Reacties

Wanneer hij Angelique nietsvermoedend inruilt voor de nog knappere Josette, komt hij erachter dat Angelique geen gewone vrouw is maar een heks; zij vervloekt Josette zodat ze van een klif afspringt en sterft en vervolgens vervloekt ze hem zodat ze hem in een moordlustige vampier verandert en hem voor 196 jaar opsluit in een graf.
Wanneer hij wordt opgegraven blijkt hij zijn streken nog niet verleerd te zijn maar moet hij wel erg wennen aan de moderne tijd en denkt dat Alice Cooper (die een concert geeft) een vrouw is.
Hij trekt in het oude landhuis waar dat ooit middels list, bedrog en magie door Angelique aan de familie Collins werd ontfutseld en nu uiteraard eigendom is van Angel - aangezien zij eigenlijk de eeuwenoude heks Angelique Bouchard is - die door het hele dorp wordt aanbeden met haar vrouwelijke charmes, haar status en haar Chevrolet met open dak.
Dit laatste kan Barnabas maar niet verkroppen want hij vindt dat het bedrijf en het landhuis nog immers behoort tot de familie Collins en besluit het middels list en bedrog langzaamaan van hem te maken.
Ook het feit dat Angel(ique) Josette - later gereïncarneerd als de prachtige Vicky - van hem heeft afgepakt is een reden voor Barnabas' bloeddorstige wraakzucht waarbij hij menig onschuldig slachtoffer maakt al is en blijft Angel het doelwit van zijn haat.

Gomez Addams is haar man en de vader van de familie die er een gewoonte van heeft gemaakt de overbuurman middels golfballen te terroriseren, dochter Wednesday houdt ervan om haar Eric Cartmanachtige broertje Pugsley te elektrocuteren en heeft ook een guillotine als speeltuig, Lurch lijkt sprekend op Frankenstein en oma is een soortement van pratende zombie.
Ook Thing helpt letterlijk een handje want hij ís er namelijk zelf een.
Tully, Gordon en Gordons moeder azen op het geld van de Addams en moederlief besluit om Gordon zich voor te laten doen als de node gemiste Fester Addams - de erfgenaam die al jaren zoek is - om het geld aan de familie Addams te ontfutselen.
De verhouding tussen Gordon en zijn moeder is echter niet erg hecht dus loyaliteitsconflicten liggen op de loer.

Na veel vijven en zessen treedt Tony in dienst bij de virtuoze pianist Dr. Shirley (Mahershala Ali) die uit protest tegen het virulente racisme in The Deep South allerhande pianoconcerten wil geven in dit gedeelte van Amerika.
Ondanks "The Negro Motorist Green Book", het boekje dat door Victor Hugo Green is geschreven waarin omschreven staat waar negers die door het zuiden van de Verenigde Staten reizen nagenoeg zonder gevaar voor eigen leven kunnen overnachten, blijkt de praktijk ook in de door Green veilig verklaarde gebieden weerbarstig.
Gelukkig is Tony Docs steun en toeverlaat en weet hij Doc regelmatig uit de ellende te redden.
Andersom blijkt Doc zowaar op goede voet te staan met Robert Kennedy zodat Tony en Doc elkaar aardig weten te steunen; dit is nodig want waar Tony dankzij zijn explosieve temperament nogal eens in de problemen komt, komt Doc dat als gevolg van zijn huidskleur in combinatie met een andere eigenschap die uitermate gevoelig ligt; zelfs nu is dat nog een probleem in staten als Kentucky, Arkansas en Alabama, laat staan in 1962, het jaar waarin dit verhaal zich afspeelt.
Bovendien is Doc (die naast muzikant tevens psycholoog is) uitermate erudiet en belezen terwijl Tony van eenvoudige afkomst is en diens Amerikaans-Italiaanse taalgebruik bol staat van Bronxiaanse scheldwoorden en taalfouten; goedbedoelde brieven aan zijn vrouw Dolores komt dat bepaald niet ten goede.
Gelukkig blijkt Doc hem aardig te kunnen helpen bij het schrijven van liefdesbrieven aan Dolores.

Een ieder die het spel met succes weet uit te spelen zal $10000 dollar krijgen.
Aanvankelijk lijkt het een vrij klassieke escaperoom maar wanneer het zestal reeds in de eerste ruimte levend verbrand dreigt te worden blijkt het menens.

Wat zou jij doen als er een psychopaat bij jou inbreekt en je aanvalt terwijl je zijn mes af hebt weten te pakken?
Prikken, prikken en nog een keer steken tot-ie hartstikke dood is maar niet één keer steken en dan heel hard wegrennen, lijkt me tenminste.
Zo ook met de schietscène van Loomis, maak je karwei even af zou ik zeggen.
Een hedendaagse regisseur zou hier naar mijn idee dan ook echt niet meer mee wegkomen.

Wanneer Nick thuiskomt is de huiskamer één grote puinzooi waar kennelijk een worsteling heeft plaatsgevonden en wanneer er door de politie tot overmaat van ramp middels wat luminol een flinke lading bloed in de keuken wordt gevonden lijkt het net zich rondom Nick te sluiten.
Nick probeert uit alle macht zijn onschuld te bewijzen maar ja, je bent vreemdgegaan met de onweerstaanbare Andie (Emily Ratajkowski), je krijgt knallende bonje met je vrouw en opeens is ze verdwenen met de nodige sporen van grof geweld dus dat wordt advocatenwerk en veel, héél veel media-aandacht.
Was Nick misschien toch de dader?

Zelf is ze echter behoorlijk getraumatiseerd door het overlijden van haar moeder die tenondergegaan is aan allerhande psychische klachten; zij pleegde zelfmoord.
Wanneer Laura (Caitlin Stasey), een van Rose' patiënten, haar vertelt omtrent allerhande visioenen van iemand die telkens een ander masker opdoet waardoor diegene telkens de gedaante aanneemt van een andere dierbare, voor haar ogen al grijzend zelfmoord pleegt middels een glasscherf, en dat nadat Laura's eigen hoogleraar op zijn beurt zelfmoord pleegde met een gruwelijke grijs op zijn smoelwerk, slaan bij Rose dan ook de stoppen door.
Rose wordt door niemand in haar omgeving serieus genomen en nadat ook haar verloofde Trevor (Jessie T. Usher) en haar statusbeluste zus Holly (Gillian Zinser) haar geërgerd laten vallen als een baksteen, raakt ze in een isolement.
Enkel haar ex-verloofde - de detective Joel (Kyle Gallner) - is bereid om haar verhaal aan te horen en om er ook daadwerkelijk onderzoek naar te doen.
Hij komt tot verscheidene schokkende ontdekkingen.

Wanneer hij via een chatbox afspreekt met de veertienjarige en superintelligente Hayley (Ellen Page die tegenwoordig als Elliot door het leven gaat) en zij met hem mee naar huis gaat blijkt ze hele andere plannen te hebben dan waarvoor hij dacht dat ze kwam.
Ze drogeert hem, doorzoekt zijn gehele huis en maakt hem het leven op een wel hele originele wijze zuur terwijl ze hem op alle mogelijke manieren met zijn verleden confronteert.
En waar is Donna?

Gwen's broertje Finney (Mason Thomas) is pitcher in het schoolhonkbalteam en wordt door klasgenoten gruwelijk getreiterd alvorens ontvoerd te worden door een psychopaat (Ethan Hawke) die de bijnaam The Grabber met zich meedraagt dankzij de meedogenloze wijze waarop hij kinderen ontvoert en die meer halloweenmaskers in bezit lijkt te hebben dan Imelda Marcos schoenen.
Wanneer Finney na te zijn gedrogeerd ontwaakt in een kelderbox met een zware stalen deur valt hem iets op: er hangt een zelfs voor de tijd waarin het verhaal zich afspeelt (1978) antieke zwarte telefoon aan de muur waarvan het netwerkdraadje is afgeknipt en loshangt.
Tot Finney's grote schrik begint het ding desondanks te rinkelen en wanneer hij na de hoorn van schrik op de haak gesmeten te hebben, de hoorn voor de tweede keer opneemt, hoort hij de stem van een van The Grabber's dodelijke slachtoffers.
Dit is het begin van een nachtmerrieachtig scenario; wat mij betreft is deze paranormale horror een schot in de roos en bovendien speelt het spookachtige verhaal zich nu eindelijk eens niet af in een krakend bouwval uit de Victoriaanse tijd maar in een vanbuiten normaal ogend stulpje.

Vooral Janet moet het ontgelden en lijkt de spreekbuis te zijn van de overleden eigenaar van het typisch Engelse rijtjeshuis, William "Bill" Wilkins (Bob Adrian).
Ten einde raad besluit de moeder van Janet en Margaret, Peggy (Frances O'Connor) de plaatselijke priester te raadplegen die op zijn beurt de ervaren geestenverdrijvers Ed Warren (Patrick Wilson) en zijn vrouw Lorraine (Vera Farmiga) over te laat komen naar Enfield, Londen om orde op zaken te stellen, maar of dat lukt en zo ja, tegen welke prijs blijft de vraag.

Haar vader handelt in cocaïne en drukt nogal eens wat van dat poeder achterover.
Wanneer haar familie vermoord wordt door een drugsbende die zichzelf voordoet als de narcoticabrigade onder leiding van Stansfield oftewel Stan (Gary Oldman) , een boef met psychopathische trekjes, wil ze niets liever dan haar vier jaar oude broertje wreken want hij is het enige gezinslid waar ze wél om geeft.
Haar buurman Leon (Jean Reno) is huurmoordenaar en in hem ziet zij de enige mogelijkheid tot gerechtigheid.
Ze blijkt een snelle leerling en doet in snel tempo ervaring op met het het hanteren van wapens maar of het haar lukt om Stan en zijn bloeddorstige bende op te rollen blijft een raadsel.
Wel drukt Leon Mathilda op het hart: "na je eerste moord zul je de rest van je leven met één oog open moeten slapen!".

Uiteraard blijft dit niet onopgemerkt en wil niet enkel zijn "baas" maar ook de gewetenloze huurling die voor de regering van Sierra Leone werkt, Danny Archer (Leonardo DiCaprio), het ding maar wat graag hebben en ook Colonel Coetzee (Arnold Vosloo) behoort tot hetzelfde regeringsleger al vertrouwen Coetzee en Archer elkaar voor geen meter.
"Long or short sleeves?" is een gevleugelde vraag die aan de onfortuinlijke slachtoffers van de RUF wordt gesteld.
Solomons zoontje Dia wordt door de RUF tot kindsoldaat gedrild en volgepropt met propaganda en drugs en zo tot moordrobotje gemaakt zodat hij vervreemd raakt van zijn vader en moeder.
Ook Solomons vrouw Jassie (Benu Mabhena) is bepaald niet veilig voor deze onfrisse lieden.
Jennifer Connelly vertolkt de rol van journalist Maddy Bowen die ook met eigen leven de strijd in Bosnië en Afghanistan heeft verslagen en is dus bepaald niet voor een kleintje vervaard.
Ook over deze gruwelijke bloeddiamantenstrijd tussen meerdere partijen verslaat ze het nodige, dit bepaald niet zonder risico, en zo onthult ze stukje bij beetje de gruwelen.

Op de laatste schooldag worden er allerhande examenstunts uitgehaald waaronder het onderkalken van de auto van schooldirecteur Tyler (Dean Norris) en het aanelkaarplakken van zijn papieren.
Let ook op de middels gemengde technieken getekende kat op het schoolbord en de creatieve wijze waarop leerlingen het sportveld maaien.
Strickland (Ice Cube) is conciërge, heeft in een straatbende gezeten dus grof geweld is hem niet vreemd; bij hem zullen leerlingen het dan ook niet in hun hoofd halen om rotgeintjes uit te halen.
Wanneer er vanwege bezuinigingen een ontslagronde komt, redt Campbell zijn baan ten koste van Strickland door hem er middels leugens bij te lappen; dát had Campbell beter niet kunnen doen.....7/10

De gevangenisboef en draaideurcrimineel Rennes (Wayne Robson) staat bekend als misschien wel de beste uitbreker van het land met maar liefst zeven geslaagde ontsnappingspogingen.
Zelfs hij sneuvelt meteen al doordat bij zijn eerste ontsnappingspoging een enorme lading bijtend zuur in zijn gezicht gespoten krijgt.
L
Al met al valt die éne kluisdeur af als ontsnappingskandidaat maar hoe ontsnapt de rest van het gezelschap nu zonder aan mootjes gehakt, gespietst of verbrand te worden; men blijkt elkaar nodig te hebben en iedereen binnen het overlevende gezelschap blijkt over een gave te beschikken dus zaak is om elkaar te helpen.
Dit blijkt bepaald geen sinecure aangezien vooral politieagent Quentin (Maurice Dean Wint) nogal heetgebakerd van aard is en zichzelf dusdanig overschat dat het irritant wordt.
Worth (David Hewlett) blijkt onbedoeld meegebouwd te hebben aan het chassis van het metalen monstrum maar heeft nimmer te horen gekregen waar het feitelijk voor moest gaan dienen.
De briljante wiskundestudent Leaven (Nicole de Boer) ontdekt cijfertjes in iedere kamer en tracht deze codes te ontcijferen, maar of dat lukt?
L
Dan is er nog de verstandelijk gehandicapte Kazan; wat zijn niche is blijft lang de vraag, kennelijk kan ook hij iets maar wat zou dat in vredesnaam wezen?
Holloway (Nicky Guadagni) is freelance arts en neemt Kazan in bescherming.

Voor hun ogen wordt er - uiteraard in naam van God - een geknevelde homoseksuele man vermoord en Sarah raakt zelfs in een soortement van euforische trance.
De politie onder leiding van Joe Keenan (John Goodman) heeft de Five Points Church - die over een flink wapenmagazijn beschikt - weliswaar op de korrel maar dankzij het onprofessionele geblunder van een zijner ondergeschikten wordt het politiebataljon ontdekt door de familie Cooper en wordt een substantieel aantal agenten doodgeschoten ondanks hun kogelvrije vest.
De gijzelaars zijn ook voor de politie niet veilig want sommige agenten willen het geblunder maar wat graag in de doofpot stoppen.

Bovendien is hij dusdanig carrièregericht dat alles ervoor moet wijken en dat doet zijn gezinsleven al helemáál geen goed.
In een beddenwinkel ontmoet hij Morty (Christopher Walken), een briljante uitvinder die een afstandsbediening heeft ontworpen waarmee je je leven kunt door- en terugspoelen.
Het is leuk speelgoed want je kunt er je treiterzieke buurjongetje flink mee dwarszitten en je vervelende baas letterlijk te kakken zetten maar wel blijken er nogal wat nadelen aan het apparaat te kleven.
Morty blijkt dan ook niet de ideale Willie Wortel te zijn maar eerder trekjes te vertonen van Professor Sickbock en bovendien heet hij niet voor niets Morty.
Van die magische afstandsbediening raakt Michael echter nooit meer verlost.....

Zijn oudere ik (Bruce Willis) heeft staven goud op zijn rug zodat zijn jongere ego weet dat-ie over dertig jaar zal sterven maar nu rijkelijk wordt beloond zodat hij dertig jaar lang in weelde kan leven, snap je het nog?
Enfin, zijn oudere ik wordt vlak voor zijn geplande dood verliefd op een Chinese vrouw en wil koste wat kost blijven leven, dit tegen de wil van zijn bazen in; de tijdlus is immers niet meer gesloten.
Een pijnlijke confrontatie met zijn jongere zelf volgt.

Hun relatie staat door alle malaise onder zware spanning en Chris wil Linda maar vooral Christopher voor geen goud kwijt.
Chris moet zich door het leven liegen, bluffen, smeken en ellebogen en zich regelmatig vernederen om te overleven en hoopt eindelijk een lucratieve baan te kunnen bemachtigen, maar ja, die vervloekte onbetaalde proeftijd hè; het geduld van de huisbaas is bepaald niet eindig, evenmin als dat van de kredietbank.
Het feit dat hij ook nog allerhande klusjes voor de stropdassen op zijn stageplek op moet knappen en zodoende meerdere ballen in de lucht moet houden maakt het er al helemaal niet makkelijker op om ook nog op tijd bij zijn afspraken te zijn én voor zijn kind te zorgen.

Zou het Chris lukken om eindelijk het plekje in de maatschappij waar hij en zijn zoontje zo naar smachten te bemachtigen en van "have-not" tot "have" te transformeren?

Vanaf dat moment loopt alles volstrekt anders dan gepland.
Bruno krijgt hulp uit onverwachte hoek; een prachtige, enigszins tamme wolf die hem meerdere keren uit de brand helpt en dat is maar goed ook want zonder Taiki, zoals Bruno het dier besluit te noemen, zou het knulletje niet ver komen.
Let overigens op waar je een smartphonebatterijtje zoal voor kunt gebruiken!

Nadat Angela Hayes, de dochter van Mildred Heyes (Frances McDormand) op gruwelijke wijze verkracht en vermoord is en het onderzoek naar de dader maar niet van de grond komt als gevolg van een nogal laks opererende politie (zie de agressieve en racistische Jason Dixon - vertolkt door een Sam Rockwell op dreef - die met zijn poten op tafel zit) en zijn collega die muziek luistert en danst zonder zijn werk al te serieus te nemen, is een tot op het bot verbitterde Mildred het na zeven maanden wachten spuugzat en besluit zij bij billboardverhuurder Red Welby (Caleb Landry Jones) drie reusachtige billboards te huren die het vastgelopen onderzoek bij de politie stevig in moeten peperen.
Dat wordt zowel Mildred als Red bepaald niet in dank afgenomen.

Niets is minder waar aangezien een agressieve, 600 jaar oude leprechaun (een soortement van kabouter maar dan Iers, gespeeld door Warwick Davis) zijn goud terug wil hebben en daarvoor over lijken gaat; te beginnen met Dan's vrouw (vertolkt door Pamela Mant) die door toedoen van bovengenoemd gedrocht van de keldertrap dondert en terstond overlijdt.
De bijzonder aantrekkelijke maar nogal verwende Tory (Jennifer Aniston) gaat tien jaar na dato samen met haar vader J.D. (John Sanderford) en haar broertjes, de vroegrijpe Alex (Robert Hy Gorman) en de niet al te snuggere Ozzy (Mark Holton) in het huis wonen zonder enig benul te hebben van hetgeen zich daar een decennium eerder heeft afgespeeld.
Eigenlijk wil ze zich niets liever dan per direct uit de voeten maken, ver uit de buurt van het smerige net-niet-bouwval maar aangezien ze een oogje op de inwonende klusjesman Nathan (Ken Olandt) heeft (en hij overduidelijk ook op haar) besluit ze te blijven.
De leprechaun heeft echter nog steeds zijn goud niet terug dus rustig het huis schoonmaken en opknappen is er bepaald niet bij.....

Idriss windt vrouwen om zijn vinger alsof het zakdoekjes zijn en ook zijn behandelaars zijn bepaald niet veilig voor zijn "charmes"; zie de groteske en ronduit gênante chocoladescène met Nicoliens collega Marieke (Marie-Mae van Zuilen).
Ook Nicolien laat zich als onprofessionele voetveeg gebruiken door de gehaaide Idriss en wordt door laatstgenoemde keer op keer op beschamende wijze voor schut gezet, zie de scène op het strand, die met het alarmknopje in de kliniek, die met de zoon van Idriss (werkt-ie echt wel bij KFC of is ook dat een verzinsel) de aflikkerij, etcetera.
En dat terwijl nou juist Nicolien de enige voorstander was van verlenging van Idriss' tbs-behandeling.

Nadat ze Vore (Eero Milonoff) leert kennen bij een aanhouding, begint ze zich steeds meer tot deze snuiter - wiens gelaatstrekken opvallende gelijkenissen vertonen met die van Tina - aangetrokken te voelen en dringen vragen omtrent haar eigen leven als kind steeds meer aan haar op.
Ook lijkt haar aftakelende vader het een en ander voor haar verborgen te houden.
En wat is toch dat vreemde litteken bij haar stuitje?

Hij heeft echter alle intellectuelen - dus ook artsen - laten vermoorden of deporteren zodat er niemand over is om hem te redden.
Na zijn dood is er binnen het Comité een felle machtsstrijd aan de gang tussen enerzijds folterkoning Lavrenti Beria (Simon Russell Beale) die dissidenten "laat praten" en nu juist gevangenen wil vrijlaten, en de anderen waaronder Nikita Chroesjtsjov (Steve Buscemi).
Stalins vervanger Georgy Malenkov (Jeffrey Tambor) is een slapjanus die zich voor van alles laat gebruiken en de paranoïde sfeer maakt het er allemaal niet gezelliger op.
Wel zijn er momenten waarop je als kijker je lach niet of nauwelijks kunt houden aangezien men soms niet weet welke kant men moet kiezen om niet gefusilleerd te worden waardoor je met van die typische ja-nee-ik-bedoelde-het-eigenlijk-anders-taferelen wordt bestookt en de stervende Stalin wijst met zijn vinger maar kan niet meer praten zodat de ministers rondom zijn bed beginnen te speculeren over wat hij nou eigenlijk bedoelt;
.......volgens sommigen wijst hij naar het schilderij en wil hij aangeven dat hij het lam is en het socialisme de melk (persoonsverheerlijking kent geen grenzen) maar uiteindelijk blijkt dat-ie enkel om een glaasje water vraagt.