Reacties

En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat er in al die jaren mag altijd geen enkel bewijs, of getuige, is gevonden voor het gerucht dat ze überhaupt één abortus gehad zou hebben, laat staan meerdere..!

Haar gyneacoloog vond die praatjes totale onzin. Hij getuigde wel van de nare ziekte die Marilyn aan haar baarmoeder had (endometriose). Er zijn rapporten van de drie miskramen tijdens haar derde huwelijk, die verschillende oorzaken hadden. Maar geen bewijs voor abortus.

Ook bij de autopsie na haar dood schijnt er geen enkel spoor van een abortus te zijn gevonden. Wel van de operaties in verband met de endometriose.

Het is wellicht ook niet uit te sluiten dat er een en ander proffesioneel onder het tapijt geveegd is, maar spreken alsof er in de werkelijkheid met zekerheid een abortus aan de orde is geweest (zoals het hierboven ook een beetje lijkt te klinken?) kan niet anders zijn dan speculatie, een vergissing of onwetendheid.

Ik denk dat de claim dat het boek geen biografie is wel op zijn plaats is, als je speculeert over dat een bestaand persoon een baby laat weghalen, terwijl daar na al die jaren nog altijd geen bewijs voor, of getuigenis van, gevonden is..

While Marilyn genuinely did want to start a family of her own yet never could, the film’s depiction of abortions playing a significant role in the matter is seemingly entirely inaccurate and fictional. No evidence has ever backed the rumors that the actress underwent the medical procedure a few times to maintain her career or that unsafe abortions later led to her inability to hold a pregnancy.

The truth is she had endometriosis — a condition wherein the tissue normally lining the inside of a uterus grows outside — which can often affect one’s hormonal balance and cause infertility.

As per ‘Marilyn Monroe: The Biography,’ there was a time early in her career she considered getting her tubes tied but soon decided against it to have the possibility of bearing kids in the future.

This Donald Spoto 1993 book further reiterates the above sentiment by quoting her gynecologist Dr. Leon Krohn as saying, “the rumors of her multiple abortions are ridiculous. She never had even one.”

It’s imperative to note that Marilyn’s autopsy following her demise in August 1962 also reportedly did not record any evidence of this procedure, just of operations for her endometriosis.

(...)

Coming to the Hollywood star’s failed pregnancies, she purportedly conceived thrice while married to her third husband, playwright Arthur Miller, yet unfortunately could not carry any to full term. Marilyn experienced her first miscarriage in September 1956, lost her second to an ectopic pregnancy in August 1957, and then had another miscarriage in December 1958, which shattered her heart. She was ostensibly eager to start a new chapter of her life alongside her love since she never really had a family of her own, so the loss of it affected her in ways we can’t even begin to imagine.

https://thecinemaholic.com/how-many-abortions-and-miscarriages-did-marilyn-monroe-have-in-real-life/

Dat is een artikel dat een beetje op de zaak ingaat, maar er is ongetwijfeld meer te vinden.

Ik wil hiermee overigens niet zeggen dat de issues rondom deze gebeurtenissen in de film geen waarde hebben! Er worden belangrijke (Hollywood) issues aan de orde gebracht. Of dat op een goed manier gedaan is, daar valt wellicht weer over te discussiëren..

Ook valt het wellicht niet geheel uit te sluiten dat er in de ware geschiedenis tóch iets in de doofpot gestopt is..

In de recensie op onze geliefde site staat overigens:

De Nieuw-Zeelandse regisseur Andrew Dominik (...) baseert zich voor deze film op de fictieve roman Blonde van Joyce Carol Oates. Zij schreef een boek gebaseerd op het leven van Monroe maar verzon er hele verhaallijnen en gebeurtenissen bij, die het verhaal plaatst in een setting van het vrouwonvriendelijke Hollywood.

https://www.filmvandaag.nl/nieuws/11660-recensie-blonde

Oh en de absoluut letterlijke animatie 'remake', of eigenlijk meer kopie, is echt zonde van je tijd als je dit origineel kunt zien. Het is echt scene voor scene gekopieerd, maar dan dus als tekenfilm..!

Wat een inhoudelijk, waarschijnlijk vooral door geldzucht gedreven, idee..

Night of the Animated Dead (2021)

Ik had gelukkig lage verwachtingen van deze vrij simpele Indonesische zombiefilm met hoogst besmettelijke snelle agressieve zombies.

Na een kleine aanloop met vrij stereotype familie gedoe, liep het al snel stevig uit de hand met wat goed gore gore. Weinig diepgang maar vrij vermakelijk en genoeg actie!

Naar het einde toe nam de hoeveelheid creativiteit helaas af, en het aantal dingen die me dom leken toe, vond ik.

De Engelstalige nasynchronisatie deed helaas wel wat af aan de sfeer. Hij klonk te droog, en de sfeer werd er een beetje cartoonesk van. Ik heb verder gekeken in het Indonesisch met Engelse ondertitels (op Netflix waren er ook Nederlandse).

Het begin was goed, het einde mij helaas te simpel. Wel lekker wilde, gave zombies.

Bijna voldoende.

Vreemde, maar wat mij betreft leuke, beetje kunstzinnige stijl, inclusief apart kleurgebruik. Erg veel prachtige, maar natuurlijk ook wat goed gruwelijke plaatjes. Het brede formaat is belangrijk om het allemaal goed mee te krijgen.

Het begin was zeker even wennen, en er was een stuk waar ik even overwogen heb te stoppen omdat ik het soort van 'gedicht' te drammerig en vooral te lang vond, maar ben blij dat ik verder gekeken heb.

Er waren best wat vrij ongeloofwaardige dingen in het verhaal, en ik kan me voorstellen dat het veel mensen tegenviel vanwege de aparte (verandering van) stijl, maar ik vond hem wel mooi.

Tegen het einde waren er wat dingen die ik niet helemaal kon vatten, was niet heel erg, maar deed wel wat afbraak aan mijn betrokkenheid bij het verhaal.

De allerlaatste scènes vond ik hier stom, een serieus mooie film maken en dan eindigen met deze verwarrende en ineens schijnbaar komische(🤔?) actie.

Dank aan @jotofilm voor het leggen van het verband tussen het begin en einde, want ik was het begin al helemaal vergeten. Na terugkijken van het begin, viel dat einde iets meer op zijn plaats.

Ruim voldoende, al vond ik niet alles tof.

Oef! Ik vond deze af en toe goed spannend!

Wat mij betreft is het hoofdgenre van deze film thriller. Natuurlijk in een soort van science fiction setting, al was er niet speciaal fiction wat betreft de science, maar het gaat om de spanningen.

Aardig verhaal en redelijk goed gespeeld. Fijne soundtrack erbij..

Wel jammer dat het verhaal wel een beetje grof van stof was, soms wel wat doorzichtig en een en ander escaleerde wel erg spel. Qua personen wel wat onevenwichtig voor wetenschapper-astronauten. Ik vermoed dat het lage cijfer op IMDb daardoor gekomen is. Ikzelf vind het vooral lekker spannend, en heb ik dat soort dingen niet zo gelet.

Wat denk ik scheelde voor mijn kijkplezier, was dat ik geen enkel idee had wat ik ging zien, los van dat het zich op een internationaal ruimtestation voor wetenschappelijk onderzoek zou afspelen .

Als je van onderhuidse spanning in films houdt (en een en ander aan ongeloofwaardigheid door de vingers kan zien), dan zou dit wel wat voor je kunnen zijn.

Was een ruim voldoende geweest, als het verhaal beter doordacht -en wellicht iets subtieler?- was geweest. Nu een voldoende plus.

Rick and Morty (2013– ) en Bob's Burgers (2011– ) gingen een weekendje weg, een hotelletje op Hawaii, en negen maanden kregen ze hun eerste kindje: Solar Opposites. 😜🤦‍♂️

Subtiele hints, ze kennen hun movie soundtracks! 😅

Oh, en de rol van de papegaaien in de Valentijns aflevering van seizoen vier is werkelijk subliem symbolisch!

Zelf vind ik Rick & Morty net iets leuker -meer super debiele over de top sci-fi multiverse madness, plus meta stuff- maar het scheelt niet heel veel!

De eerste vijftien/twintig minuten waren heel rustige inleiding, er was nog geen haast om terzake te komen. Dat was prima, want er werd een goede sfeer meegegeven voor de rest van het verhaal, en de beelden van het surfen waren echt tof, zonder dat ze onrealistisch gaaf werden.

Er wordt daarna ook wat meer drama meegegeven, wat van mij niet had gehoeven, maar niet stoort en er wel een beetje bijhoort.

Het is een eenzaam avontuur, spannend en met een climax die ik niet aan had zien komen en best een beetje spectaculair was. Het was niet zoals de meeste goedkope commerciële haaien horrorfilms. Wat mij betreft met wat meer kwaliteit.

De stijl was vrij realistisch te noemen. Er zaten natuurlijk wat dingen in die onwaarschijnlijk waren, maar dat mag van mij best om er een mooi verhaal van te maken. En het is goed gelukt me in dat verhaal mee te nemen.

Goed geschoten, gemonteerd en met een fijne, niet speciaal opvallende (wat hier een goed teken was) soundtrack.

Ruim voldoende plus.

Misschien komt veel van wat je noemt wel omdat een remake is van de langlopende en succesvolle Britse serie.. 😉

Shameless (2004–2013)

Jaa, die was tof! 😃

Real Humans (2012–2014)

De Amerikaanse remake vond ik zelf ietsje minder (zoals zo vaak), maar was ook niet slecht. Wel net iets meer afleveringen..
Humans (2015–2018)

Ha! Hier was een soort van het omgekeerde aan de hand van wat mijn commentaar was op de film die ik gisteren zag. Er was bij de eerste opbouw van de film, na de introductie met de duivelsuitdrijving, nauwelijks tot geen muziek en een nigal sober sound design, maar een geweldige sfeer en wat beginnende onderhuidse spanning die bij mij heel goed viel! Terwijl er eigenlijk nog niets gebeurd was. De plek waar het zich afspeelde speelde daarbij natuurlijk ook mee, maar het was meer dan dat.

Er werd prima geacteerd, en de locatie was ook echt een goede toonzetter, met al dat beton, de automatische TL verlichting en het koudkale metaal van de koelcellen.

De basis van het verhaal stelde eigenlijk niet echt veel voor, maar was wel gewoon goed aangepakt en het ging veel om de sfeer en creepyness.

Het einde vond ik wat magertjes.

Ruim voldoende, vooral voor sfeer en opbouw.

Oh wow, dat wist ik niet! 😯

Goed voor hem!

Hmm.. Jammer, de film werkte niet echt, ondanks dat ik duidelijk potentieel kon zien en voelen.

Zo vond ik de soundtrack, of eigenlijk vooral de muziek, in zichzelf erg goed, maar vaak gewoon niet goed passen, omdat de beelden en het verhaal de spannende sfeer die de muziek aangaf met regelmaat niet echt onderschreef (af en toe wel hoor, en dan werkte het ook goed). De film steunde wat daarmer ook gewoon te veel op de sfeer en spanning van de muziek, en dat wekte in de meeste gevallen niet voor mij. Averechts zelfs.

Vreemd, zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt, geloof ik. Niet zo sterk in ieder geval.

Toch waren het verhaal en de opzet niet slecht (al was het wel een beetje erg klein, en simpel, gehouden met alle scènes in en rondom het huis), en waren de beelden bij vlagen ook tof, maar was het het geheel dat rammelde. Helaas..

Het einde en staartje was tof!

Voldoende, maar er had naar mijn idee duidelijk meer in gezeten.

Ik heb weinig vergelijkingsmateriaal qua oorlogsfilms, want die kijk in maar weinig, maar de openingsscène vond ik tof en de ontwikkelingen daarna ook.

Deze nazi zombie oorlogsfilm is ook niet echt te vergelijken met iets als Dead Snow (2009) Deze is toch net iets meer oorlogsfilm dan zombie horror, en bovendien niet grappig bedoeld. De zombies komen hier ook op een heel andere manier aan de orde. Dit zou misschien wel een soort van origin story kunnen zijn voor Død Snø.. 😜

Er wordt na het stevige begin langzaam opgebouwd, al wordt de spanning nergens echt losgelaten, en loopt steeds verder heerlijk uit de hand. Van mij had dat ook nog veeel verder mogen gaan, maar het was zo ook oké.

Niet super origineel, maar wel een klein beetje, en vooral best lekker uitgevoerd.

Ik vond 'm ruim voldoende.

Leuk idee, maar de film raakte me helaas niet echt. Ik vond 'm, ondanks alle inzet van de film daarop, niet echt grappig of spannend. Zelfs het spektakel op het einde deed me eigenlijk brij weinig, omdat ik me niet echt verbinden voelde met wat er daarvoor gebeurd was.

Misschien kwam het door mijn bui, maar ik vermoed dat dat niet echt een grote rol heeft gespeeld.

Wel voldoende hoor, maar niet meer dan dat.

Ik vond deze film nogal gekunsteld aanvoelen. Gekunsteld qua min of meer alles. Hij zat vol oppervlakkige clichés, het spel en de teksten voelen gemaakt en doorsnee, het verhaal verloopt op een heel nette en verantwoorde wijze, maar voelde daardoor juist onnatuurlijk, bedacht en saai aan. En dat gold ook voor de montage en zo.

De droge Engelse nasynchronisatie heeft waarschijnlijk ook niet meegeholpen.

Ook het een en ander aan typisch Russisch pseudo diepgaand filosofie-achtig geneuzel, dat ik weinig toe vond voegen.

Jammer. Had het allemaal wat meer gevoeld alsof het om echte mensen met wat daadwerkelijk diepere emoties en karakter ging, dan had het misschien nog wel wat kunnen zijn.

Dat gezegd, ik heb de film wel uitgekeken..

Maar hij krijgt van mij toch een onvoldoende. 😛

Hmm.. Ja.. Een zombie-apocalypse feelgood movie, zoiets had ik nog niet gezien, geloof ik! 😂

Het begin was op zich aardig uitgevoerd, maar wel behoorlijk doorspekt van clichés en oppervlakkig (al was de boodschap op zich niet verkeerd), en dat bleef helaas een beetje zo. En de hoofdpersoon vond ik inderdaad ook nogal aan de irritante kant.

Ik vermoed ook dat de doelgroep hier dan ook vooral jonge melige Japanse doorsnee tieners betrof, wat wel het een en ander verklaart.

Toch vond ik het vermakelijk genoeg om verder te kijken. Dat ik geen zin had om een andere film uit te zoeken hielp ook mee om tot die conclusie te komen.. 😜

Voor mij was de manier waarop ze de zombies lieten bewegen een van de sterke punten van de film. Erg leuk! En het monster dat tegen het einde zijn intrede deed was echt het grappigste monster dat ik tot nu toe gezien heb! Beste stuk van de film wat mij betreft! Bijna waard om de hele film voor te kijken.

Voldoende met een plus die vooral door dat laatste stuk kwam.

"Totdat de term mensenhaai een andere betekenis krijgt"

Inderdaad! Een van de hoogtepunten van deze film, vond ik ook! 😂

Deze eerste van de twee anthology horrorfilms onder deze naam, vond ik soms wat moeilijker te begrijpen, en wat vager (de tweede bekeek ik gisteren). Wederom zal (on)bekendheid met de cultuur me parten gespeeld hebben, maar het laatste segment nam me daar wel een eindje in mee. Dat was wel aardig.

Het eerste segment vond ik echt warrig en moeilijk echt in te komen,maar ik vind het toch aardig om te zien, juist ook wel een beetje vanwege die mij minder bekende cultuur. Er zat volgens mij ook nog een tijdslus en een andere laag in, maar die kon ik niet echt vatten.

In het tweede deel speelde die cultuur dingen mee op een manier die ik wel een beetje kon volgen.

Het bleven vrij simpele verhaaltjes (misschien met uitzondering van het eerste), zoals in dit genre gebruikelijk. Dus als je echt wat goeds zoekt, kun je beter verder kijken (er zijn zeer zeker betere Aziatische anthology horrors), maar ik vond het desondanks redelijk vermakelijk.

Voldoende.

Hmm.. Heel mooi gemaakt hoor, maar ik vond het verhaal wat aan de modderige, onduidelijke kant, en met veel 'franje' die het er voor mij niet beter op maakte. Sorry..

Het was aan de ene kant fijn dat ze rustig de tijd namen om op te bouwen, dat deden ze goed, maar uiteindelijk vond ik het toch allemaal wat te lang, zeker voor een verhaal dat in de basis eigenlijk zo simpel is. Ook wat dat betreft hielp de franje niet

Er werd goed gespeeld, maar de uitgebreide hysterische ineenstorting, die ik vaker in Aziatische films zie, voelt voor mij vaak als over de top (niet op de goede manier). Dat zal waarschijnlijk vooral een cultuurverschil zijn, maar het vind bij mij geen echte weerklank.

Uiteindelijk kan ik een aantal dingen die gebeurd zijn ook niet echt met elkaar rijmen.

Niet altijd een probleem voor mij, maar hier lijkt het er wel op alsof dat de bedoeling is. Wellicht ben ik ook niet op de hoogte van achterliggende mythologie en cultuur die meespeelde..?

Hoe dan ook, ik heb wel met redelijke aandacht en plezier gekeken, en het was allemaal heel vakkundig, maar ik moet toch nog een aardig stuk naar boven afronden om aan de ruim voldoende te komen die hierboven staat.

Van deze had ik weinig verwacht en heb ik lange tijd vermeden (komedie vind ik vaak niet echt leuk), maar de eerste opzet en uitwerking van het verhaal hier vond ik wel grappig. Flauw, maar toch wel grappig, zo met de clichés te spelen. Vooral in het begin werkte dat goed.

Helaas begon het idee na zo'n 35 minuten wel een beetje aan kracht te verliezen om echt zo leuk te blijven.

Er waren nog wel wat echt geinige momenten (wat bizarre grove gore kan ik altijd wel waarderen), maar er komt daarna eigenlijk niets daadwerkelijk nieuws of onverwachts meer, alleen verdere afwikkeling van dat ene idee. Best goed uitgewerkt en vrij vermakelijk, maar verder toch een beetje naar de standaard kant.

Als ik tevoren iets over de film geweten had had ik 'm waarschijnlijk een stuk minder leuk gevonden.

Voldoende met een dikke plus.

Enigszins vermakelijke anthology horrorfilm. De eerste twee verhalen waren wel aardig, de derde viel me tegen, al had ie wel wat sfeer. Maar het stelt bij dit anthology genre sowieso vaak niet echt veel voor, het zijn drie of vier filmpjes van ongeveer een half uur en dat is gewoon ook niet, veel (hoewel ik zeker niet wil beweren dat je in die tijd niet heel veel leuks kunt doen!).

Anyway, duidelijk doorspekt met de Hong Kong cultuur, en daardoor kreeg ik misschien niet alles goed mee.

Aardig voor als je korte Aziatische horror leuk vindt, maar ik vind het niet bijzonder of zo. Toch ga ik, vooral vanwege het eerste segment uit dit tweede deel, op zoek naar Tales from the Dark 1 (2013) Gewoon als makkelijk verteerbaar vermaak.

En dus wel een kleine voldoende, die minder klein (maar waarschijnlijk niet ruim) zou zijn uitgevallen als het derde verhaal beter was geweest.

⚠️⚠️⚠️

Deze aardige, en erg lange(!), documentaire heeft bijzonder veel spoilers. Eigenlijk kun je het niet echt helemaal een docu noemen, want het bestaat voornamelijk uit een laaange lijst van films die elk maar enkele minuten besproken worden. Vaak echter wel met enkele leuke, kleine weetjes.

Van vrijwel alle films die ze bespreken, en dat zijn er nogal wat (ook wat minder bekende), zitten er stukken in die ik zelf niet gezien zou willen hebben voordat ik de betreffende film gezien had.

Dan weet je dat vast..

Mocht je interesse hebben in 80s horror flix, maar geen moeite met spoilers, dan is dit wellicht een goede docu om iets uit te zoeken dat je nog niet gezien hebt. Al zal er van dat laatste misschien niet veel zijn als je echt fan bent.. 😅

Dit is een film met een verhaal dat hoegenaamd iedereen al wel eens gezien zal hebben. Hier weliswaar in een leuke, frisse, luchtige vorm gegoten, met prachtige en ook vooral fleurige beelden, maar toch, op de details na, eigenlijk weinig nieuws.

Maar dat hoeft ook niet altijd, vooral niet als het zo smeuïg wegkijkt als deze, gewoon goed uitgevoerd zonder dat het al te gekunsteld aan begint te voelen (een paar keer misschien wel een beetje op het randje).

Op zoek naar een lekker feel good, avonturen, coming of age, roadmovie actie dingetje met monsters, dat makkelijk valt, ook geschikt is voor de -niet al te jonge- kinderen en waar je waarschijnlijk niet van zult wakkerliggen? Dan zit je hier goed.

Nou, vooruit dan, een ruim voldoende. Maar wel dankzij iets omhoog afronden.

Niet mijn gewoonlijke kijkmateriaal, maar toen ik een eindje in de film zat bleef ik toch kijken. Ondanks het trage tempo en dat er niet echt veel gebeurde.

Het zat hem allemaal een beetje in de intermenselijke zaken. Mensen die hier en daar toch wel een beetje moeilijk deden, maar ook weer niet helemaal onvoorstelbaar, al was het duidelijk uit een wat andere cultuur.

Het einde bracht ook nog weer wat nieuws met zich mee.

Ik ben een beetje verbaast dat ik dit kon waarderen. 😅

Verder vind ik dat Movielover het hierboven heel aardig omschrijft.

Iets naar boven afgerond kom ik op een kleine ruim voldoende.