ook nog eentje die de aardigste van de hele club was!

Over de hele linie toch een spannend verhaal en daarvoor,
Een kleine 7.

"Narc" is precies het soort film waar ik gisteren naar op zoek was in mijn voorraadje films.
Het is een compromisloos, somber, stoer en toch stijlvol misdaaddrama dat het heel goed doet als het gaat om het creëren van een constante louche sfeer.
Schrijver/regisseur Joe Carnahan heeft oog voor detail en karakter; dit is een van die gevallen waarin je zou kunnen denken dat ze het ingewikkelde plot hebben doordacht, om er vervolgens achter te komen dat de dingen niet helemaal zijn wat ze lijken.

Jason Patric speelt Nick Tellis, een undercover narcotica-detective die onder vuur ligt vanwege een mislukte arrestatie. Een beoordelingsraad biedt hem de kans om zichzelf te redden door aan een andere zaak te werken: de moord op een andere detective. Hij wordt feitelijk gerekruteerd om iemand anders onder controle te houden en dat is de partner van de overleden detective, Henry (Ray Liotta), een vluchtig buitenbeentje.

Carnahan houdt de zaken stoer, eerlijk en vrij van te veel sentiment waarbij hij beetje bij beetje lagen van zijn personages onthult. Het is geen verrassing dat Tellis zijn vrouw Audrey (Krista Bridges) moeite heeft met het omgaan met de grimmige realiteit van het leven en werk van haar man. Het kleurgebruik van Carnahan is opvallend en hoewel de camera soms wat veel beweegt - en soms te veel schudt -, valt niet te ontkennen dat de film een prima diepgaande effectiviteit heeft. De regisseur werkt daarnaast aan thema's als familie en loyaliteit en beeldbehoud en krijgt twee memorabele optredens van zijn twee sterren, die volledig in hun rollen verdwijnen. Liotta trapt af in een rol die in eerste instantie cliché lijkt maar toch redelijk complex blijkt te zijn. Ook in een belangrijk klein deel is muziekster Busta Rhymes te zien die Tellis zijn ogen opent voor aanvullende informatie over zijn nieuwe partner, terwijl Chi McBride rustig gezaghebbend is als politiecommandant. Deze acteurs helpen de realiteit van dit gewelddadige, profane verhaal, dat ondanks een langzaam en gestaag tempo nooit zijn grip verliest, te verkopen. Het heeft een pakker van een opening en blijft zeer goed te bekijken tot aan het sombere einde.

Echt een film voor de liefhebber van wat hardere politiefilms.
Een dikke 7!

Normaal ben ik niet een documentaire kijker (eenmaal begonnen, blijf ik kijken!) maar de trailer van deze documentaire maakte zoveel indruk, dat ik deze heb gezien! Alleen al het feit dat het kinderen waren die nu niet meer leven, vanwege de kogel, bajonet of mogelijk een natuurlijke dood.
Wat shockeerde was het feit dat ze niet beseften dat de oorlog het einde van hun leven kon betekenen, ze waren 15-16 of 17 jaar jong en argeloos!
Vandaar hun spontane?: "Jongens, we komen in de film"

En duidelijk te zien is dat de afkomst vaak niet uit de hogere lagen van de bevolking was, tandeloos staan ze soms in beeld en nog zo jong.

https://www.filmvandaag.nl/gebruiker/9534 Astrid en 4 andere kijkers vonden het te lang, te heftig en geen verhaallijn. Jammer, het is een documentaire die gebaseerd is op de oorlog die over vrijwel heel Europa uitbarstte na de moord op de Oostenrijk-Hongaarse troonopvolger Franz Ferdinand en zijn echtgenote. De oorzaken van de eerste wereldoorlog liggen veel dieper maar dat is een te lange geschiedenis (startend in het jaar 1870) en voor de filmkijker mogelijk niet interessant. Mocht je toch meer willen weten:
https://historiek.net/het-ontstaan-van-de-eerste-wereldoorlog/51194/

"te lang", 4 jaar oorlog is inderdaad lang als je er bij betrokken bent als deelnemer, wij kunnen ons eigenlijk niet voorstellen hoe een oorlog in werkelijkheid is. Onze kennis komt uit (leer)boeken, films en zoals nu, uit documentaires.
100 minuten is niet lang, in deze 100 minuten doe je een beetje kennis op en zie je mensen die het meegemaakt hebben. Maar daarmee ken je hun achtergrond(en) nog niet en al helemaal hun angsten niet die zij in deze periode mee hebben gemaakt. Dit soort informatie heeft de mensheid nodig om toekomstige oorlogshitsers te weerhouden van hun maniakale gedrag.

"te heftig", een oorlog is in alle facetten heftig! 30.000.000 mensen verloren alleen al in deze 4 jaar (1914-1918) hun leven! Dat is pas heftig!
En de onduidelijkheid waar zich dit afspeelde? Dat is een mooi voorbeeld van geen kennis over de 1e wereldoorlog! Waar was de loopgravenoorlog toen? Voornamelijk in Noordelijk Frankrijk.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eerste_Wereldoorlog (de slag bij Verdun en de slag aan de Somme)

"geen verhaallijn", dit geen film maar een documentaire die laat zien hoe het er ongeveer uit heeft gezien. Het is dus niet als in b.v. 1917 (2019) waarbij we de twee jonge Britse soldaten Schofield (George MacKay) en Blake (Dean-Charles Chapman) op missie zien gaan en een boodschap afleveren moeten waarmee zij een dodelijke aanval op honderden soldaten kunnen voorkomen – waaronder Blake zijn eigen broer.

Deze documentaire geeft de hel weer die niemand mee moet maken, helaas is het weer raak ongeveer 1780 kilometer hier vandaan. (afstand Amsterdam-Kiev) En dan heb ik het nog niet over de oorlogen die elders woeden!
Oorlogsdocumentaires- en films worden vaak gemaakt om mensen ervan te doordringen dat praten en oplossingen zoeken verstandiger is dan "oorlogje spelen"!

4.1 / 10 op IMDb en hier een afgeronde 4.0 op Filmvandaag, zegt mij genoeg.