Recensie 'Backrooms'

Gebaseerd op het virale internetfenomeen brengt YouTube-maker en 'wonderkind' Kane Parsons zijn eerste volwaardige psychologische horrorfilm naar het grote scherm. In Backrooms (2026) vervaagt de grens tussen werkelijkheid en nachtmerrie langzaam maar meedogenloos. Wanneer meubelverkoper Clark in de kelder van zijn winkel een verborgen portaal ontdekt, belandt hij in de zogenaamde Backrooms: een eindeloos doolhof van verlaten kantoorruimtes dat voortdurend lijkt te veranderen. Terwijl zijn therapeut wanhopig probeert hem terug te halen, wordt duidelijk dat er in deze andere realiteit iets schuilt dat zich nét buiten het zicht ophoudt. Een beklemmende horrorfilm die speelt met isolatie, paranoia en de angst voor het onbekende.

A24 gokt op een nieuwe horrorstem

Kane Parsons maakt op 20-jarige leeftijd zijn regiedebuut, een indrukwekkende prestatie die direct veel lof oplevert, ook voor A24 dat het risico durfde te nemen. Hoewel het geen extreem groot risico is; met een geschat budget van ongeveer 10 miljoen dollar en een cast met onder anderen Oscargenomineerde acteurs, zijn de verwachtingen hoog. Dat is niet vreemd: Parsons bouwde met zijn YouTube-serie Backrooms al een wereldwijd fenomeen op, goed voor meer dan 300 miljoen views. Daarmee ligt de lat voor zijn eerste bioscoopfilm meteen opvallend hoog. De vraag is dan ook of hij die online hype kan vertalen naar een volwaardige Hollywood-horrorfilm.

Een eerste akte die moeilijk te evenaren is

We ontmoeten Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave (2013)), en al snel is duidelijk dat hij ongelukkig is. Via gesprekken met zijn therapeute Mary, gespeeld door Renate Reinsve in haar eerste rol sinds haar Oscarnominatie voor Sentimental Value (2025), leren we hem kennen op een manier die fris aanvoelt. Clark is manager van een meubelwinkel en het is daar dat hij de Backrooms vindt: een eindeloos doolhof van zo goed als lege kamers met een sfeer waar je ongemakkelijk van wordt. Onder begeleiding van een zeer nare (en daarmee zeer goede) score van Edo Van Breemen en Parsons zelf, onderzoekt Clark wat er achter die deuren schuilt. De eerste akte van Backrooms is niet alleen indrukwekkend, maar behoort misschien wel tot een van de sterkste van de afgelopen jaren in het horrorgenre. Een knappe prestatie van Parsons, al weet hij die kwaliteit niet helemaal tot het einde vast te houden.

Herkenbaar, maar nooit ouderwets

Found footage en horror zijn al sinds het begin van de jaren 2000 onlosmakelijk met elkaar verbonden. Parsons vindt het wiel dan ook niet opnieuw uit, maar weet het genre wel op een frisse manier naar zijn hand te zetten. De found footage-elementen voelen nergens geforceerd aan en worden natuurlijk in het verhaal verweven. In de tweede akte neemt de film logischerwijs wat gas terug, waardoor ook een deel van de spanning wegvalt. Tegelijkertijd ontstaat hierdoor meer ruimte voor het karakter van Mary, al kun je je achteraf afvragen hoeveel die extra verdieping uiteindelijk echt toevoegt. Zodra ook zij haar weg naar de Backrooms vindt, verschuift de focus steeds meer naar het mysterie achter deze bizarre wereld, en groeit vooral de behoefte aan antwoorden.

Meer vragen dan antwoorden

Backrooms is een indrukwekkende prestatie van Kane Parsons, die op jonge leeftijd nu al laat zien een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan. Met relatief weinig traditionele horror weet de film toch vrijwel constant een goede spanning vast te houden. Hoewel Backrooms zeker geen volledig open einde heeft, blijven veel van de grote vragen bewust onbeantwoord. Juist die keuze zal niet voor iedereen werken, zeker voor kijkers die op zoek zijn naar duidelijke verklaringen rondom de Backrooms zelf. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat er veel ruimte overblijft voor eigen interpretatie én een eventueel vervolg. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van Backrooms: dat het mysterie interessanter blijft dan het antwoord ooit had kunnen zijn.