Reacties

Grappig, zo'n docu over de eerste sekskomedies uit Engeland, die weliswaar ook hier draaiden, maar lang niet zo'n succes hadden als de Duitse "Tiroler"films. Maar ook die, hielden het in Nederland niet lang vol, nadat " Blue Movie" werd goedgekeurd en de Nederlandse bioscoopbond het zelfs waagde "Deep Throat" in reguliere bioscopen te laten vertonen. Er volgde daarna wat schermutselingen met de regering (de bioscoop mocht dit soort films alleen maar vertonen in zalen met niet meer dan 49 zitplaatsen), maar in 1977 was het einde van de filmkeuring daar!
De zgn. vrolijke sexkomedies waren daarna echt passé.
Als jeugdsentiment is dit natuurlijk een leuke documentaire!

Pacifistisch proberen te blijven in een constante dreiging van oorlog, is al moeilijk en het wordt er niet gemakkelijker op, als je dat ook nog eens aan kinderen wilt overbrengen. Een mooi, maar bijna onbereikbaar streven, aardig, in de loop van 3 jaar op camera vastgelegd.
Tenminste, wat ik van de documentaire heb gezien, want.....we zijn weer in NPO-land aangeland en dat betekent, dat ze blijkbaar schijt hebben aan de regisseuse, doodgewoon de regie overpakken en van een film van 93 min. er 38 min. uitknippen! Past blijkbaar niet in het uitzendschema of misschien wel erger: de regisseuse heeft in hun ogen blijkbaar 38 min, overbodige troep gefilmd! Treurig!, maar misschien nog wel erger, dat de makers hiermee akkoord zijn gegaan! Kan er op zo'n manier dus niet meer dan een 5 aan geven!

Hopeloos, die ingekleurde versies!

Niks geen sensarionele bio-pic met allerlei ranzige onderdelen, gewoon de film afkappen bij het toppunt van entertainment: een schitterende uitvoering van "bad". We willen een film met Michael de entertainer en die krijgen we ook! Gewoon gaan zitten en de film over je heen laten komen. Een perfecte musical, prima gespeeld door de zoon van Michael's broer Jermaine, die je , in zijn eerste filmrol, bijna doet vergeten, dat je niet naar het origineel zit te kijken en vooral door Colman Domingo, die een "hond" van een vader neerzet, waardoor de uiteindelijke "weirdnes" en eenzaamheid van de hoofdpersoon bijna al in de lijn van verwachtingen ligt.
Ik heb me geen moment verveeld!

Ja, daar had ik het over!

Een groepje rijke etterbak studenten, acteurs, die er te oud uit zien voor hun rol zorgen er voor dat een leraar wordt ontslagen en halen net een grap teveel uit met een andere en worden een voor een om zeep gebracht. Goh, wat origineel! Dat hebben we al duizend keer gezien!
Hierbij vergeleken, waren de slashers uit de jaren '80 "meesterwerken"!

We gaan het bekijken! De vraag blijft natuurlijk, hoe lang je 1 verhaal kunt uitrekken naar een uur of zes.

Maar ik weet nu nog steeds niet of de serie gemaakt is naar 1 boek of meerdere boeken.

Met je dikke plus opmerking ben ik het overigens niet eens. De meeste bioscopen hebben systemen, die slechthorenden kunnen gebruiken en om iedereen nu weer met ondertiteling te vermoeien ((als er geen sprake is van dialect) vind ik persoonlijk storend.

Een nogal laconiek drieluik over 3 van elkaar vervreemde families, waarbij de interactie wel zeer problematisch is/of was. Ongelukkige families die eigenlijk alle 3 dezelfde overeenkomsten hebben. Tot oplossingen komt de film niet ((en dat lijkt ook niet de bedoeling), maar op een of andere manier ontroert alle hulpeloosheid wel. Verwacht dus geen verhalende oplossingen, want Jarmusch houdt het, zoals gewoonlijk bij impressies.

Deze psychothriller ziet er qua scenery goed uit, heeft een uitstekende hoofdrol, maar verzandt in een chaotisch, overladen scenario en een bijna lachwekkende oplossing. Jammer!

Een mooi verhaal, absolute topacteurs en wat aardige toeristenplekjes in Amsterdam kunnen niet verhinderen, dat de film meer op een toneelstuk dan op een film lijkt. Misschien ook wel logisch, want het is de eerste film van Polly Findlay, een gerenommeerd theaterregisseuse.

Nogal geforceerde oud-jong tegenstelling , waar ik eigenlijk helemaal niet in kon komen.Of dat nou kwam, omdat het scenario te wensen over liet of dat de hoofdrollen weinig emotie bij mij konden opwekken weet ik niet, maar ik had steeds het idee, dat ik naar amateur toneel zat te kijken! Jammer

Psychologische wraakthriller over 2 personen, die zich beiden (uit onzekerheid?) een pose in het leven hebben aan genomen. De een als supertravestiet, de ander als super macho man, die travestieten in elkaar slaat. De echte gevoelens komen pas boven als aanvaller en slachtoffer elkaar in een gay sauna ontmoeten en de macho de queer niet herkent, waardoor deze de rollen langzaam omdraait om wraak te nemen op zijn aanvaller, die uiteindelijk niet zo macho is, als het lijkt.. Spannende verteling over kwetsbare mensen, die eigenlijk allebei "maskers" dragen.

?,?,?

Ja, je kunt er weinig nwgatiefs over zeggen: mooie animatie, uitstekend stemmenkeuze, maar toch..... misschien hebben we de scenery al te vaak gezien of is het scenario te simpel. Prima familievermaak, maar voor mij geen hoogvlieger.

Het verhaaltje mag dan misschien middle of the road zijn maar is wel bijzonder in de economische crisis van Argentinië van 2001, waarin veel Argentijnen het wilden verlaten, geplaatst, wat een bijzondere sfeer geeft. En de Tangomuziek is natuurlijk fenomenaal!

Verassend! Met een poster, die een romkom doet vermoeden, is dit een bijzondere tragikomedie, met een hoofdpersoon, die een vorm van autisme heeft. Nu zijn er vele vormen van autisme maar hier zijn het de ervaringen en gevoelens van de acteur zelf, die zijn weg probeert te vinden in een wereld, waarin hij vaak niet wordt begrepen, waardoor er een kans is dat hij eenzaam en alleen in die wereld zal blijven staan. Kain probeert, daar van alles aan te doen, ondanks het feit, dat zijn vader hem voorhoudt, dat "de draadjes in zijn hoofd verkeerd aangesloten zijn". Een aardige, soms wel erg positieve, kijk in het leven van mensen in het autistisch spectrum in een soort van romkom met boodschap gegoten.
Jammer genoeg wordt de film in Nederland alleen in Pathe uitgebracht, waardoor het publiek misschien wel op het verkeerde been gezet wordt. Bij de voorstelling, die ik bezocht verlieten in ieder geval meerdere jonge mensen de zaal, ik neem aan, omdat hun romkom verwachting niet helemaal uitkwam. Een gemiste kans dus, want de film, die in de U.S.A al in de prijzen viel, is absoluut de moeite waard om te bekijken. Dus, kom op, arthouses zet 'm alsnog op jullie programma.

Aardige serie over het fenomeen Cruijff, waarin de verschillende fases van zijn voetbalcarriëre belicht worden, maar zeker niet de ultieme film over Cruyff, zoals aangekondigd werd. Ik heb betere gezien.

👍

Dat kan natuurlijk ook!

Een "coming-of-age" door te zoeken
naar je biologische ouders Daar verwijst de titel ook naar : "Bedevaartsreis" maar bovendien een mooie metafoor voor het zich veranderende Spanje na de jaren '80, het einde van de Franco dictatuur, een periode van angst, achterdocht en schaamte, die overging in een periode van losbandigheid Mooi portret.

Aardige docu over deze, voor mij, onbekende plek. Jammer, dat zo'n memory docu het altijd weer moet hebben van (te)veel "talkings heads".

Heerlijk, zo'n poster, die je compleet op het verkeerde been zet! Maar ook gevaarlijk, omdat de kans dat je een verkeerd publiek trekt is hiermee ook behoorlijk groot. Vooral, omdat deze film, behalve in arthouses, ook groot uitgebracht wordt in de Pathe's, Vue's en Kinepolissen van deze wereld, waardoor de kans bestaat, dat men, ook al door de hoofdrollen, naar een romantische komedie denkt te gaan kijken! Nee, dit is andere koek. We hebben hier te maken met een fantastisch zwartkomisch familie drama met een prachtig scenario, een uitstekende regie en sprankelende hoofdrollen. Ik schrijf er verder niets over, want dat zou de verrassing verpesten, maar dit is een dikke aanrader!

Sommige mensen zweren bij de films van Michel Gondry, die hier, naar ik aanneem een beeld van zichzelf schetst als regisseur, die zoveel ideeën in zijn hoofd heeft, dat hij (en wij) al gauw door de bomen het bos niet meer ziet. Zijn medewerkers worden er gek van, maar gaan alsnog met hem mee, als hij besluit zijn film , die we nooit te zien krijgen, af te maken ie een rustgevende omgeving bij zijn tante in de Cevennen. Jammer genoeg blijven zijn ideeën en ingevingen hier al gauw net zoveel chaos te veroorzaken. Gondry wil ons waarschijjnlijk uiteindelijk laten zien, dat veel creativiteit fantastisch is, maar dat je wel degelijk mensen nodig heb om al die ideeën in goede banen te leiden. Lijkt me duidelijk, maar zelfs deze film kwam op mij nogal chaotisch over. Maar ja, ik ben dan ook niet zo'n fan van Gondry.