Reacties van jotofilm - FilmVandaag.nl

Of "Sophie Scholl-die letzten Tage"(2005)!

De film toont op een bizarre manier aan, hoe men elkaar, soms vanwege een klein meningsverschil, het leven tot een hel kan maken. De film schommelt hier wat onevenwichtig tussen drama en zwarte humor, soms realistisch en keihard, dan weer idioot en bizar. Maar dat intermenselijke relaties vaak moeizaam zijn, ook in Ijsland, moge duidelijk zijn.

Een biografisch drama over één van de leden van de internationale verzetsgroep "Die rote Kapelle": Hilde Coppi. De film laat haar laatste levensmaanden zien in de gevangenis, waar zij haar zoon ter wereld brengt. Dit verhaal wordt gelukkig doorsneden met flash-backs uit betere tijden. Deze impressies geven gelukkig een liefdevolle blik op de betere tijden en vormen een mooie tegenstelling tegen de verschrikkingen van het nazi regime Prachtig geacteerd zou je willen, dat zo'n film verplichte kost zou worden op middelbare scholen. Een aanrader!

Een Chabrolfilm blijft een Chabrolfilm, zelfs als zijn hoogtijdagen voorbij zijn.Film bleek toch dermate populair, dat zijn volgende film weer met het hoofdpersoon, inspecteur Lavardin was.

Zelfs in zijn eerste Engelstalige film lukt het de nu 75-jarige Almodovar zijn stijl trouw te blijven.
Met misschien wat meer melancholie ( en de schitterende score van Alberto Iglesias) zijn zijn vragen over leven en dood to the point en lukt het hem bij een zwaar thema als euthanasie er toch een positieve boodschsp aan mee te geven, daarbij geholpen door fantastische rollen van Tilda Swinton, Julianne Moore en John Turturro.

Hoe verkracht je een perfecte zwarte satire? Door "Downhill" te maken! Waar "Turist" van Ruben Ostlund een prachtige, satirische film maakte over het demasqué van een huwelijk en de consequenties daarvan, probeert de remake er een komedie van te maken met wat slappe grapjes en een "eind goed is al goed" slot. En wie bedenkt er dan ook nog, dat Will Ferrell hier een hoofdrol in moet krijgen? Potsierlijk!

Aardige bio pic over het leven van Aznavour, die, omdat de film geautoriseerd werd door de erven Aznavour af en toe een loopje neemt met de waarheid. Nou is het natuurlijk bijna onmogelijk zo'n vol leven in een film van 2,15 uur te proppen en daarom zou een serie een betere keuze geweest zijn. In dit geval worden gebeurtenissen even aangestipt, maar zelde uitgewerkt. Ook de uiteindelijke doodsoorzaak op zijn 94-ste ( heroïne gebruik) wordt angstvallig vermeden Desalniettemin is het een film vol interessante weetjes geworden en blijft zijn muziek te gek.

"Eindelijk weer eens een film noir over één van de meest beroemde private eye detectives uit de filmgeschiedenis van Hollywood", dacht ik."Dat wordt smullen" En inderdaad, de setting, alhoewel in kleur, ziet er goed uit en alle andere bekende ingrediënten zijn aanwezig om er weer eens een heerlijk ingewikkeld mysterie van te maken. Maar helaas, het verhaal is te rechtlijnig, er is geen moment sprake van enige spanning en ook Liam Neeson maakt geen bijzondere indruk. Je had van een uitstekende regisseur als Neil Jordan en een top scenarioschrijver als
William Monahan toch iets meer verwacht. Maar vanwege de sfeer, de periode en de score toch nog een kleine 7.

Helaas ook een klassieker voor "verkeerde" individuen!

Clara, een zwakbegaafde vrouw leeft onder een streng regime van haar streng christelijke moeder. Ze is diep verbonden met de natuur en zelfs haar moeder kent haar bijzondere, bijna mystieke gaven toe.Onbekende gevoelens ervaart Cara, als de nieuwe paardenverzorger haar kust. Langzaam aan ontrekt ze zich aan de eisen van haar moeder en weet ook haar fysieke beperkingen te "handelen".
Op een of ander manier deed het verhaal me, ondanks een heel andere setting, aan "Carrie" denken.

Chinese versie, van wat wij een film noir zouden noemen, met dien verstande, dat het oorspronkelijke zwart-wit van de schaduwen vervangen is door kleuren met schaduwen.
Het verhaal verspringt nogal eens, toont flashbacks en flash forwards, waardoor het soms niet al te gemakkelijk te volgen is, maar als je het beschouwt als een nachtmerrie van de hoofdpersoon, die zich steeds verder in de nesten werkt, lukt dat prima. Stijlvol en bijzonder, maar September Film durfde een bioscoopuitbreng blijkbaar niet aan en zette 'm alleen op zijn streamingsdienst Cinemember.

Een prachtig drama over een, al 30 jaar,alleenstande oudere vrouw die haar geluk vindt bij een oudere taxi chauffeur.
De film mengt heel subtiel het privé-leven met de politieke (wan)toestand in Iran en laat ondertussen de ongelooflijke kracht van de hedendaagse Iraanse vrouwenbeweging zien. Een aanrader!

Dat moet toch een klapper zijn, dacht ik nog: "Nicolas Cage is Dracula" en de film begon ook goed met een serie zwart-wit beelden als een soort ode aan de horrorklassiekers van weleer. Maar daarna brak de chaos uit! Wat moest dit in vredesnaam voorstellen? Een comedy, een cop thriller of een monster/ splatterfilm? Wie het weet, mag het zeggen. Dat lag overigens niet aan Cage, die natuurlijk weer waanzinnig kon schmieren als een compleet maffe Dracula, maar aan het scenario, dat volledig afwezig leek te zijn. Maar blijkbaar zijn tegenwoordig oeverloze bloederige "John Wick"achtige gewelds balletten al genoeg om een film uit te kunnen brengen. Jammer!

Het zal bij een republiek wel idem dito zijn, maar boy, oh, boy, wat een geldverspilling!

Franse feel-good film, die ons iets probeert te vertellen, van wat het vaderschap nu eigenlijk inhoudt en wat de gevolgen kunnen zijn van het verbreken van relaties, in dit geval niet alleen van het kind, maar juist ook voor de niet-biologische vader. Ik ken de roman niet, maar ik denk, dat werkelijke gevallen niet even rooskleurig eindigen, als dat de makers ons hier willen doen geloven. Vandaar de term feel-good. Persoonlijk had ik de film afgekapt na een klimpartij in de Jura, zodat het probleem wat duidelijker was geworden. Maar al met al een prettige film om te bekijken.

Het verhaal over het ontstaan van de internationaal beroemde Winnie the Pooh boeken en de familiaire problemen, die dat opleverde voor de schrijver daarvan en voor zoonlief Christopher Robinson in het bijzonder. De moeilijke vader-zoon verhouding wordt getoond in één lange flashback, waarbij het oorlogstrauma van de schrijver zelf een grote rol speelt. Sprookjes-achtig en melodramatisch zou de film bijna op kitsch kunnen lijken, maar door de juiste hoofdrollen wordt dat net vermeden. Maar om dit nu een, zoals hierboven vermeld, een familiefilm te noemen...?

Don't forget "Herbie"!

De keuken, een metafoor voor de Amerikaanse, kapitalistische maatschappij, waarin ongedocumenteerden op zoek zijn naar de, niet te verwezenlijke "American Dream" In deze kroniek krijgen we te maken met een New-Yorkse "tourist trap", een onmogelijke liefde en een speurtocht naar een diefstal, die natuurlijk het personeel in de schoenen wordt geschoven. Dit alles geschoten in somber zwart-wit, wat,op enkele hoopvol gekeurde scenes na, uitstekend de staat van het personeel aangeeft....Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje! Uitstekende film, die je al gauw onder de huid kruipt!

Avonturenfilm voor een groot publiek, die een mooi evenwicht vertoont tussen de historische feiten en de gruwelijke praktijken op een Franse plantage op het eiland Mauritius, waar soms bijna niet naar te kijken valt. De vluchtende slaven worden op een prachtige filmische manier gevolgd, waarbij in dit geval de hand-held camera heel functioneel is. Vluchtende slaven.... maar waar naar toe? In ieder geval op zoek naar.... de titel van de film.

Een triest drama over het gemis aan empathie, dat familieleden vertonen, als ze een erfenis van een overleden familielid moeten verdelen, die al jarenlang met een vriendin samenleefde. Tot het overlijden leek die vriendin compleet in de familie opgenomen te zijn, maar omdat de 2 vrouwen geen officieel samenlevingscontract/testament hebben ondertekend, gaat heblust na het overlijden toch de boventoon voeren. Boeiend, maar ook wel hartverscheurend.

Ze zeggen, dat vervolgen van populaire films niet kunnen tippen aan het origineel. Hier het bewijs, dat dit niet altijd het geval hoeft te zijn. 24 jaar na het origineel maakt Ridley Scott een geweldig vervolg op deel 1, dat wat inhoud betreft prima hierop aansluit en zelfs de tijdspanne in het verhaal meeneemt (Connie Nielsen is in het echt en in haar rol 20 jaar ouder). Groots opgezet is dit weer een avontuur, dat geen moment verveelt, maar wel in de bioscoop bekeken moet worden.

Mozaiekfilm, waarin 6 vrouwen kampen met het probleem van ideale vrouw (willen) zijn. Het probleem van dit soort films is natuurlijk, dat je in 98 min. weinig karakterontwikkeling kunt opbouwen, waardoor het geheel toch wat clichématig aanvoelt. Was waarschijnlijk boeiender geweest, als het een serie a la Oogappels geweest zou zijn. Dit gezegd hebbende moet toch vermeld worden, dat het geheel er behoorlijk wat beter uitziet dan de gemiddelde Nederlandse domkom, niet in het minst, omdat er gewerkt wordt "echte" acteurs en niet met zgn. BN-ers!

Traumaverwerking op zijn frans. Blijkbaar vindt de franse legerleiding het een goed idee, om dat in een Cypriotisch 4-sterren hotel te laten gebeuren. En de mislukking daarvan is natuurlijk logisch. Een vrij saaie statische film, die geen moment tot de verbeelding spreekt en ik dus met moeite heb uitgekeken. En waarom Cinemien, deze film nou zo nodig moest uitbrengen is me dus een raadsel.

Mooie docu over de hoofdpersoon, die terugkijkt op zijn bizarre schooltijd, waarin zijn sexuele keuzes met hel en verdoemenis werden bestreden.. En,ook nu zijn we weer in de oertijd beland: De leiding van zijn vroegere basisschool denkt er ook nu nog net zo over als 20 jaar geleden. En dan hebben we het nog alleen maar over ultra-orthodoxe Nederlanders! Kun je nagaan, wat er straks gebeurt met al die andere, tegenwoordig äanwezige, culturen, die de verlichting niet meegemaakt hebben!