Reacties

Om een samenleving te laten draaien, is bureaucratie onontbeerlijk. Voor bijzondere gevallen is de menselijke maat nodig, om zo ridiculateit te voorkomen. Ook deze film van Ken Loach overtuigt weer.

The film is hallucinant. Mogelijk ging het in het meest creatieve deel van het leven van Jim Morrison ook zo. Naar het einde toe meer en meer verdoofd en dronken.
"Whats have they done to the earth, what have they done to our fair sister They ripped her and bit here and stuck her with knives in her dawn, and tied her with fences en dragged her down....." Naast drugs en alcohol hield Morrison van poëzie, muziek en vrouwen. En van de aarde, voelde de pijn die we haar aandoen.....climate grieve. Een soort van....
Ondanks dat ik The Doors pas leerde kennen ruim na de dood van Jim Morrison hebben de muziek en de teksten mijn leven blijvend beïnvloedt.

I see the bathroom is clear, i think that someone is following me near.....

Door inkleuring en aanpassen van het tempo in deze docu komt deze zinloze oorlog heel dicht op de huid. Er is geen herhaling gewenst en toch is er weer een gek in Rusland die ervoor zorgt dat het opnieuw in Europa gebeurt. Het wordt tijd dat mannen hun macht afstaan.
Ondertussen zijn er films (meestal Engelse) waarbij oorlogtrauma's (met beelden uit de eerste wereldoorlog) het gedrag van de hoofdrolspeler proberen te verklaren.

Spannend tot het eind. Het afrekenen gaat niet makkelijk. Vanavond (25/10/24) op tv.

Op de tafel van de vuurtorenwachter ligt The Dunwich Horror van Lovecraft. Daarna barst het geweld en de onzinnigheid los. Veel visueel spektakel maar een weinig boeiend verhaal over twee twistende machobroers die met drietandjes uitzoeken wie de rechtmatige koning is. Wat gezocht op waarom het boek van Lovecraft zo duidelijk in beeld komt: allemaal wat vaag. Overeenkomst in rare wezens genoeg, maar niet in betekenis.

Altijd met veel plezier gekeken en enorm gelachen. Jammer dat het bezoedeld is door gedoe. Geen mening, geen oordeel.

Inderdaad één van de betere actiefilms met Liam Neeson. Meer dan 1 keer het bekijken waard.

Op zoek naar het ware geloof en dan nog de zware kant ervan. Jozef Mieras duikt bij Hans Sievez steeds op als de Zwarte Zwadderneel uit de verhalen van Bommel en Tom Poes. Niets dan ellende en zwarigheid. Hans en Margje moeten het wel erg alleen doen. Waar zijn familie, vrienden, spelende kinderen? Deprimerende kost, dat geloof. Pinkstergemeenten proberen er nog een luchtig imago aan te geven, maar dat maakt het per saldo niet beter.

Oprecht nieuwsgierig naar het poëtische van deel 1 die je in deel 2 mist.

Er wordt een soort jeugdtrauma verwerkt welke verband houdt met een spookhuis aan het strand en met konijnen. Het wordt me niet helemaal duidelijk, maar de gekte en de spanning maken veel goed. Zij zijn ons, het slechte ikzelf komt met je afrekenen. Zoiets.....

Ik ken de andere Emma verfilmingen niet. Ik zie prachtige beelden en overdadig mooie kleding. Het is naar een boek van Jane Austen uit 1815. Niet gelezen, maar wel andere boeken uit die tijd en erna, is wel herkenbaar.
Er is veel verkleedwerk te doen eer een mens zich kan tonen (wordt soms in de film getoond) en dan te maken heeft met etiquette's en gekonkel tussen mensen. Hoe hou je jezelf staande en
Wat als je je gedachten uitspreekt? Emma laat zich meteen gaan en wordt harteloos gevonden. Ook voor nu is deze vraag relevant: mag ik mijn gedachten en gevoelens uitspreken en hoe blijf ik daarover dan in goed contact met de ander? En welke sociale normen weerhouden me om ze uit te spreken?

Gefilmd in Spanje met eenvoudige opbouw van wat een stadje moet zijn. Er zijn daar veel westerns opgenomen. Als je daardoor heen kan kijken en het in tijd kan zien....de opnames en de acteurs zijn goed! En de titel-sequence ook. Maar het verhaal rammelt van alle kanten. Zo zou volgens een oud Mexicaans gezegde een colt het afleggen tegen een Winchester. Joe versus Ramon Rojo. Natuurlijk wint Joe. Alleen is er vrij in het begin een mitrailleur die hele calverie wegvaagt.....het is wel duidelijk welk wapen wint.
Aan het eind is het stadje leeggeschoten. Nog maar twee bewoners over. En toch is het de doorbraak van Clint Eastwood.

Prachtige muziekfilm. De opbouw van rustig naar een happening van swingende muziek is briljant. David Byrne is een van de grootste popartiesten ever!

Lekker hoor, die emotionele lading waarmee tv-media kan doorzagen. "De media-lawine zal doorgaan".

Vliegtuig land op water. Waarom doet niet iedereen op bevel een reddingsvest aan? Een verslaggever meld een gevoelstemperatuur van -20....echt niet. Iets te dik aangezet. Nergens is iemand op zo'n kou gekleed....

In het midden van de film gaat het tempo er flink vanaf door flashbacks van de ramp. Daarna komt de film weer prima op niveau. Sully praat en de onderzoekscommissie draait.

Vandaag, 1 april 2024, is het Overschootday voor Nederland. Nog 3/4 jaar te gaan om van de aarde te nemen zonder dat we iets teruggeven, zonder herstelmogelijkheid. De boodschap is om niet tegen maar met de natuur mee te bewegen. Elke dag een nieuwe kans.

Met humor wordt het leven een stuk gezelliger.

Net als de hele film is het einde op het boek gebaseerd. Voor het boek is dat oké, de film had best creatiever gemogen.

Een vijf voor je vrouw🤭

Zowel van het boek als van de film genoten. Ontwakende seksualiteit en dogmatisch geloof gaan moeilijk samen. Hoe moet je dat een plek geven in het leven als je familie daarin niet kan volgen. Dan kom je er alleen voor te staan, de rivier volgen en hopen dat de stroom je op de goede plekken brengt.

Een film over geur. Jammer dat je niet mee kunt ruiken en tijdens de film de geur kunt ervaren. Jean-Baptiste Grenoille is geboren met een unieke gave, als enige in staat om alle bestaande geuren te ruiken. "Zijn miserabele bestaan had een hogere bestemming"...het maken van een unieke geur. Dat lukt hem op hoogst originele wijze🤭
Hij heeft zelf geen eigen geur en is bang in het leven geen betekenis te hebben en in vergetelheid te raken. De unieke geur brengt een heel stadje in extase.

Aan het slot wordt teveel het boek gevolgd en de extase had wat uitbundiger gemogen, zonder vertraging. Verder prachtige film met heel mooie muziek.

De mens gaat de ruimte in om nieuwe plek voor mensen te zoeken en verlaat de aarde en de mensen die er al zijn om dan via een timeloop weer terug te keren. Fascinerend hoe Nolan deze reis naar buiten en naar binnen vorm geeft. En er is in werkelijkheid een veel kortere en makkelijkere manier om bij jezelf en bij de ander te komen.

Het is vervreemdend, hoe het aardse leven is verwoest en hoe er dan nog steeds technisch vernuft en motivatie is om op ruimtereis te gaan. Onderweg komen we langs planeten waar eerder vermoedens waren om als mens ons armzalige bestaan voor te zetten. Op een planeet zou dat ook echt kunnen, maar daar blijkt (Mann) Matt Damon te wonen. Hij hanteert de leugen van levenskansen op deze planeet om zelf van die planeet af te komen. Volop spektakel maar ook hopeloos egoisme.

In deze sf geen buitenaardse wezens maar de met zichzelf tobbende mens.

Prima film. Tijdens het kijken, kom ik er achter de film eerder gezien te hebben. Niet afgevinkt. Het is wel een mannenfilm met vrouwen in de bijrol.
Ik kan me verder vinden in de uitleg van films4you. Zelf was ik in 1991 in Nicaragua. De Sandinista's hadden net de verkiezingen verloren. Ortega moedigen zijn medestanders aan te roepen: 'Ni Un Paso Atras'. Hadden ze het maar wel gedaan. Zie wat er van Ortega is geworden.

Drie pogingen moeten doen om met deze film de eindstreep te halen. Blijkbaar waren de 1e twee afleveringen voldoende. Uiteindelijk toch met plezier uitgekeken.

Je moet je huid duur verkopen. Zowel als vluchteling, in de kunst als in de liefde manieren zoeken om het bestaan te voelen.